Liefs, April French

Deel 1 9

Deel 2 91

Deel 3 157

Deel 4 223

Epiloog 307

Dankwoord 309

Penny Aimes

Liefs,

April French

Uitgegeven door April Books

www.aprilbooks.nl

Meer informatie over de auteur en haar verhalen vind je op

www.pennyaimes.com

ISBN 9789083219097

ISBN e-book 9789493297005

NUR 340

© 2021 Penny Aimes

© 2022 voor de Nederlandse vertaling April Books

Oorspronkelijk gepubliceerd onder de titel For the love of April French door Carina Adores, een onderdeel van Harlequin USA. Deze vertaling is tot stand gekomen met bemiddeling van Marianne Schönbach Literary Agency.

Vertaling Bernice de Vries

Vormgeving Gaby Berendsen, Studio Font

Omslagbeeld Meiying Ng, Unsplash

Alle rechten voorbehouden

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Dit is een grotendeels luchtig en vrolijk verhaal, met een gelukkig einde. Maar er spelen zowel in het verhaal als in de achtergronden van de personages enkele dingen die gevoelens kunnen triggeren.

April en Dennis hebben allebei een liefdesverleden waarin kinkrelaties een rol speelden waarin iets misging, op welke manier dan ook.

April wordt een paar keer het slachtoffer van transmisogynie en gendermisverstanden, en ze lijdt soms aan een negatief zelfbeeld.

Bovendien hebben Dennis en April een D/s-relatie die als een rode draad door het boek heen loopt.

Voor meer informatie over de kinkactiviteiten en andere potentiële triggers verwijzen we graag naar

aprilbooks.nl/afcw.

Opgedragen aan

Mijn beste vriend, die net als Jason in dit boek klaarstond met een verhuiswagen op het moment dat ik hem nodig had

Mijn vrouw, die zelfs een gebroken nek niet tussen ons in liet komen

Deel 1

Dennis, April

Dennis

Dennis Martin keek de club rond en besloot op z’n minst zijn das af te doen. Hij had zich vanavond gekleed zoals hij met zijn enigszins beperkte ervaring in kink- en BDSM-clubs in Seattle passend achtte, en hier in Austin voelde hij zich niet op zijn plek. Als Dom wilde hij kracht en zelfvertrouwen uitstralen, of dat nu in pak was of in fetisjkleding, en mooie pakken waren in alle opzichten meer zijn stijl. Hij had een chic Armani-colbertjasje van zwarte moleskin uit een kledingzak gehaald – maar hier moest hij zich duidelijk afvragen of hij ook kon leren een Dom te zijn met jeans en cowboylaarzen. Jason had hem níét genoeg informatie gegeven. Al had de simpele clubnaam, Frankie’s, misschien aanwijzing genoeg moeten zijn.

Op een doordeweekse avond halverwege mei waren er slechts een stuk of tien mensen in de club. De meesten waren wit, hoewel er waarschijnlijk iets meer kleur te bekennen was dan in alle clubs waar hij in Seattle weleens kwam. Aan het uiteinde van de gepolitoerde bar zat een vrouw met een wolk zandblond haar en een roze leren jack. Een in denim gekleed stel had het gezellig in een van de halfronde zitjes aan de hoeken van een geïmproviseerde dansvloer waar enkele mensen op stonden. Een verhoging met een draaitafel blokkeerde het raam dat in een normale bar uitzicht zou bieden op de straat, maar er was geen dj, en in plaats daarvan stond er langzame indie-countrymuziek op over een grote liefde.

Veel personeel was er ook niet; een strijdlustige uitsmijter die tussen de binnenkomende gasten door een kasboek leek te bestuderen en achter de bar een bleke, gepiercete, androgyne goth. Zelfs de gothlook was aan de casual en lichte kant. De club waar hij in Seattle was geweest hanteerde een veel strenger deurbeleid en een striktere dresscode, zowel voor medewerkers als voor leden.

Hij maakte zijn groene zijden das snel los en deed hem af, vouwde hem op en stopte hem in de zak van zijn jasje. Hij hoopte dat het er natuurlijk en doelbewust uitzag, alsof hij hierheen was gekomen na een formelere verplichting elders. Ineens stak het bedriegerssyndroom de kop op om hem te vertellen dat een échte Dom zich geen zorgen maakte over wat anderen ergens van vonden. En trouwens, voegde hij er bij zichzelf aan toe, de kans was klein dat iemand het had opgemerkt.

‘Eerste keer hier?’ vroeg een hese stem, en hij draaide zich om naar zijn enige gezelschap aan de bar.

Nu hij voor het eerst beter naar haar keek zag hij een witte transgendervrouw in een net zo casual outfit als de rest van de mensen; roze nepleren jack, grijs T-shirt en een strakke spijkerbroek die haar curvy heupen en smalle taille omspande. Haar gezicht daarentegen was volledig en vakkundig opgemaakt. Bijna geairbrusht. Ze leek ergens tussen de vijfentwintig en vijfendertig.

Haar groene ogen lachten mee met haar volle lippen, die dezelfde kleur hadden als haar jack en haar oorbellen. Ze had lange nagels met lichtblauwe nagellak en een geel diamantje op de nagel van haar rechterringvinger. Op haar T-shirt stond een moleculaire structuur met daaronder: I survived testosterone poisoning. Leuk. Grappiger dan een Pride-button. Hij glimlachte om de tekst en lachte naar haar.

‘Ik ben hier net heen verhuisd,’ beaamde hij. ‘Ik weet het, ik ben overdressed.’ Terwijl een in latex gehuld lesbisch koppel langs de uitsmijter liep – ze kwamen hier vaker, blijkbaar, te oordelen naar de reactie van de uitsmijter en het snelle zwaaitje van een van de vrouwen – tuitte hij zijn lippen en voegde hij eraan toe: ‘Of underdressed.’ De mode was hier misschien anders, maar sommige dingen zijn altijd toegestaan in een kinkclub.

Ze lachte. ‘Nee, ik herkende je gewoon niet. Ik kom hier nogal vaak.’ Ze nipte van haar drankje, dat er citrusachtig uitzag. ‘Het is woensdag,’ zei ze. ‘Dus het ís allemaal nogal casual. Mensen komen langs na hun werk.’ Ze gebaarde vaagweg naar zichzelf. ‘Ik zie er in het weekend een stuk beter uit.’

‘Je ziet er nu ook goed uit,’ zei hij. Een tactische eerste move, én de waarheid. Mooie huid. Prachtig haar. Het type figuur dat hij mooi vond en een gezicht dat er zowel vriendelijk als sensueel uitzag.

Ze zwiepte haar honingkleurige haar uit haar gezicht. ‘Stel je dan maar eens voor hoe goed ik er in het weekend uitzie,’ zei ze. Haar lippen krulden zich in een plagerig lachje.

‘Zou ik kunnen doen,’ zei hij.

Ze nam nog een slokje. ‘En wat stel je je voor?’

Hij pauzeerde haast onmerkbaar, dankbaar dat hij zijn whisky-cola al naar zijn mond had gebracht. Ze reageerde op zijn flirtgedrag, sprak zijn fantasie aan, maar doorzag hem ook. Hij was als vanzelf meegegaan in het losse gesprek en nu daagde ze hem uit om er echt over na te denken. En plots merkte hij dat hij dit per se op de juiste manier wilde aanpakken. Hij zag iets in die warme, groene ogen – iets hartelijks, alsof ze een vriendin was die hij lang niet had gezien. Dit voelde anders dan de andere keren dat er iemand op hem was afgestapt sinds zijn breuk met Sonia.

‘Hmm.’ Hij bekeek haar nog wat beter en ze keek glimlachend terug. Haar onderlijf was weelderig en haar bovenlijf niet, dat was juist een tikkeltje klein voor haar bouw. Hij zag wel dat ze met haar cropped jack iets probeerde te verdoezelen; ze had brede schouders die ze niet te prominent wilde laten zien. In combinatie met haar brede heupen en smalle taille gaven die schouders haar een klassiek zandloperfiguur, ondanks haar kleinere voorgevel.

Hij likte langs zijn lippen en proefde de zoetheid van de cola. Probeerde iets te bedenken wat verder ging dan algemeen fetisj, iets specifieks voor de vrouw tegenover hem, de vrouw wier belangstelling hij ineens heel graag wilde wekken. ‘Leer, misschien latex. Tot aan je keel. Mouwloos. Kort rokje.’

‘Zoals een skaterjurkje,’ murmelde ze.

Hij knikte.

‘Panty natuurlijk.’ Dat zei hij puur voor zichzelf. Hij wilde dat hij haar schoenen had gezien; zou ze zich zelfbewust voelen met hakken aan? Ze zat, maar hij vermoedde dat ze bijna net zo lang was als hijzelf. ‘Pumps. Geen halsband. Tenzij ik iets heb gemist?’ Een belangrijke vraag. Misschien had ze een vaste Dom en hield ze gewoon van flirten.

‘Geen halsband,’ bevestigde ze. Haar glimlach werd breder en hij zag een rechte rij witte tanden.

‘Maar misschien handboeien,’ zei hij, waarbij hij iets suggestiefs in zijn toon legde. Hij liet zijn blik schaamteloos op haar rusten en zij kreeg een kleur en keek weg, maar de glimlach bleef. ‘En, hoe deed ik het?’ vroeg hij.

‘Hangt ervan af,’ zei ze, en nu was ook haar stemklank anders. Lager, zachter. ‘Was dat bedoeld als gok of was het een verlangen?’

‘Ik weet niet wat je in je kast hebt,’ gaf hij toe. ‘Dit was waar ik je in wilde zien. Sprak het plaatje je aan?’

‘Ja,’ zei ze bijna fluisterend. Er klonk een onuitgesproken ‘meneer’ achteraan die hem prikkelde en die hem van deels opgewonden door de visualisatie opvoerde naar haast pijnlijk hard. Het zou een enorme rode vlag zijn geweest als ze het nu werkelijk zei, net zoals het ongepast zou zijn als hij opperde haar een halsband om te doen, maar in stilte was het er, knetterde het in de lucht. Hij voelde zich een stuk minder zelfbewust nu de dynamiek op zijn plek viel. Goddank was ze geen alledaags geklede Dom!

Ze sloeg haar ogen neer, keek naar haar drankje en roerde erin. ‘Welke kleur?’

‘Ik geloof dat je van roze houdt,’ zei hij.

‘Dat,’ zei ze cynisch, ‘wordt véél roze.’ Ze maakte een gebaar om klaarblijkelijk aan te geven hoeveel roze er nodig zou zijn om haar te omhullen. Haar handen waren elegant, expressief.

‘Zwart kan altijd,’ zei hij, ‘maar ik vind je mooi in roze.’

Ze kleurde nog meer – nog meer roze – en wenkte de barman voor een nieuw drankje. Hij ontspande wat; hij had de test doorstaan. En plotseling, onverwachts, vond hij dat heel belangrijk. Voor het eerst in te lange tijd voelde hij echt verlangen, onaangetast door de sluier van het verleden. Hij wilde haar.

April

April French vond dat ze een goede avond had. Ze was eenzaam en geil, maar wat zo fijn was aan Frankie’s, zelfs op een woensdag, was dat ze waarschijnlijk niet de enige was. En het warme welkom pakte goed uit. Nieuwe Doms reageerden altijd goed op wat aandacht. Ze vroeg zich af voor welk percentage van haar beperkte aantal seksuele ervaringen deze strategie goed was – na haar transitie, dan. Haar seksuele ervaring vóór haar transitie was niet alleen beperkt maar bleef zelfs steken op enkelvoud.

Eigenlijk nogal deprimerend om over na te denken. Ze besloot haar aandacht terug te brengen naar het hier en nu, want het hier en nu zag er verdomd goed uit. Hij was zwart, leek ongeveer van haar leeftijd, had een donkere huid en een lang lijf, met smalle heupen en schouders die er ook smaller uitzagen dan de hare.

Het was duidelijk dat hij onder zijn pak slank gespierd was en het pak zag er duur uit. Ze gaf niet echt om merknamen, maar ze moest toegeven dat de prijs zichtbaar was in de manier waarop het om zijn lichaam viel. Hij had kortgeknipt kroeshaar en zo’n sexy tweedagenbaardje. Een rustige, diepe stem en ondoordringbare kalmte maakten van zijn gezicht een knap masker. Bij de strakste, strengste Doms was het nog leuker om te zien hoe ze overmeesterd werden door verlangen.

‘Dus. Je kunt flirten,’ zei ze. Ze probeerde het feitelijk te laten klinken, ook al trok er een lachje aan haar mondhoeken. Het was geen goed idee om nu al te laten merken hoe knap ze hem vond. ‘En je draagt mooie pakken. Wat moet ik nog meer over je weten?’

‘Nou, ik ben hier pas komen wonen,’ zei hij. ‘Dat weet je ook al. Ik heet Dennis. Hiervoor woonde ik in Seattle.’

Ze knikte terwijl Aerith een nieuwe painkiller voor haar neerzette. ‘Ik ben April. Ben je daar geboren en getogen?’

‘Nee,’ zei hij hoofdschuddend. ‘Illinois. Piepklein plaatsje.’

‘O, hé,’ zei ze. Haar glimlach ging van flirterig naar oprechter. Het was altijd fijn om iemand tegen te komen met eenzelfde achtergrond als zij; iemand die het zou snappen. Niet dat ze verwachtte veel te zullen praten over opgroeien in het Middenwesten, maar het was een leuke bonus. ‘Ohio. Maar ik ben gaan studeren aan de Oostkust en heb daar een tijdje gewerkt.’

Hij lachte. ‘Net zoiets als ik, alleen dan de andere kant op. UC Santa Barbara.’

Ze knikte. ‘Wesleyan.’

Ze hadden het over hun afstudeerjaar; ze gokte dat hij waarschijnlijk vierendertig of vijfendertig was tegenover haar tweeëndertig. ‘Wat bracht je daar?’ vroeg hij.

‘Verder weg kon ik niet gaan zonder de oceaan in te rijden,’ zei ze lachend. ‘En ze hadden goede studiebeurzen. Jij?’

‘Net zoiets, net zoiets. Uiteindelijk een torenhoge studieschuld.’ Ze knikte terwijl hij verderging. ‘Toen ik met mijn master bezig was, begonnen een paar vrienden van me een start-up en betrokken ze mij erbij. We verhuisden naar het noorden, naar Seattle.’

‘Ooh,’ zei ze. ‘Een techie. Had ik kunnen weten.’

‘Waarom?’

‘Nou, dat zijn de meesten die hierheen verhuizen vanaf de westkust,’ zei ze. Vooral als ze zo’n pak konden betalen.

‘Klopt. Ik deed alleen niet de ontwikkeling, maar de support. Ik heb een master in techmanagement.’ Hij nam een slokje. ‘Het start-upleven is geen langetermijnplan, dus ik heb hier een baan aangenomen als technisch directeur bij een klein bedrijf. En jij?’ vroeg hij.

Ze speelde met het rietje in haar drinken en haalde het eruit. At met beleid de garneringskers op. ‘Master politicologie. Doe er niks meer mee.’

‘Hm.’ Zijn ogen gingen naar haar mond. Mooi. ‘Zo toevallig, hebben ze in Austin niet die politieke deeltjesversneller?’

Hij grijnsde om zijn geintje en ze trok haar neus op. ‘Qeeons en Kingons?’ Bij zijn blanco reactie voegde ze eraan toe: ‘Geen Terry Pratchett-lezer dus?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik plaag je maar.’

