Isabel Eriksson

Ontvoerd door horrordokter

Vertaald door Steven Schneijderberg
lind

www.lindco.se

info@lindco.se

Oorspronkelijke titel: I bunkerläkarens våld

Copyright © Isabel Eriksson (pseudoniem), 2017

Vertaald uit het Zweeds door Steven Schneijderberg

Dit e-book is uitgegeven door: Bokförlaget Lind & Co AB, 2023 

via licentie met Sebes & Bisseling Literair Agentschap

Omslagontwerp: Emma Graves

Grafisch ontwerp: Katarzyna Rek, Waterbear Graphics

NUR 402

ISBN 978-94-9328-521-7

De buurman verklaart dat hij al meer dan vijftig jaar in de omgeving woont. In het huis waar Martin nu woont, woonde eerder een gezin wat paarden hield. Op de plek waar Martin is gaan bouwen, was vroeger een buitenbak voor de paarden. De buurman is gevraagd of hij Martin met de bouw heeft geholpen. Hij geeft aan dat Martin daar al een aantal jaren geleden mee was begonnen. Martin had het beton voor de diverse funderingen zelf gegoten. De buurman heeft geholpen met het optrekken van de muren, waarna hij niet langer op het terrein welkom was.

UITTREKSEL VAN VERHOOR MET MARTIN TRENNEBORGS BUURMAN

VERHOORSLEIDER: Wanneer bent u met de bouw begonnen?

MARTIN TRENNEBORG: Dat zal nu ongeveer zo’n vier jaar geleden zijn.

VERHOORSLEIDER: Dus deze plannen had u vier jaar geleden al?

MARTIN TRENNEBORG: Correct.

VERHOORSLEIDER: Hoeveel was u er van plan in die bunker op te sluiten?

MARTIN TRENNEBORG: Hoeveel personen?

VERHOORSLEIDER: Ja..?

MARTIN TRENNEBORG: Weet ik niet precies. Maar meer dan één.

[…]

VERHOORSLEIDER: Wat heeft u in die dagen tegen Isabel gezegd over het feit dat ze in die bunker was opgesloten? Welke verklaring heeft u haar gegeven?

MARTIN TRENNEBORG: Gewoon, dat ik haar had gekidnapt.

VERHOORSLEIDER: Wat heeft u nog meer gezegd?

MARTIN TRENNEBORG: Dat ik haar geen pijn zou doen.

VERHOORSLEIDER: Heeft u haar verteld hoe lang u haar van plan was vast te houden?

MARTIN TRENNEBORG: Ja, voor langere tijd, zeg maar.

VERHOORSLEIDER: Hoe lang?

MARTIN TRENNEBORG: Een aantal jaren.

[…]

VERHOORSLEIDER: Was ‘ie op slot? Was ze in de bunker opgesloten?

MARTIN TRENNEBORG: Ja, absoluut.

VERHOORSLEIDER: Hoe reageerde Isabel hierop?

MARTIN TRENNEBORG: Niet zo goed, natuurlijk. Ze zal wel verdrietig zijn geweest.

UITTREKSEL VAN VERHOOR MET MARTIN TRENNEBORG,

IN DE MEDIA BEKEND ALS "DE HORRORDOKTER”

VERHOORSLEIDER: Zei hij iets toen u weer bij bewustzijn kwam?

ISABEL: Ik was erg moe en wankel, dus ik was waarschijnlijk nog steeds gedrogeerd. Toen zei hij dat het hem meer tijd had gekost om me bewusteloos te krijgen dan hij had verwacht.

UITTREKSEL VAN VERHOOR MET ISABEL ERIKSSON

PROLOOG

Wanneer ik mijn ogen open, voelt mijn lichaam sloom en stijf aan. Alsof het niet echt wakker wil worden.

Oh jee, ben ik in slaap gevallen?

Ik wil me net geeuwend uitrekken als ik me realiseer dat ik niet naar mijn eigen plafond kijk. Boven me zie ik schuine golfplaten die steunen op lichthouten balken. Ik knipper een paar keer met mijn ogen. Wat is het hier koud.

Hier?

Wanneer ik me probeer te herinneren waar ik ben, of wat ik aan het doen was vlak voordat ik in slaap was gevallen, of überhaupt welke dag het is, lukt me dat gewoonweg niet. Het is allemaal zo absurd en ik begrijp er niets van. Bovendien lukt het me niet om helder na te denken. Alsof mijn hoofd vol watten zit. Maar er is zeker iets mis. Heel erg mis. Ik kijk weg van dat vreemde plafond en haal een keer diep adem.

Spijkerbroek?

Ik lig onder mijn eigen deken, draag mijn eigen spijkerbroek en een dun, roze topje, maar ik lig in een bed dat volgens mij niet het mijne is. Als ik me omdraai, voel ik duidelijk dat ik onder mijn broek geen slipje draag.

Maar ik had toch die blauwe jurk aan?

