Cleo James

Het dubbelleven van mijn vriend

www.lindco.se

info@lindco.se

Oorspronkelijke titel: The Swedish secret: An unconventional love story with an unforeseen twist

Copyright © Cleo James

Nederlandse vertaling: Nuanxed/Deirdre Malone

Dit e-book is uitgegeven door: Bokförlaget Lind & Co AB, 2022

Omslagontwerp: Emma Graves

Grafisch design: Katarzyna Rek, Waterbear Graphics

NUR 402

ISBN 978-94-9328-531-6

Met dank aan het slinkse zootje schorriemorrie

dat dit boek mogelijk heeft gemaakt.

Zonder jullie zou er

geen verhaal zijn geweest …

En met nog meer dank aan

de fatsoenlijke lui die me geholpen hebben

mijn verhaal te vertellen.

Cleo James

DEEL EEN

Het geheim bewaard

Een

Wanneer hij me voor het eerst sloeg?

Eerlijk gezegd kan ik het me niet herinneren. Ik herinner me die keer dat zijn handpalm zo onzacht met mijn gezicht in aanraking kwam dat mijn kaak ervan uit de kom schoot. Maar dat was niet de eerste keer. Ik herinner me de vakantie in Devon toen ik bij hem probeerde weg te vluchten en hij de deur van de cottage dichtsloeg met mijn arm ertussen. We zaten vijf uur op de spoedeisende hulp om mijn gebroken pols in het gips te zetten. Dat was trouwens ook niet de eerste keer. Ik herinner me de nacht dat hij zijn handen zo stevig rond mijn hals wrong dat ik de volgende ochtend klonk als Kathleen Turner na twee pakjes Marlboro. Ook dat was niet de eerste keer. Ik herinner me blauwe plekken, zere spieren, venijnige porren en quasi speels gestoei. Maar als ik het eerste handgemeen probeer aan te wijzen, het moment waarop ik tegen mezelf had moeten zeggen: ‘Wacht even, dit is onaanvaardbaar!’, kan ik het niet goed plaatsen. Maar eerlijk is eerlijk, ik kan me de eerste keer dat ik hém een dreun verkocht óók niet herinneren.

Ik herinner me nog wel heel goed de eerste keer dat ik hem zág. Die klik met een ander is er alleen als het gevoel wederzijds is. En als het gevoel heel sterk is, is je eerste ingeving níét om weg te lopen. Want als beide partijen vrij zijn om een relatie aan te gaan, dan kan die klik het startschot zijn van iets moois. Als die klik ontstaat tussen twee mensen die niet vrij zijn om van elkaar te houden, kan het zeer ernstige gevolgen hebben. Sommigen van ons zijn te zwak om weerstand te bieden. We zijn van nature te hebberig en te nieuwsgierig om weg te lopen. Soms voelen we ons te ellendig in onze huidige situatie om de verleiding van opwinding en passie te weerstaan. Anderen vinden het sowieso moeilijk om weerstand te bieden, of ze nu gelukkig zijn of niet. Er zijn ontelbare redenen waarom we van het gebaande pad afwijken en ons leven een wending geven.

In die tijd ging alles goed in mijn leven. Ik genoot van mijn werk als verpleegkundige – tenminste, meestal. Dat alleen al was genoeg om dankbaar voor te zijn. Ik heb ooit chemotherapie toegediend aan een patiënt bij wie net kanker was vastgesteld. Ik weet nog dat het me verbaasde hoe opgewekt hij was.

‘Je gaat er zo goed mee om,’ zei ik op een keer, toen ik een ader zocht om de canule bij hem in te brengen.

‘Ik hoef al acht weken niet te werken,’ zei hij joviaal. ‘Ieder nadeel heb zijn voordeel.’

Mijn hechte vriendenkring was net zo belangrijk voor mij als ik voor hen. Die maakte het gebrek aan noemenswaardige familie goed. De vijfentwintigjarige man die op een dronken avond in november 1967 een vijftienjarig meisje zwanger had gemaakt, weigerde het resultaat van zijn daad af te wachten. Negen maanden later, in augustus 1968, werd dat vijftienjarige meisje mijn moeder. Haar familie, overmand door schaamte en afkeuring, wilde geen contact met ons. Mijn moeder had toen een zeer krachtige ‘rot dan ook maar op’-houding, waarvan de scherpe kantjes nooit helemaal af zijn gegaan. Ik heb haar ook nooit horen klagen dat ze haar familie miste. Dus het is volledig háár verdienste dat ik een liefdevolle en stabiele, zij het weinig conventionele jeugd heb gehad. We woonden in de achterstandswijk Zuidwest-Londen. Terwijl vriendelijke buren voor mij zorgden, zorgde zíj voor brood op de plank met allerlei ongeschoolde, laagbetaalde baantjes. Met zuinig zijn, ploeteren en hard blokken slaagde ze erin de universiteit te doorlopen en advocaat te worden. Ze stierf op achtenveertigjarige leeftijd na een korte ziekte, maar niet voordat ze een redelijk succesvolle carrière had opgebouwd. Ik was drieëndertig toen ze overleed. Zonder familie om rekening mee te houden, liet ze mij alles na, inclusief haar appartement met drie slaapkamers in een herenhuis aan Fulham Road in Chelsea. Ik werkte daar in het plaatselijke ziekenhuis en had vrienden die in de buurt woonden. Dus afgezien van het verdriet om het plotse overlijden van mijn moeder, was het leven eigenlijk best goed.

Een dagdienst op de spoedeisende hulp in februari 2002 zou dat allemaal veranderen. Ik nam het patiëntdossier aan dat een collega me overhandigde. Het eerste wat me opviel was het gele plakbriefje dat erop zat. We gebruikten die om aan te geven dat het om een knapperd ging. Ik gaf mijn collega een vette knipoog, liep naar het betreffende hokje en deed het gordijn open.

Ik verwachtte een leuke vent, maar wat ik zag benam me de adem. Hij had donker haar, een olijfkleurige huid, een stoppelbaard met zijdezachte lippen en een krachtige kaaklijn. We keken elkaar aan. Geen van beiden wilde als eerste wegkijken. Pas toen mijn ogen langs zijn knappe gezicht over zijn brede schouders dwaalden, besefte ik dat hij zijn linkerhand op zijn borst liet rusten. Hij was gewikkeld in wat een vuile lap leek te zijn. Ik keek naar beneden, naar de naam in zijn dossier. Mark Palmer.

‘Hallo Mark, ik ben Cleo!’ (Mijn moeder had naar jazz geluisterd sinds ze acht was, en had me vernoemd naar Cleo Laine.)

Op zijn gezicht verscheen een hartveroverende glimlach toen hij sprak. ‘Hoi Cleo, kom je mijn pijn wegkussen?’

‘Ik zal mijn best doen,’ zei ik, welwillend glimlachend om het flauwe grapje.

