Een waargebeurd verhaal over moord, familiegeheimen, en de onbreekbare band van zusterschap.

Oorspronkelijke titel: IF YOU TELL
Alle rechten voorbehouden.
Auteursrecht © 2019
Oorspronkelijke uitgever: Thomas & Mercer, Seattle
Eerste Nederlandstalige druk: 2022
Vertaling uit het Engels: Sandra J. Paul
Omslagontwerp: Henrik Koitz
Grafisch design: Sleepy Fox Design
Nederlandse uitgave: Uitgeverij Lind & Co, via licentie van Amazon Publishing,

ISBN paperback: 9789493285903
ISBN eBook: 9789493285804
www.lindco.se

Niets uit dit boek mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de uitgever.

‘Zelfs de meest ervaren lezer van true crime zal geschokt zijn door de waanzinnige en verbijsterende gruweldaden die in dit boek worden beschreven. Olsen heeft het weer geflikt om zijn lezers een blik te gunnen op een moorddadig duo dat zo ijzingwekkend is, dat je hoofd ervan gaat tollen. Ik kon dit boek niet neerleggen!’

-New York Times bestsellerauteur Aphrodite Jones

Voor Nikki, Sami, en Tori

INHOUD

VOORWOORD VAN DE AUTEUR

1. PROLOOG

2. DEEL EEN

3. HOOFDSTUK 1

4. HOOFDSTUK 2

5. HOOFDSTUK 3

6. HOOFDSTUK 4

7. HOOFDSTUK 5

8. HOOFDSTUK 6

9. DEEL TWEE

10. HOOFDSTUK 7

11. HOOFDSTUK 8

12. HOOFDSTUK 9

13. HOOFDSTUK 10

14. HOOFDSTUK 11

15. HOOFDSTUK 12

16. HOOFDSTUK 13

17. HOOFDSTUK 14

18. HOOFDSTUK 15

19. DEEL DRIE

20. HOOFDSTUK 16

21. HOOFDSTUK 17

22. HOOFDSTUK 18

23. HOOFDSTUK 19

24. HOOFDSTUK 20

25. HOOFDSTUK 21

26. HOOFDSTUK 22

27. HOOFDSTUK 23

28. HOOFDSTUK 24

29. HOOFDSTUK 25

30. HOOFDSTUK 26

31. HOOFDSTUK 27

32. DEEL VIER

33. HOOFDSTUK 28

34. HOOFDSTUK 29

35. HOOFDSTUK 30

36. HOOFDSTUK 31

37. HOOFDSTUK 32

38. HOOFDSTUK 33

39. HOOFDSTUK 34

40. HOOFDSTUK 35

41. HOOFDSTUK 36

42. HOOFDSTUK 37

43. HOOFDSTUK 38

44. HOOFDSTUK 39

45. HOOFDSTUK 40

46. HOOFDSTUK 41

47. HOOFDSTUK 42

48. HOOFDSTUK 43

49. HOOFDSTUK 44

50. HOOFDSTUK 45

51. HOOFDSTUK 46

52. HOOFDSTUK 47

53. HOOFDSTUK 48

54. DEEL VIJF

55. HOOFDSTUK 49

56. HOOFDSTUK 50

57. HOOFDSTUK 51

58. HOOFDSTUK 52

59. HOOFDSTUK 53

60. HOOFDSTUK 54

61. HOOFDSTUK 55

62. HOOFDSTUK 56

63. HOOFDSTUK 57

64. HOOFDSTUK 58

65. HOOFDSTUK 59

66. HOOFDSTUK 60

67. HOOFDSTUK 61

68. DEEL ZES

69. HOOFDSTUK 62

70. HOOFDSTUK 63

71. HOOFDSTUK 64

72. HOOFDSTUK 65

73. HOOFDSTUK 66

74. HOOFDSTUK 67

75. HOOFDSTUK 68

76. HOOFDSTUK 69

77. HOOFDSTUK 70

78. HOOFDSTUK 71

79. HOOFDSTUK 72

80. HOOFDSTUK 73

81. HOOFDSTUK 74

82. HOOFDSTUK 75

83. HOOFDSTUK 76

84. HOOFDSTUK 77

85. HOOFDSTUK 78

86. HOOFDSTUK 79

87. DEEL ZEVEN

88. HOOFDSTUK 80

89. HOOFDSTUK 81

90. HOOFDSTUK 82

91. HOOFDSTUK 83

92. HOOFDSTUK 84

93. HOOFDSTUK 85

EPILOOG

NAWOORD

DANKWOORD

OVER DE AUTEUR

VOORWOORD VAN DE AUTEUR

Gedeelde herinneringen zijn als grillige puzzelstukjes. Soms passen ze niet helemaal precies in elkaar. Ik heb mijn best gedaan om alle stukjes van dit complexe verhaal in een zo nauwkeurig mogelijke volgorde te leggen.

Daar waar het verhaal dialogen bevat heb ik gebruikgemaakt van documenten uit het onderzoek en interviews die in een periode van twee jaar werden afgenomen. Tenslotte heb ik er om privacyredenen voor gekozen om voor Lara Watson een pseudoniem te gebruiken.

PROLOOG

Drie zussen. Nu volwassen vrouwen. Ze wonen allemaal in de Pacific Northwest, Amerika.

De oudste, Nikki, woont in de rijke buitenwijken van Seattle in een villa van een miljoen dollar, met glimmend hout en hoogwaardig meubilair. Ze is begin veertig, getrouwd en heeft een huis vol prachtige kinderen.

Een snelle rondgang door een galerij van familiefoto’s in de woonkamer laat zien dat zij en haar man een goed leven hebben opgebouwd, met een succesvol bedrijf en een moreel kompas dat hen altijd in de juiste richting heeft geleid. Er is echter maar één woord voor nodig om haar terug te voeren naar het ondenkbare.

‘Mam.’

Af en toe huivert ze letterlijk als ze dat woord hoort, een viscerale reactie op een woord dat aan haar vreet. Het voelt aan als de klauwen van een adelaar die in haar huid blijven snijden, tot het bloed eruit loopt.

Als men naar haar kijkt, weet niemand wat ze heeft doorgemaakt en overleefd. Buiten haar naaste familie is niemand op de hoogte. Ze draagt geen masker om het verleden te bedekken, maar wel een onzichtbare badge van moed. Wat Nikki is overkomen, heeft haar sterker gemaakt. Het vormde haar tot de ongelooflijke vrouw die ze nu is.

De middelste dochter, Sami, keerde uiteindelijk terug naar haar geboortestad, dezelfde kleine kuststad in Washington waar alles gebeurde. Ze is net veertig geworden en ze geeft les op een plaatselijke lagere school. Ze heeft krullen in haar haren en een aanstekelijk gevoel voor humor. Humor is haar wapenuitrusting, dat is altijd zo geweest.

Net als bij haar oudere zus zijn Sami’s eigen kinderen zoals elke moeder voor haar kinderen hoopt: slim, avontuurlijk en geliefd. Wanneer ze ‘s morgens onder de douche staat voor ze de kinderen klaarmaakt voor school, en voor zij zelf ook naar haar klas gaat, wacht ze niet tot het water warm is. Ze springt er meteen onder en laat het ijskoude water over haar lichaam stromen.

Net als Nikki is Sami gebonden aan dingen uit het verleden. Dingen die ze niet van zich af kan schudden, en niet kan vergeten.

De jongste, Tori, is net als haar oudere zussen een schoonheid. Ze is vooraan in de dertig: blond, bescheiden en briljant. Haar thuis is verder weg. Ze woont in het hart van Oregon, maar ze is erg verbonden met haar zussen. Tegenspoed en moed hebben een sterke en onbreekbare band tussen hen gesmeed.

Deze jonge vrouw heeft een geweldig leven voor zichzelf opgebouwd. Ze is socialmedia-expert voor een grote speler in de hotelindustrie. Haar online berichten over haar werk en haar persoonlijke leven zorgen altijd voor een glimlach of zelfs hardop gelach. Ze bouwde haar carrière zelf op, maar ze zegt altijd dat ze het niet zover had kunnen schoppen zonder haar zussen.

Als ze op de schoonmaakafdeling van de plaatselijke supermarkt staat en haar blik valt op de bleekmiddelen, dan wendt ze zich af met een rilling. Ze kan er niet naar kijken, ze kan het al helemaal niet ruiken. Net als voor haar zussen zijn het de kleine dingen zoals tape, pijnstillers en onkruidverdelger, die haar terugvoeren naar een tijd en plaats waar hun moeder dingen deed, waarvan ze zwoeren dat ze die voor altijd geheim zouden houden.

Het verduren van hun moeder was wat hen samenbracht, en hoewel ze drie verschillende vaders hebben, waren ze altijd honderd procent zussen, nooit halfzusters.

Hun zusterschap was het enige waar de Knotek-meisjes op konden vertrouwen, het enige wat hun moeder hen niet kon afnemen. Het was ook het enige wat hen dreef om te overleven.

DEEL EEN

Moeder Shelly

HOOFDSTUK 1

Sommige stadjes zijn gebouwd op fundamenten van bloederige aarde en verraad. Battle Ground, Washington, zo’n vijftien kilometer ten noordoosten van Vancouver, dicht bij de staatsgrens met Oregon, is zo’n plek.