Alweer trok er een glimlach aan haar mondhoeken. ‘Plagen mag.’ Het kostte haar moeite om zich niet volledig aan het moment over te geven, om haar grenzen te bewaken tot ze de voorzorgshorden hadden genomen. Dit kon net zo goed op niets uitlopen. Maar hij was aantrekkelijk en hij was grappig, en tot nu toe was hij zachtaardig. Ze had het idee dat ze deze man echt leuk kon vinden. Wat ze al wist, was dat ze genoot van de manier waarop zijn ogen op haar rustten; het gewicht dat zijn blik leek te hebben.

‘Wat doe je dan wel?’

‘O, ik werk met data,’ zei ze kort. Haar werk was een absolute gesprekskiller omdat het moeilijk uit te leggen was en intrinsiek saai, zelfs voor haar.

‘Geldt dat tegenwoordig niet voor iedereen?’ vroeg hij schouderophalend. ‘En hoelang woon je al in Austin?’

‘Ongeveer drie jaar. Ik kreeg na mijn studie een baan in New Haven en toen… Ik ben daar vertrokken na mijn transitie.’ Tijd om zeker te stellen dat hij het wist. Ze wist dat hij het waarschijnlijk wist – mensen konden het meestal aan haar zien – maar ze vond hem tot nu toe leuk en de kant die dit alles op ging beviel haar, en ze wilde niet in een situatie belanden waarin hij het níét doorhad.

(Dat was niet het enige; het ging er ook om dat ze zeker wilde weten dat hij het geen probleem vond, dat het geen geheim taboeonderwerp was, dat ze het er vrijuit over kon hebben. Ze liet het vallen met een zorgvuldig gekozen stemgeluid, fris en helder. Het draaide erom dat ze casual, op haar gemak en totaal niet getraumatiseerd overkwam, en god, het was vermoeiend.)

Ze keek naar zijn gezicht en uit zijn korte knikje haalde ze op haar beurt veel informatie. Hij wist het. Hij vond het oké. Dit was oké. Ze nam nog een slok en liet de opluchting indalen voor ze verderging. ‘Op mijn werk gingen ze er allemaal goed mee om, maar het is fijn om collega’s te hebben die geen herinneringen hebben aan hoe je voorheen was. En ik heb in deze functie minder klantcontact.’

Bij dat laatste fronste hij zijn wenkbrauwen. ‘Maakten mensen…’

‘Nee,’ zei ze snel en ze zette haar drankje neer. Niet écht tenminste. ‘Ik vind het gewoon… prettiger.’

Hij knikte weer. Daarnet vond ze zijn pokerface nog aantrekkelijk, maar nu wilde ze dat ze hem beter kon lezen. ‘Even voor de zekerheid. Trans vrouw, zij/haar?’

‘Ja. Je kunt me… Behandel me maar als iedere andere vrouw.’ Aan de ene kant voelde het vernederend om dat te moeten verduidelijken. Aan de andere kant was iedere transpersoon anders en gaf de vraag aan dat hij iets wist over het onderwerp. Ze wilde alleen dat ze de FAQ simpel en snel in zijn brein kon implanteren.

Nu kon ze alleen nog maar bidden dat hij niet zomaar een jager was. Soms leek de grens tussen mensen die zich niet tot trans vrouwen aangetrokken voelden en mensen die haar alleen maar wilden omdát ze een trans vrouw was, onmogelijk smal. Ze had een goed gevoel bij deze man, maar mensen bij wie ze een goed gevoel kreeg hadden haar in het verleden wel vaker teleurgesteld.

Ze probeerde te glimlachen, maar het voelde onnatuurlijk, haast smekend; ze verwierp de poging en schakelde snel over naar een ander onderwerp. ‘Waar in Austin woon je?’

‘Nou, op het moment logeer ik bij een vriend,’ gaf hij toe. ‘Ik heb een huis gekocht in dezelfde buurt en dat wordt gerenoveerd. Inmiddels had ik er al moeten wonen, maar…’

‘Je woont er niet?’

Hij lachte. Het geluid was vol en rijk en na het ongemakkelijke moment gaf deze lach haar net zo’n licht gevoel als de rum. ‘Niet echt nee. Het blijkt dat ze eerst de boel zo goed als moeten strippen voor ze kunnen beginnen met wat ik graag wil.’

‘Oei,’ zei ze. ‘Dat klinkt prijzig. Welke buurt?’

‘Net ten zuiden van Oltorf, vlak bij Congress.’

‘O, in de buurt van St. Edward’s?’ vroeg ze, verwijzend naar de kleine privé-universiteit in het zuiden van de stad. ‘Weet je wat daar echt heel lekker is?’ ging ze verder toen hij knikte.

‘Nee, wat dan?’

Ze noemde een paar favorieten, een restaurant met gegrilde kip en een klein Indiaas restaurant dat verstopt zat in een verbouwd huis, en even stond ze stil bij het verlies van een favoriet Tex-Mex-restaurant. ‘En als je naar Lamar gaat op Oltorf, kom je in de buurt van het beste barbecuerestaurant van Austin.’

‘Wacht even,’ zei hij glimlachend. ‘Ik geloof dat ik hiervan heb gehoord. In een truck, toch? Ik dacht dat die aan de oostkant stond.’

Ze liet een stilte vallen en hief haar handen omhoog om haar punt kracht bij te zetten, vergetend dat ze een volgzame sub behoorde te zijn. ‘Oké. Dus. Technisch gezien, ja, technisch gezien is dat het beste barbecuerestaurant van Austin, je hebt gelijk, maar dat restaurant op Lamar komt zo dichtbij… Ik bedoel, het is de beste barbecuetent in Austin waar je geen uren hoeft te wachten.’ Ze schudde vlug haar hoofd en corrigeerde zichzelf: ‘Oké, er zijn in het zuiden wel wat goede restaurants, maar dat is zo ver dat je het haast geen Austin meer kunt noemen.’

Hij lachte weer en het gaf haar een warm en vrij gevoel; ze ontspande haar schouders wat. Ze zat altijd zo met haar schouders opgetrokken en plotseling realiseerde ze zich dat ze er hoofdpijn van kreeg. Ze zag dat hij ook ontspande, dat iets van de nerveuze spanning waardoor hij haar was opgevallen als een groentje, wegvloeide.

Hij glimlachte en zei: ‘Kom ik in de problemen als ik zeg dat ik niet echt van barbecue hou?’

Dennis

Ze keek geschokt en vervolgens achterdochtig. ‘Wacht even. Je komt uit Illinois. Wat versta je onder barbecue?’

Hij grinnikte wat. Hij wist dat hij geen kant meer op kon. ‘Je neemt vlees, snijdt het in stukjes en gooit het in de marinade. Mijn oma deed het altijd met kerst.’

‘Nee. Fout. Afschuwelijk,’ zei ze. ‘Dat is gewoon mishandeld vlees. En trouwens, welk deel van het dier?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik weet niet, ik denk hamlappen.’

‘Nee, nee, nee, nee. Nee. Nee, Dennis.’ Ze legde een hand op zijn schouder. ‘O, Dennis. Er zal een wereld voor je opengaan.’

Hij voelde de warmte van haar hand door zijn kleding heen en het voelde goed. Hij omvatte haar pols met zijn hand, voelde haar hartslag daar de hoogte in schieten, en leunde dichterbij. Haar hand drukte in zijn schouder toen hij de afstand tussen hen verkleinde. ‘Ik ben benieuwd.’

Ook zij leunde dichterbij tot haar roze – heel erg roze – lippen nog maar een paar centimeter van de zijne verwijderd waren en zei met een lage, sensuele stem: ‘Barbecue… is niet wat je in de achtertuin doet met je vrienden. En het spijt me, maar het is ook niet wat je oma met kerst serveerde.’

‘Serveert,’ zei hij, en hij onderdrukte een lachje. ‘Ze leeft nog.’

‘Nou, dat is geweldig,’ zei ze zonder haperen, en hij lachte weer. Hij kon het niet helpen. ‘Barbecue is een groot wonder dat binnen een paar uur gebeurt met een rund of een varken – meestal varken, maar in Texas houden ze van rundvlees. Klapstuk. Worst. Pulled pork. Spareribs. De saus is optioneel. Het is de rook die de magie verricht. En je eet ook…’ Haar stem zorgde er op de een of andere manier nog steeds voor dat de haartjes in zijn nek overeind stonden. ‘Aardappelsalade.’

‘Aha,’ zei hij op dezelfde zwoele toon. Ze beet in haar volle onderlip. De roze lippenstift bleef onaangedaan en hij kon zijn blik niet losrukken van haar lippen, kon niet stoppen met denken aan hoe het zou zijn om ze te kussen. Het enige wat hij zei, was: ‘Woon je hier niet pas drie jaar?’

Ze stak een vinger omhoog en ademde uit, waarbij ze haar haar uit haar gezicht blies en weer wat afstand tussen hen schiep, terug naar haar barkruk. ‘Ja, maar het zijn drie leerzame jaren geweest.’

‘Dat blijkt.’ Hij bestudeerde haar nauwgezet. Ze leek een beetje dizzy en los, maar niet dronken. Hij zag haar wat draaien op haar kruk in reactie op zijn blik. Een positieve reactie, dacht hij, als hij zijn vrouwenkennis mocht geloven. (Er viel even een schaduw over zijn humeur bij die gedachte, want had hij Sonia ooit echt gekend?, maar hij stopte dat gevoel snel weg.)

‘Dus.’ Ze speelde met haar drankje en schoof het weg. ‘Hoe heb je van Frankie’s gehoord?’

‘Een vriend raadde het aan,’ zei hij. Ze leek even af te wachten of hij meer ging zeggen over deze vriend, en toen hij dat niet deed, ging ze verder. Privacy was op plaatsen zoals deze belangrijk en daarom noemde hij Jason niet. Bovendien zou Jason als het goed is zelf komen, dan kon hij zich aan haar voorstellen.

‘Nou, welkom,’ zei ze en alweer werd haar gezicht gesierd door een warme glimlach. Ze gebaarde de ruimte rond alsof ze de eigenaar was. Het was geen grote club – een L-vormige ruimte, een bar, een dansvloer en een paar tafels en zitjes – maar ze leek er trots op. ‘Dit is de hoofdruimte. Soms is er een dj. Soms zijn er… mensen.’ Ze lachte. Hij kreeg de indruk dat ze graag en veel lachte, en hij vond het een fijn geluid. Net als haar stem was ook haar lach ongekunsteld. Het was een klinkend geluid, dat op natuurlijke wijze van hoog naar laag en weer terug ging. ‘Ik moet toegeven dat het rustig is, zelfs voor een woensdag. Maar er zijn een paar mensen. Op zaterdag is het drukker… en op thema-avonden.’

‘Wat voor thema’s?’ vroeg hij. De clubs die hij kende, hielden geen thema-avonden.

‘O, bijvoorbeeld avonden voor sapphic vrouwen zoals ik, of leerparty’s, van alles,’ zei ze eenvoudig. Het deel van hem dat nog steeds waakzaam was om het niet verkeerd te begrijpen bleef hangen op het woord sapphic, dat niet alleen lesbische vrouwen omvatte maar ook biseksuele en panseksuele. Ze wilde dat hij wist dat ze op vrouwen viel, maar ze wilde ook dat hij wist dat ze niet alléén op vrouwen viel. Goed nieuws. ‘Soms zijn er demonstraties of shows.’

‘Hier?’ vroeg hij en hij keek weer de ruimte rond.

‘Nee, suffie.’ Ze lachte en gebaarde naar klapdeuren achterin. ‘Er is meer ruimte, maar die openen ze alleen in het weekend.’

Dát was interessant. Hij keek er nog eens goed naar. ‘Hoe groot is het hier?’

‘Alles bij elkaar ongeveer twee of drie keer zo groot,’ zei ze. ‘Het dakterras meegeteld.’

‘En is het weleens vol?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Soms. Hé.’ Ze legde haar hand weer op zijn schouder en hij voelde een warmte in zijn borstkas. ‘Mag ik je iets laten zien?’

Bedoelde ze een privédemonstratie? Hij wist niet precies hoe hij het moest interpreteren als iemand in een kinkclub vroeg of ze iets mocht laten zien. Maar hij wilde weten waar dit heen ging; hij wilde meer van haar zien. Wat het ook was, het zou niet saai zijn.

Hij nam de laatste slok uit zijn glas en zette het neer. ‘Natuurlijk.’

April

Hij kwam nog steeds kalm over, onverstoorbaar, en het was lastig te bedenken wat hem wél zou kunnen verstoren. Een gulzig deel van haar vroeg zich af hoe hij eruit zou zien als alles van hem afviel, en ze dronk dat beeld even in.

Ze vond hem leuk. Ze vond hem echt leuk. Dat was niet strikt noodzakelijk, maar het deed wonderen voor haar zelfrespect achteraf. ‘Kom mee.’ Ze leidde hem naar een van de deuren, die niet op slot was, en nam hem mee naar het dakterras van Frankie’s.

‘Binnenkort wordt het hier veeeeeel te heet, maar nu is het gewoonweg… perfect.’ Ze wurmde zich uit haar jack en hij volgde haar voorbeeld, en ze legden ze over hun arm terwijl hij nog een drankje voor haar kocht. Er was hier boven een kleinere tweede bar, waarachter Manny eruitzag alsof hij zich dood verveelde. Hij richtte zich ver genoeg op om haar een knipoog te geven en Dennis in zich op te nemen, waarop Dennis vluchtig naar hem glimlachte. Hij bestelde een nieuwe whisky-cola, zij ging voor een Sprite.

‘Door oestrogeen kun je er minder goed tegen,’ zei ze vertrouwelijk. ‘Onverwacht voordeel.’

Ze gingen zitten op een bankje onder een heater die niet aanstond en keken uit over de eindeloze skyline van Austin. Sommige van de oudste wolkenkrabbers beklaagden zich over het feit dat hun uitzicht geblokkeerd werd door nieuwe hoogbouw, maar Frankie’s was altijd een laag gebouw geweest en hier waren de lichtjes van de stad juist het uitzicht. Hoe meer hotels en appartementengebouwen er verrezen, hoe mooier het werd. De andere gebouwen in de straat, die tot in de hemel reikten, torenden boven hen uit en hielden het dakterras uit de wind.

Ze keek naar de schitterende skyline. ‘In de winter is het hier soms haast te koud om te ademen, maar ik hou altijd van deze plek.’

‘Het is hier heel mooi,’ zei hij. Hij sloeg zijn arm om haar heen en ze duwde met de zolen van haar sneakers tegen de vloer van het dakterras om de rilling die door haar heen ging te verwerken.

Ze wilde wanhopig graag vragen waar hij naar op zoek was, wat hij lekker vond, of dit ging gebeuren en of ze in het algemeen bij elkaar pasten. Maar ze zei tegen zichzelf dat ze genoeg had gedaan. Zij had als eerste iets gezegd. Zij had hem mee naar boven genomen. Als hij haar wilde, laat staan dat hij haar wilde voor dat waarvoor ze hier allebei waren, zou hij nu het initiatief overnemen. Het enige wat ze hoefde te doen was zich overgeven aan het moment en eerlijk zijn. Was dat niet precies wat haar aansprak in de onderdanige rol, zelfs al toen ze nog niet wist dat ze April was?

Zeg iets, smeekte ze woordeloos. Wat dan ook.

Eerst deed hij het niet. Hij liet haar gewoon tegen hem aan nestelen en toen ging zijn hand, zijn grote, warme, gemanicuurde hand, van haar middel naar haar nek, waar hij een kneepje in gaf – niet hard, maar teder. ‘Je bent gespannen,’ zei hij met een diepe stem die haar libido een optater gaf. ‘Heb je wat ruimte nodig?’

Ze glimlachte, eerst gespannen, maar al snel meer ontspannen terwijl hij haar nek bleef masseren. ‘Ik weet hoe ik nee moet zeggen.’

‘Dat snap ik. Maar er is een verschil tussen ja en het uitblijven van nee.’