Mijn hart begint sneller te kloppen. Jaa, die jurk! Herinneringen komen een voor een weer bovendrijven en spatten als broze zeepbellen uit elkaar terwijl ik alle informatie probeer te verwerken en die aan de werkelijkheid probeer te koppelen. Die blauwe jurk. Die had ik aan omdat ik… uit eten zou gaan? Het zou een gezellig driegangen-diner worden en ik zou… En dan gaat er een lichtje branden. Niet ik. Wij! Ik probeer overeind te komen, maar mijn lichaam wil niet meewerken. Ik heb een droge mond en mijn hals voelt gezwollen. Er hangt een krachtige geur van metselstof.

Nellie?

Mijn zeven maanden oude Toy-poedel, die kennelijk opgerold naast mij heeft gelegen, is opeens heel dichtbij, piept en probeert mijn gezicht te likken. Dan verstijft ze en staart de kamer in. Ik zeg haar naam om haar te kalmeren en ik verbaas me over hoe hees mijn stem klinkt. Vervolgens til ik mijn hoofd op om te zien waar ze naar staart en voel dan een ijskoude rilling door mijn lichaam.

Naast mijn bed zit een man op een stoel. De adrenaline giert door mijn aderen en ik slik. Hij zit daar maar naar mij te kijken. Weer komen er een paar zeepbellen naar boven en spatten uit elkaar.

Het is die vent. Die Amerikaan…

Ik herinner me hem van mijn appartement, was dat… gisteren? Of eerder vandaag? Ik heb geen flauw idee. Er schiet een gedachte door mijn hoofd dat ik zo dronken moet zijn geworden dat ik in slaap ben gevallen, maar ook dat kan niet kloppen. En waar ben ik? Als ik achteruitschuif om rechtop te kunnen gaan zitten en te vragen wat hier in godsnaam aan de hand is, voel ik een brandende pijn in mijn arm.

Shit, dat doet pijn!

Ik weet mezelf half overeind te hijsen, maar het voelt alsof ik een paar fikse klappen in mijn gezicht nodig heb om mijn hoofd weer helder te krijgen. Mijn blik is wazig, maar dan… zie ik de naald die uit mijn arm steekt.

Ben ik in het ziekenhuis?

Maar ergens hebben mijn hersenen al voldoende details aan elkaar geknoopt om in te zien dat dit niet het geval is en de paniek slaat me om het hart. Met tranen in mijn ogen doe ik het eerste wat in mij opkomt: ik pak wat er in mijn arm zit en trek eraan zo hard als ik kan. Wanneer ik de naald uit mijn ader trekt, voel ik meteen een intense pijn. Wat ik eruit heb getrokken laat ik op het bed vallen en zie een paar kleine bloedvlekken op de lakens ontstaan.

‘Dat heb je niet echt handig gedaan,’ zegt de man op de stoel. De kalmte in zijn stem geeft me rillingen tot op het bot. ‘Het was beter geweest als ík dat eruit had gehaald. Ik ben immers dokter.’ Hij praat langzaam, bijna slepend.

Waarom spreekt hij Zweeds?

De man op de stoel is Amerikaan en woont in Londen. We zouden samen met een paar collega’s van hem samen uit eten gaan. Ik had mijn mooie, blauwe jurk aangetrokken… Mijn hoofd tolt en ik adem steeds sneller. Ergens voel ik hoe Nellie haar kleine lijfje tegen mij aan drukt. Ze trilt en gromt zachtjes. Daarna verlies ik weer het bewustzijn.

DONDERDAG

VERHOORSLEIDER: Wanneer besloot u dat u haar zou drogeren?

MARTIN TRENNEBORG: Ehmm.. dat moet op donderdag zijn geweest, toen we elkaar voor het eerst ontmoetten.

UITTREKSEL VAN VERHOOR MET MARTIN TRENNEBORG

Als er op de deur wordt geklopt van de kleine studio die ik tijdelijk huur in de Stockholmse wijk Östermalm, heb ik me net opgefrist na een lange, heerlijke wandeling in het Tessinpark met Nellie. Ik kijk op de klok en constateer dat hij erg punctueel is. Op weg naar de deur werp ik een blik in de kamer. Het is een gezellig appartementje op de eerste verdieping, met een landelijke inrichting. Grote ramen die uitkijken op een knus binnenplaatsje en het is vlakbij de natuurgebieden rondom Djurgården en Gärdet.

Nellie blaft, maar rent niet naar de deur om onze gast te verwelkomen, het is best een schuw hondje. In de keuken heb ik een leuk dekentje en een bot voor haar neergelegd.

De man die voor de deur staat, is stevig gebouwd en oogt kalm en zelfverzekerd wanneer hij zichzelf met een glimlach voorstelt. Hij spreekt Engels met een licht Amerikaans accent. Toen we twee dagen eerder onze afspraak planden, vertelde hij dat hij van origine uit Amerika komt, maar nu in Londen woont waar hij zich bezighoudt met aandelen, en dat hij voor zaken een paar dagen in Stockholm is. Hij is netjes gekleed in een wit shirt, bretels en een mooi kostuum.

‘Kom binnen,’ zeg ik wanneer hij zijn jasje in de gang heeft opgehangen, en ik ga hem voor naar de bank. Ik heb mijn hoge hakken aangetrokken en beweeg me bewust zo sensueel mogelijk. Wanneer we gaan zitten en ik hem een glas water heb aangeboden, zie ik hoe hij me van top tot teen bekijkt en glimlacht, maar niet op een onaangename manier.