De stad werd genoemd naar een gruwelijk incident, waarbij het Klickitat-volk en het Amerikaanse leger tegenover elkaar kwamen te staan. De inheemse bevolking bevrijdde zichzelf uit gevangenschap in de kazerne, maar terwijl er over een overgave werd onderhandeld, klonk er één enkel schot, waarbij opperhoofd Umtuch van de Klickitat om het leven kwam. Het is passend dat Michelle ‘Shelly’ Lynn Watson Rivardo Long Knotek haar geboorteplaats kende in een stad die ontstond uit groot conflict en een gemaakte valse belofte. Het grootste gedeelte van haar leven bracht ze er door.

Voor degenen die er in de jaren vijftig woonden, was Battle Ground een gehucht met goede scholen en buren die voor elkaar zorgden. Er was een bowlingclub waar de kegels elke vrijdag- en zaterdagavond massaal vielen. Vaders werkten hard om zich een nieuwe auto en een mooi huis te kunnen veroorloven.

De meeste moeders bleven thuis om voor de kinderen te zorgen, met de mogelijkheid om later terug te keren naar de arbeidsmarkt, of lessen te volgen aan het Clark College, om zo dromen voort te zetten die door conservatief denken en het huwelijk voorgoed werden gedwarsboomd.

Als Battle Ground een opvallende figuur kende, dan was het Shelly’s vader wel. Met zijn één meter tachtig en zijn brede schouders was Les Watson, dé atletiek- en voetbalster van Battle Ground High School, een grote ster in de stad. Iedereen kende hem. Hij was snel van begrip. Een charmeur, een gladde prater en een meester in het verkopen van onzinnige verhalen. Hij was ook knap.

Alle meisjes in de stad dachten dat hij een prima vangst was. Niet alleen bezaten hij en zijn moeder een paar verzorgingstehuizen, Les was ook eigenaar van de Tiger Bowl, een bowlingbaan met tien banen, en een aangrenzende snackbar met twaalf zitplaatsen.

Dat was waar Lara Stallings werkte in 1958. Ze was net afgestudeerd aan Fort Vancouver High School en verkocht hamburgers om geld te sparen voor de universiteit. Lara’s krullende haren waren blond, gebonden in een paardenstaart die heen en weer zwaaide wanneer ze bestellingen opnam. Door haar sprankelende blauwe ogen was ze ontegensprekelijk mooi. Ze was ook slim.

Later zou ze betreuren en zeggen dat ze niet goed bij haar hoofd was toen ze met Les Watson uitging en uiteindelijk trouwde. Les was tien jaar ouder, hoewel hij had gelogen en tegen zijn tienerbruid had gezegd dat hij slechts vier jaar ouder was.

‘Ik werd meegesleept in alles wat hij aan me verkocht,’ zei Lara jaren later, waarbij ze treurde over de keuze die ze had gemaakt. ‘Ik viel als een blok voor hem, maar hij was helemaal geen geweldige vent.’

Lara’s schokkende terugkeer naar de werkelijkheid kwam op de dag dat ze haar haren in een knot had opgestoken zoals Tippi Hedren in de Hitchcock-klassieker The Bird. Het was 1960, en ze trouwde met Les in Vancouver tijdens een burgerlijke ceremonie. Alleen Lara’s familie was aanwezig, hoewel haar ouders tegen het huwelijk waren geweest. Les had goede redenen om die van hem niet uit te nodigen. Zij wisten wat er ging komen.

Toen de telefoon de volgende ochtend vroeg ging, nam Lara op. Het was Les’ eerste vrouw aan de lijn, die belde vanuit Californië.

‘Wanneer kom je die verdomde kinderen halen?’ spuwde Sharon Todd Watson in de telefoon.

Lara wist niet wat er gebeurde. ‘Wat?’

Les had Lara nooit verteld dat hij beloofd had om de kinderen die hij met Sharon had, op te voeden: hun namen waren Shelly, Chuck en Paul Watson. Het weglaten van dat kleine detail was typerend voor hem. Lara wist meteen dat ze in grote problemen zat, en dat de zorgen van haar ouders terecht waren geweest.

Na het telefoontje in de vroege ochtend vertelde Les aan Lara dat zijn ex-vrouw Sharon de kinderen niet kon opvoeden. Ze was depressief en een alcoholiste. Lara haalde diep adem en stemde toe. Wat kon ze anders doen? Het waren de kinderen van haar man, ze wist dat ze zich zou moeten vermannen.

Het bleek een extreem grote opdracht te zijn. Shelly was zes en Chuck was pas drie toen ze bij hen kwamen wonen. Lara nam de rol van stiefmoeder op zich. Sharon had de jongste zoon Paul, toen nog een zuigeling, bij zich gehouden.

Shelly was een mooi meisje met grote ogen en dik, krullend, kastanjebruin haar. Lara merkte echter een vreemde dynamiek op tussen Shelly en haar broer. Chuck sprak geen woord. Het was Shelly die al het praten deed, ze leek de jongen te beheersen.

Terwijl Shelly zich duidelijk meteen op haar gemak voelde in haar nieuwe omgeving, klaagde ze vaak en was onaardig.

‘Ze vertelde me elke dag dat ze me haatte,’ zo herinnerde Lara zich. ‘Ik maak geen grapje. Het was echt elke dag.’

Sharon Watson keerde terug naar Alameda, Californië, nadat ze haar twee oudste kinderen bij Lara en Les had afgezet in de herfst van 1960. Toen Sharon eenmaal weg was, leek het alsof ze nooit bestaan had. Ze belde nooit en stuurde geen verjaardagskaarten of kerstwensen naar Shelly of Chuck.

Er waren weinig excuses voor deze ‘uit het oog, uit het hart’-benadering van haar kinderen, hoewel Lara zich later afvroeg of de koers al was uitgezet lang voordat Shelly’s moeder getrouwd en gescheiden was van Les Watson.

‘Sharon kwam uit een zeer disfunctioneel gezin,’ vertelde Lara, die vertelde wat ze gehoord had over haar. ‘Haar moeder was vijf, zes, zeven keer getrouwd en ze was enig kind. Ik begreep dat ze een tweelingbroer had die bij de geboorte is overleden. Ik weet niet of dit echt waar is, maar het is een van de verhalen die me verteld waren.’

Ongeacht wat haar tot dat punt had gebracht, was het wel duidelijk dat Sharon ernstige alcoholproblemen had, maar dat er nog meer factoren waren die haar leven bemoeilijkten. Ze was verstrikt geraakt in een gevaarlijke levensstijl. Familieleden speculeerden dat ze misschien zelfs prostituee was.

In de lente van 1967 kwam er een telefoontje van het Los Angeles District Sheriff’s Department. Een rechercheur die moordzaken behandelde, verklaarde aan de Watsons dat Sharon vermoord werd aangetroffen in een louche motelkamer, en dat de lijkschouwer iemand nodig had om haar lichaam te identificeren en om haar zoontje Paul op te halen.

Les wilde zijn zoon niet gaan halen omdat hij wist dat die gedragsproblemen had, maar Lara stond erop. Ze konden niet anders. Met tegenzin maakten ze de reis naar Californië om Paul op te halen en Sharons lichaam te identificeren. Les vertelde Lara wat hij had gehoord van de politie en de lijkschouwer.

‘Ze leefde samen met een indiaan, maar ze waren dakloos,’ vertelde hij haar. ‘Dronkaards. Ze woonden op Skid Road. Ze werd doodgeslagen.’

Later, toen Sharons gecremeerde resten naar Washington werden gestuurd, weigerde haar moeder om ze te ontvangen. Niemand hield een herdenkingsdienst voor haar. Het was tragisch, maar het paste bij haar verhaal.

In een haveloos vergeten familiealbum kleven een handjevol foto’s van Sharon. Ze glimlachte bijna nooit. Haar eeuwige neerslachtigheid werd voor altijd bewaard in zwart en wit.

Toen Shelly werd verteld wat er met haar moeder was gebeurd, leek dit de dertienjarige niet te interesseren. Ze reageerde nauwelijks. Lara vond het maar vreemd. Het was alsof er geen echte band was geweest tussen Shelly en Sharon.

‘Ze heeft nooit meer naar haar moeder gevraagd,’ herinnerde Lara zich.

HOOFDSTUK 2

Het nieuwste lid van de Watsonfamilie bracht een hoop problemen met zich mee naar Battle Ground. Paul had geen impulscontrole en hij bezat geen sociale vaardigheden. Hij wist niet eens hoe hij aan tafel moest zitten tijdens het eten.

Op zijn eerste of tweede dag in het huis betrapte Lara de jongen boven op het aanrecht. Hij was stampvoetend op zoek naar eten, waarbij hij kastjes opende en alles weggooide wat niet in zijn smaak viel.

‘Paul was wild,’ erkende ze. ‘Hij was als een beest. Hij droeg zelfs een zakmes bij zich. Ik maak geen grapje.’

Lara deed wat ze kon, maar ze wist bijna meteen dat ze tot over haar oren in de problemen zat. Les had het te druk met zijn bedrijven. Ze nam het hem niet kwalijk dat hij niet veel tijd voor zijn gezin had, maar zij deed wat ze kon als stiefmoeder van drie complexe kinderen Shelly, Paul, en Chuck.