‘Oké, wat is er gebeurd?’ vroeg ik, terwijl ik zijn hand bekeek.

Hij staarde me zo indringend aan dat ik moeite had me te concentreren. Maar ik was er om mijn werk te doen. Concentreer je, Cleo, concentreer je op zijn hand, prentte ik mezelf in.

Hij was bouwvakker en had een stuk metaal op zijn schouder gehad, toen hij over een losse vloerplaat was gestruikeld en zijn armen had uitgestrekt om zijn val te breken. Het staal was van zijn schouder gegleden en op zijn linkerhand geland. Mijn eerste observatie na het verwijderen van het geïmproviseerde verband was zeer teleurstellend. Niet vanuit medisch oogpunt, hoor, maar aan zijn vinger zat een trouwring. Verdomme! Waarom was ik zo teleurgesteld? Ik voerde een paar testjes uit en zei dat er een röntgenfoto nodig was om vast te stellen of er niets gebroken was.

‘De pijn kunnen we voorlopig wel onderdrukken, maar helaas moeten we je trouwring doorknippen want je vingers beginnen op te zwellen.’

‘Maak je geen zorgen. Ik wou dat die ring daar nooit gezeten had.’

Ik wist niet goed hoe ik daarop moest reageren. Ik moest zijn hand schoonmaken en een tijdelijk verband aanleggen. God, wat was ik langzaam. Mijn collega’s moeten me vervloekt hebben en zich hebben afgevraagd waarom het zo lang duurde, want dat was helemaal niets voor mij. Maar eigenlijk was het heel simpel: ik wilde hem niet laten gaan. Terwijl ik overdreven zorgvuldig zijn hand schoonmaakte van opgedroogd bloed, voelde ik zijn ogen op mij gericht.

‘Ben jij getrouwd, Cleo?’

Ik bleef naar beneden kijken en concentreerde me op de wond.

‘Nee, trouwen is niets voor mij,’ antwoordde ik eerlijk.

‘Heb je dan zin om een keer iets te gaan drinken?’

Ik keek op en wilde wanhopig graag ja zeggen. Ik wist heel goed dat het not done was, maar het lukte me toch niet om keihard nee te zeggen. Uiteindelijk kreeg ik de kans niet om te antwoorden. We hoorden een enorme klap en luid geschreeuw, gevolgd door hulpgeroep van leerling-verpleegkundige Lucy. Het was zo’n gevalletje van alle hens aan dek. Ik verontschuldigde me en liep de gang op. Drie verpleegkundigen en de dienstdoende arts probeerden een man in bedwang te houden bij wie de stoppen waren doorgeslagen. Ik greep een voet die anders in de ribben van de dokter was terechtgekomen. De situatie werd onder controle gebracht met een injectie in de rug van de onruststoker. Ik was niet langer dan tien minuten weg. Dat was helaas lang genoeg voor een collega, die het gele plakbriefje ook opgemerkt had, om een röntgenfoto voor Mark te regelen. Oké, dat was het dan – de eerste en laatste keer dat ik de o zo verleidelijke Mark Palmer zou ontmoeten. Een onverklaarbaar gevoel van leegte overspoelde me bij die gedachte. Voor de tweede keer in een uur vermaande ik mezelf in stilte. Doe normaal, Cleo, doe verdomme normaal, ja. Hij is een aantrekkelijke kerel, meer niet. Toch was er een klik, zo sterk dat-ie bijna hoorbaar was. En ik twijfelde er niet aan dat het gevoel wederzijds was geweest.

Kort daarna zat mijn dienst erop. Terwijl ik naar huis liep, maakte ik een mentaal lijstje van klusjes die thuis gedaan moesten worden, en in welke volgorde. Ik woonde pas zes maanden in mijn moeders appartement, dus ik was nog bezig er mijn eigen stempel op te drukken. De muren in mijn slaapkamer waren inmiddels bedekt met handmatig bewerkte stof in plaats van behang. Ik had zelf het hoofdeinde van mijn bed gemaakt van een groot stuk spaanplaat en een dikke laag schuimrubber, bedekt met grijs fluweel en met koperen knopjes om het vast te zetten. Ik had iemand laten komen om houten vloeren te leggen in het woongedeelte, maar voor de slaapkamer had ik een crèmekleurig tapijt gekozen – hoogpolig, waarbij je de randen van je voeten niet meer zag als je erop liep. Het was weelderig en decadent, en ik vond het heerlijk. Er kwam opeens een beeld in me op van Mark Palmer die spiernaakt op mijn bed lag. Of misschien moet ik zeggen hoe ik dácht dat hij er spiernaakt uit zou zien. Hoe meer ik het beeld probeerde te negeren, hoe levensechter het werd. Denk aan keukenblokken, denk aan lichtinstallaties, denk aan verfstalen, zei ik tegen mezelf. Denk aan wat dan ook behalve die verdomde Mark Palmer.

Twee

Ik sliep slecht die nacht, ik woelde en draaide en keek op de klok. Ik twijfelde of ik zou opstaan om kamillethee te zetten, of zou blijven liggen in de hoop dat de slaap vanzelf zou komen. De dag had me van streek gemaakt. Of beter gezegd, de ontmoeting met Mark had me van streek gemaakt. Hoe ironisch om terug te kijken en te beseffen dat hij toen al de macht bezat om me slapeloze nachten te bezorgen. Nog vóór hij zelfs maar mijn telefoonnummer had.

De volgende dag was ik een wrak op het werk. Er zijn banen waarbij het niet zoveel uitmaakt dat je er niet volledig bij bent met je gedachten, maar dat geldt niet voor een verpleegkundige op de spoedeisende hulp … op een zaterdag. Het weer was de laatste weken bijzonder slecht geweest. Zware regen gevolgd door dramatische temperatuurdalingen. Kortom, perfecte omstandigheden voor beijzelde wegen en stoepen, die op hun beurt de perfecte omstandigheden vormden voor aanrijdingen en botbreuken bij mensen die waren uitgegleden. Ik was bijna aan het eind van mijn dienst en was net mijn tweede gebroken pols van de dag aan het behandelen, toen leerling-verpleegkundige Lucy haar hoofd om de hoek stak.

‘Het lijkt erop dat je een bewonderaar hebt. Bij de receptie is net een prachtige bos bloemen voor je aangekomen.’

Ik wist instinctief dat ze van Mark waren en de gedachte liet me van oor tot oor grijnzen.

Ik was klaar met mijn patiënt en huppelde naar de receptiebalie om mijn bos bloemen op te halen. En wát voor een bos! De receptieruimte was gevuld met een geur die beter paste bij een hotellobby dan bij een ziekenhuis. Van de gebruikelijke mengeling van urine en alcohol viel niets meer te bespeuren.