Hij zegt dat als vanavond goed gaat, hij me zaterdag graag de hele avond en nacht wil inhuren, omdat hij dan een zakelijk etentje heeft waar hij me dan graag aan zijn zijde heeft. Al zijn Zweedse collega’s zullen met hun vrouw aanwezig zijn en hij wil niet de enige zijn zonder gezelschap.

‘Als je me wilt vergezellen, zul je daar absoluut de mooiste vrouw van allemaal zijn,’ zegt hij met een knipoog.

Ik glimlach terug en zeg hem dat dat geen probleem zal zijn, waarna ik hem een paar beleefde vragen over zijn werk stel.

We praten nog een hele tijd over van alles, waarbij hij onder andere vertelt over hoe de aandelenbeurs in elkaar steekt, en hij komt heel serieus en intelligent over. Hij denkt na voordat hij iets zegt en als hij dit doet, komen de woorden langzaam, een beetje lijzig uit zijn mond. Dit is geen man met haast, denk ik. Hij ruikt fris, ik herken de geur van zijn aftershave, en hij heeft een goede houding.

‘Het is een driegangendiner, waar uiteraard een hoop wijn bij geschonken zal worden, maar ik zat te denken om eerst hierlangs te komen?’ Voorzichtig legt hij zijn hand op mijn knie. ‘Ik kan wat lekkers en een halve fles champagne meenemen, zodat we alvast een beetje in de stemming kunnen komen voordat we gaan?’

‘Natuurlijk,’ zeg ik. ‘Dat is prima.’

‘Het diner begint om negen uur, dus zal ik dan rond zessen bij jou zijn?’ Hij schuift een beetje dichter naar me toe. ‘En dan kunnen we na het eten naar het Grand Hotel gaan, waar ik verblijf.’

Wel een beetje vroeg om hier drie uur van tevoren al te zijn, denk ik bij mezelf. En erger nog, dan is Nellie van ’s avonds negen tot de volgende ochtend alleen. Die zal ik dus naar een hondenpension moeten brengen.

‘Dat is helemaal goed,’ zeg ik en vertel hem wat het zal gaan kosten.

Dit deert hem niet en hij knikt alleen maar. Daarna houdt hij zijn hoofd schuin. ‘Een halve fles champagne moet voldoen, toch? Ik wil niet té sterk aangeschoten op het etentje aankomen. Hoe zou dat overkomen?’

Ik lach beleefd, waarna zijn hand langzaam vanaf mijn knie omhoog glijdt richting mijn dijen en ik begrijp hieruit dat we genoeg gepraat hebben. Terwijl ik me afvraag wat ik zaterdag precies met Nellie zal doen, verplaatsen we ons naar mijn bed.

Zodra hij zijn broek uittrekt, zie ik een kleine oneffenheid aan zijn penis, een soort klein, extra bultje helemaal onderaan de basis. Ik vraag hem wat dat is. Mijn allereerste mentor heeft me geleerd mijn klanten altijd te inspecteren om er zeker van te zijn dat alles daarbeneden normaal is, en ook al voelt het als een eeuwigheid geleden dat ik mijn eerste klant had, volg ik dat advies nog altijd braaf op. Hij deinst plots een beetje terug en lijkt een beetje gegeneerd en antwoordt dan kort dat dit een oude verwonding is die hij in het leger heeft opgelopen. Het is duidelijk dat hij hier niet over wil praten en aangezien het er niet als een soa uitziet, laat ik het erbij en pak een condoom.

Wanneer hij in de missionarispositie bovenop mij ligt, krijg ik het eerste en ook enige rare gevoel bij deze rijke, kalme, intellectuele Amerikaan. Het is de manier waarop hij me de hele tijd recht in de ogen kijkt. Nou ja, “kijken” is niet het juiste woord. Hij staart me eerder recht in mijn ogen aan, onafgebroken op een manier die… abnormaal is, waardoor ik me wat ongemakkelijk begin te voelen. Hij heeft hele intense, groenblauwe ogen en het feit dat hij geen enkel moment wegkijkt, maakt dat ik me heel kwetsbaar voel. Dat ik me naakter voel dan ik me ooit voor eender welke andere klant heb gevoeld voor wie ik mijn kleren heb uitgetrokken. In een flits fladdert een woord voorbij in mijn gedachten. Psychopaten-ogen. Ik sluit de mijne, kreun zachtjes en probeer er niet te veel mee bezig te zijn, maar telkens als ik mijn ogen open, is daar weer die intens starende blik. Indringend. Dus uiteindelijk houd ik ze maar zoveel mogelijk dicht en denk bij mezelf dat iedereen er toch zijn eigen, gekke bed-manieren op nahoudt.

Na een tijdje is hij klaar. We blijven nog even liggen napraten, waarna we afspreken dat hij hier zaterdagavond rond zes uur is. Hij gedraagt zich wederom als de perfecte gentleman en geeft me nog wat complimentjes. De gedachte aan zijn indringende, ongemakkelijke blik verdwijnt alweer snel naar de achtergrond. Wanneer ik met hem meeloop naar de deur, zegt hij dat hij uitkijkt naar onze volgende afspraak op zaterdag. Ik antwoord: ‘Ik ook’.