Chuck, die nog steeds niet sprak tenzij Shelly hem woorden in de mond legde, was een eenling. De mensen die hun biologische moeder hadden gekend, vermoedden dat zijn moeilijkheden te wijten waren aan een of andere vorm van kindermishandeling, hoewel daar in de jaren zestig weinig woorden aan werden vuilgemaakt.

‘Een buurman vertelde me een keer dat ze Chuck in zijn kamer hadden gezien met het raam open en hij stond daar maar te huilen,’ zei Lara. ‘Dat was iets wat hij altijd deed.’

Hoe moeilijk Paul en Chuck ook konden zijn, het kind dat voor Lara de meeste moeilijkheden veroorzaakte, was Shelly. De Watsons wilden hun schaarse vrije tijd in het weekend zo optimaal mogelijk benutten door alles en iedereen buiten te sluiten en zich te concentreren op de kinderen, waartoe inmiddels ook een dochter en een zoon behoorden die Lara en Les samen hadden gekregen.

In de zomermaanden maakten ze regelmatig uitstapjes naar de kust van Oregon of die van Washington om te gaan varen. In de winter skieden ze op de hellingen van Mount Hood. Het zou een mooi en gelukkig leven zijn geweest, als Shelly er niet was geweest.

Ze kreeg aanvallen, begon te vechten, en weigerde om mee te gaan. Als iets niet Shelly’s idee was, was het in haar ogen bij voorbaat een afknapper. Als ze haar zin niet kreeg was ze sluw genoeg om een passend excuus te vinden. Meestal was dit een leugen.

Haar excuses waren vaag en vaak belachelijk. Ze hield er niet van om haar huiswerk te maken, dus klaagde ze dat haar jongste broers en zussen al haar harde werk hadden verpest. Als die list niet meer werkte, weigerde ze gewoon om naar school te gaan.

‘Ik probeerde manieren te vinden om het haar ‘s ochtends makkelijker te maken,’ herinnerde Lara zich. ‘Ik legde haar kleren ‘s avonds klaar, zodat ze niet op het laatste moment nog een keuze hoefde te maken. Ik zette cornflakes en fruit klaar op de eettafel, en zorgde ervoor dat alles klaar was om mee te nemen. Ik deed er alles aan om de ochtenden wat vlotter te laten verlopen, maar dat deed er niet toe. Shelly deed nooit wat ze niet wilde doen.’

Elke ochtend ging een norse en vaak boze Shelly naar school na de dagelijkse ochtendstrijd. Tenminste, dat geloofde Lara toen.

‘Ik kreeg een telefoontje van het Standard Oil tankstation verderop in de straat van de school. Ze zeiden me het volgende: ‘Het is gek. Dit kleine meisje komt binnen met een zak kleding en loopt naar het toilet. Dan gaat ze weer naar buiten met iets anders aan.’’

Lara stapte in haar auto en reed naar het tankstation. Ze was verbaasd over wat ze er aantrof. Shelly had inderdaad een voorraad kleren verborgen in het tankstation.

‘Waarschijnlijk had ze daar vier of vijf jurken en rokken van haar verstopt. Mooie gloednieuwe dingen die ze niet naar school wilde dragen.’

De discussie over haar kleding was slechts een fractie van de onenigheid tussen Shelly en Lara, hoewel Lara steeds weer bleef proberen om haar stiefdochter op het rechte pad te krijgen.

Toen Shelly wat ouder was, nam ze haar mee naar dansles, maar de helft van de tijd weigerde het meisje de studio binnen te gaan. Ze sloeg ook haar recitals over.

‘Alles was een groot drama met haar. Elk klein ding. Shelly zag er altijd radeloos en overstuur uit, wat we ook deden, waar we ook heen gingen. Het maakte niet uit wat het was. Zelfs iets aardigs voor haar doen, zoals een cadeautje geven, bracht woedeaanvallen met zich mee.

‘Waar ben je boos over?’ vroeg ik dan. ‘Ik kreeg natuurlijk geen antwoord, maar ik wist uit de manier waarop ze reageerde, dat niets goed genoeg was. Niets was ooit goed voor haar.’

Na verloop van tijd veranderde Shelly’s gedrag van ruw en ondankbaar, naar duister en wraakzuchtig. Ze nam het vooral haar broers en zussen kwalijk. Elk beetje aandacht voor een ander betekende dat zij zich tekort gedaan voelde. Wanneer dat niet werd gecompenseerd, zocht Shelly wraak. Haar tactieken waren brutaal en vaak sadistisch. Er waren leugens over familieleden, gestolen geld, en zelfs verdenking van brandstichting in het Watsonhuis.

Jaren later haalde Lara diep adem en zei ze, ‘Ze hakte stukjes glas fijn en stopte dat in de laarzen en schoenen van de andere kinderen. Wat voor iemand doet zoiets?’

Lara hoefde niet ver te zoeken voor een voorbeeld. Oma Anna, Shelly’s grootmoeder van vaderskant, was precies hetzelfde.

HOOFDSTUK 3

Voor Lara betekende het zien van haar schoonmoeder Anna Watson een krampachtige samentrekking van alle spieren die langs haar ruggengraat liepen. Ze hoopte dat de moeder van Les haar haaiachtige ogen niet in haar richting zou wenden. Als Anna haar passeerde, huiverde Lara van opluchting. Pas dan kon ze weer ademhalen. Zo voelde ze zich telkens wanneer ze oog in oog stond met de unieke vorm van terreur die Anna Watson was.

De grootmoeder van Shelly Watson werd geboren in Fargo, North Dakota, en als tiener overgeplaatst naar Clark District. Ze was lang en groot, met gespierde schouders en een vlezig spoor van pezen dat van haar hals tot aan de kraag van haar eenvoudige blauwe blouse liep.

Anna’s gewicht gaf meer dan honderddertien kilogram aan op de weegschaal, en haar linkervoet sleepte wanneer ze liep. Ze stootte een schrapend geluid uit om mensen te laten weten wanneer ze kwam of weer ging.

Net als haar fysieke omvang was Anna’s zelfverzekerdheid formidabel. Ze had altijd gelijk over alles, zoveel zelfs dat niemand haar ooit durfde uit te dagen. Les niet, en al zeker zijn jonge vrouw Lara niet.

Anna leidde een van de verpleeghuizen van de Watsons, er was geen twijfel mogelijk dat alles op haar manier moest worden gedaan. ‘IJzeren vuist,’ zo kwam vaak over de lippen van degenen die zich Anna Watsons stijl herinnerden.

Anna’s man George was het tegenovergestelde van zijn vrouw. Hij was aardig, lief, en zelfs beminnelijk. Hij was kleiner dan Anna, en hij deed alles wat zijn vrouw hem opdroeg. Al meer dan twintig jaar, zo herinnerde Lara zich, sliep George in een klein schuurtje van een paar vierkante meter, dat net buiten de achterdeur en de keuken stond. Hij sliep nooit in het huis omdat Anna erop stond dat hij in dat schuurtje bleef.

Niet lang voordat Les en Lara trouwden, kwamen twee vrouwen van het Western State Hospital vlak bij Tacoma voor Anna werken in een van de verpleeghuizen die de familie in Battle Ground bezat. Hoewel ze Mary en Pearlie heetten, hoorde Lara Anna alleen maar naar hen verwijzen als de ‘achterlijken’. Ze heerste over hen als een wrede koningin over minder bevoorrechte huisbedienden. Er was geen taak te min die de vrouwen in het verpleegtehuis moesten uitvoeren.

Vanuit Lara’s perspectief waren de vrouwen haast Anna’s slaven. Ook thuis moesten ze van haar het huis schoonmaken, de vaat doen, de vloer schrobben. Ze beval hen te stoppen met wat ze aan het doen waren om haar voeten te wassen of haar haren te doen. Als de vrouwen te langzaam bewogen gaf Anna ze een klap, of ze schopte ze en trok ze aan hun haren.

Toen Lara een keer naar Anna ging om Shelly op te halen, merkte ze dat Mary ergens overstuur over was. Pearlie’s haar was nat en in een handdoek gewikkeld. Lara vroeg Mary wat er aan de hand was, en ze vertrouwde haar toe dat Anna met Shelly het huis uit was gestormd. Ze was zo boos geweest over iets dat ze Pearlie’s hoofd in de wc-pot had gehouden en daarna herhaaldelijk had doorgespoeld. Lara was stomverbaasd. Ze had nog nooit van zoiets gehoord.

‘Waarom zou ze zoiets doen?’ vroeg ze Mary.

‘Ze doet het altijd wanneer ze boos is,’ zei ze.

‘Ze waren altijd bang voor Anna,’ zei Lara later. Dat was iedereen. Iedereen, behalve kleine Shelly.

Lara begon in het verpleeghuis te werken kort nadat Les’ kinderen in Battle Ground kwamen wonen. Ze had naar de universiteit willen gaan, maar die plannen werden onderbroken door het moederschap. Omdat Shelly’s school naast het verpleeghuis lag, ging Shelly vaaknaar oma Anna, in plaats van de bus te nemen. Lara belde dan om te vragen of ze er was, en Anna reageerde daarop verontwaardigd. Ze zei dan dat haar kleindochter verwaarloosd werd en bij haar moest blijven om een behoorlijke maaltijd te krijgen of een bad te nemen.