‘O, wat ben jij een geluksvogel,’ verzuchtte Joan, de receptioniste. ‘Ik wist niet dat je iemand ontmoet had. Vertel!’

‘Op dit moment valt er niets te vertellen, Joan,’ zei ik lachend, ‘maar ik beloof je dat jij de eerste bent die het hoort, zodra ik iets te melden heb.’

Ik opende het kleine kaartje dat aan het cellofaan vastzat. Er stonden vijf woorden op geschreven.

Cleo, kus mijn pijn weg xxx

Als ik niet zo opgewonden was geweest omdat Mark mij bloemen gestuurd had, zou ik misschien beter hebben nagedacht over hoe veelbetekenend die woorden konden zijn.

Het enorme boeket was nogal zwaar en ik vroeg me af of ik niet beter de bus naar huis kon nemen. Het was maar een kwartiertje lopen, maar het regende en ik wilde niet dat ze verpest werden.

De keuze werd me uit handen genomen. Toen ik het ziekenhuis uit kwam en naar de straat liep, hoorde ik iemand mijn naam roepen. Ik draaide me om en zag Mark nonchalant tegen de muur naast de ingang leunen, met zijn arm in een mitella en een netjes verbonden hand. We glimlachten gelijktijdig.

‘Dus je hebt ze gekregen,’ zei hij met een knikje naar de bloemen.

‘Dank je, ze zijn heel mooi.’

‘Nee, ik moet jou bedanken voor de manier waarop je gisteren voor me gezorgd hebt,’ zei hij.

Blijkbaar was hij van de röntgenafdeling direct naar de operatiekamer gegaan om een pin in zijn middelvinger te laten zetten. ‘Het had veel erger kunnen zijn, zei de arts.’

‘Dan heb je geluk gehad,’ antwoordde ik.

‘In meer dan één opzicht,’ zei hij terwijl hij zijn gezonde hand uitstak en mijn wang beroerde. Het was intiemer dan een kus en ik voelde vlinders in mijn buik.

‘Hoezo?’ vroeg ik.

‘Omdat ik jou ontmoet heb, Cleo.’

O, god, wat afgezaagd en geweldig tegelijk.

Ik had in de loop der jaren al heel wat flirts meegemaakt; sommige leidden tot afspraakjes, een paar tot relaties. Maar ik had nog nooit in zo’n korte tijd zulke intense gevoelens voor een man ontwikkeld.

We stonden enigszins beschut tegen de regen, maar het was geen avond om buiten te zijn. Iedereen om ons heen liep snel, paraplu’s dicht tegen zich aan uit angst dat de wind eronder kwam en ze nutteloos zou maken.

‘Zullen we iets gaan drinken of … eten?’ vroeg hij.

‘En die halve bloemenkraam in mijn armen dan?’

‘Wat mij betreft gooi je die in de dichtstbijzijnde vuilnisbak, als je maar meekomt.’

Ondanks mijn twijfels kon ik het niet laten. Hoe zwak was ik om die avond mee te gaan, terwijl ik wist dat hij getrouwd was. Ik bracht de bloemen terug naar de receptie zonder een verklaring te hoeven geven, want Joan had het te druk met een vrouw die de vorige nacht een buitenaards wezen in haar kamer had gezien en een onderzoek eiste om vast te stellen of het haar had misbruikt terwijl ze lag te slapen.

Terwijl ik terugliep naar Mark, wist ik dat ik, ongeacht wat we gingen doen, moest uitleggen dat ik geen heimelijke relatie kon beginnen, hoe graag ik het ook wilde. Het was heel simpel. Ik zou hem zeggen dat ik niet aan relaties met getrouwde mannen deed. Hij zou weglopen en we zouden ons een paar dagen ontdaan voelen, omdat we wisten dat het op een andere plek en op een ander moment anders had kunnen zijn. Ik zag niet aankomen dat hij me zou vertellen dat hij zijn vrouw al had verlaten.

Omdat het zo hard regende, stelde ik voor om naar een pizzeria in de buurt te gaan, meer vanwege de nabijheid dan om de kwaliteit. Tegen de tijd dat we aan een tafeltje bij het raam zaten, veegden we met onze servetten de regendruppels van ons gezicht. Hij bestelde een fles wijn en we toostten voor onze eerste slok. Toen onze glazen elkaar raakten, zei ik ‘proost’ op hetzelfde moment dat hij ‘op ons’ zei.

‘Luister, Mark.’ Ik vond het verschrikkelijk om dit te moeten zeggen. ‘Jij bent getrouwd en ik houd niet van buitenechtelijke affaires. Ik zal niet ontkennen dat ik een klik voel, maar helaas zijn sommige dingen niet voorbestemd.’

‘Ik ben bij haar weg.’

Ik wist niet zeker of ik hem goed gehoord had.

‘Ik ben bij haar weg,’ herhaalde hij, wat harder.

Ik was overdonderd.

‘Vanavond bedoel je?’ stamelde ik onnozel.

‘Nee, Cleo, ik bedoel dat ik echt bij haar weg ben en dat het voorbij is.’

Verwarring en geluk streden bij mij om de voorrang.

Hij ging verder. ‘Er zijn wat dingen die ik je over mezelf moet vertellen. Ik zal zo eerlijk zijn als ik kan. Dus … kun je gewoon luisteren en daarna pas vragen stellen?’

Ik knikte zwijgend.

‘Ik ga je niet vertellen dat mijn vrouw me niet begrijpt,’ begon hij. ‘Ik wíl niet dat ze me begrijpt. Ik wil níéts van haar. Ze is trouwens mijn tweede vrouw,’ voegde hij eraan toe.

Ik wist zijn geboortedatum. Ik had die gisteren in zijn dossier gezien op de spoedeisende hulp. Hij viel in augustus, de dag voor de mijne, hoewel ik vijf jaar jonger was. Hij is pas achtendertig en al twee keer getrouwd geweest? Dat beloofde niet veel goeds. Vervolgens gaf hij me een beknopte geschiedenis, te beginnen met zijn vijfentwintigste levensjaar. Een trouwpartij, in het groot en in het wit, met een neurotische anorexiapatiënt, negen maanden later gevolgd door een zoontje dat Harry heette. Twee jaar later waren ze uitgeschreeuwd en werd de echtscheidingsprocedure in gang gezet. Een verhuizing naar Schotland om er twee jaar als semiprof rugby te spelen draaide uit op een ramp. Door een bijzonder vervelende tackle bleef hij met een blessure zitten waardoor hij zijn geliefde sport niet meer kon beoefenen. Hij reisde terug naar zijn geboortestad Londen. Als tussenoplossing ging hij naar zijn ouders, die in Putney woonden, tot hij een eigen woning zou vinden. Op een avond ging hij uit met vrienden en ontmoette een vrouw in een kroeg. Van het een kwam het ander en voor hij het wist woonden ze samen in haar appartement in Notting Hill. Achttien maanden later kocht hij een verlovingsring bij een kraampje op de markt aan Portobello Road en vroeg hij haar tijdens een vakantie in Dubai ten huwelijk. Zij begon de bruiloft van de eeuw te plannen, al zat híj daar helemaal niet op te wachten. Uiteindelijk vlogen ze met de Concorde naar New York (ze werkte voor British Airways) en werden ze daar in het stadhuis getrouwd door een ambtenaar van de burgerlijke stand die hem deed denken aan Margarita Pracatan uit de Clive James Show.