Dus dat wist hij ook al. Goddank. Ze liet haar ogen dichtvallen terwijl haar hartslag versnelde en de opwinding door haar heen gonsde. ‘Ja. Ik bedoel… nee, ik heb geen ruimte nodig. Ja, ik wil hier met je zijn. Het is gewoon…’

‘Dit is het lastige gedeelte,’ vulde hij aan.

‘Ja,’ zei ze weer, en ze voelde opnieuw een elektrisch geladen golf van zijn hand uitstralen naar haar binnenste. Zou hij dit echt makkelijk kunnen maken?

Dennis

Dennis ademde diep in. Hij besloot dat hij blij was dat ze haar ogen had dichtgedaan; ze kon zijn gezicht niet zien. Maar hoe moest hij ooit weer zelfverzekerd worden als hij nu niet doorpakte?

‘Toen ik vanavond hierheen kwam,’ zei hij, ‘wilde ik gewoon de tent even zien die mijn vriend had aangeraden. Wat drinken en de boel rustig verkennen. Het is wel door mijn hoofd geschoten, hoor – dat ik iemand zou kunnen ontmoeten om mee naar huis te gaan. Ik bedoel, ik denk dat we allemaal wel rekening houden met die mogelijkheid als we naar een bar als deze gaan, toch?’

‘Ja,’ zei ze en ze boog haar hoofd naar voren, waardoor een waterval van haar over haar gezicht viel. Er ging een scheut verlangen door hem heen.

‘Ja, die kans heb je altijd, of ja, jij hoopte ook dat je iemand zou ontmoeten?’ vroeg hij door. Het was een belangrijk onderscheid.

‘Ja… ik hoopte erop,’ gaf ze toe. Ze rolde met haar schouders en kwam eindelijk los. Ondanks zichzelf viel hem op dat door die beweging haar borsten naar voren kwamen, en aangezien ze haar ogen nog steeds dicht had, stond hij het zichzelf toe te staren. ‘Ik was… op zoek.’

‘Maar het is lastiger om een onenightstand te vinden in een tent als deze. Er komen meer vragen over compatibiliteit bij kijken dan een normale flirt. Of misschien maken we ons er gewoon drukker over.’

Ze lachte. ‘Já.’

‘Ik vind het heerlijk als je dat zegt,’ gromde hij. Wat zeiden ze nu ook weer? Consent is sexy? Vanilla mensen hadden geen idee. Hij wist dat hij waarschijnlijk zorgvuldiger was dan noodzakelijk, maar hij wilde geen verkeerde moves maken. Elke ‘ja’ was een teken dat ze met hem meeging, dat ze ervoor in was, dat ze meer wilde. In de manier waarop ze het zei zat een belofte die hem gek maakte, alsof hij haar gedachten kon lezen.

Haar lippen bewogen zonder geluid.

‘Hm?’ zei hij en hij boog zijn hoofd naar haar toe.

‘Ik zei: fuck, je bent hier goed in.’ Ze lachte en hij zwol van trots. Hij was ooit heel goed in de overgang van praten naar samen naar huis gaan, maar die vaardigheid had hij nog nooit geoefend in een kinky omgeving. Het was fijn om te weten dat hij het niet verleerd was.

‘Dus we praten erover,’ zei hij, meer op zijn gemak dan hij zich voelde. ‘Als we niet bij elkaar passen, zou ik dat erg jammer vinden, want… nou ja, je bent heet.’ Zelfs terwijl hij het zei, realiseerde hij zich dat hij het meer dan jammer zou vinden. Hij had wel pogingen gewaagd, maar hij had haast nog nooit zo snel een echte connectie met iemand gevoeld. En zonder dat gevoel was het gewoon casual seks, waar hij niet veel aan vond. Nu voelde hij zich volledig aanwezig, betrokken en tot haar aangetrokken, en daardoor kwamen een opwinding en honger opzetten die hij lange tijd niet had meegemaakt.

Zijn stem was nog steeds lichtvoetig, nog steeds onder controle. ‘Maar ja, zo gaat het nu eenmaal, hè.’

Hij voelde haar weer verstrakken en vroeg zich af waar dat door kwam. ‘Ja,’ zei ze, en ze ademde diep in en tilde haar hoofd op; ze opende haar ogen om hem aan te kijken. ‘We praten. Ben je eerder met een trans vrouw geweest?’

‘Nee.’ Hij had wel transmensen gekend, vooral tijdens zijn studie in en Seattle, maar hij had nooit met een van hen gedatet. ‘Is dat een probleem?’ vroeg hij, zich plots bewust van een nieuwe manier om het te verpesten.

‘Dat is een jij-vraag,’ zei ze met een dapper glimlachje dat haast zijn verdomde hart brak. Het leek alsof ze ergens op wachtte en hij wist niet waarop. Uiteindelijk zuchtte ze en zei ze: ‘Ik bedoel…’

‘Draait dit om genitaliën?’ vroeg hij zo luchtig als hij kon. Verwachtte ze nu echt van hem dat hij zou vragen naar haar medische geschiedenis? Déden mensen dat? ‘Want daarmee ga je mij niet afschrikken. Ik kan overal mee overweg.’

‘Ja, maar je hoopt wel ergens op, toch?’

De sfeer veranderde merkbaar. Het leek alsof ze een script in haar hoofd had; misschien had hij haar dat moeten toestaan. Maar het voelde niet goed. In plaats daarvan…

‘Hé.’ Hij pinde haar blik vast met de zijne. ‘Ik stel voor dat je die zorgen aan mij overlaat.’

Haar plots opkomende breekbaarheid leek net zo snel weer weg te ebben. ‘Dat zou fijn zijn,’ zei ze zacht.

‘Ik weet dat ik je vraag me te vertrouwen,’ zei hij, nadenkend terwijl hij de woorden uitsprak. Hij opereerde hier zonder vangnet. ‘Dat is precies wat ik doe. Vertrouw je me? Ben je bereid me vanavond te vertrouwen?’ Want zo niet… dan kan dit niet doorgaan.

Haar glimlach kwam terug. ‘Ja,’ zei ze nogmaals, en die aanvaarding van vertrouwen, het subtiele web van verbondenheid dat tussen hen tot stand kwam, vervulde hem met vuur.

Misschien had het op haar hetzelfde effect. Ze deed haar ogen weer even dicht en toen ze ze opendeed, was ze meer gefocust. Ze tikte op zijn overhemd. ‘We moeten nog steeds praten over grenzen en interesses. Dat kan ik niet in subpositie. Het is al erg genoeg dat ik zo geil ben.’ Ze wiebelde demonstratief en hij lachte, maar er zat een randje aan.

‘Misschien zouden we gelamineerde kinkvragenlijsten moeten hebben zodat we ze niet ieder moment kunnen aanpassen.’

Ze glimlachte terug. ‘Misschien wel.’ Ze wachtte tot hij het voortouw nam, dus hij trapte af en haalde zijn hand van haar nek. In het verleden had op deze manier voorkeuren vergelijken weleens gevoeld als een ondervraging (opwindend in theorie, in de praktijk totaal niet) of smeken om toestemming (totaal niet zijn ding). Maar het was noodzakelijk.

‘Ten eerste: welke safewords hebben je voorkeur?’

‘Niks mis met het stoplicht,’ zei ze vrolijk. ‘Met recht een klassieker.’

‘Hou je van dirty talk?’

‘O, absoluut.’ Ze grinnikte. ‘Leef je uit. Ik geef het wel aan als je een misser maakt.’

‘Ik hou van lingerie en mooie kleding,’ gaf hij toe.

‘Welke vrouw niet? Maar het is woensdag en sommige mensen moeten morgenochtend weer werken.’

Hij knikte toegeeflijk. Hij had niet echt verwacht dat er vanavond iets mogelijk was in die richting; het was puur ter informatie. Daarbij maakte het hem niet uit wat ze aanhad, het enige wat hij steeds heftiger wilde was het allemaal van haar lijf scheuren.

‘Ik ben groot fan van discipline…’ zei hij, en ze legde een hand op zijn arm.

‘Vat dit niet verkeerd op, maar dat had ik al door.’

Hij voelde weer die warmte en energie over zijn arm verspreiden door haar aanraking, maar hij ging door: ‘En hoewel ik niet zo hou van straffen, kan het van pas komen.’ Hij legde er wat nadruk op en genoot ervan dat haar ogen donkerder werden. Ze werd minder babbelig.

‘Laten we praten over straffen,’ zei ze, op dezelfde toon als toen het ging over barbecue. ‘Ik hou juist van impact play.’

‘Ik zal eerlijk zijn,’ zei hij voorzichtig. Het leek alsof zij hier meer ervaring mee had dan hij. ‘Mijn ervaring beperkt zich vooral tot spanking. Een beetje experimenteren met tepelklemmen.’

Ze grijnsde ondeugend. ‘Bij jezelf of bij anderen?’ Ze was niet echt een relsub, ze… hield gewoon van een lolletje. Hij was er eerst een beetje door van zijn stuk gebracht, want ze leek helemaal uit haar rol te vallen. Nu ontdekte hij dat het bijna net zo leuk was om lol met haar te maken als om haar voor hem te zien smelten.

‘Bij anderen,’ zei hij resoluut. ‘Ik heb meer ervaring met bondage.’

Haar blik klaarde op. ‘Heerlijk,’ zei ze, al voegde ze er op spijtige toon aan toe: ‘Maar niet op een eerste date.’

‘Dat is heel begrijpelijk.’ Jammer, maar begrijpelijk. Ze was zo beweeglijk, zo levendig, een vlam die danste op een kaars, en hij wilde haar vastpinnen en laten schreeuwen van genot.

‘Hebben we een teken nodig voor wanneer de scène begint?’ vroeg hij. Meestal hadden kinky episodes een duidelijk begin en eind, waarbij tijdens de gebeurtenis bepaalde regels golden en erbuiten weer andere. Het was altijd belangrijk om zeker te weten welke regels er van toepassing waren.

Ze beet weer op haar lip en alweer fixeerde zijn blik zich op haar mond. ‘Voor vanavond? Laten we zeggen dat het begint als je me voor het eerst zoent.’ Ze had dus heel goed door wat ze deed. Hij knikte instemmend en ze boog zich dichter naar hem toe.

‘Wil je het goede nieuws horen?’ zei ze, bijna zoemend van onderdrukte opwinding.

‘Wat dan?’ vroeg hij. Zijn kriebels kwamen bijna terug, maar toen hij terugdacht een haar gefluisterde ja’s, versnelde zijn hartslag. Dit was wat hij hoorde te doen. Voor hem was dít de definitie van seks.

Ze grijnsde. ‘Ik woon verderop in de straat.’

Hij pakte zijn jack. Ze konden onderweg wel verder praten.

April

‘Ik ben ook gek op orgasmebeheersing!’ zei ze terwijl ze over straat liepen. ‘Maar ik denk niet dat we daar tijd voor hebben.’

‘Je komt vanavond klaar,’ zei hij zelfverzekerd, en ze lachte terwijl de vonken door haar heen schoten.

‘De estradiol maakt alles onvoorspelbaar. Maar we kunnen het absoluut proberen.’ Ze was nerveus en gespannen; had het gevoel dat ze te veel praatte. Er was een moment geweest – een heerlijk, perfect moment – waarop ze precies de juiste sub-vibes had afgegeven, om die vervolgens te vermorzelen met de onvermijdelijke realiteit van haar lichaam. Hij had zich goed herpakt. God, hij was hier goed in. Hij woonde hier pas net en had misschien niet heel veel ervaring, maar hij was een fucking natuurtalent en vanavond was hij helemaal van haar.

Het verspreidt zich als een lopend vuurtje en dan heeft hij jou niet meer nodig, zei een akelig deel van haar. Maar ik heb hem als eerste ontdekt, bitste ze terug.

Het was maar een paar blokken lopen naar haar appartement, maar de binnenstad was altijd druk, zelfs op woensdag. Een klein groepje dronkaards liep de stoep op vanuit de hipsterbar met moustache-thema om de hoek. Angstige scenario’s tekenden zich af op de wanden van haar hoofd zoals de muurschilderingen rond het Mexic-Arte Museum; ze was nooit lastiggevallen op straat, niet echt, maar voor alles was een eerste keer en…

Hij gaf een kneepje in haar hand en zei: ‘Hé.’ Ze voelde het tot in het diepst van haar lichaam. Alsof hij haar op hol geslagen gedachten kon lezen, duwde hij haar tegen de zijkant van haar gebouw en kuste hij haar. Hij ving haar mond met de zijne en ging er op rooftocht.

In een oogwenk voelde ze zich zo sterk tot hem aangetrokken en zo dankbaar en beschermd dat haar brein kortsluiting begon te maken. Door de opwinding heen waarschuwde datzelfde nare, ongewenste stemmetje haar: Dit is een spel, een ervaring. Je zit midden in je tweede puberteit en je voelt van alles en dat is natuurlijk de bedoeling, maar je moet goed onthouden dat dit niet echt is. Onthoud dat hij niet van jou is.

Toen verborg hij zijn gezicht in de wolk van haar haar en knabbelde hij aan haar oor, en ze duwde die stem haar hoofd uit en deed de deur op slot. Ze zou in de ochtend wel weer logisch nadenken.

Ze zoenden, en gevoelsmatig leek het wel een uur door te gaan (in werkelijkheid duurde het ongeveer zo lang als dat de dronkaards langsliepen, Dennis lallend aanmoedigden en verdwenen in de nacht). Hij liet zijn hand tussen haar kont en het gebouw glijden, waarbij hij de vorm van haar heup volgde alsof hij nooit anders had gedaan. Ze sloeg haar armen om zijn nek en liet de uiteinden van haar gelnagels langs zijn hoofdhuid strijken. Daarop gromde hij in haar mond. Haar knieën werden slap van de manier waarop haar borsten tegen hem aan geduwd waren; iets aan die gevoelige puntjes die de wereld in staken en opgewonden raakten omdat ze een sekspartner had gevonden overrompelde haar telkens weer, of de borst tegenover haar nu plat en sterk was zoals de zijne, of dat het zachte rondingen waren die bij de hare pasten.

Met zijn vrije hand omvatte hij een ervan; hij zocht even tastend haar beha af, liet zijn hand eronder glijden, vond haar borst, kneedde, kneep en draaide, en een bliksemschicht schoot van diep uit haar buik omhoog en maakte haar week als was. Ze bevond zich heel ergens anders, op een andere planeet. ‘Alsjeblieft,’ zei ze onsamenhangend, en eindelijk leidde hij haar de laatste twintig meter naar de deur.

Ze stapten naar binnen en zoenden een tijdje in de hal. Stapten in de lift en zoenden daar verder terwijl ze omhooggingen en de deuren op de tweede verdieping opengingen, weer dichtgingen en nog eens open. Kwamen eindelijk aan bij haar appartement en zoenden, erg onproductief, terwijl zij probeerde de sleutel te vinden.

Toen waren ze in haar studio en zoenden ze en stond er niks meer in de weg. Ze lieten hun jassen op de grond vallen en lieten zich samen op bed vallen. Zijn handen gingen over haar zachte buik en hij gromde: ‘Ik wil dat je je shirt uittrekt. Wil je dat?’

‘Ja,’ hijgde ze. En ja, en ja, en ja, totdat hij volledig gekleed was en zij op bed lag in alleen haar mooiste roze clubslipje, en het voelde alsof zijn handen overal waren. Maar vooral op haar tieten. Of hij was uiterst gebrand op wederzijdse instemming, of het was een speciale techniek van hem, maar ze voelde zich dronken van de ja’s. Ze zei ja op het verzoek om hem meneer te noemen. Ze zei ja meneer tegen behoeftig en sletterig en prachtig en hulpeloos zijn.