‘Je hoeft haar haren niet te wassen, Anna.’

‘Jij doet het niet goed. Het is smerig.’

Anna wist wat het beste was voor Shelly. Natuurlijk, want zij wist altijd wat het beste was voor iedereen. Lara hield haar mond, een gewoonte die ze mettertijd onder de knie had gekregen.

Een andere keer kwam Lara Shelly ophalen en trof ze haar aan met haar mooie rode haren afgeknipt. Oma Anna stond naast haar kleindochter met een schaar en een gemene glimlach op de lippen. Lara was geschokt.

‘Wat is er gebeurd?’

Oma Anna snauwde haar toe.

‘Je kunt haar haren niet goed kammen, dus heb ik het geknipt.’

Het was een wrede, waanzinnige, knutselige kapbeurt, en het zag er vreselijk uit. Shelly zag er als verminkt uit.

‘Ze heeft heel dik haar,’ zei Lara, zich er terdege van bewust dat Shelly haar de schuld zou geven van wat haar grootmoeder had gedaan. ‘Ik borstel het elke dag.’

Daarop keek ze naar Shelly, die elke keer gilde als er een borstel in haar buurt kwam.

Oma Anna trok een afwijzend gezicht en draaide zich om. Ze had precies gedaan wat ze wilde: mensen ongelukkig maken was haar manier van plezier maken.

Lara wist precies wat er ging gebeuren. Shelly en oma Anna waren onafscheidelijke metgezellen. Shelly was af en toe haar slachtoffer, maar ze speelde vooral de rol van beschermelinge in het leven van haar oma. Oma Anna’s favoriet, haar schaduw en haar mimespeler, lette goed op alles wat zij deed. Mettertijd zou Shelly onthullen hoe goed die imitaties wel waren.

HOOFDSTUK 4

Shelly’s eerste echte aanval kwam toen ze bijna vijftien was. Het gebeurde heimelijk en het was het soort tactiek waarvan een beoefenaar van tweedracht zwaaien leert, dat het de meest effectieve manier is om de grootste schade aan te richten.

Ze kwam niet opdagen na school in maart 1969. Ze was wel vaker te laat geweest, maar deze keer was het anders. Ze was later dan normaal. Lara staarde naar de klok in haar smetteloze keuken, en ze trommelde met haar vingertoppen op het tafelblad.

‘Waar ben je, Shelly? Wat ben je van plan? Met wie ben je samen?’

Uiteindelijk belde ze het kantoor van de schooldirecteur, en wat ze hoorde ontnam haar de lucht uit haar longen. Shelly was niet thuisgekomen omdat ze naar de jeugdgevangenis in Vancouver was gebracht. Shelly, nog geen maand voor haar vijftiende verjaardag, had aan een vertrouwenspersoon verteld dat er thuis iets aan de hand was, en dat ze het niet meer aankon. Lara drong bij de schoolmedewerker aan op meer details.

‘Waar heb je het over? Je moet me uitleggen wat er aan de hand is.’

‘Ik kan echt niets meer zeggen,’ zei de vrouw aan de andere kant van de lijn.

Haar toon was koel, en dat verontrustte Lara nog meer. Ze hing op en belde meteen haar man Les op in het verpleeghuis, en zei dat hij naar huis moest komen. Ze was scherp en direct.

‘Nu meteen,’ zei ze. ‘Er is iets aan de hand met Shelly.’

Na nog een driftig telefoontje met de jeugdgevangenis waren de Watsons op weg om uit te zoeken wat er die middag op school was gebeurd.

‘Niemand vertelde ons iets,’ zei Lara later, terwijl ze keek naar foto’s van Shelly als tiener.

Haar schoonheid viel niet te ontkennen. Rood haar omlijstte een gezicht met een neus vol sproeten. Haar blauwe ogen hadden dikke wimpers, teer als de golvende franjes van een zeeanemoon. Maar voor Lara was Shelly’s schoonheid als die van nachtschadebessen. Ze leken heerlijk, onschuldig en zoet, maar waren eigenlijk levensgevaarlijk. Lara was razend.

‘Ik heb zelfs de directeur thuis gebeld, maar hij wilde ook niets zeggen. Ik dacht dat Shelly gewoon iets gestolen had, omdat ze altijd mijn spullen stal en geld uit mijn tas haalde. Ik dacht dat ze misschien de tas van een kind had gestolen of iets dergelijks. Ik had geen idee wat ze gedaan had.’

Het was frustrerend en pijnlijk, en het moest hoe dan ook wel iets heel, heel ergs zijn.

Toen de Watsons aankwamen bij de jeugdgevangenis in Vancouver, vroegen zij hun dochter onmiddellijk te mogen zien, maar dit verzoek werd hun door de directeur van de inrichting geweigerd.

‘Ze ondergaat een onderzoek op dit moment,’ zei hij.

‘Welk onderzoek?’ vroeg Les verbijsterd.

‘Shelly heeft u beschuldigd van verkrachting,’ zei de man grimmig.

Les ogen sprongen bijna uit hun kassen, en zijn gezicht werd rood van woede. Hij reageerde verbijsterd.

‘Jezus!’ riep hij uit. ‘Waarom zegt Shelly dat in hemelsnaam?’

Lara stond daar met een misselijk gevoel. Deze beschuldiging was het meest weerzinwekkende dat ze ooit in haar leven had gehoord. Shelly was een gekende leugenaar, maar dit was té, zelfs voor haar. Zoals Shelly’s stiefmoeder het zag, waren er veel dingen die mensen haar man konden noemen, maar ‘verkrachter’ stond niet op de lijst.

‘Ze weet waarschijnlijk niet eens wat het betekent,’ zei Lara uiteindelijk, terwijl ze haar man geruststelde.

‘We moeten haar nu zien,’ drong Les aan.

‘Absoluut niet,’ snauwde de opzichter. ‘Dat kan niet. We onderzoeken een misdaad hier.’

Les gooide zijn handen omhoog.

‘Prima. We bellen onze dokter. We gaan eisen dat hij haar nu meteen onderzoekt.’

Huisarts Paul Turner bracht Shelly naar het St. Joseph’s Hospital in Vancouver, en de Watsons keerden terug naar Battle Ground.

Die avond ging Lara naar de slaapkamer van haar stiefdochter. Ze wist echt niet waar ze naar op zoek was. Een antwoord, misschien? De waarheid. Iets.

Zoals gewoonlijk was Shelly’s kamer een puinhoop met overal kleren en vuile vaat. Er lagen papieren en volgekrabbelde notitieboekjes. Shelly vond van zichzelf dat ze een dichter was. Ze was altijd wel iets aan het schrijven, maar niets dat Lara zag terwijl ze door de rommel snuffelde, gaf een concrete aanwijzing.

Na een tijdje wroette ze rond het bed om te zien wat ze daar kon vinden. Ze bukte en reikte tussen de matras en het geraamte van het bed. Haar vingertoppen schampten de randen van een tijdschrift en ze trok het eruit. Ze hield haar adem in. Het was een met ezelsoren gevuld exemplaar van een tijdschrift over bekentenissen. De omslag schreeuwde haar toe in vette letters.

‘IK BEN VERKRACHT OP MIJN VIJFTIENDE DOOR MIJN VADER!’

Lara voelde het bloed naar haar hoofd stijgen. Het was onbegrijpelijk dat Shelly een beschuldiging had geuit die precies overeenkwam met de omslag van dit tijdschrift.

‘Kijk hier,’ zei ze.

Ze liet Les haar ontdekking zien. Hij schudde zijn hoofd in afschuw en ongeloof. Hij was verwoest door de beschuldiging, maar nog meer verontrust door het gedrag van zijn dochter.

‘Wat is er mis met haar?’ vroeg hij.

Lara wist het niet. Ze had nog nooit gehoord dat iemand zo’n allesverwoestend verhaal verzon. Het klopte gewoon niet.

De volgende ochtend, toen dokter Turner in het ziekenhuis aankwam voor het onderzoek, zwaaide Lara met het tijdschrift.

‘Ze heeft het verzonnen,’ zei ze.

Voor de Watsons was het tijdschrift hét bewijs dat er niets gebeurd was, dat het lugubere verhaal slechts Shelly’s inspiratie was geweest. Maar dit was tegelijkertijd ook meer dan de zoveelste stap in het dagelijkse drama dat Shelly creëerde met haar verwoestende en buitensporige gedrag.

Les en Lara hadden er genoeg van. Ze moesten aan hun andere kinderen denken, aan de carrière van Les. Hij was de voorzitter van de Kamer van Koophandel. Als er ook maar iets van Shelly’s leugens uit zou lekken, dan kon het schandaal hem ruïneren.

‘Dit is echt erg, Lara,’ zei Les terwijl ze buiten Shelly’s ziekenhuiskamer stonden te wachten.

Lara slaakte een zucht.

‘Het is Shelly,’ zei ze. ‘Dit is wat ze doet.’

Even later kwam dokter Turner met de resultaten van zijn onderzoek.

‘Dit meisje is volledig intact,’ zei hij. ‘Geen blauwe plekken. Niets. Ze is zelfs nooit aangeraakt.’