Hij had zijn verhaal vrijwel niet onderbroken sinds hij was begonnen, maar ik had intussen wel mijn wijn soldaat gemaakt. Ik was blij dat hij mijn lege glas eindelijk opmerkte en me bijschonk.

Iets meer dan een jaar na het huwelijk herhaalde de geschiedenis zich. Hij ontmoette een vrouw in een kroeg toen hij op stap was met zijn vrienden, en vergat dat zijn wettige echtgenote thuis op hem zat te wachten. Ze was een Zweedse, die samen met vrienden in Londen op vakantie was. Nadat ze telefoonnummers hadden uitgewisseld, lukte het hem om reisjes naar Zweden te regelen zonder dat zijn vrouw zelfs maar in de gaten had dat hij weggeweest was. Het werk van zijn vrouw bij British Airways betekende dat ze veel reisde. Dus als ze weg was, zette Mark de bloemetjes buiten in Stockholm. Het was bedoeld als verzetje om de eentonigheid van zijn leven te doorbreken, maar het eindigde minder leuk toen de Zweedse hem vertelde dat ze zwanger was en de baby wilde houden.

Op dat moment kon ik me niet meer inhouden. ‘Fuck, je maakt een grapje zeker?’ Ik zei het iets harder dan ik bedoelde.

‘Was dat maar zo,’ zei hij mistroostig.

‘Zelfs toen je haar vertelde dat je al getrouwd was?’ zei ik ongelovig. Alleen de gedachte al, een baby krijgen met de man van een andere vrouw!

Voor de eerste keer aarzelde hij.

Hij aarzelde lang genoeg voor mij om te raden wat er ging komen.

‘O, je had haar níét verteld dat je getrouwd was,’ zei ik. Het was meer een vaststelling dan een vraag.

Hij knikte. Hij had haar wel verteld dat hij geen kinderen wilde. Hij wilde dat ze een abortus onderging, maar zijn woorden waren aan dovemansoren gericht en ze zette de zwangerschap door. Ze hielden telefonisch contact en Mark vloog naar Zweden telkens wanneer het vliegrooster van vrouwlief dat toeliet.

Ze beviel van een zoon en toen ik hem onderbrak om te vragen hoe oud die was, keek Mark me aan met een wazige blik. ‘Eh, dat weet ik niet, maar … hij huppelt al rond en heeft tandjes.’

Ik vroeg hoe hij zijn ouders een relatie met hun kleinzoon kon ontzeggen. Dat wuifde hij weg. ‘Hoe moest ik dat uitleggen? Ik was getrouwd en probeerde kinderen te krijgen met mijn vrouw.’

Hoe ironisch dat zijn ouders op een kleinkind van hun schoondochter zaten te wachten, terwijl ze zonder het te beseffen al een kleinzoon hadden.

‘En wat heb je die Zweedse over je ouders op de mouw gespeld?’

‘O, ik vertelde dat ik niet met ze overweg kon en geen contact met ze had.’ Ik zocht naar een spoor van schaamte in zijn ogen. Een blik van spijt? Maar nee, niets. ‘Ik wil ook niets meer met haar of het kind te maken hebben,’ verklaarde hij. ‘Dat leek mij het beste – om ze verder te laten gaan met hun leven en dat ik verderga met het mijne.’

Ik zag dat toch meer als in de steek laten.

‘Cleo,’ zei hij, terwijl hij mijn hand pakte, ‘ik ben een verloren man. Ik ben al zolang ik me kan herinneren ongelukkig.’

En op dat moment zag hij er zo verschrikkelijk kwetsbaar uit. Ik wilde hem in mijn armen nemen en hem troosten, fluisteren dat alles goed zou komen.

Ik had me nooit de afschuwelijk lange weg kunnen voorstellen die voor dat laatste nodig was.

Als ik nu terugkijk, zijn er dan dingen die ik anders zou hebben gedaan?

Met de hand op mijn hart kan ik eerlijk zeggen: vrijwel alles.

Drie

In de loop van de volgende weken verhuisde Mark geleidelijk zichzelf en zijn spullen naar mijn appartement. Ik liet een sleutel voor hem maken zodat hij kon komen en gaan wanneer hij wilde.

Ook al zat zijn hand in het verband, we konden niet van elkaar afblijven. En als ik niet aan het werk was, lagen we meestal in bed. Zijn blote lijf zag er nog beter uit dan ik het me had voorgesteld. Hij zei dat als hij een ideale vrouw had kunnen creëren, ze precies op mij zou lijken. Hij zei dat ik mooi en perfect was en dat hij voor altijd van me zou houden. Ik wist dat hij een paar verontruste telefoontjes van zijn aanstaande ex-vrouw had gekregen, en ik nam het haar niet kwalijk. De meeste vrouwen zouden zo reageren als hun man zomaar aankondigde dat hij wegging.

De dag na zijn ongeluk had ze hem opgehaald uit het ziekenhuis. In de auto op weg naar huis had hij haar verteld dat hij ongelukkig was en dat het huwelijk niet werkte. Ze had geantwoord dat hij niet zo dom moest doen en gaf de schuld aan de verdoving, die nog in zijn lichaam zat. Hij verzekerde haar dat hij bij zijn volle verstand was en op dat moment verloor ze bijna de macht over het stuur en ze botste net niet tegen een fietser op die over Shepherd’s Bush Green reed. Hij vertelde dat ze hem thuis gesmeekt had om het nog eens te overdenken; dat ze letterlijk op haar knieën was gegaan en zich aan hem vastgeklampt had. Hij had geprobeerd zich los te wringen, maar ze was ontroostbaar geweest en drukte haar gezicht snikkend tegen zijn benen. Uiteindelijk had hij haar door de gang meegesleurd en bij de voordeur afgeschud. Zulke gevoelens van wanhoop zou ik zelfs mijn ergste vijand niet toewensen. Ik kon het niet loslaten en ik martelde mezelf met beelden van een vrouw die ik nooit had ontmoet, achtergelaten als een oude schoen langs de kant van de weg. Hij had zijn vader gevraagd om zijn spullen op te halen en mee te nemen naar het ouderlijk huis, wat ik nogal laf vond. Toen ik Mark vroeg waarom hij zelf niet was gegaan, was zijn antwoord: ‘Ik ga nooit meer terug, Cleo.’