Wanneer hij de deur uitloopt, draait hij zich om, bedankt me nogmaals en geeft me een kus op mijn wang.

Ik loop meteen naar de keuken om Nellie eruit te laten en neem dan een hete douche. Die Amerikaan bleek een goede klant, denk ik bij mezelf en ik kijk uit naar het diner op zaterdag. Terwijl ik mezelf helemaal inzeep en me uitgebreid was, komt dat nare gevoel van zijn starende blik tijdens de seks weer heel even terug, maar ik schud het van me af. Hij gedroeg zich heel netjes. Er is geen enkele reden om nog langer aan die man te denken. Het is een klant, de tijd waar hij voor heeft betaald, is verstreken en voor nu is hij gekomen en weer vertrokken.

Ik besluit om de volgende dag vrijaf te nemen en voordat ik ga slapen, spreek ik voor vrijdag af met een vriend die bij de politie werkt. Ik ken hem al drie jaar en het is alweer even geleden dat we elkaar hebben gezien dus we hebben veel bij te kletsen. Taco’s en een flesje wijn of twee. Filmpje kijken, kaasplankje erbij en genoeg te bespreken. Dat wordt heerlijk. Mijn besluit om morgen niet te werken voelt goed. Eerlijk gezegd voelt het elke keer dat ik dit besluit neem beter en beter en ik realiseer me dat ik eigenlijk best wel klaar ben met het leven als escort.

Misschien dat die klus van zaterdag wel mijn laatste wordt?

ZATERDAG

VERHOORSLEIDER: Wat gebeurt er vervolgens op die zaterdag als u bij haar thuis komt?

MARTIN TRENNEBORG: Tja, we hebben het gezellig, drinken champagne en ik had ook een of ander kadootje meegebracht. En dan… ehmm… samen met de champagne had ik gedrogeerde, in chocolade gedoopte aardbeien meegebracht, waardoor ze… ja, zogezegd in slaap viel. Daarna neem ik haar mee naar mijn auto die pal voor de deur stond en rij samen met haar en haar hond naar Skåne.

VERHOORSLEIDER: Oké. Waarmee heeft u haar gedrogeerd?

MARTIN TRENNEBORG: Een goedje wat flunitrazepam heet, zal ik dat voor u spellen?

UITTREKSEL VAN VERHOOR MET MARTIN TRENNEBORG

Op zaterdagochtend word ik wakker in een gigantische villa in de wijk Djursholm. De vrijdagavond liep anders dan verwacht, maar werd uiteindelijk toch geweldig. Mijn vriend de politieman liet weten dat er iets tussen was gekomen en aangezien ik nul zin had om te werken, besloot ik af te spreken met Björn, een man die ik via Tinder had leren kenen. Een jonge jurist die goed op weg was om advocaat te worden en die in dit fantastische huis woont. Ik weet nog dat ik eerst dacht dat er meerdere appartementen in dit huis waren, maar daarna bleek dat het allemaal van hem was. Björn is scherp, aardig, intelligent en knap en we hebben heerlijk gegeten en gedronken voordat we in bed belandden.

Ik ga rechtop in het luxe bed zitten en hoor gerinkel vanuit de keuken beneden. Als ik beneden kom, heeft Björn een heerlijk ontbijt klaargemaakt wat we buiten op een mooi terras opeten terwijl we het erover hebben om elkaar misschien nog een keer te zien. Hij weet niet wat ik voor mijn werk doe; ik heb gezegd dat ik visagiste ben en zoals gewoonlijk voel ik me schuldig dat ik erover lieg. Ik probeer te visualiseren hoe mijn leven eruit zal zien als Björn en ik een stel zouden zijn. Als ik in deze prachtige Djursholmvilla zou wonen die direct aan het water ligt. Hier vind je de allerduurste huizen van Stockholm. Advocatenvrouw. Dat klinkt niet verkeerd, maar ik moet eerlijk bekennen dat er niet echt een vonk tussen ons is. Waarschijnlijk had ik een bevredigender avond gehad als ik met mijn goede vriend had afgesproken als die niet had afgezegd. Maar we hebben in plaats daarvan op dinsdag afgesproken. Daar kijk ik naar uit.

Nadat Björn mij heeft thuisgebracht, neem ik Nellie mee voor een lange wandeling. Het is een zonnige en warme dag, de zomer in Stockholm geeft nog niet op en ik geniet met volle teugen als ik hardop moet lachen om mijn onbehouwen, jonge hondje als ze met grassprietjes speelt en achter gekleurde vlinders aan rent.

Na een tijdje komen we lange een manege die me nog niet eerder was opgevallen, ongeveer een kwartiertje lopen van mijn appartement. In een paardenbak krijgt een meisje privéles en daar blijf ik even naar staan kijken. De spieren van het paard glanzen in het zonlicht, fascinerend en zinnenprikkelend en ik voel opeens een sterk verlangen om weer mijn eigen paard te hebben wanneer ik die welbekende, muffe stalgeur ruik. Een stukje verderop krijgen drie mensen springles en daar blijf ik nog langer bij staan. Ik pluk een grasspriet en kauw hierop terwijl ik met mijn onderarmen op het hek leun. De graspollen vliegen achter de paardenhoeven omhoog wanneer ze zich afzetten om over de hindernissen te springen.