Shelly werd later die avond op één voorwaarde vrijgelaten.

‘Uw dochter heeft therapie nodig,’ zei de hoofdinspecteur van de jeugdgevangenis. ‘Ze heeft een psycholoog nodig.’

Helaas bleken gezinstherapie en privé-sessies met een psycholoog niet erg succesvol. Shelly wilde niet eens overwegen dat ze mogelijk problemen had die opgelost moesten worden. Zelfs toen ze met de waarheid werd geconfronteerd, bleef Shelly volhouden dat niets haar schuld was. Dat was nooit zo geweest.

Lara en Les leerden iets wat weinigen in die tijd begrepen: niemand kan iemand met problemen helpen die zelf de waarheid niet onder ogen wil zien. Shelly heeft zelfs nooit toegegeven dat ze het verhaal van haar verkrachting verzonnen had. Ze leek ook niet te beseffen wat ze haar vader had aangedaan. In plaats daarvan leek ze blij dat ze een granaat in haar familiekring had gegooid, en dat ze daardoor de aandacht had gekregen waar ze naar hunkerde.

Shelly wilde terug naar de Battle Ground High School, maar het bestuur weigerde haar weer aan te nemen. Shelly zat met lege ogen in zijn kantoor terwijl Les en Lara toekeken.

‘Dat is dan jammer,’ zei de directeur. ‘We willen je hier niet in de klas. We willen gewoon geen problemen meer.’

Toen ze dat hoorden, waren de Watsons wanhopig. Shelly was pas vijftien, ze moést naar school. Lara probeerde haar onmiddellijk ingeschreven te krijgen in Annie Wright, een prestigieuze en dure kostschool in Tacoma, maar ook dat ging niet door.

‘Ze onderzochten haar dossier,’ herinnerde Lara zich later. ‘En ze hebben haar afgewezen.’

De Watsons hadden er alles voor over om Shelly uit Battle Ground en ergens in een school te krijgen, waar dan ook. Uiteindelijk vonden ze een plek voor Shelly in Hoodsport, Washington bij Lara’s ouders, die al snel leerden om op te letten in de buurt van de tiener.

Niemand wilde Shelly kwaad doen. Men wist gewoon niet wat ze nu weer zou doen. Ze was wispelturig, onvoorspelbaar, en ze had een gemeen trekje dat soms verborgen bleef door te doen alsof ze om iemand of iets gaf. Zo bood ze bijvoorbeeld aan om Lara’s moeder te helpen met de vaat, maar uiteindelijk gooide ze het ongewassen keukengerei, de borden en zelfs de potten en pannen in de vuilnisbak. Als ze in een meer productieve bui was, veegde ze de borden ‘schoon’ met een doek in plaats van ze af te wassen.

Shelly zei dat ze van kinderen hield en dat ze wilde babysitten voor de buren. Ze hield zo veel van babysitten, zo zei ze, dat ze zelfs vrijwillig en gratis op hen wilde passen. Ze leek ervan te genieten om gezien te worden als een welwillend, zorgzaam meisje.

Het was een aanstellerij die niet lang duurde. Toen de ouders thuiskwamen van een avondje uit, vonden ze hun kinderen in bed met hun kleren nog aan, met verhalen over hoe Shelly hen in hun kamer had opgesloten met zware meubels tegen de deur aangedrukt.

Shelly keerde zich ook tegen haar grootouders na slechts een paar weken onder hun dak.

‘Met al hun kleinkinderen hadden mijn vader en moeder nooit een probleem,’ zei Lara, terwijl ze terugkeek op de vele jaren nadat Shelly was teruggekeerd naar Battle Ground. ‘Ik kwam er later achter dat mijn ouders dolblij waren toen de school eindelijk afgelopen was en ze Shelly naar huis konden sturen.’

Shelly had blijkbaar ook Lara’s vader beschuldigd van misbruik. ‘Ik hoorde dat Shelly tegen de buren had gezegd dat haar opa met haar rotzooide. Zij namen meteen contact op met mijn moeder.’

Het was verbijsterend voor Lara. ‘Ik begrijp Shelly’s constante behoefte niet om het leven van mensen te ruïneren.’

HOOFDSTUK 5

Lara Watson zette zich soms schrap bij het rinkelen van de telefoon, bang om weer een telefoontje te krijgen over iets wat Shelly had gedaan. Iets nieuws om Lara’s vastberadenheid op de proef te stellen.

Lara was capabel. Ze was goed in de omgang met mensen. Ze had een heldere mentaliteit en nuchtere blik op het leven. Maar zelfs zonder Shelly thuis stond het huwelijk van de Watsons onder ondraaglijke druk.

De familiebedrijven vroegen constante aandacht, en Les ging nog meer werken. Daar was hij het beste in. Lara zat intussen echter vast in het drijfzand van de opvoeding van vijf kinderen, haar twee eigen kinderen met Les, en de drie van Les met zijn ex-vrouw, Sharon. Ook de oudere kinderen bleven ravage aanrichten in het huishouden, maar niet in de mate zoals Shelly dat deed.

Chuck was meestal stil, timide zelfs. Lara liet hem op haar schoot zitten terwijl ze hem voorlas. Ze luisterde naar hem, zoals tijdens de momenten dat hij deed alsof hij haar voorlas. Als hij probeerde te praten, was Shelly er om voor hem te antwoorden. School was ook moeilijk voor hem.

Paul was dan weer een geboren leugenaar, net als zijn oudere zus. Als Shelly Paul domineerde, deed hij zijn zus na, en probeerde hij Chuck te intimideren. Het was alsof alle kinderen waren samengesmolten tot een bende, met Shelly als hun ultieme leider. Zij was de bijenkoningin, degene die altijd wist wat het beste was. Net als oma Anna.

Shelly was altijd al een meester in het veroorzaken van ontwrichting en chaos. Het was duidelijk dat haar verbanning uit Battle Ground uiteindelijk voor niemand goed zou uitpakken.

Lara zat die zomer de helft van de tijd aan de telefoon om een school te vinden die Shelly dat najaar wilde inschrijven, maar elke school die ze belde, wees haar af. Lara was bijna ten einde raad, tot ze uiteindelijk een ja kreeg van St. Mary of the Valley in Beaverton, Oregon, veertig minuten rijden ten zuiden van Battle Ground. Het was misschien niet zo ver weg als Lara had gehoopt, maar het was de beste uit een zeer korte lijst met opties.

Later zou ze toegeven dat ze zich wat had ingehouden over de problemen die Shelly zou kunnen veroorzaken op een kostschool, omdat ze zo wanhopig was. Ze dacht ook dat een stel no-nonsense nonnen Shelly’s meest voor de hand liggende manipulaties wel zouden doorzien, en daar kordaat een einde aan zouden maken.

Na een paar weken begonnen de zusters de Watsons te bellen om te vragen of ze Shelly konden ophalen tijdens het weekend.

‘Vrijdagavond haalden we haar op en namen we haar mee naar onze berghut om te gaan skiën. Ik probeerde altijd normaal te doen, maar eerlijk gezegd was het moeilijk. Elk weekend knarsetandde ik gewoon. Het was zo vredig zonder haar in huis. Zelfs met de jongens, die ook hun eigen problemen hadden, ging het beter.’

Het leek alsof hoe meer iemand voor Shelly deed, hoe meer ze nam. Als ze niet kreeg wat ze wilde, kreeg ze een woedeaanval.

‘De zusters wilden haar het jaar daarop niet meer terug,’ zei Lara. ‘Ze vertelden me dat ze gedragsproblemen had.’

Dat waren de bekende problemen natuurlijk. Volgens de nonnen werd Shelly vaak midden in de nacht schreeuwend wakker. Ze stal het huiswerk van een ander meisje en vernielde het. Ze werd betrapt bij het stelen van dingen van andere meisjes. Ze gebruikte zelfs een oude favoriete guerrillatactiek: ze stopte gebroken glas in de schoen van een klasgenoot.

Tegen het einde van het schooljaar vertelde de hoofdverantwoordelijke van St. Mary of the Valley aan Les en Lara dat ze Shelly volgend schooljaar niet meer zouden aanvaarden als leerlinge.

‘We wilden veel geld neertellen om haar daar te houden,’ zei Lara. ‘Niets hielp. De zusters bleven volhardend.’

Die zomer pakte Shelly haar leven in Battle Ground weer op, maar haar gedrag werd alsmaar erger. Ze bracht haar dagen door met Lara te vertellen hoe erg ze haar haatte, of hoe ze wenste dat Lara gewoon zou neervallen en sterven. Lara, moe van het eeuwige gevecht, liet Shelly meer dan eens weten dat zij ook niet bepaald een lieverd was.

‘Wat is er met jou aan de hand?’ vroeg ze. ‘Je bent nooit gelukkig. Je waardeert niets, wat je ook gegeven wordt.’

Lara’s echtgenoot gaf Shelly alles wat ze wilde. Ondanks alles wat ze hem had aangedaan, behandelde Les Shelly als een prinsesje, maar prinses Shelly kon niet in Battle Ground blijven.

Les Watsons zus Katie was de volgende onwetende, goedbedoelende persoon die een reddingslijn in de richting van de Watsons wierp. Shelly had iets waardoor mensen medelijden met haar kregen en zich tegen de rest van de wereld keerden. Haar moeder was vermoord. Haar vader mishandelde haar. Haar stiefmoeder was gemeen tegen haar.