Hij had verlof genomen vanwege de verwonding aan zijn hand, maar aangezien hij zijn eigen bouwbedrijf had, ging zijn team door met renovaties en verdiende hij gewoon door. We konden het niet verdragen om gescheiden van elkaar te zijn. Mark ging vaak met me lunchen, als ik een lange dienst had. Op een dag liep ik het ziekenhuis uit om een broodje te gaan eten met een collega, Jeremy, met wie ik eerder die ochtend had samengewerkt. We bespraken de ongewone symptomen van een patiënt toen ik Mark buiten het koffiehuis zag zitten. Ik verontschuldigde me bij Jeremy, zei hem gedag en haastte me naar buiten, naar Mark toe. Ik was zo blij hem te zien, maar dat leek niet wederzijds. Toen ik vooroverboog om hem te kussen, wendde hij zich af en kuste ik uiteindelijk zijn nek.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ik, verbaasd over zijn reactie.

Zijn knappe gezicht was vertrokken tot een lelijke grimas, alsof hij pijn had.

‘Wat is er?’ vroeg ik opnieuw.

‘Met wie zat je daar te praten?’ vroeg hij.

‘Een arts met wie ik werk,’ zei ik met een ondertoon van verontwaardiging. Ik had geen zin om er meer woorden aan vuil te maken. ‘Ik ga een broodje halen, wil jij iets?’

Hij schudde zijn hoofd en ik ging in de rij staan. Terwijl ik het menu bekeek, voelde ik een licht geïrriteerde kriebel opkomen. Ik deed niet aan jaloezie en ik wilde ook niet het mikpunt zijn van de jaloerse gedachten van iemand anders. Ik besloot het los te laten en te hopen dat het niet meer dan een kleine hobbel was in een verder perfecte relatie.

Marks hand genas voorspoedig en hij kon snel weer aan de slag. Mijn dienstrooster was vier dagen werken, drie dagen vrij. Ik koesterde die vrije dagen. Omdat het meestal doordeweekse dagen waren, was Mark al vroeg weg naar zijn werk. Ik ging hardlopen in het park net voorbij de Battersea-brug of pakte mijn zwemspullen en ging naar het zwembad waar mijn moeder me had leren zwemmen toen ik vier was. Op de terugweg stopte ik soms bij de supermarkt als ik boodschappen nodig had of bij de Italiaanse delicatessenzaak om de hoek, die veel te duur maar wel de moeite waard was. En dan weer terug naar het appartement voor wat therapie, want zo voelden huishoudelijk werk en schoonmaken voor mij. Ik heb altijd naar netheid en orde verlangd. Mijn moeder vertelde me dat ik als kind mijn poppen op een rij zette in de volgorde van hun haarlengte.

Maar mijn favoriete moment van de dag was wanneer Mark belde om te zeggen dat hij op weg naar huis was. Dan zette ik een fles wijn klaar, die afhankelijk van de kleur stond te koelen of te ademen, bereidde het avondeten en maakte een bad voor hem klaar met zijn favoriete badzout. In dat prille begin van onze relatie eindigde ik de meeste avonden bij hem in bad. Het was een groot gietijzeren ding waar we allebei makkelijk in pasten. Geen geringe prestatie als je bedenkt dat Mark 1 meter 80 is en ik 1 meter 75.

We voerden de diepste gesprekken tijdens die lange baden. De alcohol ontspande onze geest en maakte onze tongen los. Ik kreeg de indruk dat hij in zijn opvoeding te weinig liefde had gekend. Hij sprak zonder zelfmedelijden en heel zakelijk over zijn jeugd. Zijn ouders leefden volgens het motto ‘Wie niet horen wil, moet voelen’.

Hij herinnerde zich momenten waarop hij straf kreeg, maar voor mij klonken ze meer als geweldsuitbarstingen. Mijn moeder had me nooit een haar gekrenkt, dus ik vond het moeilijk om ernaar te luisteren. Hij probeerde hun gedrag te legitimeren door toe te geven dat hij als kind een ‘regelrechte nachtmerrie’ was. Mark lachte scheef alsof hij er trots op was dat hij een lastpak was die straf verdiende. Ik vond het verre van grappig en zei hem dat ook.

‘Ik ben het niet eens met het slaan van kinderen, of van volwassenen … van levende wezens in het algemeen. Ik zou niet eens op een spin trappen.’

‘Dat is omdat jij, Cleo, een oprecht lief en aardig mens bent,’ zei hij, terwijl hij mijn benen masseerde, die aan weerszijden van hem lagen. ‘Zo aardig zelfs dat je nog wat aardige dingen met me gaat doen voordat we deze badkamer verlaten.’

Een paar avonden later werd ik gebeld op de huistelefoon. Het was mijn beste vriendin Lisa. Voor haar aankomende verjaardag regelde ze een avondje uit met een groep vrienden.

‘Je moet meegaan. We vieren onze verjaardagen altijd samen en ik heb je in geen eeuwen gezien. Zeg alsjeblieft dat je komt.’

Ik kende Lisa al mijn hele leven. Haar lieve ouders, Patsy en Ron, waren de buren die op me pasten als mijn moeder de hele dag moest werken. Lisa was getrouwd, had een dochtertje van twee en een zoontje van vier, en ging niet vaak uit. Ze had gelijk, we hadden elkaar in geen eeuwen gezien. En ik besefte dat ik sinds begin februari al bijna niemand meer had gezien, behalve Mark. Ik wist dat ik vrienden had afgewimpeld die me belden om iets te gaan drinken of naar de film te gaan. Gebeurde dat niet altijd aan het begin van een nieuwe relatie? Het zou wel overgaan en het leven zou wel weer normaal worden. We spraken over haar plannen om elkaar te ontmoeten in onze stamkroeg en dan naar Covent Garden te gaan voor cocktails en wat dansen.

‘En Cleo, lieverd, niet vergeten, trek wat moois aan.’

‘O, dat ben ik ook plan,’ zei ik en we beëindigden het gesprek.

Mark ijsbeerde de slaapkamer in en uit tijdens mijn gesprek met Lisa. Ik had naar hem gekeken vanwaar ik op het bed lag. Het was de enige kamer in het appartement met een huistelefoon. Niet dat ik het erg vond dat hij meeluisterde, ik had niets te verbergen, maar ik vroeg me hardop af wat hij eigenlijk aan het doen was.

Hij viel me zo snel aan dat ik even verstijfde. Ik realiseerde me dat het niet op mij gericht was, maar op de telefoon op het nachtkastje. Toch rolde ik voor de zekerheid van het bed af … letterlijk. Hij trok zijn arm terug en sloeg met zijn vuist op de telefoon, terwijl ik vanuit gehurkte positie aan de andere kant van het bed vol afschuw toekeek. Keer op keer sloeg hij met zijn vuist op de inmiddels gebarsten en kapotte telefoon. Het duurde niet meer dan een paar seconden voordat hij uitgeput raakte van de kracht van zijn stoten. Ik bewoog niet. Ik kón niet bewegen. Ik keek toe hoe hij onderuitzakte, het bed miste en op de grond gleed. Hij liet zijn hoofd in zijn handen zakken en zat daar maar.