Zijn donkerbruine ogen werden zwart van het verlangen en ze zag zichzelf erin gereflecteerd, zo klein als ze zich in werkelijkheid nooit had gevoeld. Maar toen zijn hand de tailleband van haar slipje raakte verstrakte ze, een gevoel waarvan ze had durven zweren dat ze het voorgoed vergeten was.

‘Ik wil deze uittrekken,’ zei hij. Zijn vinger haakte zich om het elastiek en hij vroeg, met ongelooflijke gevoeligheid: ‘Maakt je dat bang?’

‘Ja, meneer.’ Ze slikte, dankbaar dat hij haar nog niet in het diepe had gegooid; dankbaar en bang. Ze had hem niet alle details verteld. Ze vertelde die altijd, want ze niet vertellen was dodelijk.

‘Waarom laat je mij me daar niet om bekommeren?’ vroeg hij, dezelfde woorden als eerder, en hij glimlachte – het zag er duivels uit op dat verlangende gezicht, met die verlangende ogen. ‘Serieus,’ ging hij verder. ‘Ik meen het, lieverd. Wat zou er gebeuren als je het aan mij overliet om me te bekommeren om wat ik aantref?’

Ze ademde diep en huiverend in. ‘Misschien vind je het niet fijn,’ zei ze peinzend. ‘Misschien weet je niet wat je ermee moet.’

‘Ik wil jou,’ zei hij, als een anker dat in een stormachtige zee werd gegooid. Als een feit. ‘Ik wil wat je me kunt geven. En ik leer het wel. Ik leer snel.’ Hij drukte een kus op haar lippen en trok de tailleband naar beneden, een stukje over haar heup. ‘Ben je er klaar voor?’

Dennis

‘Ja, meneer.’ Maar ze deed haar ogen dicht terwijl hij het slipje over haar benen liet glijden en ademde langzaam in door haar zachte, roze lippen. Hij wist dat ze bang was.

Dennis was dat niet. Misschien had dat wel gemoeten – hij wilde dit niet verpesten, mocht dit niet verpesten, en de behoefte aan deze vrouw kronkelde door zijn lichaam, torende boven hem uit en vulde heel zijn wereld. Maar hij voelde zich zoals soms tijdens het sporten, of in een vergaderkamer, of met een gewillige vrouw die hem zo lief meneer noemde. Hij voelde zich groots en krachtig en tot alles in staat – niet dat hij zomaar kon doen wat hij wilde, zeker niet, maar wel dat de mogelijkheden eindeloos waren als hij het goed speelde; het was alsof hij een hand vol azen had.

Hij was absoluut niet bang voor wat er in Aprils ondergoed zat. Hij wist niet veel over de chirurgische ingrepen die transgender vrouwen konden ondergaan, of over de effecten van hormonen, en hij ging ervan uit dat hij zich ofwel had voorgesteld dat hij iets zou aantreffen wat leek op wat hij bij andere vrouwen had gezien, ofwel dat het zou lijken op wat hij bij zichzelf elke dag aanschouwde. Dit was… anders, maar het was het tegenovergestelde van beangstigend. Wat hij zag was klein, roze en… ‘Lief,’ zei hij, met genot in zijn stem. ‘Mijn god, wat ben je lief.’ Hij boog voorover en gaf er een kusje op.

‘Ik heb een orchidectomie gehad, dus ik heb geen ballen en produceer geen androgenen meer,’ lepelde ze op; ze leek erop gebrand deze toespraak te houden. ‘Maar ik heb geen vaginaplastiek ondergaan. Ik ben eh… vanavond niet voorbereid op anaal. Ik verwachtte niet…’

Hij nam kalm en gemakkelijk de controle van de situatie weer in handen. ‘En hoe noem je dit moois?’ vroeg hij terwijl hij er met zijn vinger overheen ging. Het was enigszins verscholen, zoals een clitoris. Als hij geen vocht had gevoeld, had hij zich zorgen kunnen maken dat ze niet opgewonden was.

‘M-mijn clitoris. Alsjeblieft,’ zei ze.

‘Daar hoef je geen alsjeblieft voor te zeggen,’ zei hij eenvoudig, en hij liet zijn vingers door het nat glijden dat uit de huidplooien onder haar clit kwam. Er school geen diepte achter – of misschien toch. Iets was er wel, achter die huid. Hij duwde en als beloning kreunde ze en draaiden haar ogen weg.

Op enig moment sinds hij hier was aangekomen waren de knoopjes van zijn overhemd ook losgegaan en hij liet het op de vloer vallen. ‘Laat me zien hoe je jezelf aanraakt,’ zei hij met vaste stem. Ze kroop achteruit naar de kussens terwijl hij op het voeteneinde bleef zitten en keek hoe ze rechtop ging zitten, trillend uitademde en een Magic Wand uit een nachtkastje pakte.

‘Ik doe zoiets…’ Ze liet haar benen uit elkaar vallen en duwde de kop tegen de bovenkant van haar heuvel, en de krachtige trillingen pulseerden indirect door haar heen. Ze had een tatoeage op haar bovenbeen, een explosie van aquarelbloemen in rood-, paars- en geeltinten. Hij strekte zich uit over haar been, tot aan haar heup, en met bladeren die uitliepen over haar dijbeen. De tatoeage trilde mee omdat haar beenspieren onder hevige spanning kwamen te staan.

Ze deed haar ogen dicht en hij zei dat ze ze open moest doen. Haar hijgende mond trilde. ‘Je blijft naar me kijken,’ zei ze jammerend, en ze voegde er ‘meneer’ aan toe omdat hij zijn wenkbrauw optrok.

‘Ik vind het leuk om naar je te kijken,’ zei hij. Zo eenvoudig was het echt. Hij vond het lekker om te zien hoe ze het speeltje over haar lichaam leidde, vond het lekker dat ze gek werd van de trillingen, vond het lekker om te zien dat haar borsten wiebelden. Hij zag graag dat haar ademhaling versnelde en dat haar ogen, die zich in de zijne boorden, donker waren van opwinding. Op het moment dat er iets ontstond wat leek op een erectie verplaatste ze het speeltje; ze drukte het tegen de huidplooien onder haar clitoris en hield het daar even vast terwijl ze op haar lip beet, en daarna maakte ze halen langs de onderkant tot ze droop van genot.

Hij schoof over het matras heen, legde zijn hand over de hare en stuurde de pulserende kop van de Magic Wand terug naar haar heuvel. Hij nam haar in zijn mond. Toen hij studeerde had hij er bewust voor gekozen om te ontdekken of hij zich tot mannen aangetrokken voelde en uiteindelijk was hij tot de conclusie gekomen dat het niet echt iets voor hem was. Dit was niet het lichaam van een man, waren niet de genitaliën van een man. Het rook anders, voelde anders, paste anders in zijn mond. Het leek in niets op de stalen paal die nu in zijn boxer zat.

Ze slaakte een gilletje. Ze had haar ogen weer dichtgedaan, dat stoute meisje, en ze had het niet zien aankomen. Zo meteen zou hij haar straf geven, maar nu kwam ze klaar, zoals hij haar had beloofd, schokkend in zijn mond. Haar kwak was ook dunner en smaakte alleen wat zoutig; hij slikte het met gemak weg.

Ze verwachtte het niet toen hij verder omhoogschoof op het bed om haar te kussen terwijl het trillen nog niet eens voorbij was, en toen hij haar met haar billen omhoog op zijn schoot legde. ‘O!’

‘Er is hier iemand klaargekomen zonder toestemming…’

‘Ik zag het niet aankomen!’

‘Nee, omdat je je ogen dicht had, lieverd. En dit is een weerwoord. Hoeveel krijg je daarvoor, denk je?’

Hij zou haar natuurlijk hoe dan ook tikken hebben gegeven. Hij verlangde er al naar sinds hij achter haar kont aan naar boven was gelopen bij Frankie’s. Maar het was geweldig dat ze rechtstreeks in de val was gelopen.

‘Drie,’ zei ze voorzichtig. ‘Meneer.’

‘Nee, dat slaat nergens op.’ Hij lachte en ze maakte een miskend geluid. ‘Probeer het nog eens.’

‘Tien is goed,’ zei hij vrolijk. ‘Plus twee omdat je probeerde af te dingen.’

Ze schamperde en keek hem zo verontwaardigd aan dat hij aarzelde. ‘Licht nog groen?’ vroeg hij. Het drong ineens tot hem door dat hij een beetje de grens had opgezocht bij haar, en nu had hij haar ook nog over de knie gelegd.

Ze knipperde met haar ogen. ‘Ja,’ zei ze zachtjes, met een blik over haar schouder. ‘Helemaal groen, meneer.’

‘Goed,’ zei hij vol overtuiging en hij zette weer een onverzoenlijk gezicht op. ‘Tel maar.’

April

April was op dit punt in haar reis als sub niet bepaald bang voor twaalf tikken met blote hand. Ze was wel een beetje van haar stuk gebracht door de onverwachte veiligheidscheck, en daardoor deed de eerste klap ongenadig veel pijn.

‘Eén, meneer,’ zei ze jammerend en ze probeerde terug te zakken. Het was ook altijd lastiger als ze net was klaargekomen; haar hersteltijd was door de hormonen behoorlijk veranderd, maar was niet weg. En…

‘Twee, meneer.’ Godsamme! Ze had nog even overwogen om te beginnen over de paddle die ze een jaar geleden had gekocht en nooit echt had ingewijd – ze vond het bij nader inzien geen goed idee om als bottom een topinstrument te gebruiken – en nu was ze blij dat ze er niks over had gezegd. Haar…

‘Drie, meneer.’ Haar brein draaide fucking overuren en elke keer dat zijn hand landde, bracht het haar terug in het hier en nu en in haar lichaam, en even irriteerde het hele gebeuren haar mateloos…

‘Vier! Meneer.’ Fuck. ‘Ik kan dit beter,’ snauwde ze. Misschien boos op zichzelf, misschien boos op hem omdat hij het ritme had doorbroken terwijl het zo goed ging. Boos omdat er tranen in haar ogen prikten.

‘Dat weet ik,’ zei hij. Zijn hand gleed liefdevol over haar brandende bil. ‘Ik neem aan dat je twaalf in een handstand nog aankan.’ Het was een tedere observatie, maar het voelde als een beschuldiging.

‘Ik ben mijn mojo kwijt,’ zei ze humeurig.

‘Moeten we stoppen?’ vroeg hij. Oprechte bezorgdheid begon zijn gezicht te overspoelen en ze riep zichzelf tot de orde.

‘Nee!’ Ze grijnsde over haar schouder naar hem met overdreven plezier. ‘Sla me tot ik gehoorzaam, meneer.’ In haar hoofd klonk ze als een geile bimbo uit een pornofilm, maar God wist hoe ze echt klonk met haar zwakke, door testosteron vergiftigde stembanden. Ze voelde echter iets tegen haar buik kloppen en dat temperde haar zelfbewuste gedachten.

‘Gehoorzaam,’ mompelde hij. ‘Wat een goed woord.’

De vijfde klap raakte haar tijdens een uitademing, dus haar stem klonk een beetje verstikt bij de ‘vijf’, maar het deed minder pijn. In plaats daarvan verspreidde het verhitte gevoel zich door haar lijf, over haar ruggengraat omhoog naar haar op volle toeren draaiende hersenen.

‘Weet je nog een goed woord?’ vroeg hij terwijl hij de Magic Wand tussen hen in duwde en tegen haar aan.

‘Braaf,’ zei ze genietend en ze deinsde haast niet terug. ‘Zes, meneer.’

‘Hm-mm?’ zei hij. Zijn hand zweefde boven haar, wachtend, en ze begreep wat voor spelletje dit was. Koos een heel goed woord.

‘Gecontroleerd. Zeven, meneer.’ Ze hapte naar adem omdat hij het speeltje aanzette.

Acht was gebroken. Negen was nat. Tien was behoeftig. Elf was sletterig en kwam er haperend uit vanwege haar tweede orgasme. Ze trilde en kreunde in het bed, zich amper bewust van haar lichaam, laat staan onderdelen daarvan. Het orgasme voelde alsof het van buitenaf kwam, het raakte haar als een bliksemschicht.

Twaalf was wanhopig, want dat was ze. Ze wilde hem wanhopig graag genot geven, zijn lichaam leren kennen zoals hij het hare had gedaan, maar ze bleef als een gelukzalige vaatdoek op zijn schoot liggen en wachtte op aanwijzingen.

Ik ben onder controle, dacht ze met het soort heerlijk wazig denken dat alleen kon voortkomen uit een enorme endorfineroes. Hoe fijn om zichzelf zo los te laten, de controle kwijt te raken, en dan weer onder controle gebracht te worden door iemand die zo aardig en knap en begripvol was. Nu hoefde ze eens niet zelf de controle te houden, want deze vriendelijke vreemde deed dat voor haar. Ze zou hem moeten bedanken.

‘Dank u, meneer,’ murmelde ze in de lakens. Als ze ooit haar beddengoed rechttrok, zouden ze op het dekbed liggen, maar ze haar bed was al een rommeltje sinds… jaren. Decennia. ‘Eeuwen,’ zei ze.

‘Hm? Gaat het, pop? Je leek even weg te vallen.’ Hij trok haar omhoog op zijn schoot.

‘Het gaat goed, meneer,’ bevestigde ze. ‘Groener dan groen.’

Hij gaf een kusje op haar neus en ze werd zo geraakt dat ze moest huilen.

‘Ah, dit is subdrop,’ zei hij pragmatisch, en ze schudde wild haar hoofd, waarbij ze hen allebei in het gezicht sloeg met haar lange haar.

‘Ik ben gewoon gelukkig,’ zei ze en ze kroop tegen hem aan.

‘Oké.’ Hij glimlachte. ‘Dan is het gewoon subspace. Kom, ik stop je in.’

‘Ooh. Misschien.’ Ja, dat leek wel te kloppen. Een wattenbrein en het gevoel alsof ze een warm bad had genomen. Een ietwat beurs, licht trillend lichaam, dat op een vreemde manier van haar voelde en niet van een of andere kolossale, lelijke vreemde. De mooie illusie dat ze helemaal verliefd was op deze persoon wiens naam waarschijnlijk begon met een D. ‘Je bent hier goed in,’ mompelde ze in haar kussen.

‘Ik ben blij dat je dat vindt,’ zei hij lief. Fuck, hij was lief.

‘Wacht, ik heb niks… Ik heb niks bij jou gedaan,’ besefte ze.

‘Dat heb ik gemerkt,’ zei hij; zijn stem klonk geamuseerd, hooghartig superieur op een manier die haar ineen had doen krimpen als ze daar niet te moe voor was. Hij trok het dekbed over haar heen, zei lieve woordjes, en ze viel in slaap terwijl ze nog steeds wachtte op zijn volgende bevel.

Dennis

Dennis werd wakker met een mond op zijn pik en de eerste paar verwarrende momenten dacht hij dat hij terug was in Seattle. Terug in de tijd. Sonia?

Nee. April. Austin. Juist. Wow. Wow.

Het was donker – niet pikdonker, want in de stad achter de ramen brandde licht, maar zeker nog geen ochtend. Een tijdlang liet hij het gewoon over zich heen komen, hij liet haar op en neer gaan over zijn schacht en voelde de druk opbouwen. Het was geweldig, fluweelzacht en warm. Toen pakte hij die mooie, zandkleurige wolk van haar in zijn vuist en trok hij haar omhoog.

Ze zag er in het halfduister verward uit en grijnsde toen naar hem, met ondeugende ogen.

‘Hier heb ik niet om gevraagd, pop.’ Zijn stem was roestig. Hij wachtte op haar reactie op de tekens en kreeg als beloning grotere ogen en een zachtere gezichtsuitdrukking.

‘Ik heb wat initiatief genomen, meneer,’ gaf ze toe. Ze gleed met gemak terug in de rol, waardoor hij naar haar glimlachte.