Katie bood Shelly aan om de zomer bij haar door te brengen, nadat Shelly tegen haar had geklaagd over hoe rot haar ouders, en vooral Lara dan, tegen haar waren. Lara had enkele gesprekken opgevangen. Shelly was nooit iemand die haar gevoelens verborg. Ze sprak luid, op een manier die ervoor zorgde dat iedereen het kon horen.

‘Ze was aan de telefoon en vertelde Katie hoe slecht en gemeen ik was,’ herinnerde Lara zich. ‘Dat ze niets van me mocht, en dat ik niets voor haar kocht. Ik schold haar uit.’

Shelly’s schreeuw om aandacht hielp. De Watsons hadden een pick-up en een caravan, en ze maakten plannen om die zomer naar Disneyland te gaan. De hele familie pakte alles in, zette Shelly op het vliegtuig, en had een geweldige tijd zonder haar.

Een paar weken later belde Katie op en zei dat Shelly haar alles had verteld. Zij en haar man Frank hadden besloten ‘het arme meisje’ dit hele schooljaar bij hen te laten logeren in hun huis aan de oostkust, waar Frank mijningenieur en directeur van een steenkoolbedrijf was.

Lara kon haar geluk niet op. Ze wist dat Shelly keihard had gelogen over de situatie in Battle Ground. Dat vond ze prima. Oh Heer, dacht ze op dat moment. God is zo goed in het verhoren van mijn gebeden.

Het bleek al gauw dat de oostkust Shelly’s laatste halte zou worden van haar tournee langs verschillende middelbare scholen. Een toer die haar van plek naar plek, en van familielid naar familielid had doen trekken.

‘Het was vreselijk,’ zei Lara over de twee jaar dat Shelly de relatie van Katie onder druk zette.

Volgens Lara waren de problemen die Shelly veroorzaakte tussen Katie en Frank zo erg dat ze uiteindelijk zouden scheiden. Shelly leek dat helemaal niet erg te vinden. Zij ging gewoon verder met haar leven. Ze was nog geen achttien jaar oud, en ze had haar toekomstige man al ontmoet.

HOOFDSTUK 6

Iedere jongen kent het moment dat hij hét meisje ontmoet. Die ene die hem alle logica doet vergeten.

Randy Rivardo zag Shelly Watson voor het eerst in de zomer van 1971, toen ze zeventien was. Het viel niet te ontkennen dat ze een knaller was. Ze was het nieuwe meisje, en ze trok de aandacht van veel plaatselijke jongens toen ze bij haar oom en tante in Murrysville, Pennsylvania, verbleef en naar de middelbare school ging op Franklin Regional High.

Zij en Randy begonnen uit te gaan, en ze kregen verkering tijdens Shelly’s laatste jaar. De twee vormden een opvallend koppel: Shelly met haar rode haar en onberispelijke huid, en Randy met zijn donkere ogen en donkere haren die zijn Italiaanse afkomst verrieden. Het was een tienerromance, voorbestemd om slechts een voorbijgaande fantasie en een gelukkige herinnering te zijn.

Na hun afstuderen in 1972 gingen ze elk hun eigen weg. Randy bleef in Pennsylvania om geld te verdienen om verder te studeren, en Shelly keerde uiteindelijk terug naar Washington, waar ze een baan aannam als verpleegster in het verpleeghuis van haar vader.

Later die zomer belde Randy’s oude vlam echter. Shelly miste hem niet alleen, maar ze wist ook van een kans af om geld te verdienen. Haar vader had een baan voor Randy.

‘Wil je naar Battle Ground komen?’ vroeg ze. ‘Mijn vader zal je aannemen als onderhoudsman.’

Randy was niet overtuigd. Het was een goed aanbod, maar het kwam uit het niets. Shelly maakte de deal echter nog mooier.

‘Mijn vader zal je huurvrij in een appartement laten wonen,’ zei ze. ‘Dan kun je sneller sparen voor de universiteit.’

Het idee intrigeerde hem. De baan betaalde maar vijf dollar per uur, maar na onderzoek van de kosten om naar de universiteit van Vancouver te kunnen gaan, nam hij een besluit. Hij reed naar Battle Ground, recht in Shelly’s open armen. Hij trapte in haar val.

Niet lang na zijn aankomst werd het duidelijk dat de familie Watson meer in gedachten had voor Randy dan alleen een baan als klusjesman. Ze wilden een echtgenoot voor Shelly. Tegen de tijd dat hij zijn auto in Battle Ground parkeerde, waren de trouwplannen waarschijnlijk al in de maak. Het duurde niet lang voor hij als een vette vis aan een haak werd binnengehaald.

Shelly vertelde iedereen hoeveel ze van Randy hield. Les behandelde Randy als een lang verloren zoon. Als hij iets nodig had, was Les er om het aan te bieden. Maar Randy had een vermoeden dat er iets anders aan de hand was. Shelly’s vader leek zijn dochter té graag in de armen van een man te willen duwen.

‘Ze waren zo gehaast dat Les mijn getuige uitkoos omdat ik geen vrienden of familie in de buurt had,’ vertelde Randy. ‘Zo snel ging het.’

Randy was geen passieve man, maar hij hield zijn mond dicht.

‘Ik leunde achterover en liet het allemaal gebeuren.’

Geen van Randy’s familieleden of vrienden is op de bruiloft geweest. Later ontdekte een familielid de reden: Shelly had de uitnodigingen nooit verstuurd.

Shelly en Randy, beiden negentien, trouwden in februari 1973 in de Methodistenkerk in Vancouver. Shelly droeg een lange witte jurk met een hoge kraag, die deed denken aan wat actrice Olivia Hussey droeg in de film Romeo and Juliet uit 1968. De bruidegom droeg een roze smoking die Shelly had uitgekozen.

Er volgde een receptie in de historische Summit Grove Lodge in het nabijgelegen Ridgefield. Iedereen was het erover eens dat het een prachtige ceremonie was. Een levenslange droom van Shelly, die eindelijk in vervulling kwam. Het stel was jong, maar erg verliefd. Tenminste, dat dacht Randy.

Het paar ging op huwelijksreis naar de Watson-hut in Government Camp, Oregon, een plek die Shelly als tiener verafschuwde. Daarna woonden ze gratis in een grote woonwagen die eigendom was van de Watsons. Shelly klaagde over de armzaligheid van het ding, maar Lara wees haar erop dat dit slechts een begin was van haar nieuwe leven met Randy. Ze hadden toch geen inkomen dat een huis kon betalen…

‘Maar ik wil niet in deze woonwagen wonen!’ herhaalde Shelly keer op keer.

Kort na het huwelijk begon ze te klagen over hevige menstruatiekrampen en begon ze haar werk in het verpleeghuis te skippen. Haar ‘problemen’, zoals zij ze noemde, zorgden voor een tsunami die duurde van het begin tot het einde van de maand. Ze ging naar haar werk, ging weer weg, en herhaalde dezelfde cyclus. Uiteindelijk, na wat een moeilijke beslissing voor Les Watson moet zijn geweest, ontsloeg hij zijn dochter.

‘Hard werken en betrouwbaarheid waren nooit haar sterkste punten,’ zei Randy later over zijn jonge bruid.

Daarna ging Shelly werken in het verpleegtehuis van een ander familielid, maar ook daar herhaalde het patroon van veelvuldige afwezigheid zich, en werd ze opnieuw ontslagen.

‘Ze ging toen terug naar het verpleegtehuis van haar vader,’ zei Randy. ‘Heen en weer, als een pingpongbal.’

Uiteindelijk werd ze voorgoed ontslagen, maar ook thuis deed Shelly helemaal niets. Ze kookte niet en ze maakte niet schoon. Het enige wat ze leek te willen doen was rondhangen en iedereen binnen gehoorsafstand vertellen wat zij moesten doen. Ze was nooit te verlegen om anderen erop te duiden wat hun gebreken waren. Net zoals ze niet aarzelde om hen te zeggen hoe zij haar moesten helpen te krijgen wat zij verdiende. In dat opzicht leek ze veel op oma Anna.

Shelly wilde een nieuwe auto, dus deed ze wat ze altijd deed: ze gooide een lijntje uit naar haar vader. Het deed er niet toe dat ze hem bijna zijn reputatie had gekost of erger, door tegen de autoriteiten te beweren dat hij haar had verkracht. Dat leek al lang verleden tijd.

In werkelijkheid waren de Watsons bang voor Shelly en wat ze nu weer zou kunnen doen. Het was makkelijker om haar alles te geven wat ze wilde en haar zo tevreden te houden. Als Shelly naar de film wilde of naar een concert, of naar een evenement ergens buiten de stad, dan gaven ze haar onmiddellijk het geld. Maar zelfs de Watsons hadden hun grenzen. Hoe succesvol Les ook was, hij was niet gemaakt van geld.

Door de vraag om een nieuwe auto liet Shelly haar vader en stiefmoeder weer eens zien hoe ver ze zou gaan om te krijgen wat ze wilde. Ze drong aan op een Volkswagen Kever.

‘Papa, dat is de auto die ik wil, de auto die ik moet hebben!’