Ik wilde tegen hem schreeuwen. Wat denk jij verdomme dat je aan het doen bent? Ben je gek geworden? Waarom doe je dat in hemelsnaam?

Maar ik stelde geen enkele vraag. In plaats daarvan staarde ik naar de achterkant van zijn hoofd en vroeg me af wat er daarbinnen aan de hand was. Uiteindelijk moesten we wel in beweging komen. Ik maakte voor de tweede keer in twee maanden zijn bebloede hand schoon in de badkamer, waar we vlak daarvoor nog zulke liefdevolle momenten hadden gedeeld, en ik vroeg hem wat er zojuist was gebeurd.

‘Toen ik hoorde dat je plannen aan het maken was om uit te gaan, werd ik kwaad. En toen ik je hoorde zeggen: “Dat ben ik ook van plan”, ging ik door het lint. Het spijt me zo. Ik zal een nieuwe telefoon kopen. Ik hou zoveel van je.’

Het kleine knagende gevoel dat zich nog niet zo lang geleden bij het koffiehuis was beginnen te vormen, kreeg die avond vastere vorm. Ik zou wel gek zijn als ik nog niet zag dat Mark extreem jaloers was.

‘Je werd boos omdat ik uit zou gaan en omdat je me hoorde zeggen “Dat ben ik ook van plan”?’ herhaalde ik. ‘Realiseer je je hoe gestoord dat klinkt? Luister goed! Ik kan uitgaan wanneer ik wil, waar ik wil en met wie ik wil. Maar dat doe ik niet, omdat ik ervoor heb gekozen om het grootste deel van de tijd bij jou te zijn. Ik vertrouw je volledig en ik verwacht dat jij mij ook vertrouwt.’

Mark haalde zijn schouders op en schudde zijn hoofd terwijl hij maar bleef zeggen: ‘Het spijt me, het spijt me, het spijt me.’

Als ik had gehoopt op een uitgebreidere verklaring voor zijn uitbarsting, werd ik teleurgesteld. Zittend op de rand van het bad nam hij mijn gezicht in zijn handen en hij trok het naar zich toe. Hij kuste me zo zacht en met zoveel tederheid, dat het moeilijk te geloven was dat hij een halfuur eerder zo vol woede had gezeten. Nadat ik Marks hand had verzorgd, begon ik de slaapkamer op te ruimen. Ik slaagde erin de bloeddruppels uit het tapijt te krijgen. Dat was tenminste iets om dankbaar voor te zijn. Ik trok de stekker van de telefoon uit het stopcontact en gooide het ding in de vuilnisbak. Er hingen veelkleurige draden uit de handset waar het plastic was opengebarsten. Hij was niet meer te repareren, maar ik zou hem toch weggegooid hebben. Ik wilde geen herinnering aan die vreselijke avond. Wat nogal ironisch was, omdat de hoofdrolspeler in die herinnering ontspannen in een leunstoel in de huiskamer zat met een glas wijn in zijn hand.

Toen ik later die avond in bed lag en Mark zachtjes naast me lag te snurken, kon ik ongestoord elk detail in mijn hoofd nalopen.

Hoe ik het ook bekeek, de feiten bleven hetzelfde. Hij had ernstige woedeproblemen. De vraag was: wat ging hij eraan doen?

Vier

Het antwoord was: niets. De volgende dag kwam hij thuis van zijn werk met huishoudfolie om de bovenkant van zijn arm om een tatoeage te beschermen die hij eerder die dag had laten zetten. Toen hij het folie verwijderde, zag ik het symbool eronder en raadde al wat hij had gedaan.

Ik had belangstelling voor alles wat oosters was en had een avondcursus Chinees gedaan voordat ik Mark leerde kennen. Het was een ongelooflijk moeilijke taal om te begrijpen en ik had het maar één semester volgehouden. Maar ik had wel mijn naam leren schrijven en die stond nu in vette blauwe karakters op zijn arm. Ik had me waarschijnlijk gevleid moeten voelen, maar ik kon me er niet toe brengen om te doen alsof. Ik was niet onder de indruk, maar besloot dat voor mezelf te houden.

‘Nu zul je voor altijd bij me zijn,’ fluisterde hij en hij trok me dicht tegen zich aan.

Ik wist niet zeker of de rilling die ik langs mijn ruggengraat voelde lopen door zijn warme adem in mijn nek kwam of door de onheilspellende toon van zijn woorden. Ondanks de opschudding die mijn plan om Lisa’s verjaardag te vieren veroorzaakt had, was ik vastbesloten om te gaan; als ik nu zou toegeven aan Mark, zou ik hem de indruk geven dat ik zijn gedrag aanvaardbaar vond.

Ik keek er ook echt naar uit om mijn vriendinnen te zien. Mark en ik hadden ons van iedereen afgezonderd sinds we elkaar hadden ontmoet. Harry, de dertienjarige zoon uit zijn eerste huwelijk, belde vaak om met zijn vader af te spreken. Mark weigerde om met Harry’s moeder te communiceren, dus werd het overgelaten aan een jongen die wanhopig was om zijn vader te zien en de vader zelf, die het allemaal weinig kon schelen. Ik voelde me ongemakkelijk wanneer ik Mark excuses tegen hem hoorde maken. Ik zou liever doorzichtig slappe smoezen hebben gehoord dan de ingewikkelde verhalen waar hij altijd mee kwam.

‘Sorry zoon, ik kan je vandaag niet zien, ik moet een boiler repareren in het huis waar ik aan het werk ben. Ze hebben de straat moeten evacueren, voor het geval er een gaslek is.’

Ik had zijn ouders ontmoet en die leken erg aardig. Eigenlijk een beetje te aardig. Ik verwachtte dat ze een zekere loyaliteit ten opzichte van hun tweede schoondochter zouden koesteren. Ze had tenslotte jaren deel uitgemaakt van hun gezin; ze gingen samen op vakantie en vierden Kerstmis en verjaardagen samen.

Maar nee, niet eens een ietsepietsie. Geen woord over haar, in een oogwenk vergeten, zo leek het, terwijl ik met open armen in de familie werd verwelkomd.

Ik had die vrijdag vrij van mijn werk en besloot de hele dag aan mezelf te wijden ter voorbereiding op het avondje uit. Ik had een afspraak bij de kapper om highlights te laten zetten en daarna bij de schoonheidssalon voor het bijwerken van mijn bikinilijn. De dag begon met een kopje thee op mijn nachtkastje en een kus op mijn voorhoofd.