Mijn andere leven trekt aan mij. Het leven waarin ik altijd volledig open en eerlijk kan zijn over wat ik doe. Een leven op de rug van een paard. Ik brand van verlangen. En er is niet veel meer voor nodig dan een bewuste beslissing. Ik heb zeker genoeg geld om een goed paard te kopen. Nellie, die tot nu toe met grote ogen heeft staan kijken naar wat in haar ogen waarschijnlijk hele grote honden zijn, begint te blaffen en vindt dat we nu wel lang genoeg stil hebben gestaan. Ik buig voorover en aai haar afwezig achter haar oor.

Dit is misschien wel wat ik moet doen, denk ik. Een middelgrote manege kopen en een paar paarden per jaar inrijden, misschien in combinatie met een hondenopvang? Natuurlijk levert dat lang niet zoveel geld op als wat ik nu verdien, maar ik geloof dat dit me op een andere manier gelukkig zou maken. Nellie gaat met haar voorpootjes rechtop tegen mijn been aan staan, jankt nog een keertje en kwispelt met haar staart. Ik schiet in de lach.

‘Oké, liefie. Nu gaan we weer,’ zeg ik en ik maak met mezelf de afspraak dat ik deze optie met aandacht verder ga onderzoeken. Precies op het moment dat ik deze gedachte heb, begint een van de paarden achter mijn rug vrolijk te hinniken en dat zie ik als een teken. Het weer, de paarden, Nellie en de vrijheid die ik bovendien ervaar om over mijn toekomstige leven te kunnen beschikken maakt me blij, en wanneer alle mensen die ik tegenkom breeduit naar mij lachen, realiseer ik me dat ik zelf met een glimlach op mijn lippen rondloop.

Op mijn weg naar huis stop ik nog even bij een sushi-restaurant om eend met rijst te bestellen. Je weet maar nooit hoe dat etentje wordt en bovendien zouden we van tevoren nog een flesje champagne delen. Ik ga buiten in het zonnetje zitten en eet met Nellie op schoot. Ze krijgt ook een paar hapjes die ze gretig op schrokt terwijl ze haar oogjes moet dichtknijpen in de zon. Ondanks de warmte hangt de naderende herfst in de lucht en in het hier en nu voel ik me gelukkig.

Mijn telefoon gaat, een onbekend nummer. Het is die Amerikaan die even belt om te checken of onze afspraak van vanavond om zes uur nog steeds doorgaat.

‘Dat komt goed,’ zeg ik terwijl ik het laatste stukje eend in mijn mond stop.

‘Ik vroeg me af,’ zegt hij, en zijn stem klinkt opeens onzeker, ‘of we na afloop de nacht bij jou thuis kunnen doorbrengen in plaat van in mijn hotel? Het restaurant waar we gaan eten ligt maar vijf minuten bij jou vandaan.’

Dat komt perfect uit, denk ik, aangezien ik nog geen tijd heb gehad om een oppasadres voor Nellie te regelen. Dus spreken we het zo af. Als ik thuiskom, log ik in op Facebook, beantwoord de vraag “Hoe voel je je?” met Ik voel me vrij en schrijf als status-update What’s waiting next?

*

Omdat we nu gaan eten in een chic restaurant, heb ik me nog wat netter gekleed dan de vorige keer dat ik met de Amerikaan had afgesproken. Een mooie, blauwe jurk die in het juiste licht een beetje glimt. Hij is sexy, maar elegant. Kort, maar niet té. Strak op de juiste plekken, zonder te onthullend te zijn. Eronder draag ik nieuwe, dunne, zwarte nylonkousen en sexy ondergoed. Ik heb mijn appartement opgeruimd, de afwas gedaan, de lampen gedimd en een paar kaarsen aangestoken en een dure geurkaars verspreidt een aroma van sensualiteit door de kamer. Midden op tafel staat een vaas met mooie, roze rozen die ik op de weg naar huis heb gekocht en op de achtergrond klinkt relaxte muziek op laag volume. Ik loop een paar keer langs de spiegel in de hal om me ervan te verzekeren dat zowel mijn haar als make-up perfect zijn.

Wanneer de klok zes keer slaat en mijn klant er niet is, schiet even de gedachte door mijn hoofd dat ‘ie zijn moed heeft verloren en niet meer komt opdagen. Maar over het algemeen zijn klanten heel stipt en we hebben elkaar immers al een keer afgesproken, dus hij zal waarschijnlijk gewoon wat vertraagd zijn.