Les stemde in en ging naar Vancouver om te zien wat hij daar voor haar kon vinden. Hij kwam echter niet thuis met een Volkswagen. Hij kwam terug naar Battle Ground met wat hij nog beter vond: een bijna gloednieuwe lichtroze Buick cabriolet.

Shelly’s ogen vernauwden zich en haar gezicht werd tien tinten donkerder dan de nieuwe auto. Ze stampte met haar voeten en kreeg een luidruchtige woedeaanval die de ramen van het huis deden rammelen. Ze schreeuwde tegen haar vader dat hij een ‘vreselijke oude vrijstersauto’ voor haar had gekocht. Les deed een stap achteruit. Hoewel hij beter had moeten weten, had hij dit gewoon niet verwacht.

Randy vond de auto wel mooi, maar hij was niet in staat om zijn vrouw te kalmeren. Shelly kon niet getroost worden. Wat er daarna gebeurde, dwong alle betrokkenen in een neerwaartse spiraal.

Die nacht stortte Shelly in, blijkbaar na een overdosis slaappillen en drank. Toen Randy haar niet meer bij kon brengen, belde hij in paniek de Watsons en die brachten haar onmiddellijk naar het Vancouver Memorial Hospital. Iedereen was bang dat ze het niet zou halen. De dienstdoende arts pompte haar maag leeg en gaf zijn bevindingen door aan de familie.

‘We ontdekten dat ze aspirine had genomen,’ herinnerde Lara zich vele jaren later. ‘En slechts een kleine hoeveelheid. Het waren geen slaappillen.’

Op een dag, nadat Randy terugkwam van zijn lessen aan de Clark Universiteit, trof hij hun caravan in een puinhoop aan, en zijn vrouw met een bebloed gezicht. Hij rende naar haar toe.

‘Wat is er gebeurd?’

‘Er kwam een man binnen,’ snikte Shelly. ‘Hij kwam binnen en viel me aan. Hij verkrachtte me.’ Ze wees op wat schrammen op haar gezicht. ‘Hij nam je geweer en rende naar buiten.’

Randy belde de sheriff van Clark District en zijn schoonvader. Beiden arriveerden binnen enkele minuten. Randy en Les bleven buiten terwijl de sheriff Shelly in de trailer ondervroeg. Even later kwam hij weer tevoorschijn. Met een grimmige blik zei hij dat Shelly’s wonden door haarzelf waren toegebracht. Er was geen indringer geweest. Hij wierp Les en Randy een blik toe en zei dat hij Shelly niet zou aanklagen.

Toen de sheriff vertrok, veranderde Shelly haar verhaal weer.

‘Ze beweerde opnieuw dat ze verkracht was,’ zei Randy later. ‘Ze zei dat ze die andere versie alleen maar bekende omdat de sheriff haar dwong. Ze zei dat ze had toegekeken hoe de aanvaller het geweer niet ver van het huis begroef.’

Om haar verhaal te bewijzen, leidde Shelly haar man en vader naar het geweer.

‘Hier,’ vertelde ze hen. ‘Daar heeft hij het verstopt.’

Randy wist wel beter dan dit verhaal te geloven. Hij vermoedde dat zijn schoonvader dat ook niet deed, net als haar stiefmoeder Lara. Shelly wilde gewoon niet meer in die caravan wonen. Die was niet goed genoeg. Ze was Les Watsons dochter, ze verdiende beter.

‘Ze zei dat het te gevaarlijk voor haar was om daar te wonen,’ zei Lara, jaren later, terwijl ze met haar ogen rolde. ‘In plaats daarvan wilde ze in een schattig huisje in de stad wonen.’

Wat Shelly wilde, kreeg ze. Ze gedroeg zich alsof Battle Ground van haar was. Ze liet onbetaalde rekeningen achter bij het benzinestation en de kruidenier. Ze weigerde cheque na cheque te betalen. Ze veroorzaakte zo’n grote berg met schulden dat sommige mensen het nodig vonden om Randy te contacteren om de rekeningen te betalen. Hij zei hen dat Shelly nooit meer een cent mocht uitgeven bij hen, en ze gingen akkoord. En toch gaven ze daarna altijd toe.

Nu wist Randy waarom Les hem zo snel in de familie had opgenomen. Het was meer dan enkel maar een dochter afstaan om te trouwen. Hij had een groot probleem doorgesluisd naar hem.

Toen Shelly in de zomer van 1974 aankondigde dat ze zwanger was, hapte iedereen naar adem. Misschien zou dit helpen om de boel te sussen?

Randy’s ouders kondigden aan dat ze de reis van Pennsylvania naar Washington wilden maken met babygeschenken, gedreven door de typische opwinding die komt met de verwachting van een nieuwe aanwinst in de familie. Shelly vertelde Randy echter dat ze niet wilde dat zijn familie kwam. Hij wimpelde haar af. Ze zouden komen en dat was het dan.

Toen de Rivardo’s eindelijk aankwamen, zonderde Shelly zich af in haar slaapkamer. Ze kwam er niet uit gedurende de hele tijd dat zij daar waren. Het was vernederend, maar Randy zette een dapper gezicht op. Hij en zijn familie hadden een leuke tijd zonder haar. Dat op zijn beurt maakte haar nog bozer.

De gevolgen kwamen later. Boeken die Randy’s broertje voor de nieuwe baby had gekocht, raakten vermist. Randy kon ze nergens vinden. Shelly zei dat ze ook geen idee had wat er met ze gebeurd was. Na overal gezocht te hebben gaven ze het op.

Nadat de familie vertrokken was, proefde Randy van het zelfgemaakte snoep dat zijn grootvader hem als geschenk had gestuurd. Hij had dit wel honderd keer gemaakt. Randy nam een hap en moest het snoep uitspugen. Het smaakte naar zout. Hij belde zijn grootvader om hem te vertellen van de vergissing met de laatste partij. De oude man begreep niet wat er fout was gegaan, geen van de andere familieleden proefde iets anders dan marshmallow. De enige slechte lading was de doos geleverd aan Battle Ground.

Randy’s zus had wat nieuwe kleding achtergelaten, en Shelly bood aan om de artikelen terug te sturen. Het pakket arriveerde in perfecte staat, de inhoud helaas niet. Iemand had een schaar gepakt en de kleding versnipperd. Shelly vertelde Randy dat ze geen idee had hoe zoiets kon gebeuren.

‘Iemand op het postkantoor moet het gedaan hebben,’ zei ze.

DEEL TWEE

Zussen Nikki en Sami

HOOFDSTUK 7

Love Will Keep Us Together van Captain & Tennille, en Jive Talkin’ van The Bee Gees speelden herhaaldelijk op de cassettespeler van Shelly Rivardo toen haar dochter Nikki in februari 1975 ter wereld kwam. De geboorte kwam geen moment te vroeg. Shelly had wekenlang geklaagd over haar zwangerschap, vooral over hoe ze er zeker van was dat die haar figuur zou verpesten.

Gezegend met de haarkleur en gelaatstrekken van haar moeder, was Nikki prachtig. Dat zei iedereen, zelfs Shelly, die haar dochter zag als het perfecte verlengstuk van zichzelf. Ze vertelde aan iedereen hoe opgewonden ze was om moeder te zijn, en hoe ze grote dromen had voor haar kleine meid. Degenen die Shelly kenden waren sceptisch, maar ze hoopten dat het krijgen van een baby haar aandacht zou afleiden van zichzelf.

In plaats van haar pasgeborene mee terug te nemen naar Battle Ground, besloot Shelly dat het voor het kind het beste zou zijn dat Nikki in haar ouderlijk huis in Vancouver zou worden verzorgd. Lara kon niet uitmaken of Shelly onverschillig was, of dat ze zich zorgen maakte over de zorg voor een baby. Met uitzondering van het rampzalige babysitten bij de buren van haar grootouders in Hoodsport, had Shelly geen enkele ervaring met de zorg voor een kind.

‘Ik denk niet dat ze ooit al eens een baby had vastgehouden,’ zei Lara later.

Zij was zelf het tegenovergestelde, geboren om moeder te worden, en blij om grootmoeder te zijn. Toen ze voor het eerst een schop van Nikki in Shelly’s buik had gevoeld, had Lara de baby liefkozend Stampertje genoemd naar het konijn uit Bambi, en vanaf dat eerste kleine schopje had ze van de baby gehouden.

Het verblijf van de door Lara ingeschatte paar dagen werd uiteindelijk verlengd naar drie maanden, tot Randy eindelijk zijn poot stijf hield en ze met z’n drieën terugkeerden naar Battle Ground. Lara kwam elke dag langs om de baby te zien.

‘Ik vertrouwde haar gewoon niet,’ gaf ze toe.

Randy ook niet. De problemen in het huwelijk escaleerden. Shelly sloot hem ‘s nachts buiten. Al het geld dat hij binnenbracht gaf zij uit, zonder rekening te houden met wat het gezin nodig had. Hij vertelde Lara iets wat haar nog decennia zou bijblijven.

‘Shelly is alleen maar aardig tegen me als er andere mensen bij zijn.’