‘Goed, ga door.’

Ze drukte haar gezicht weer in zijn kruis en speelde even met hem. ‘Wil je da tik zeg hoe groot en mooi je pik is, meneer? Of hoe hard je me gisteravond hebt laten komen?’ Daar wist hij alles van. Er zat een vlek op zijn broek en een smaak in zijn mond.

‘Ik denk…’ Hij schrok op omdat ze hem kneep. ‘Misschien alleen je mond gebruiken, pop.’

Ze humde instemmend en ging weer aan de slag, en hij legde zijn hoofd achterover om het te ondergaan.

Soms vond hij het lastig om te genieten. Hij genoot zonder meer van zijn dominantie, om een mooie en gewillige vrouw uit te dagen zoals gisteravond. Maar soms, als hij werd verwend, of zelfs als hij seks had en duidelijk de controle had, vond hij het moeilijk om de draad vast te houden. Hij gaf soms liever zijn partner een orgasme dan dat hij er zelf een kreeg. Het probleem was dat de meeste subs er hetzelfde over dachten.

Wist ze het? Ze kwam ervaren over, maar wist ze dat wat hij gisteravond had gedaan net zozeer voor zichzelf was als voor haar, ook al had hij zijn broek aangehouden? ‘Goed zo,’ kreunde hij. ‘Je bent een braaf meisje. Gisteravond was je fucking geweldig.’

En niet alleen in de seks, dacht hij. Gewoon. Fucking geweldig. Ze kon zo vloeiend omschakelen tussen de rol van een nieuwe vriend, zelfs een gids bij Frankie’s en in deze nieuwe stad, en die van een sub die kronkelde omdat hij het zei. Haar moed en haar schoonheid, maar kwetsbaarheid en haar vertrouwen. Haar fucking mond. Sommige vrouwen werden onzeker van een onbesneden pik, maar zij leek precies te weten hoe ze zijn gevoelige eikel kon teasen zonder hem te overweldigen.

‘Ik ga klaarkomen,’ waarschuwde hij haar, en toen gebeurde het, met een gesmoorde kreet en zijn lichaam dat zich van top tot teen aanspande. Hij voelde de explosie opkomen vanuit zijn tenen totdat zijn brein erdoor aan flarden werd gereten.

Hijgend lag hij op bed. Hij voelde zich nog steeds slaperig en was nu compleet uitgewrongen. Na een tijdje keek ze op en ze glimlachte naar hem met een dromerige blik in haar ogen. ‘Ik ga mijn tanden poetsen,’ fluisterde ze. Hij grinnikte, want hij kon haar nog steeds proeven van gisteravond, dus wat deed het ertoe? Maar ze was al onderweg, ze sloot de badkamerdeur achter zich zodat er nog maar een kiertje licht doorheen kwam.

Ze bleef er een tijdje binnen – hij besefte dat ze haar make-up gisteravond niet had afgedaan – en tegen de tijd dat de deur weer openging was hij wakker geworden, had hij het lichtknopje gevonden en was hij bezig met aankleden. In het licht kon hij haar appartement beter zien. Een nette, kleine studio met een keuken die werd afgescheiden door een langgerekt aanrecht, veel boekenplanken en een propvolle kast. Grote ramen en aangenaam licht, nu de zon opkwam. Maar het was er klein – dat was de prijs die je betaalde als je midden in de stad wilde wonen, nam hij aan.

‘Ik zou je een ontbijt willen aanbieden,’ zei ze terwijl ze de badkamer uit kwam, ‘maar ik moet nu echt snel door naar mijn werk.’ Ze droogde haar gezicht af met een handdoek.

‘Natuurlijk,’ zei hij meteen. Hij kende de etiquette bij onenightstands vrij goed. ‘Mag ik je nummer voor ik wegga? Of zie ik je weer bij Frankie’s? Ik ben van plan te gaan kijken of zaterdagavond echt zo leuk is.’ Ze was zo snel uit bed gegaan; hij hoopte dat ze geen spijt van hem had. Hij had geen spijt van haar.

‘Je ziet me absoluut daar,’ zei ze stralend, wat hem opluchtte. Het was niet echt een date, maar hij had al iets in gedachten om daaraan te werken. ‘Maar is goed hoor, heb je je telefoon?’

Hij pakte een Uber terug naar Jasons huis terwijl de zon hoger aan de horizon kwam en probeerde tijdens de rit zijn gedachten op een rij te zetten. Hij zou pas maandag beginnen op zijn nieuwe werk, maar in de tussentijd moest hij een afspraak maken met de aannemer van zijn nieuwe huis en had de CEO van het bedrijf waar hij ging werken hem uitgenodigd voor een etentje… dit pak moest ook nodig naar de stomerij.

Maar eerst opende hij zijn nieuwe contact.

Dennis: Wat vind je van cadeaus?

April: wat voor cadeaus?

Dennis: Geheimzinnige.

April: geheimzinnig dan

je hoeft dat trouwens absoluut niet te doen

Er stond in beeld dat ze aan het typen was, maar dat stopte abrupt toen hij stuurde:

Wat als ik het wil?

En toen begonnen ze weer:

April: dat zou erg lief zijn en ik zou me heel speciaal voelen

en gegeneerd!

Dennis: Is dat niet goed?

Ze moest zich ook speciaal voelen; ze was verdorie een wonder. En gêne zou… leuk zijn. Na nog een lange pauze stuurde ze:

April: ja Meneer

Dennis grijnsde achter in de Uber en begon te zoeken naar een boetiek in Austin die thuisbezorgde. Tijd om haar te laten zien waartoe hij in staat was als hij wat voorbereidingstijd kreeg.

April

Op haar werk probeerde April de achterlijke glimlach van haar gezicht te houden. Op haar werk was ze een onopvallende, industriële kubus te midden van een hele verdieping vol onopvallende, industriële kubussen. Op haar werk had het spel geen plaats en waren alle duizelingwekkende pieken en verpletterende dalen van haar kinky microkosmos vergeten, en hier was ze tweeëndertig, niet voor de tweede keer zestien. Dat was de regel.

Het was lastig om zich aan die regel te houden terwijl iemand haar berichten bleef sturen:

Dennis: Ik had hier een week geleden al moeten intrekken.

Bij het bericht zat een foto van een keuken zonder achterwand, zonder kastjes en zonder aanrechtblad op het kookeiland.

April: wow dat is een mooie halve keuken

Een bruin gezicht met een hoofddoek verscheen boven de muur van haar kubus – hoewel niet erg ver erboven – terwijl ze haar bericht stuurde. Fatima zag er zo moe uit als April zich voelde, maar de reden was waarschijnlijk anders. Waarschijnlijk. Met een zwangerschap van acht maanden was dat wat April deed vrij zeker uitgesloten. Fatima was normaal gesproken een petite Pakistaanse vrouw, maar momenteel zag ze eruit als een petite Pakistaanse vrouw die een basketbal had ingeslikt. ‘Zullen we lunchen?’

Aprils ogen gingen over de drie monitors voor haar en de spreadsheets waarmee ze al de hele ochtend geen steek verder was gekomen. ‘Graag,’ zei ze. Misschien zou de lunch haar brein resetten.

‘Met wie was je aan het appen?’ vroeg Fatima in de lift.

‘Niemand.’ Ze stopte de telefoon in haar tas.

‘Spannende weekendplannen?’ plaagde haar vriendin. Toen Aprils ogen groot werden, vroeg Fatima grinnikend: ‘Ga je draken temmen?’

O ja. Ze had ooit de fout gemaakt om op haar werk te zeggen dat ze weleens larpte met vrienden uit een supportgroep en nu was dat haar ‘ding’ op kantoor. Ze had een verjaardagskaart gekregen met Legolas erop.

Helemaal niemand op kantoor, zelfs Fatima niet, leek te vermoeden dat April een seksleven had, laat staan een seksleven met een heel ander soort rollenspel. Soms voelde dat veilig. Soms stak het. Mensen leken ervan uit te gaan dat ze hetero was – ze plaagden haar met Orlando Bloom., niet Liv Tyler – maar ze namen ook min of meer aan dat ze een soort eunuch was.

‘Ik weet nog niet wat ik ga doen,’ zei ze terwijl ze het café binnenliepen verderop in de straat, waar ze lekkere broodjes hadden. De voorjaarszon voelde goed en het was mei, zodat er nu tenminste geen grapjes meer werden gemaakt over haar naam.

‘Wil je weer eens een keer naar die nagelsalon? Dat was leuk.’

April keek naar haar nagels. ‘Ja, misschien. Deze komen al een beetje los.’ De met regenbogen getooide queer-vriendelijke nagelsalon was haar grootste zichtbare pleziertje. Sommige vrouwen kochten schoenen. April legde veel geld neer voor Japanse gelnagels. Mensen vroegen zich zelfs af hoe ze kon typen.

(Soms vroegen vrouwen bij Frankie’s zich af hoe een panseksuele vrouw kon functioneren met zulke nagels, maar daarvoor had God tongen en dildo’s uitgevonden, toch?)

Ze schudde die gedachte van zich af en probeerde zich te richten op wat Fatima zei over de nieuwe CTO. Fatima hield databases bij voor het bedrijf en deed op de vierde verdieping precies het tegenovergestelde van de analyses en modellen waaraan April werkte op de tiende, en ze was bij zijn sollicitatiegesprek geweest. Kennelijk was hij extreem knap. ‘En intens! Meid, als ik niet al zwanger was, zou ik het tegen het eind van dat gesprek wel geweest zijn.’

April lachte en keek naar haar soep; blijkbaar was het vandaag haar lot om overspoeld te worden door hormonen, of het nu die van haarzelf waren of die van Fatima.

‘Niet doorvertellen dat ik dat gezegd heb,’ zei Fatima zogenaamd serieus. ‘HR kan niet lachen om dat soort dingen.’

‘Je kunt me vertrouwen,’ zei April. Dat meende ze. Zij en Fatima gingen twee of drie keer per week uit lunchen, maar het was meer dan dat. Ze praatten over gezichtshaargedoe – Fatima had haar verteld over een laserkliniek in Dallas waar haar stoppelsnor en de haartjes op haar kin in twee sessies van acht uur verwijderd waren. Ze hadden het samen gevierd toen Aprils nieuwe naam eindelijk officieel was goedgekeurd, en ook toen haar echtscheiding officieel was; toen Fatima’s oudste werd toegelaten tot de universiteit en toen ze, totaal onverwacht en onmogelijk, een positieve zwangerschapstest in handen had. Ze deelden niet alles – April kaderde haar leven zorgvuldig af en deelde met niemand alles – maar ze deelden wel veel.

Haar telefoon trilde weer. Er lag thuis een pakket voor haar klaar, een geheimzinnig cadeau. Ze keek op van de melding en beet op haar lip.

‘Ik… heb iemand ontmoet,’ zei ze abrupt en ze had er meteen spijt van; ze had spijt dat ze iets had gezegd en vooral spijt dat ze dát had gezegd. ‘Ik bedoel. We hebben een date gehad.’ Ja. Een ‘date’. ‘Maar. Eh.’

Ze keek weer naar haar soep en toen voorzichtig omhoog naar Fatima’s gezicht, dat eruitzag alsof ze een spook zag. Maar een goed spook. ‘Meid. Waarom vertel je dit pas nu we nog maar tien minuten overhebben? Ik wil alles over… hem weten? Is het een hij?’ Natuurlijk; anders dan iedereen op het werk wist Fatima van haar ex-vrouw.

‘Het is een hij.’ Ze voelde een glimlach aan haar gezicht trekken. ‘Zonder meer een hij.’ Haar gezicht brandde en ze besloot dat dat wel weer genoeg eerlijkheid was voor vandaag.

‘Je moet het me vertellen. Alles.’

Nou, dat zat er niet in. Fatima was een vrije geest, de enige op haar werk met wie ze überhaupt over een date zou praten, maar er zat een grens aan hoeveel ze bereid was te vertellen. Ze was liever een eunuch dan de perverseling van kantoor. Ze moest haar woorden heel zorgvuldig kiezen.

Dennis

‘Ben je naar die tent gegaan waar ik je over verteld had?’ vroeg Jason.

Dennis keek op van zijn laptop. ‘Je bedoelt Frankie’s?’

‘Nee, man, de kapper.’ Jason, met wie hij al jaren bevriend was en nu tijdelijk een huis deelde, rolde met zijn ogen.

‘Alsof ik jou een kapper zou laten aanraden. Jij weet vast precies waar je moet zien om je haar te laten opscheren.’ Jason was niet alleen wit, hij schoor zich ook nog eens kaal sinds op zijn tweeëntwintigste zijn haargrens was gaan verschuiven.

‘Ja, Frankie’s. Ben je er geweest? Ik was er zoals ik had verwacht rond tienen, maar ik zag je niet.’

‘Ik zag je bericht,’ zei hij. Uiteindelijk tenminste, ’s ochtends in de Uber.

‘Terwijl je op zoek was naar een prostituee?’

‘Klootviool,’ zei Dennis afwezig. Hij scrolde door zijn mails en zag dat Aprils pakketje was bezorgd. Uitstekend.

‘Je doet…’ Jason zuchtte en liet zich in een leunstoel vallen die duidelijk was verbannen naar zijn logeerkamer omdat hij voor de rest van het appartement te lelijk was. ‘… zenuwachtig.’

‘Ik ben er geweest,’ zei Dennis. ‘Ik heb iemand ontmoet.’

‘Voordat ik er was?’

‘Ja.’

‘Fuck, ik wist dat ik spijt zou krijgen. Je vond het dus wel wat?’

‘Ik was overdressed,’ zei hij en hij klapte de laptop dicht.

‘Ja, het is anders dan die tent in Seattle waar je me toen mee naartoe nam. Wat meer voor de gewone man, zou ik zeggen. Geen contracten of lidmaatschapsgeld of zo.’

Hmm. Hij had het toegeschreven aan het feit dat het in Austin zo heet was in vergelijking met Seattle. Ging het om geld? Hij vroeg zich af of hij nu te veel had uitgegeven aan April. Of het haar een ongemakkelijk gevoel zou geven.

Nou ja. Het pakket was al bezorgd.

‘Maar dat stond duidelijk niet in de weg.’ Jason grijnsde. ‘Een pak van Armani staat neem ik aan haast nooit in de weg.’

Jason was net zo vermogend als Dennis. Of nog meer. Ze legden nooit hun banksaldo naast elkaar, maar Jason was voor het start-upleven gegaan in plaats van weg te rennen zoals Dennis. Ze kenden elkaar uit een arbeiderswijk, aan de onderkant van de middenklasse, waar mensen ieder dubbeltje omdraaiden om te voorkomen dat ze afhankelijk werden van voedselbonnen. Om de een of andere reden was daar bij Jason meer van blijven hangen dan bij Dennis. Dat zag je aan het niet bij elkaar passende overgebleven interieur van de logeerkamer, je zag het aan zijn garderobe.

Hij was het stereotype van een tech-start-up die een hoodie droeg naar meetings met investeerders en die liever Cap’n Crunch at dan sushi. Wat helemaal nergens op sloeg, want tegenwoordig was sushi voor iedereen betaalbaar.

‘Insinueer je nu dat ik een golddigger aan de haak heb geslagen?’ vroeg Dennis met een opgetrokken wenkbrauw.

‘Ik heb geen idee wie je aan de haak hebt geslagen, want je laat niks los. Ga je nog meer vertellen of moet ik blijven raden?’ Hij toomde in. ‘Ik bedoel, ik ben blij voor je. Het verrast me alleen. Sinds je scheiding had je voor mijn gevoel wat kink-koudwatervrees.’

‘Nu denk ik dat je helemaal niks meer vertel.’