Om twaalf over zes gaat de bel en daar staat hij. Net als de vorige keer is hij netjes gekleed en komt hij rustig en kalm over. Als ‘ie de hal instapt, geeft hij me een cadeau. Het is een fles parfum en op het geschenkpapier zitten kleine, roze en witte bloemetjes die hij naar eigen zeggen zelf heeft geplukt. Ik word hier stom genoeg door ontroerd. Ik krijg wel vaker cadeaus van klanten, alles van sieraden tot bloemen, maar die zijn eigenlijk altijd gekocht – misschien een manier voor zo’n klant om te laten zien hoe rijk hij is. Maar om nu zelf bloemen te hebben geplukt? Ik vind het superschattig en dat zeg ik hem ook. Hij lacht en geeft me de envelop met de betaling, zestienduizend kronen voor de hele avond en nacht. Ik reken het na en leg het daarna weg.

‘Ik heb in chocola gedoopte aardbeien meegebracht,’ zegt hij.

Zijn Amerikaanse accent is lastig thuis te brengen. Misschien omdat hij al zo lang in Londen woont, denk ik en wijs hem de weg naar de koelkast zodat ‘ie daar het bakje met aardbeien in kan zetten, waarna hij de fles champagne openmaakt. Ik pak er twee glazen bij. Hij complimenteert me over hoe goed ik het voor elkaar heb en daarna nemen we plaats op de bank en beginnen te kletsen terwijl we ondertussen kleine slokjes van de champagne nemen. Ik ben altijd al dol op champagne geweest, maar probeer erop te letten niet te snel te drinken. We zijn hier nog bijna drie uur en seks voor het etentje gaan we niet doen.

Hij geeft niet de indruk erg nerveus te zijn, maar vertelt meer over zijn werk en geeft me tips voor het geval ik overweeg in aandelen te gaan investeren. Op een gegeven moment pakt hij zijn telefoon erbij en toont me een paar websites. Dat zijn echt high class escort-services in Londen waarvan hij vindt dat ik daarvoor zou moeten werken, mocht ik ooit de behoefte voelen om daar te gaan wonen. Hij lijkt goed op de hoogte te zijn van welke het beste zijn. Terwijl ik met hem praat, denk ik ondertussen aan het diner. Ik heb er zin in, en ik vraag me af wat voor eten er geserveerd zal worden en wat de collega’s van de Amerikaan van mij zullen vinden. Zouden ze doorhebben dat ik een escort ben? Wanneer ik vragen stel over zijn collega’s en hun partners geeft hij korte antwoorden, bijna geïrriteerd. Ik vraag het nog een keer, misschien moet we het een en ander afspreken over hoe we elkaar hebben leren kennen enzovoorts, zodat zijn collega’s niet wantrouwend worden? Maar dan raakt hij weer geïrriteerd. Het is duidelijk dat hij niet op details wil ingaan en ik wil niet te nieuwsgierig zijn, dus neem ik genoegen met de antwoorden die hij heeft gegeven. Het kleine beetje wantrouwen wat bij me opkomt met betrekking tot zijn reacties, wuif ik weg. Verder is ‘ie hartstikke aardig. Het is wat het is.

Als het bijna acht uur is en we al twee uur hebben zitten praten, zegt hij dat het tijd wordt om de aardbeien op te eten en dat hij daarna misschien nog een klein dutje wil doen. Dat vind ik nogal laat, het etentje begint immers over een uur, maar hij ziet er wel een beetje moe uit en een kwartiertje slaap kan wonderen doen als je je wat gaar voelt.

Hij pakt de glazen mee, terwijl ik de aardbeien uit de koelkast haal. Ik zet ze aan zijn kant op het nachtkastje en kruip half liggend tegen hem aan. Ik voel me ontspannen en kijk echt enorm uit naar het diner met goed gezelschap. Hij kijkt een paar keer op zijn horloge en lijkt steeds nerveuzer te worden naarmate het etentje dichterbij komt. Misschien is het een doorslaggevend zakendiner?

Als hij een aardbei pakt en die voor mijn mond houdt, lijkt het net zo’n scène uit een of andere sensuele film en ik maak hieruit op dat hij mij wil voeren. Ik bijt er een stuk af en het smaakt zoals aardbeien met chocolade altijd smaken – goddelijk. Hij pakt er een voor zichzelf, waarna hij er mij weer een voert. Ondertussen blijven we kletsen. Ik merk dat ik stiekem best een beetje honger heb gekregen, dus ik neem de aardbeien graag aan in het snelle tempo waarop hij ze mij geeft. Af en toe neemt hij er zelf ook eentje, maar ik eet de meeste. Op een gegeven moment bedenk ik me dat ik hem er misschien ook een moet voeren, maar ik merk dat ik daar de kracht niet voor heb. Eigenlijk… voel ik me…

‘Ben jij ook moe?’ vraagt de Amerikaan terwijl hij mijn arm streelt.

‘Hmm hmm,’ antwoord ik en ik rek me een beetje uit.

Dat is niks voor mij. Waar komt die vermoeidheid vandaan? Ik heb amper iets gedronken. Nog geen heel glas champagne in meer dan twee uur tijd.

‘Ik ook,’ fluistert hij. Daarna geeft hij zichzelf een klop op de borst. ‘Ik wil dat je hier gaat liggen,’ zegt hij.

Daar zeg ik geen nee tegen. De vermoeidheid komt vanuit elke vezel in mijn lichaam opzetten en nu voelt het alsof ik niet langer wakker kan blijven, al zou ik het willen. Ergens fladdert een alarmerende gedacht voorbij, dat er iets heel erg mis is, maar die weet ik niet te vangen.