Randy begon in zijn auto te slapen, iets wat een nachtelijke gebeurtenis werd. Shelly wilde alleen het loonstrookje dat hij op vrijdag moest overhandigen. De cheques waren verre van grote bedragen, en zelfs met een goede baan en geen huur was het krap om te overleven. Shelly was meer dan dat gewend. Ze klaagde bij haar vader, die zich ermee bemoeide en ervoor zorgde dat Randy’s cheques direct in Shelly’s handen belandden.

‘Zo zou ik zeker naar huis komen,’ zei Randy later.

Het duurde niet al te lang voor Randy besloot dat hij het niet meer aankon. Hoeveel hij ook van Nikki hield, hij kon niet langer negeren dat zijn huwelijk, dat al op wankele grond was begonnen, nu helemaal uit elkaar aan het vallen was. Lara nam het Randy niet kwalijk dat hij zijn dochter verliet om van Shelly af te komen. Hij kreeg vliegtickets van zijn ouders en verliet Washington en Shelly zo snel als hij kon.

‘Ik had een nieuwe start nodig,’ zei hij.

Maar toen Shelly hem twee weken later belde en zei dat ze hun huwelijk echt wilde doen slagen, stemde Randy ermee in dat zij en Nikki bij hem en zijn familie konden komen logeren, zij het met tegenzin. Hij miste zijn dochter, en hij gaf meer om haar dan wat hij ooit voor Shelly had gevoeld. De reünie duurde slechts twee weken.

‘Zelfs mijn grootouders waren ontdaan door haar gedrag. Ze maakte daar zo’n scènes dat ik geen andere keuze meer had dan de scheiding aan te vragen.’

Shelly nam onmiddellijk wraak door alles te kopen wat ze zag en Randy op te zadelen met een steeds hogere schuld. Hierdoor kwam haar ex steeds verder in de problemen te zitten. Shelly maalde er niet om. Randy stuurde haar een cheque voor een belastingteruggave, die medeondertekend moest worden door haar. Randy vertelde Shelly dat het geld hem zou helpen om de schuldeisers die hem achtervolgden, voor te zijn.

Hij had pech. Shelly bedroog Randy en liet een andere man zijn handtekening vervalsen. Ze incasseerde vervolgens de overheidscheque en hield het geld voor zichzelf.

En toen verdween ze plots. Lara probeerde elk telefoonnummer dat ze had van vrienden en familie. Ze was bezorgd over de baby.

‘Ik bleef Shelly bellen,’ zei Lara. ‘Ze nam niet op. Ik probeerde om haar te pakken te krijgen, om haar te zien, maar ze was niet thuis en ze nam haar telefoon niet op. Ze hield gewoon op met een moeder te zijn. Ze kreeg een baan als serveerster in een bar in Main Street, Vancouver, en dat leek genoeg voor haar te zijn.’

Dit ging zo een tijdje door. Op een gegeven moment zei een familielid in Battle Ground dat voor Nikki zorgde tegen Lara dat ze Nikki maar beter kon komen halen.

‘Shelly is weg.’

‘Waarheen?’ vroeg Lara.

‘Ik weet het niet.’

‘Wanneer komt ze terug?’

‘Dat weet ik ook niet.’

Shelly bleef weg. Wat ze deed en met wie ze was bleef een mysterie, maar eerlijk gezegd was haar afwezigheid een zeer goede zaak. Er was veel minder drama, minder zorgen. Minder van alles dat de magen van de mensen rondom haar in de knoop legde.

Het zou bijna een jaar duren voor Shelly terug zou komen om haar dochter op te halen bij Lara. Haar afwezigheid werd niet eens verklaard. Ze dook gewoon weer op, en nam Nikki mee.

Lara’s liefde voor Nikki zat diep. Ze wilde haar houden, haar laten registreren als verlaten door Shelly, en haar adopteren en opvoeden als haar eigen kind. Lara beloofde dat ze alles zou doen om dicht bij haar kleindochter te blijven staan.

In 1978, toen Nikki net drie was, schreef Shelly liefdevol over haar gevoelens voor haar eerstgeborene. Ze gebruikte onderstreepte uitroeptekens en hartjes, om zo haar ongebreidelde toewijding voor haar dochter te benadrukken. Ze schreef in dichtvorm hoe het zien van Nikki’s gezicht de sleur van een lange dag opfleurde.

‘Een lief gezichtje

haar lach

een borrelende beek

terwijl haar glimlach haar lieve kleine kin kuiltjes geeft

omlijst door goudkleurig haar

en die grote, bruine ogen

sprankelend van het lachen.’

Ze gebruikte in haar brief ook een dosis humoristische realiteit.

’ ... ze zit in mijn juwelenkistje!

Mijn handtas!

Mijn lippenstift!

Of ze haalt een ondeugende truc uit!’

Shelly sloot af met een veelzeggend rijmpje.

‘Oh Nikki,

hoewel onze humeurigheid toeneemt,

zal onze liefde voor haar nooit ophouden!’

Een tijd lang hield Shelly een soort van ‘jij en ik tegen de wereld’-verhaal vol. Ze vertelde Nikki dat haar vader hen in de steek had gelaten, dat haar grootouders aan vaderskant niet van haar hielden. Ze zei dat allemaal tegen haar dochter met droevige ogen en met haar armen om haar heen geslagen, maar ze voegde er tegelijkertijd ook aan toe dat het beter was zo. Omdat zij, Shelly, toch zoveel van Nikki hield.

Vele jaren later vond Nikki een stapel brieven van haar vader, en ontdekte zo dat haar vaders familie geboorte- en kerstcadeaus had opgestuurd toen zij opgroeide. Haar moeder had de labels eraf geknipt en haar eigen naam erop gezet.

Lara en Les waren bezorgd dat Shelly Nikki alleen liet terwijl ze uitging, dus gingen ze naar haar appartement in Vancouver om te kijken hoe het met haar ging. Daar ontmoetten ze Danny Long, die tegenover Shelly woonde.

Lara kende Danny’s moeder omdat ze had gebowld bij Tiger Lanes. Danny was slank, had lang donker haar en een vriendelijke glimlach. Hij zei dat hij sleutels had van het appartement van zijn buurvrouw.

‘U moet mijn dochter wel goed kennen als u haar sleutels heeft,’ zei Les.

Danny mompelde iets en liet hen binnen. Shelly en Nikki waren er niet, maar de Watsons vonden wel een doos vol gestolen spullen uit hun berghut op Mount Hood, plus een complete set sleutels van hun huis, hun auto’s en natuurlijk de hut zelf. De sleutels waren een paar weken geleden verdwenen uit Lara’s tas.

Niet lang daarna betrokken Shelly en Danny het huis in Battle Ground, waarvan oma Anna altijd had beloofd dat het voor haar favoriete kleinkind zou zijn.

Al snel had Shelly een tweede baby op komst. Het paar trouwde in een kleine trouwkapel bij het gerechtsgebouw in Vancouver op 2 juni 1978. Shelly was op haar vierentwintigste al aan haar tweede huwelijk toe.

Een paar maanden later, in augustus 1978, werd Samantha geboren. Ze was een prachtige baby, met blond haar en grote, expressieve ogen. Danny was goed voor de meisjes, maar hij bood meer weerstand aan Shelly dan ze gewend was. Ze vochten constant en het ging er hard aan toe. Borden braken, er werd geschreeuwd en de deur uit gerend.

Al dat soort drama was schering en inslag. Op een keer, toen Lara op bezoek kwam tijdens een van de zeldzame keren dat ze mocht langskomen, zag ze gaten in de gipsplaten. Misschien was Danny de dader, maar Lara wist niet zeker wie van hun twee met zijn vuist tegen de muur had geslagen.

Shelly’s huwelijk met Danny was inderdaad zeer stormachtig en eindigde op dezelfde manier als dat met Randy. Wanneer een ruzie uit de hand liep en Danny vertrok om af te koelen, stopte Shelly de meisjes in de auto en ging naar hem op zoek. Shelly, zo zou haar familie later zeggen, hield altijd al van jagen. Telkens wanneer er een nieuw vriendje in haar leven was, had Shelly een belangrijke instructie voor Nikki.

‘Je moet hem papa noemen,’ zei ze.

Nikki deed wat haar gevraagd werd. Als ze naar school ging, schreef haar moeder haar gewoon in onder de naam van haar nieuwe vriend. Geen wettelijke formaliteiten vonden plaats. Het gebeurde alleen op Shelly’s aandringen en haar erewoord dat ze een nieuw gezin had gesticht, alsof dit normaal was.

Vijf jaar na haar huwelijk met Danny belde Shelly haar vader en zei dat ze geld nodig had voor een echtscheiding. Ze klaagde dat Danny haar had bedrogen. Zoals gewoonlijk stelde Les er geen vragen over. Hij deed nog steeds alles voor Shelly.

Het was 1983. Shelly had op haar negenentwintigste alweer een nieuwe man aan de haak geslagen.

‘Ik zag Danny als mijn vader,’ herinnerde Nikki zich vele jaren later, maar toen hij eenmaal uit beeld was, zette Shelly haar zinnen op de zachtaardige Dave Knotek.

‘Ik weet nog dat mam Dave meenam naar ons huis in Battle Ground en me vertelde dat hij onze nieuwe vader was. Ik haatte hem omdat ik van Danny hield. Niet veel later verhuisden we naar het stadje Raymond.’