‘Goedemorgen, schat,’ sprak Mark zoetgevooisd, terwijl hij mijn haar uit mijn gezicht streek.

Ik glimlachte bij wijze van antwoord. Zijn uitbarsting was een paar dagen eerder geweest en sindsdien was hij bijzonder liefdevol en attent.

‘Ik zat te denken,’ zei hij. ‘Zullen we vanavond die Thaise tent proberen waar we laatst langskwamen? Het was er erg druk, nietwaar?’

‘O Mark, ik had graag gewild maar je weet dat ik vanavond uitga met vriendinnen,’ zei ik zo nonchalant mogelijk. ‘Lisa is jarig, weet je nog?’

Als ik op dat moment met mijn ogen had geknipperd, had ik het gemist. De woede die over zijn gelaat flitste, de bliksemschicht in zijn ogen. Maar ik knipperde niet met mijn ogen en ik zag dat hij niet blij was.

‘O ja! Dus, hoe laat ben je dan thuis?’ vroeg hij, terwijl hij opstond.

De verandering in zijn stemming was zo duidelijk en onaangenaam dat ik op het punt stond om ‘Zaterdagmiddag!’ te antwoorden.

Voordat ik de kans had om te reageren, onderbrak hij me door te zeggen dat hij dan net zo goed met de jongens van zijn werk uit kon gaan, omdat het vrijdag was.

‘Nou, dan hebben we allebei plannen,’ zei ik met een knipoog, in een poging de stemming te verluchtigen.

Hij verliet het appartement en sloeg de voordeur achter zich dicht, wat geen geringe prestatie was; de deur had een zacht sluitingsmechanisme en je moest er echt aan trekken om dat geluid te maken. Ik zei hardop tegen mezelf: ‘Waar ging dit in godsnaam over?’

Met niemand om me aanwijzingen te geven, kwam ik tot mijn eigen conclusie. Mark was gestoord en ik was klaar om te feesten. Tegen zes uur die avond had ik een manicure gehad, een pedicure, nieuwe highlights in mijn haar, was mijn haar geföhnd, waren mijn benen gewaxt en mijn wenkbrauwen geëpileerd, en was ik kleren aan het uitkiezen.

Spijkerbroek, leren jasje en laarzen met hoge hakken? Of strakke jurk, spijkerjasje en schoenen met hoge hakken? Ik legde beide outfits op het bed en koos het ondergoed dat bij elk paste. Ik zette een cd op met Old Skool Classics, draaide het volume hoger en schonk een glas wijn voor mezelf in. Ik danste naakt door de slaapkamer, eerst op mijn laarzen en daarna op mijn schoenen om te zien welk paar het meest comfortabel was. Ongeveer halverwege Candi Staton die over jonge liefde zong, kreeg ik het gevoel dat ik niet alleen was. Ik zette de muziek zachter en luisterde aandachtig. Het geluid van voetstappen op de houten vloer in de richting van de slaapkamer deed mijn hart in mijn keel kloppen.

‘Ben jij dat, Mark?’ riep ik aarzelend. Er volgde stilte, wat mijn angst nog groter maakte.

Hij had toch zeker gezegd dat hij uit zou gaan na zijn werk. Had ik de voordeur open laten staan, toen ik het vuilnis buitenzette? Was ik hem vergeten dicht te doen? Stond er een gek met een mes op de gang?

Met bonzend hart liep ik voorzichtig naar de slaapkamerdeur die op een kier stond. Moest ik hem dichtslaan of juist opengooien? Mijn benen waren slap van angst, wat alleen maar erger werd door mijn tien centimeter hoge hakken. Als er een verkrachter aan de andere kant van de deur stond, zou er in ieder geval al geen worsteling nodig zijn om mijn kleren uit te krijgen. Ik was naakt vanaf mijn enkels. Ik sprong naar de deur en viel ertegenaan en … hoorde zijn stem mijn naam schreeuwen.

‘Cleo, ik ben het, mafkees! Je hebt bijna mijn neus gebroken.’

De opluchting toen ik Marks stem hoorde, deed me hysterisch lachen. Ik hoorde een grinnik in zijn stem toen hij vroeg of het veilig was om binnen te komen. Ik gooide mezelf op het bed, rolde om en om en raakte verstrikt in mijn kleren. Mark kwam erbij en we lachten tot de tranen over onze wangen rolden en we pijn in onze buik hadden. Toen we tot rust waren gekomen, veranderde de stemming en kreeg die een seksuele lading. In een kwartier tijd beleefde ik ontspanning, opwinding, extreme angst, extreme opluchting, hysterisch geluk, met als hoogtepunt explosieve seks.

Daarna legde ik mijn hoofd op zijn borst, terwijl hij met zijn vingers door mijn haar streek.

‘Ga niet weg, Cleo. Blijf bij me,’ zei hij zacht.

Ik voelde zijn warme adem op mijn hoofd en wist dat deze zachte, liefdevolle sfeer in een oogwenk kon omslaan als ik niet toegaf aan zijn verzoek. Ik zal niet doen alsof ik enorm met het dilemma heb geworsteld; ik hoefde er geen moment over na te denken. Ik pakte mijn mobiel en belde Lisa. Ik zei dat ik helaas niet kon komen, omdat ik me eerder die dag niet lekker was gaan voelen. De smoes klonk net zo slap in míjn oren als in die van haar. Ik beloofde dat ik het goed zou maken en beëindigde het gesprek met een schuldgevoel omdat ik mijn vriendin in de steek liet.

En zo gingen we samen door met ons leven in isolement, sporadisch onderbroken door een bezoek aan Marks ouders in Putney of door een zondagse lunch met ze. Zijn broer John woonde samen met Kerry en ze hadden twee zoontjes. Alhoewel ik geen liefhebber ben van baby’s of jonge kinderen, vond ik Callum en Kurt schattig en bracht ik graag tijd met ze door in hun krappe, ietwat chaotische huishouden.

Het leven had perfect kunnen zijn. Maar helaas maakte Mark dat onmogelijk. Zijn abrupte stemmingswisselingen en grillige gedrag waren moeilijk om mee te leven. En nog frustrerender was het dat er nooit een rationele verklaring leek te zijn voor wat hem op stang joeg. Het ene moment kropen we dicht tegen elkaar aan op de bank en zeiden we hoeveel we van elkaar hielden, en het volgende, als ik even de kamer uit was geweest om water op te zetten, zag ik hem zitten met gebalde vuisten en een gezicht dat op onweer stond.