‘Ik ga ook even slapen,’ zegt hij.

Dit laat alle gedachten verdwijnen. Ik leg mijn hoofd tegen de borst van de Amerikaan.

Daarna ben ik weg.

*

Ik word wakker. Het voelt alsof ik… beweeg?

Zit ik rechtop?

Een paar seconden lang ben ik me ervan bewust dat ik voorin in een auto zit, met Nellie op schoot, in mijn deken gewikkeld.

Wat is er aan de hand?

Daarna wordt alles weer donker.

*

Zonder te weten hoe en wat of hoeveel tijd er voorbij is gegaan, merk ik dat ik rechtop sta. De vloer is koud. Stoffig. Droog. Maar ik ben nog steeds niet mezelf niet. Waar ben ik? Droom ik?

Voor mij staat de Amerikaan. Achter hem staat een deur open. Wat vreemd is, want ik hoorde zojuist nog een zware deur dichtslaan. Ik word weer overmand door een onwerkelijk gevoel.

‘Wat is er aan de hand? Wie ben jij? Ik heb het ijskoud,’ weet ik uit te brengen en ik zet een paar wankele stappen richting die man.

Hij zucht.

‘Martin,’ antwoordt hij langzaam. Alsof ‘ie tegen een achterlijk kind aan het praten is. ‘Dat weet je toch al? Oké, het is hier misschien een beetje koud, maar het komt vooral door je hoge adrenaline-level dat je zo aan het rillen bent. Je kan beter in je bed gaan liggen om te rusten in plaats van op te staan en rond te lopen. Nog niet.’

Oh ja, Martin. Die is dokter. Zo praat 'ie ook.

Mijn kin trilt en mijn mondhoeken worden omlaag getrokken, mijn rechterarm doet pijn en de binnenkant van mijn ellenboog is blauw. Mijn paniek komt weer terug wanneer ik mij opeens realiseer: Hij moet me gedrogeerd hebben. Dat de deur achter hem de enige weg uit deze nachtmerrie is en dat hij niet van plan is opzij te gaan.

‘Jij…’ Mijn stem begeeft het waardoor ik mijn keel moet schrapen om het opnieuw te proberen. ‘Wat heb je met me gedaan? Je kunt me hier niet zomaar vasthouden. Je moet me vrijlaten!’ Wanneer ik mijn stem verhef, begint Nellie vanaf het bed te blaffen.

Martin werpt haar een duistere blik toe, en kijkt daarna weer naar mij. Hoe kan hij er zo kalm uitzien? Heeft ‘ie niet door waar hij mee bezig is?

'Nooo… soooooorry,’ zegt hij. Hij rekt de woorden uit. ‘Ik ben niet van plan je vrij te laten. Het duurde me langer dan ik had gedacht. Om je bewusteloos te krijgen, bedoel ik dan, hè,’ gaat hij daarna verder, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. ‘Ik ga jou hier wel een paar jaar houden.’

Mijn oren klappen dicht doordat al het bloed naar mijn hoofd stroomt. Ik bal mijn vuisten. Ik tol in het rond. Ik wankel. Kijk om me heen. De ruimte is grijs, stoffig en rommelig. Een beetje zoals een garage, of een bouwplaats. Of een schuilplaats, een… een…

Een bunker.

Martins boodschap komt opeens als een mokerslag binnen. Hij heeft mij gekidnapt. Hij heeft mij op een of andere manier weten te drogeren en heeft me meegenomen naar deze… plek. Een speciaal daarvoor gebouwde bunker. En hij is van plan me hier te houden. Te houden alsof ik zijn huisdier ben. Een aantal jaren lang?

Ik krijg geen lucht en mijn gedachten gaan alle kanten op. Ik kan hier niet bij hem blijven. Opgesloten. Dat kan niet. Ik moet hier weg!

Vlakbij liggen op een kast twee houtschroeven, dus die gris ik naar me toe, hef mijn handen op en laat een beestachtige schreeuw horen, terwijl ik voel hoe ik mijn bovenlip optrek. Laat mijn tanden zien. Wie denkt hij godverdomme wel niet dat ‘ie is? Woede. Mijn boosheid borrelt door mijn lichaam. Ik haal er zoveel mogelijk kracht uit.

Ik vermoord hem.