Maar Jason wist wel beter en wachtte.

‘Ze zei dat ze er vaak kwam. April.’

‘Ooh, April. Oké. Ja.’

‘Wat?’

‘Ik wist gewoon niet dat je daarnaar op zoek was.’

Dennis schonk hem een boze blik zoals Paddington van zijn tante Lucy had geleerd. ‘Wat bedoel je?’

‘Niks! Niks. Ze is gewoon… heel verwelkomend als er een nieuwe dom komt. Je herontdekt de boel, dat is te gek. Ik ben blij voor je, man.’

De woorden kwamen aan als een stomp in Dennis’ maag. ‘Ik vond haar leuk. Heel erg leuk.’

Jason rolde met zijn ogen. ‘Iedereen vindt haar leuk. Ze is superlief. Ze plant evenementen en zorgt dat de mensen die een demonstratie geven een flesje water krijgen. Ik wil alleen maar zeggen dat je nog niet veel mensen hebt ontmoet. Dit is niet de tijd of de plaats om de serieel monogame gast uit te gaan hangen. Kijk een beetje rond. Ik kan je aan wat vrouwen voorstellen. Ze zeuren me al tijden aan mijn kop of ik geen hetero broer heb.’

‘Dan kun je me zaterdag aan ze voorstellen.’ Een tel. ‘Als je me zoekt, zit ik aan de bar met April.’ Hij vond het aardig van Jason, maar hij wist dat hij wilde ontdekken waar het met April toe kon leiden. Of ze nou de eerste was die hij had ontmoet of niet, er zat te veel potentie in om er niet mee door te gaan. Om te kijken wat er tussen hen kon gebeuren.

Jason zuchtte diep. ‘Goed dan. Prima. Ik ga aan het werk.’ Daarmee bedoelde hij coderen in de kelder. Jason gebruikte maar ongeveer vijftien procent van zijn drie verdiepingen tellende huis, zelfs nu met Dennis in een logeerkamer. Hij besteedde vijfentwintig procent van zijn tijd als CEO aan het werk dat zijn medewerkers zouden moeten doen en de rest van de tijd aan het ontlopen van vergaderingen. Hij pauzeerde even en vroeg toen, zogenaamd langs zijn neus weg: ‘Heb je nog een van de therapeuten gebeld op de lijst die ik je had gegeven?’

‘Ik heb geen therapie nodig,’ zei Dennis vlak. Hij wilde dit gesprek niet nog eens voeren.

‘Dennis…’ Jason keek hem alleen maar aan. ‘Je hebt de afgelopen jaren heel wat meegemaakt, man. Ik heb je appartement in Seattle gezien toen ik je kwam halen, weet je nog? Je was er slecht aan toe.’

‘Ik had zelfmedelijden,’ zei Dennis bruusk. ‘Ik heb er niks aan als mensen zeggen dat wat er gebeurd is met Sonia nu achter de rug is, ik moet gewoon zorgen dat ik het niet meer zo verpest. Een kutgevoel is normaal als je een fout hebt gemaakt.’

‘Ja, goed,’ mompelde Jason. Hij bleef even staan in de deuropening. ‘Ik ga boodschappen bestellen, wil je ook wat?’

‘Ja.’ Hij wachtte tot Jason hem aankeek. ‘Letterlijk alles behalve Mountain Dew en diepvriespizza’s, jij monster. Je koelkast is een nachtmerrie.’

April

Bij Aprils appartementengebouw zat op de begane grond een chic kantoor waar van negen tot vijf medewerkers van de verhuurder zaten. Aangezien zij werkte van halfnegen tot halfzes lukte het haar haast nooit om er een praatje te maken, alhoewel ze genoot van de lekkere gratis koffie.

Meestal was het geen probleem; de meeste pakketten pasten in een van de pakketkluizen. Maar ze had dit keer een bericht gekregen dat het niet paste, dus ze was iets eerder van haar werk weggegaan om te zorgen dat ze het kon ophalen. Ze nam haar laptop mee naar huis en beloofde haar geweten dat ze voor ze naar bed ging nog wat zou werken.

Een medewerker zocht even in de postkamer en kwam terug met haar pakket. ‘Alsjeblieft. April French, toch?’ Hij klonk ofwel stoned, ofwel alsof hij een lichte hersenschudding had.

‘Ja,’ zei ze. Ze voelde zich zelf ook alsof ze een tikje van de molen had gekregen. Dit pakket was veel en veel te groot voor een locker.

‘Ja, dus, dit is voor je afgeleverd door een koerier.’ Geen wonder dat hij het zo snel voor elkaar had gekregen.

‘Dank je,’ zei ze en ze liep naar de lift.

‘Goedenavond, meneer.’

Ze draaide zich geschokt en ongelovig om en zocht op zijn gezicht naar een spottende blik, maar hij was nog steeds aan het spacen en had niks door. Ze stapte in de lift zonder er iets van te zeggen en bekeek zichzelf in de spiegelende deur op zoek naar de steek die ze had laten vallen, ook al wist ze dat het geen zin had en een rotgevoel zou opleveren.

Haar make-up zat perfect: ogen, lippen en foundation. Ze had een jurk aan die netjes genoeg was voor het werk maar toch kleurrijk en vrolijk. Alles klopte. Het was aan haar te zien, dat wist ze wel, maar ze wist ook dat overduidelijk was waar ze voor ging. En toch. Haar spiegelbeeld kneep haar ogen samen om de vernederende, vervelende tranen tegen te houden.

Misschien had hij… iets anders gezegd. Of hij zei het… op de automatische piloot, probeerde ze tegen zichzelf te zeggen.

Dat was niet echt beter.

Ze keek naar haar cadeau en besloot zich daarop te richten en haar gekwetste gevoel opzij te zetten. Ze haastte zich terug naar haar appartement, gooide de rest van de post op een tafeltje naast de deur en zette de doos op bed. Het was een grote vierkante doos. Ze maakte hem open en zag meerdere andere dozen. In de grootste zat een jurk.

‘No fucking way,’ zei ze ademloos. Het was een jurk van pvc die twee tandjes kinkyer was dan alles wat ze ooit naar Frankie’s had gedragen. De zwarte jurk had een roze bies rondom de rok en langs de rits aan de zijkant. Over de rits en bij de keel zaten siergespen. Ze hield hem omhoog tegen haar lijf. Ongeveer haar maat, alhoewel hij ontzettend kort was, misschien nog korter dan bedoeld omdat ze zo lang was. Het was een mouwloze skaterjurk met een nauwsluitend lijfje en een wijd uitlopend rokje. Aan de voorkant zat een uitsparing die obsceen zou zijn geweest als ze een grotere voorgevel had. Het totaaleffect zou zijn dat haar schouders minimaal opvielen en haar taille werd benadrukt. Ze was niet afgevallen door de hormonen maar haar gewicht was wel verplaatst, waar ze blij mee was. De jurk zou al haar sterke punten uitlichten.

Ze ademde uit en pakte haar telefoon.

April: o mijn GOD dit is NIET NORMAAL

Dennis: Je hebt het ontvangen. Vind je het mooi? Past alles?

De slip is optioneel.

April: natuurlijk vind ik het mooi daar gaat het niet om

ik heb nog niet gepast hoe wist je mijn maat??

Dennis: Of ik heb geraden, of ik heb in je kast gekeken voor ik wegging.

April: ik weet niet of dat lief of creepy is maar ik ga voor lief want ik wil het houden

Dennis: Als je ergens een andere maat van nodig hebt, hebben we twee dagen de tijd. Daarom heb ik het laten bezorgen.

April: niet te geloven

waarom zou je dit doen?

Dennis: Wat als ik je hier gewoon al in heb willen zien sinds ik deze outfit heb bedacht?

Ja, wat als dat zo was?

Hij typte weer:

Dennis: Ik wil je geen ongemakkelijk gevoel geven. Maar ik zou het geweldig vinden om zaterdag Frankie’s binnen te lopen en jou hierin te zien. Wil je dat voor me doen?

Ze typte: dit is te duur, maar toen aarzelde ze. Hij wist precies hoe duur het was, nietwaar? Ging het haar iets aan? Ze verwijderde het bericht en twijfelde. Haar ogen gingen terug naar zijn vorige bericht. Wat als ik je hier gewoon al in heb willen zien sinds ik deze outfit heb bedacht?

Dan… zou dat betekenen dat ze meer was dan gewoon het welkomstdrankje, meer dan gewoon een beschikbaar lichaam. Het zou betekenen dat hij haar wilde. Specifiek haar. Haar, in al haar… haar-heid.

Ze typte: ja. En voor ze kon terugdeinzen, voegde ze er Meneer aan toe.

Een tel lang kwam er niks terug, totdat:

Dennis: Brave meid.

De woorden voelden als een omhelzing, alsof sterke armen haar beschermden tegen de wereld.

Dennis

Het restaurant in de binnenstad was een high-end steakhouse met een menu vol wild dat goed paste bij het decor van opgezette dieren. Het was te smaakvol om kitsch te heten, maar er waren genoeg lampen met geweien om vegans een paniekaanval te bezorgen. Dennis bestelde een steak en O’Reilly forel.

Ed O’Reilly was een bourgondische witte zestiger. Hij was enigszins kalend, maar hij kwam er nog mee weg en hoefde niet alles af te scheren zoals Jason. Hij zag eruit alsof hij tussen zijn tweede en vierde hartaanval in zat. ‘Ik weet dat je in Seattle veel meer verdiende,’ zei hij. ‘We zijn dolblij dat we jou hebben.’

‘Klopt,’ gaf Dennis toe. ‘Maar ik vond het werk niet leuk. Wat jullie doen, heeft mijn interesse.’

En hij had nog aandelen van zijn vorige werk, maar dat leek hem niet erg handig om te benoemen.

In zijn jeugd hadden zijn ouders allebei werk dat ze haatten en dat ze alleen deden om schoenen en warm eten te kopen. Na het werk gingen ze aan de slag met de tomaten en courgettes in hun kleine tuintje, om het eten aan te vullen. Pas toen hij op high school zat werd het iets makkelijker voor zijn familie. Het resultaat van deze jeugd was tweeledig: Dennis wist met werk niet van ophouden en hij was vastbesloten om nooit werk te doen dat hij niet leuk vind.

Hij ging door: ‘Het werk dat jullie doen met Medicaid en andere publieke voorzieningen… doet ertoe. Mij gaat het nu goed, maar ik weet uit ervaring dat dergelijke programma’s echt iets voor mensen betekenen. En ik denk dat als jullie de technologie aanscherpen, het geld van jullie klanten nog veel meer teweeg kan brengen.’

O’Reilly was het daar roerend mee eens. ‘Absoluut. Het is nu een rommeltje vol overtollige programma’s en afdelingen, en eerlijk gezegd behandelen onze interne ontwikkelaars ons meer als een blok aan hun been dan als een klant. En de helpdesk!’ De CEO schudde zijn hoofd. ‘Ik krijg elke dag klachten over de helpdesk.’

‘We gaan die problemen oplossen en samen iets geweldigs neerzetten, Ed,’ zei Dennis serieus en hij sneed zijn steak. Hij probeerde niet aan geld te denken, maar hij moest toegeven dat een goede steak, gerijpt, licht gekruid en nog koel in het hart, het geld waard was. Met een laagje zeezout erop werden verborgen smaken naar boven gebracht en hij begreep al te goed waarom mensen vroeger met vlees werden betaald.

O’Reilly ging door: ‘Officieel hebben we ons hoofdkantoor aan de oostkust en we hebben nog een paar vestigingen verspreid door het land. Je zult dus wel wat reizen, vooral de eerste drie maanden. Maar de meeste technologiemedewerkers zitten hier in Austin en niet op het hoofdkantoor.’

Dennis knikte. Hij had zich ingelezen voor hij de baan aannam; het meeste was hem bekend. ‘Ben jij hier vaak?’

‘Niet zo vaak als voorheen.’ O’Reilly glimlachte. ‘Onze COO zit hier. Sinds we hem promotie hebben gegeven, hoef ik lang niet zo vaak heen en weer te vliegen. Behalve als er een nieuwe bij komt, haha.’

Dennis grinnikte beleefd. ‘Ik waardeer het dat je hier tijd voor maakt. Heb ik hem ontmoet tijdens het sollicitatieproces? Ik heb heel wat gesprekken gevoerd.’ Hij glimlachte om te laten zien dat het een grapje was, maar vanbinnen wist hij dat als de chief operations officer tot nu toe niet genoemd was, daar een reden voor moest zijn. ‘Ik heb die naam wel voorbij zien komen – Graham, toch?’

‘Leo Graham, klopt,’ zei O’Reilly. ‘Fantastische gozer. Achtergrond in de consultancy, maar vond het hoe toch interessanter dan het waarom. Heeft onze werkwijze compleet gemoderniseerd. Het is zelfs zo dat we iemand zoals jij wilden aannemen om onze technologieproblemen te fiksen omdat Leo met de bedrijfsvoering had laten zien hoeveel winst er te behalen is.’

‘Het is vast prettig met hem samenwerken,’ zei hij. En hij had het gevoel dat er nog iets in de lucht hing…

Shit. Dennis had nooit verwacht dat hij miljoenen dollars aan aandelen zou hebben, laat staan aan het begin van zijn carrière. Het kleine bedrijf van Alicia en Sanjay was sneller gegroeid dan iemand ooit had verwacht. Maar hij wist ook dat ongeacht hoeveel hij verdiende, het werk voor een start-up hem de das om zou doen.

Bovendien voelde Seattle niet meer als thuis nadat Sonia was vertrokken. Nu zij niet meer thuis op hem wachtte, was Seattle hem ineens te wit en te koud. Alles bij elkaar was het aanbod om gebruik te maken van Jasons logeerkamer een reddingsboei geweest. Toch was hij niet bereid om halverwege zijn dertiger jaren met pensioen te gaan. Deze baan had hem een fijne, veilige optie geleken.

Het laatste wat hij wilde was het hier opnemen tegen… nou ja, tegen iemand als hijzelf. Zoals hij was voor de wind uit zijn zeilen werd geblazen, bedacht hij spijtig.

‘Ik had jullie tijdens een dinertje aan elkaar willen voorstellen, maar hij had andere verplichtingen,’ zei O’Reilly, wat ook al niet hoopgevend klonk.

‘Nou, er komt vast wel een gelegenheid,’ zei Dennis.

Vanuit de toiletten stuurde hij April een berichtje; dat kon wel, want hij had door haar dat pakketje te sturen toch al duidelijk gemaakt dat hij geen spelletje wilde spelen van aantrekken en afstoten.

Dennis: Wat doe je vanavond, pop?

April: niks bijzonders… heb wat kliekjes op en probeer nu verschillende sieraden en make-up uit bij mijn nieuwe outfit

Dennis: Vind je dat opwindend?

April: ja Meneer

Hm… ze had gezegd dat ze hield van orgasmebeheersing. Hij koos zijn woorden zorgvuldig.

Dennis: Ik zou het op prijs stellen als je jezelf niet aanraakt tot ik je weer zie.

Het duurde een tijd voor de volgende ‘ja Meneer’ verscheen. Uitstekend. Ze zou hem dit weekend niet vergeten.

Hij zuchtte en duwde zijn brein terug in de zakelijke modus, maar terwijl hij terugliep naar zijn tafel dacht hij dat hij liever met April zou eten bij een crappy barbecuetruck.

Na het eten, onderweg terug naar Jasons huis, zat hij nog steeds rusteloos met zijn telefoon in zijn hand. Hij wilde April weer wat sturen, maar dat zou overweldigend zijn. Dus scrolde hij maar wat op Instagram. Hij volgde Sonia niet meer. Had ze haar account afgeschermd?

Niet dus.