Door een mijnenveld kuieren was minder verraderlijk dan hand in hand met hem over straat lopen. Als een man een blik in mijn richting wierp, verstrakte zijn hand om de mijne om me te laten weten: Ik heb het wel gezien, hoor! Alsof ik in de hand zou hebben wie er naar me keek. Ook botste hij expres tegen mensen op en liet het aan mij over excuses te maken. Hij negeerde zebrapaden en koos bij voorkeur een totaal ongeschikte plek om over te steken, mij achter zich aan slepend terwijl we het verkeer ontweken. Als een bestuurder het waagde te claxonneren, begon hij te schreeuwen en te dreigen met geweld. Het leek alsof hij eenvoudige situaties moeilijk maakte, op zoek naar een excuus om te ontploffen.

Mijn haar, dat erg lang was, moest op mijn werk om hygiënische redenen in een knot, dus op vrije dagen droeg ik het vaak in een losse vlecht die over mijn rug hing. Mark had de gewoonte eraan te trekken als hij achter me stond, soms net iets te hard naar mijn zin. Hij deed het een keer in de rij in Sainsbury’s en ik stampte zo hard op zijn voet uit vergelding dat hij het uitschreeuwde van de pijn. Natuurlijk zei ik dat het per ongeluk ging en vroeg vergiffenis, maar het zette me wel aan het denken; dat zijn daden bij mij reacties teweegbrachten die tot dan toe niet in mijn aard lagen. Hij prikte met zijn vingers van staal in mijn ribben, wat erg pijnlijk was omdat er niet veel vet zat. Als onze relatie gecategoriseerd zou zijn door de filmindustrie, zouden we in de categorie ‘licht gewelddadig’ zijn gevallen – een beetje slapstick, zonder serieuze bedoeling elkaar pijn te doen. Als ik tegen Mark zei dat hij me pijn deed, lachte hij en zei: ‘Ik maakte alleen maar een grapje. Heb ik je zeer gedaan? Het spijt me, schatje.’

Zijn gedrag was verwarrend en er waren geen duidelijk aanwijsbare oorzaken. Hij dronk wel alcohol, maar zeker niet te veel. Af en toe een glaasje wijn thuis of een Guinness als we naar de pub gingen. Ik wist dat hij in het verleden weleens cocaïne had gebruikt, maar wie niet? Dit was Londen en wat ooit een drug van de rijken was, was nu mainstream. Hij had een goeie reputatie in de bouw en er waren geen financiële zorgen. Zonder iets aanwijsbaars om aan te kunnen werken, werd het steeds moeilijker om zijn humeurigheid te verdragen.

Uiteindelijk ging ik toch een avond uit met mijn vriendinnen. Dit keer nam ik de moeite niet om me op te doffen. Eerlijk gezegd had ik er ook de energie niet voor. De omgang met Mark was vermoeiend en als ik nog mocht twijfelen aan het negatieve effect dat hij op me had, werd het me snel ingepeperd door mijn vriendinnen.

‘Godverdomme, wat zie jij eruit!’ was een van de eerste begroetingen die ik kreeg toen ik de pub binnenliep waar mijn lieftallige vriendinnen op me zaten te wachten. Dat ik rechtstreeks van mijn werk kwam, accepteerden ze niet als excuus. Normaal gesproken moest ik er niet aan denken uit te gaan zonder eerst naar huis te gaan en met een douche de stress van die dag van me af te spoelen. Ik wist dat als ik naar huis was gegaan, Mark een Spaanse inquisitie zou zijn begonnen nog voordat ik bij de badkamer was. Daar zat ik dan, aan weerszijden geflankeerd door dierbare vriendinnen en met een glas wijn voor mijn neus. Ze zagen er prachtig uit en roken heerlijk, terwijl mijn outfit uit een werkbroek en een grijs T-shirt bestond, met mijn haar in een rommelige knot. Lisa stond op en zei de eerste woorden van de gebruikelijke toost.

‘Op degenen …’ Ze gaf ons even de tijd om in te vallen, en toen gingen we in koor verder: ‘… die ons het beste wensen. En zij die dat niet doen, kunnen opzouten.’

De geur van ontsmettingsmiddel aan mijn handen steeg op in mijn neusgaten toen ik het glas naar mijn mond hief en een stevige slok nam.

‘Zo, Rapunzel,’ zei Lisa toen ze naast me kwam zitten en een kus op mijn wang gaf.

‘Waarom Rapunzel?’ zei ik, wijzend naar mijn knotje. ‘Ik heb niet eens een vlecht.’

‘Ik bedoel niet je kapsel, maar dat je vastzit in een toren en niet kunt ontsnappen.’

Meteen vulden mijn ogen zich met tranen.

‘Ik wist het,’ zei ze, terwijl ze haar vuisten balde. ‘Ik zei al tegen m’n moeder, er is iets niet in orde met onze Cleo en die kerel van haar.’

Ik kon mijn tranen helemaal niet meer bedwingen toen ik Lisa ‘onze Cleo’ hoorde zeggen. Ik miste ook haar moeder Patsy de laatste tijd; zij zou Mark in een oogwenk hebben doorzien. Ik zag het voor me: ‘Cleo, die man heeft sociopathische, psychopathische en narcistische neigingen. Ga onmiddellijk bij hem weg.’

Lisa en haar ouders waren als familie voor me en ik wist dat, als ik hun steun nodig had, ze er voor me zouden zijn. Ze smeekte me om de volgende zondag bij haar moeder op bezoek te komen voor een van Patsy’s beroemde zondagmaaltijden, zodat we konden praten over wat er aan de hand was. Ik omhelsde en bedankte haar, en zei dat ik zou proberen te komen. Ik ging niet lang daarna weg uit de pub met de belofte iedereen snel weer te zien. Ik was niet in de stemming om gezellig te doen, maar wel om tegen Mark te zeggen dat hij moest oprotten.

Makkelijker gedacht dan gedaan. Overmoedig geworden door die twee bellen wijn, oefende ik mijn woorden terwijl ik naar huis liep. Ik liet mezelf binnen in het appartement en vond hem liggend op de bank met enkel een boxershort aan, onweerstaanbaar knap, zijn haar vochtig van een douche, met zijn schoongeboende huid en zijn bedwelmende geur. Toen hij me zag, begon hij te stralen, alsof ik het meest wonderbaarlijke was dat hij ooit had gezien.

‘Je bent thuis, lieverd,’ zei hij, terwijl hij van de bank opsprong en met open armen op me af kwam. ‘Ik dacht dat je dienst om elf uur pas klaar was.’

Ik had gezegd dat ik langer door zou werken om de onvermijdelijke stemmingswisseling als ik hem de waarheid vertelde, te vermijden. Maar ik had het verkloot. Het was net voor tienen en hij zou de alcohol op mijn adem ruiken.

En ja, hoor, het verhoor begon zodra hij me vol op de mond had gekust.

‘Heb je gedronken?’

‘Ja, ik heb na het werk met vriendinnen in de kroeg afgesproken.’

‘Dat had je niet gezegd.’

‘Nee, klopt, ik heb het niet gezegd vanwege de ophef die je zou maken, Mark.’