Maar mijn stappen naar voren zijn niet zo kordaat als ik me voel. Mijn lijf werkt niet mee en het wordt een slappe aanvalspoging die hij eenvoudig afweert door mijn polsen stevig beet te pakken. Ik voel dat ik totaal geen kracht heb om weerstand te bieden. Hij drukt eenvoudig mijn armen omlaag en wrikt de schroeven los uit mijn gebalde vuisten, ondanks dat ik probeer te vechten. Wanneer hij mijn vingers bruut los van elkaar trekt, doet dat pijn. Bijna net zoveel pijn als de realisatie dat deze man mij gedrogeerd en gekidnapt heeft. Me in een bunker heeft opgesloten. God weet waar, en hij is van plan me hier te houden. Niemand weet waar ik ben, laat staan dat ik met hem een escort-afspraak had. Of toch wel? Mijn hoofd wordt weer wazig en het laatste beetje kracht wat ik nog op kon brengen, verdwijnt. Ik stort in elkaar op de vloer, helemaal kapot. Ik snik en probeer het te begrijpen. Het volgende wat in me opkomt is: Fritzl. En die gast uit Amerika die vele jaren lang drie meisjes in zijn huis had vastgehouden als seksslavinnen. Ik sla mijn armen om mijn knieën, en wieg heen en weer en met de tranen die over mijn wangen lopen, kijk ik op naar de man die mij gekidnapt heeft. De angst slaat me om het hart. Ik ben helemaal geschokt. Wat is ‘ie van plan? Mij verkrachten? Mij martelen? En hij zei… ‘een paar jaar.’ En dan? Gaat ‘ie me vermoorden als ‘ie klaar met mij is? Heeft ‘ie voor mij ook al iemand gevangengehouden? En zo ja, wat heeft ‘ie dan met haar gedaan? Mijn paniek voelt als een grote zwerm vogels die om mij heen fladderen en krijsend met elkaar in botsing komen.

‘Mijn god, mijn god, mijn god,’ hoor ik iemand kermen. Ik realiseer me dat ik dat zelf ben en bijt keihard op mijn wangen om de chaos in mijn lijf een halt toe te roepen.

Ik schuif op mijn billen achteruit, zover mogelijk van dit monster vandaan als ik maar kan. Na slechts een paar meter houdt het op en ik dreig in mijn huilen te verdrinken. Ik kruip in elkaar, maak me zo klein als ik kan. Klapper met mijn tanden.

Dit is niet echt. Dit is niet echt. Dit is niet echt.

Martin staat heel kalm met een kille, gevoelloze blik naar mij te kijken. ‘Niet meer doen.’

Ergens weet ik wel dat het waarschijnlijk geen zin heeft, maar toch begin ik zo hard als ik kan om hulp te schreeuwen. Ik schreeuw en schreeuw en schreeuw dat ik hier ben, dat iemand me moet helpen, dat ik doodga. Op dat moment raakt Nellie volledig de kluts kwijt en blaft ze vanaf het bed onophoudelijk dat het klinkt alsof ook zij om hulp krijst.

Wat uiteindelijk maakt dat ik ophoud, is dat Martin geen spier vertrekt en op geen enkele wijze probeert me te laten stoppen met schreeuwen. Integendeel; hij kijkt bijna geamuseerd. Ik zwijg. Ik haal mijn snotterige neus op en doe een poging mijn tranen weg te vegen die nooit meer op lijken te houden. Het brandt in mijn keel.

‘Dat heeft geen zin,’ zegt hij wanneer ook Nellie tenslotte is bedaard. ‘Je kunt zo hard schreeuwen als je wil, er is toch niemand die je zal horen. En als je nog een keer probeert te vluchten, keten ik je aan bed vast en krijg je alleen nog maar knäckebröd te eten.’ Hij lijkt even na te denken, met zichzelf in conclaaf te zijn terwijl hij met zijn vingers op zijn onderlip tikt. ‘Nou ja, ik zal je waarschijnlijk wel los moeten maken als je naar de wc moet.’ Daarna schiet hij in de lach. ‘Al heb ik je in de auto op weg hiernaartoe niet horen klagen over je luier.’

Met die woorden draait hij zich om en loopt weg. De deur slaat weer met een klap dicht en ik hoor meerdere klikkende geluiden.

Ik houd mijn adem in.

Daarna hoor ik nog een deur. Mijn hart stopt even. Twee deuren?

Als ik een derde deur gesloten hoor worden, biggelen de tranen alweer over mijn wangen.

ZONDAG

MARTIN TRENNEBORG: Wat het masker betreft… dat zei ik alleen maar om… het klinkt misschien gemeen, maar… dat was om haar hoop weg te nemen dat iemand haar gezien zou kunnen hebben. Ze haalde echt allerlei ideeën in haar hoofd. Dat iemand de auto zou kunnen opsporen met behulp van satellieten, et cetera. Misschien niet helemaal realistisch. Had ontzettend veel theorieën dat ze gevonden zou kunnen worden waar ze zat, wat natuurlijk absoluut niet het geval was.

VERHOORSLEIDER: Als ze zoiets zegt, wat geeft u haar dan als antwoord? Als ze hierover begint dat, tja… iemand haar in de bunker zal kunnen vinden, via satelliet en dat soort dingen?

MARTIN TRENNEBORG: Nou, dan zeg ik dus dat… dat dat niet echt realistisch is.

UITTREKSEL VAN VERHOOR MET MARTIN TRENNEBORG

Ik ben op deze vreselijke plek bij bewustzijn gekomen, in deze… bunker. Ik heb een spuit uit mijn eigen arm getrokken en het bloed op mijn arm is opgedroogd. Ik heb zonder succes geprobeerd de Amerikaan (die blijkbaar helemaal geen Amerikaan was, maar een Zweedse dokter die Martin heet) met twee lange schroeven aan te vallen. En ik heb drie deuren dicht horen vallen toen hij me alleen liet.