Geen teken van een nieuwe vriend. Ze woonde nu in de buurt van San Francisco en plaatste veel foto’s van eten, monumenten, gebouwen. Niet veel met vrienden. Niet veel van haarzelf. Hij vond er eentje, van een paar weken terug, en staarde ernaar. Ze liet haar haar groeien en het stond haar goed. Ze had een gele jurk aan die hij niet voor haar zou hebben uitgekozen maar die haar ook goed stond; haar donkere huid kwam er mooi bij uit. Om die lange, elegante nek had zijn halsband gezeten. Dit was de vrouw die hij bijna ten huwelijk had gevraagd.

Ze zag er niet blij uit. Maar ze zag er ook niet bang uit, zoals de laatste keer dat ze elkaar hadden gesproken. Hij kneep zijn ogen even dicht en sloot toen de app af.

April

Voor April vergleed de vrijdag in een waas van snel toenemende geilheid. Ze masturbeerde normaal gesproken niet eens zo vaak; soms kwam ze sinds haar orchidectomie niet eens aan een keer per week toe. Maar nu mocht het niet en dat maakte alles anders. Haar gedachten volgden een voorspelbare cirkel: ze dacht aan het stiekem toch doen, dan dacht ze aan Dennis’ donkere, bezwerende ogen en ook al maakte die gedachte haar nog geiler, ze deed het niet, totdat haar gedachten onherroepelijk weer van voren af aan begonnen.

Goddank mocht ze op vrijdag jeans aan naar het werk en goddank bestond er compressie-ondergoed. Haar kruis voelde nog steeds afgeknepen en zeurderig. Ze ging ongemakkelijk verzitten en stuurde Fatima een berichtje.

AFrench: Ik moet hier even weg. Ik ga naar de drogist, heb je ook iets nodig?

FNayeem: Niet echt, maar zal ik meegaan? We kunnen een smoothie halen.

Dat ging niet. Het scheerschuim was geen probleem, maar ze wilde niet samen een klysma kopen.

AFrench: Ik moet alleen even snel heen en weer. Veel werk.

Nu al voelde rond het middaguur naar buiten stappen alsof er een warmtedeken over je heen viel. Ze voelde zich onmiddellijk zo vies en plakkerig dat seks onmogelijk leek. Bij de drogist verderop in de straat kocht ze wat ze nodig had en ze liep terug naar kantoor. Streng sprak ze zichzelf toe dat ze nu normaal moest doen. Ze werkte tot laat door om het goed te maken van gisteren en presteerde het om bijna niet aan Dennis te denken.

Op zaterdag bereidde ze zich voor. Ze ging naar de kapper, die haar haar niet korter knipte maar wel laagjes maakte zodat het mooier viel, en het toen zo mooi opstak dat April de rest van de dag haar best deed om er niet aan te komen. Ze had haar nagelafspraak met Fatima en een lastminute waxbeurt van de plekjes waar ze niet bij kon plus het bijwerken van haar wenkbrauwen. Daarna ging ze lang in bad en schoor ze de rest weg. Het klysma had plaats, wat nooit echt een prettige ervaring was.

Om zeven uur was ze klaar, waardoor ze absurd veel tijd had om thuis te zitten wachten, gekleed als een fetisjpop. Ze deed haar best om zich niet belachelijk te voelen en ook niet opgewonden, wat een hopeloze missie was. Ze had een slip aan en geen corrigerend ondergoed, en ze keek keer op keer in de spiegel of haar clit zichtbaar was. (Hieraan werkte het strakke pvc goed mee.)

Ze maakte tot drie keer toe haar gezicht schoon en deed haar make-up opnieuw, om uiteindelijk te kiezen voor Dermablend, de absolute gulden standaard voor een gladde, schaduwloze foundationbasis. Het was vreselijk om er weer af te moeten krijgen, maar als je streefde naar perfectie…

Tegen negenen zat ze op haar post in Frankie’s. Ze staarde naar haar nieuwe nagels en probeerde te ademen. In vergelijking met woensdag was Frankie’s een heel andere wereld. De hoofdruimte was vol en de deuren achterin waren opengeklapt naar extra ruimtes die op werkdagen niet gebruikt werden, waaronder de kamer met het podium, alhoewel er vanavond geen officiële demonstratie was. Zoals ze Dennis had gezegd, waren de bezoekers ook heel wat mooier gekleed. Er waren nog steeds meer dan genoeg mensen met jeans en cowboylaarzen, maar ook meer nachtclubkleding en leer, pvc en latex. De vaste dj stond in zijn hokje dance en remixes te draaien. Ze zou in haar vrije tijd niet naar zulke muziek luisteren, maar het was lekker dansbaar.

Ze voelde zich frivool en opgewekt. Ze had op high school niet veel gedatet en destijds had ze nog niet geweten dat ze een meisje was, maar ze stelde zich voor dat het zo voelde om een schoolmeisje te zijn dat op haar galadate wachtte. Ze maakte een praatje met Vic, die bij de deur stond als uitsmijter, maar eigenlijk de manager was van de hele tent. April wilde wat bespreken over een shibari-evenement dat binnenkort in Frankie’s zou plaatsvinden.

Daarna liep ze naar de bar, waar Aerith – die zich voor het weekend extra mooi gothic had uitgedost – gezelschap had gekregen van een van de weekendbarmensen. Aerith had al een painkiller klaarstaan voor ze er was. Terwijl ze dronk kwamen er andere vrienden langs en kreeg ze meerdere complimenten voor haar outfit. Ze was te zenuwachtig om veel te praten en de meeste mensen snapten die hint en liepen verder. Caroline daarentegen pakte de kruk naast haar, trok haar bustier recht en begon een lang verhaal over oppassen op de kinderen van haar zus.

‘En toen was de andere aan het kotsen en… wow, wie is dat?’

Even na tienen kwam Dennis binnen. Een behoeftig gevoel schoot door haar heen. Hij droeg een ander maatpak, zo donker als een zwart gat, met een houtskoolgrijs overhemd eronder en een roze das. Het enige leer dat hij aanhad waren zijn schoenen, die de kleur hadden van bloed en heel veel geld. Ze waren niet nieuw, maar zorgvuldig ingelopen en goed onderhouden.

Hij kwam binnen met Jason Beaumont. Dat was dus zijn vriend. April kende Jason. Niet goed, maar goed genoeg om zijn gladde, lichte schedel en pezige lichaam te herkennen. Zoals gewoonlijk had hij geen enkele moeite gedaan voor zijn outfit, hoewel hij een paar erg dure sneakers droeg en zijn hoodie schoon uit de kast leek te komen. Ondanks zijn ingetogen look wist ze dat hij onder de homoseksuele doms de reputatie had dat hij als sub allesbehalve casual was.

Ze stond onmiddellijk op, maar wachtte aan de bar op Dennis. God, ze trilde ervan. Hij keek om zich heen en nam de getransformeerde ruimte kalm in zich op, maar toen zijn donkere ogen haar vonden, bewogen ze niet meer. Hij liep naar haar toe als een warmtezoekende raket en nam Jason mee in zijn kielzog. Pas toen zijn arm om haar middel lag, bleef hij stilstaan. ‘Hallo daar,’ zei hij.

‘Hoi,’ fluisterde ze. Zijn lichaam voelde warm tegen het hare en ze voelde zijn erectie door zijn broek heen tegen haar dijbeen duwen.

‘Dit is de vriend over wie ik het had. Jason. Ik logeer bij hem terwijl mijn huis wordt verbouwd.’

‘We kennen elkaar,’ zei Jason. Hij glimlachte niet erg overtuigend en dat maakte haar nerveus. ‘We zijn allebei praktisch medeoprichters hier.’ Net als zij kwam hij vaak bij Frankie’s en deed hij mee aan veel activiteiten, waardoor ze elkaar kenden. Anders dan zij was hij rijk, en ze had horen zeggen dat hij geld had geïnvesteerd in de club. ‘Hoi, Caroline,’ voegde hij eraan toe.

O ja. Caroline was er ook. Ze was er ineens heel erg, met haar zachte rondingen in haar korsetachtige bustier, dat ze opvulde op een manier die April nooit zou kunnen, met haar romige lichaam dat er aan alle kanten uitpuilde en haar zachte schouders die in niets leken op die van een footballspeler. ‘Hoi Jason,’ zei ze met een zwoele stem. ‘Wie heb je meegenomen?’

‘Dit…’ zeiden Jason en April tegelijk, en ze beet op haar lip en sloeg haar blik neer om hem de ruimte te geven. Door naar beneden te kijken zag ze de pumps met het kleine hakje, waarmee ze zo blij was geweest toen ze uit de doos kwamen, naast Carolines vijftien centimeter hoge stiletto’s waarmee ze ongeveer tot Aprils schouder kwam. In de buurt van haar knie had ze wat haartjes gemist.

‘Dit,’ zei Jason weer, ‘is mijn beste vriend, Dennis. We kennen elkaar al van jongs af aan. Hij is hier net komen wonen en we willen een leuke tijd hebben.’

Met drie zinnetjes had hij de avond totaal veranderd. Dit was geen date – hoe kon het een date zijn? April voelde dat haar toch al wankele gemoed verbrijzelde en om haar mooie schoenen heen aan diggelen viel. Ze hoopte alleen maar dat het niet aan haar te zien was.

Dennis

Hij had haar in zich opgenomen vanaf het moment dat hij haar aan de bar had gezien. Ze zag er geweldig uit. Hij had natuurlijk zelf de kleding uitgekozen en het deed hem goed dat die paste, en hóé, maar ze had wel duizend aantrekkelijke toevoegingen gedaan aan zijn basisidee.

Haar blonde haar was vastgezet op haar hoofd, waardoor haar lange nek die uit de halsriem van de jurk oprees werd benadrukt en er ruimte was voor mooie, roze kristalhangers in haar oren. Haar gezicht was zorgvuldig opgemaakt in de kleuren van haar outfit, met donkere smoky eyes en roze lippen waarin hij wilde bijten. De rok was schokkend kort en bood een glimp van de tatoeage om haar bovenbeen, en zijn hand jeukte om te voelen of ze de slip aanhad. Haar armen waren vanaf de schouders bloot tot aan haar polsbanden, maar ze droeg meerdere ringen aan haar lange vingers en toen hij een hand oppakte om er een kus op te drukken, zag hij dat haar nagels waren gelakt met een kleurverloop van zwart naar roze.

De blos die door haar foundation schemerde, haar neergeslagen blik, haar onberispelijke stijl en vooral de aanblik van haar in iets wat hij voor haar had uitgekozen, telden bij elkaar op tot een subcadeautje dat hij nu meteen tegen de bar wilde duwen.

‘Het lijkt erop dat hij het nu al leuk vindt,’ zei een vrouw met donker haar op een toon waaruit hij opmaakte dat hij staarde, en hij rukte zijn gedachten los van zijn ongepaste fantasie en bracht ze terug naar het hier en nu.

‘Sorry,’ zei hij grinnikend. ‘Ik heb April van de week ontmoet en was onder de indruk van hoe ze er vanavond uitziet.’

De vrouw keek zijdelings naar April en haar ogen werden groot. ‘O, het is echt een schatje. Ik vroeg me al af waar dit allemaal vandaan kwam. Dat is niet je normale stijl,’ zei ze tegen het schatje in kwestie.

‘Ik denk dat mijn stijl nog in ontwikkeling is,’ antwoordde April met een piepende stem. Ze kwam nerveus over, realiseerde Dennis zich, en hij toomde zijn libido in. Voelde ze zich niet op haar gemak? Lag het aan de kleding? Of kwam het door de bezitterige moves die hij had gemaakt sinds hij hier was binnengekomen?

‘Nee, echt,’ zei de vrouw, die mogelijk Caroline heette. ‘Ik bedoel, geldt dat niet voor iedereen? Ik ben gewoon blij dat je iets hebt gevonden waarin je je mooi voelt, ja toch?’ Hij wist niet of het een domme opmerking was of een bewuste sneer, maar hij zag dat het aankwam.

‘Hmm,’ zei hij. ‘Voel je je mooi, April?’

Ze draaide zich om in zijn arm om hem aan te kijken. Ze was lang – verreweg de langste vrouw met wie hij ooit iets had gehad, bijna net zo lang als hijzelf, en hij merkte dat hij het leuk vond om op ooghoogte met haar te zijn. ‘Ja,’ zei ze zachtjes, met onderdrukt verlangen in haar stem.

Even kneep zijn hand in haar heup, tot hij zich herinnerde dat ze niet alleen waren. Hij wilde haar Meneer horen zeggen. Maar zelfs als hij honderd procent zeker wist wat ze vond van exhibitionisme, wist hij nog steeds dat hij zich onbehoorlijk gedroeg. ‘En ik ben het daarmee eens,’ zei hij, zijn keel schrapend en zich losmakend van het tweepersoonsuniversum dat ze leken te vormen. ‘Hoelang kennen jullie elkaar al?’

April en Caroline wisselden een blik uit. ‘Een paar jaar denk ik,’ zei April. ‘Ik kwam hier al vaak toen zij begon te komen.’

Caroline knikte. ‘Ik studeerde nog. April was een topper, ze let altijd goed op de nieuwe subs. Vertelt je wie je moet vermijden, of naast wie je in elk geval niet moet belanden in de drukte.’

Jason fronste. ‘Als zulke types hier rondlopen, moet dat worden gemeld.’

‘Tja,’ zei Caroline. ‘Maar waar je ook de grens trekt, er zit altijd iemand vlak tegenaan, hè? Ik wil alleen maar zeggen dat we altijd kunnen bouwen op Mama April. Zij let op ons.’

April keek weg en fluisterde iets.

‘Wat zei je?’ vroeg Dennis.

Ze keek terug en glimlachte, of in elk geval krulden haar mondhoeken omhoog. ‘Het Wendy-syndroom.’

‘Ik geloof niet dat ik dat ken.’

‘Zeg maar het tegenovergestelde van het Peter Pan-syndroom. Zelfs onder de verloren zielen moet er altijd eentje zijn die haar hoofd erbij houdt.’

‘En jij bent Wendy.’

Ze knikte.

‘Dat is niet slecht,’ bracht Caroline in. ‘Ik bedoel, iedereen vindt haar leuk, toch, Jason?’

‘Natuurlijk,’ zei Jason snel.

Dennis klemde zijn kaken op elkaar. Hij was geen kenner van gemene meisjeslogica, maar hij had drie zussen en hij wist dat woorden zoals ‘iedereen vindt haar leuk’ in de juiste context een klap in je gezicht konden zijn. Hij keek naar haar gezicht, op zoek naar sporen van die klap, en wat hij zag beviel hem niet. Zomaar ineens zei hij: ‘Wil je dansen? Ik heb zin om te dansen.’

Haar gezicht klaarde meteen op. ‘Ja, graag. Dansen klinkt goed.’

Hij glimlachte en stak zijn hand op naar het groepje. ‘We zijn zo terug. Bestel jij wat te drinken, Jase?’ zei hij, en met een hand op haar onderrug leidde hij haar naar de drukke menigte. Ze waren lang genoeg en namen genoeg ruimte in om hun eigen bubbel te scheppen.

Met zijn mond vlak bij haar oor vroeg hij: ‘Gaat het?’

‘Helemaal groen, Meneer,’ antwoordde ze.

Dat bedoelde hij niet echt, maar dit was niet het moment om erover door te gaan. Te midden van het lawaai en de hitte van de dansvloer sloeg hij gewoon zijn armen om haar heen en trok hij haar naar zich toe. Hij probeerde die bubbel op te vullen met bevestiging; met het gevoel dat zij goed was.

April

Dansen was een goede manier om te resetten. Ze begon te verdwalen in haar eigen hoofd, vergat na te denken. Ze wist heel goed dat Caroline haar niet aan de kant wilde duwen. Caroline bond niet de strijd met haar aan.

Dat hoefde Caroline niet te doen. Zij was zeven jaar jonger, had rondingen, was mooier en was cis. Caroline hoefde er alleen maar te zijn.

Ze voelde zich bezitterig terwijl ze daar geen recht op had. Dennis was knap, sexy en ontzettend lief – en hun kinks sloten op elkaar aan. Dat was fantastisch. Hij zou een goede vriend zijn en als hij soms meer wilde zou dat een mooie bonus zijn, maar ze had vanaf het begin geweten dat de club vol zat met Carolines en dat hij hen uiteindelijk zou ontmoeten. Ze was er alleen toevallig als eerste. Jaloezie was tijdverspilling; ze moest hier gewoon van genieten zolang het duurde.

Hoe eerder ze dat accepteerde, hoe sneller dit weer leuk kon worden. Met zijn armen om haar heen en de warmte van zijn lichaam werd haar hart wat minder onrustig, hoewel de spanning tussen hen ervan groeide.

Toen ze terugkwamen bij de bar, waren Jason en Caroline er nog en was een van Jasons onregelmatige doms met hem aan het flirten, Tony nogwat. Dennis nam een whisky-cola aan van Jason en ze gingen weer op in het gesprek, dat ging over de shibari-demonstratie binnenkort. April wist iets te melden. ‘We krijgen jammer genoeg niet de hele show,’ zei ze, ‘want Frankie’s heeft niet genoeg draagkracht voor ophangen.’

‘Ik moet plassen,’ zei Caroline. ‘Kom je mee, April?’

‘Ja hoor, goed.’ Ze pakte haar tas en liep mee. Ze hoefde niet te plassen – ze had haar drankje nauwelijks aangeraakt – maar ze waardeerde het dat Caroline haar meevroeg en gebruikte de tijd om haar make-up te checken.

‘Snel werk met die nieuwe knapperd,’ zei Caroline instemmend vanuit een hokje. ‘Je hebt hem dus al ontmoet?’

‘Woensdag,’ zei ze terwijl ze haar gezicht inspecteerde op donkere plekken of ruwheid onder haar foundation.

Caroline rolde hoorbaar met haar ogen omdat ze zo weinig losliet. ‘Uhuh. En wat is er gebeurd?’

‘Wat dingen, je weet wel. Seks.’

‘Wat. Meid. Hoe zit het met zijn zaakje?’

‘Ik ga niet…’

‘Ik zou het jou vertellen,’ zei Caroline pragmatisch. ‘Is dit een tweede date?’

‘Wat? Nee. We hebben… Ik had hem beloofd hier vanavond te zijn. We waren het allebei toch al van plan. Ik geloof niet dat hij…’ Het was te ingewikkeld om het over de jurk te hebben. Hij had geld. Sommige mensen kickten erop om het op deze manier uit te geven.

‘Weet je het zeker, schat? Want hij lijkt wel wat verkikkerd.’

‘Maak het niet belachelijk,’ mompelde April onhoorbaar. Harder zei ze: ‘Nee. Het was gewoon seks. Hij is vrij als een vogel. Niks exclusiefs.’ Het was nooit exclusief voor haar. Dat was veiliger, want wat er ook voor mooie beloften werden gedaan, vroeg of laat veranderde het altijd toch. Zonder verwachtingen kon er ook niemand gekrenkt worden.

‘Hm. Goed om te weten.’ Een tel stilte. ‘Maar weet je het zeker? Ik bedoel, ik weet dat je niet…’

O god, het laatste wat ze wilde was medelijden. ‘We zijn allemaal volwassen, Caroline.’ De een wat langer dan de ander. ‘Doe wat je wilt.’ Ze liep de toiletten uit, terug het lawaai in.

Toen ze terug was in de grote ruimte, was het groepje bij de bar verhuisd naar een van de grote, cirkelvormige zitjes. Jasons vrienden, plus een gezonde groep nieuwsgierige vaste bezoekers en vreemden, zat opeengepakt of in de buurt.

Ze overwoog serieus om gewoon weg te gaan. Hij had haar duidelijk niet meer nodig. Maar… Ze keek weer naar de jurk. Hij had een simpele en duidelijke investering gedaan. Ze zou blijven, ze zou in zijn buurt blijven, en als hij niet met iemand anders naar huis ging…

‘April!’ Hij riep haar, gebaarde dat ze moest komen, en ze liep naar het zitje. ‘Laat mij…’ Hij keek om zich heen, maar de jonge man achter hem die met Jason praatte leek hem niet te horen en het meisje naast hem maakte geen aanstalten om op te schuiven. ‘Hm, kom hier.’

‘Het is al goed, ik… het is goed,’ hoorde ze zichzelf zeggen, maar hij leunde over de tafel heen, pakte haar hand en trok haar het zitje in. Op zijn schoot.

‘Dennis, ik ben hier te groot voor,’ fluisterde ze.

‘Nee hoor.’ Hij draaide haar om, sloeg een arm om haar middel om haar omhoog te houden. Ze sloeg onhandig een arm om zijn nek voor stabiliteit en legde haar hoofd tegen het zijne. Ze besefte dat hij een drankje voor haar had gehaald en nam een grote slok. Hij legde een grote hand op haar dijbeen en ging door met praten.

Ze ademde uit en ontspande tegen hem aan; even deed ze haar ogen dicht en liet ze haar wervelende gedachten los. Een deel van haar wachtte tot hij doorhad dat ze inderdaad te groot was of dat hij privacy wilde. Maar dat moment kwam niet. Hij wilde haar hier, en zij was waar hij haar wilde. Het was… perfect.

Dennis

Eerst was April stil; op een bepaald punt dacht hij dat ze misschien in slaap was gevallen. Hij vond dat niet erg. Ze was niet petite, maar ze zat hem niet in de weg. Hier zitten met haar op schoot voelde goed. Het voelde dominant en teder tegelijk. Hij had zijn hand precies over de tattoo op haar been gelegd, bij de zoom van haar rokje, en hij voelde haar hartslag onder zijn vingers.

Plots kwam ze tot leven. Ze zwaaide naar een lesbisch stel dat langsliep, allebei gehuld in latex. Een van hen was een volle, oudere latina, met een witte studente aan een riem. ‘Meesteres Sandra! Grace! Hoi!’

‘April! Hoe gaat het, schat?’ De oudere vrouw stak haar hand uit om Aprils opgestoken haar te strelen en keek taxerend naar Dennis. Hij ontmoette haar blik, maar sloeg zijn arm strakker om April heen.

‘Heel goed,’ zei April, wier stem meteen een eerbiedige subtoon kreeg. ‘Dit is Dennis. Hij is hier net komen wonen en is een vriend van Jason.’

‘En van jou, naar het schijnt.’ Sandra glimlachte en gaf de riem aan haar metgezel, die terug glimlachte, en liep om het zitje heen om dichter bij April te komen. De meesteres had een ferme handdruk. ‘Sandra Barreras. Hoe gaat het?’

‘Goed. Begin mijn weg te vinden in Austin. Mooie club,’ zei hij.

‘Inderdaad,’ zei ze instemmend. Ze had volledig de uitstraling van een meesteres, van haar rijzige lichaam tot haar lange, zwarte haar. Een ondefinieerbare strenge air. ‘En geniet je van onze April?’

‘Ik zou zeggen dat we van elkaar genieten,’ zei hij voorzichtig. Was dit een ex-vriendin? Of een soort surrogaatmoeder?

‘Goed gezegd,’ zei ze en ze liet een volle lach klinken. ‘Wat doe je als je niet als troon fungeert voor mooie vrouwen?’

Hij kon er goed mee leven om Aprils troon te zijn, bedacht hij. ‘Ik zit in de technologie. En jij?’

‘Mijn vrouw en ik runnen een restaurant, Deedee’s Place. Ben er druk mee, maar ik probeer hier zo nu en dan langs te komen.’

‘Ah, en dit is…’ Hij gebaarde naar het witte meisje aan de lijn. Het was overgekomen alsof ze graag met April wilde praten, maar nu zaten beide subs op hun telefoon, al keken ze zo nu en dan op om oogcontact te maken. April maakte niet zulke grote handgebaren als normaal, waarschijnlijk om te voorkomen dat ze hem zou slaan met haar telefoon.

Sandra schudde haar hoofd en lachte weer. ‘Nee, dit is Grace. Mijn vrouw is vanilla, maar ze vindt het goed dat ik…’

‘Een lijntje uitgooi?’ zei Dennis met een opgetrokken wenkbrauw.

‘Goeie god, April,’ zei Sandra met een krachtige stem, en hij voelde dat April haar hoofd omdraaide. ‘Als hij nog eens een grapje maakt zoals dit, moet je bij hem weggaan.’

April keek heen en weer tussen de twee en wendde haar hoofd af.

‘Ik neem het mee,’ mompelde ze tegen zijn revers.

Sandra grijnsde en ging toen terug naar een ontspannen glimlach. ‘Ongehoorzaam schepsel. Maar ja, ze geeft me wat ruimte om plezier te maken, als ik tijd heb. Grace is mijn huidige pleziertje.’

‘Ja…’ Dennis draaide zijn hoofd om om de vierde persoon bij het gesprek te betrekken. ‘Leuk je te ontmoeten, Grace.’ Maar Grace keek naar haar telefoon en reageerde niet. Hij wierp een verraste blik op Sandra. Het deerde hem niet, maar de meesteres leek hem een type dat meer respect zou afdwingen dan Grace liet zien.

‘Ze is doof,’ legde Sandra uit, net op het moment dat Grace haar hoofd ophief en beschaamd naar Dennis zwaaide en haar hoofd boog. Ze gebaarde iets naar Sandra, die knikte en vertaalde. ‘April heeft haar verteld wat je zei. Ze vindt het leuk je te ontmoeten.’

Ahh. Dat maakte het allemaal een stuk logischer. ‘Zijn jullie al lang samen?’

‘Nog geen jaar,’ zei Sandra. ‘Een deel van de afspraak met mijn vrouw is dat de verbintenissen niet lang duren. Al kunnen we dan nog weleens samen spelen.’ Haar ogen schoten weer naar April, en Dennis knikte.

Hij had wel vaker stellen ontmoet met een dergelijke regeling. En dat verklaarde ook Sandra’s relatie met April. Hij interpreteerde haar subtiele geprikkeldheid als een beschermend gevoel richting een voormalige sub, wat logisch was. Dennis zou zich ook zo voelen over April als hij haar met iemand anders zag, zelfs na hun korte tijd samen. Hij merkte ook dat hij het niet prettig vond om te denken aan haar met een ander. Hmm.

‘Nou, als je weinig tijd hebt, zal ik er niet te veel beslag op leggen,’ zei hij. ‘Maar leuk je te ontmoeten.’

Toen Sandra en Grace waren doorgelopen naar hun eigen tafel, kroop April weer tegen hem aan en stopte ze haar telefoon terug in haar tas. Ze maakte een tevreden geluid maar zei niets.

‘Ze leken me aardig,’ zei hij. ‘Ken je ze al lang?’

‘Ik heb Meesteres Sandra ontmoet toen ik net in Austin woonde en Frankie’s ontdekte,’ zei ze. ‘Ze is geweldig en de liefste sadist die er is. We hebben het leuk gehad, maar zoals ze zei, heeft ze een uiterste houdbaarheid. Grace ken ik niet zo goed; ze zijn hier nog niet zo vaak samen geweest. Sandra kan niet vaak weg van het restaurant, dus ze halen er meestal eh… uit wat erin zit.’ Ze grinnikte.

Dennis vernauwde zijn ogen tot spleetjes. ‘Wat erin zit. Staan we nu quitte qua woordgrapjes?’

April knipperde zedig met haar ogen. ‘Ik weet niet wat u bedoelt, Meneer.’

‘Ongehoorzaam schepsel,’ gromde hij in haar oor, en als beloning kreeg hij een kleine rilling.

Gedurende de avond bleef het druk om hen heen. Vanaf Dennis’ schoot groette April mensen en stelde ze deze aan hem voor, waaronder vrienden, nieuwkomers, verschillende subs en doms en switches die ze kende. Op andere momenten krulde ze zich op tegen zijn borst en liet ze hem praten zonder haar; Jason wilde hem ook aan veel mensen voorstellen en ze leek het prettig te vinden om erbij te zetten als ze niks te zeggen had. Plekken in het zitje kwamen vrij en werden weer ingenomen, maar ze maakte geen aanstalten om ergens anders te gaan zitten en hij net zomin.

Tegen middernacht kwam een witte man met een blotebillengezicht de club binnen. Hij keek om zich heen, liep rechtstreeks naar hen toe en ging op een net vrijgekomen stoel zitten, zodat alleen de bovenkant van zijn warrige donkere haar zichtbaar was. April richtte zich weer op. ‘O nee, Max, wat is er gebeurd?’ vroeg ze. Ze keek weer naar Dennis. ‘Dit is Max. Max, dit is Dennis.’

‘Gavin heeft het uitgemaakt,’ mompelde de jonge man voor zich uit.

‘O nee,’ zei April. Het klonk gemeend. ‘Ik dacht dat het zo goed ging.’

Dennis hield zijn armen om haar middel, hij wist niet of hij aan dit gesprek moest meedoen.

‘Hij heeft contact gezocht met een andere dom op FetLife,’ zei Max, en Dennis huiverde. Hij kende deze jongen niet, maar dat was een klap die iedere dom kon invoelen. Aprils reactie was dramatischer; ze pakte een van Dennis’ schouders vast, ging half overeind staan en zwaaide naar de barman. ‘Aerith, ik geloof dat we hier een rondje shots nodig hebben!’ Ze wendde zich weer tot de jonge dom en begon haar medeleven te uiten. Dennis glimlachte bij zichzelf. Hij begreep wat Caroline en Jason bedoelden als ze haar beschreven als de clubmoeder, maar als dat haar onaantrekkelijk moest maken, was er blijkbaar iets mis met hem. Ze was een aanlokkelijke mix van warmte, vriendelijkheid en lieve subgeilheid.

Toen de shots achter de kiezen waren en zijn zorgen uitgesproken, liep Max met een bezwaard gemoed weg. April glimlachte verontschuldigend naar Dennis. ‘Arme jongen.’

‘Ook een vriend?’ vroeg hij.

‘Ik ken hem, ja,’ zei ze. ‘We hebben niet met elkaar gespeeld als je daarop doelt. Hij valt alleen op jongens. Sorry dat ik me liet afleiden.’

‘Absoluut geen probleem,’ verzekerde hij haar. Hij vond het fijn om haar zo te zien. Hij vroeg zich af of ze op haar werk ook zo was; of ze degene was die altijd vijf minuten overhad om koffie te halen als je moest praten, degene die altijd paracetamol in haar bureaula had en die wist waar je een haaikostuum kon kopen als je kind het op korte termijn nodig had. Of was ze alleen hier op unieke wijze zichzelf? ‘Ben je altijd een Wendy geweest?’

‘O,’ zei ze met een bedachtzame blik. ‘Niet altijd. Het is makkelijker om mensen aardig te vinden als ze je grote geheim kennen en accepteren. Voor mijn transitie was ik meer een misantroop.’

‘Dat geloof ik niet,’ zei hij. Hij had nog niet zoveel gedacht aan April voor haar transitie, maar hij had aangenomen dat ze dezelfde persoon was.

‘Nee, het is echt zo. Ik werkte al voor hetzelfde bedrijf sinds mijn afstuderen, maar niemand wist wie ik was. Ik geloof dat er maar iets van zes geadresseerden waren van mijn transitiemail, naast de mensen in mijn fysieke kantoor. En ik denk dat veel van hen zelfs zeiden: wie?’ Ze liet een schuine glimlach zien.

‘We hoeven er niet over te praten als je niet wilt,’ zei hij.

Ze knikte vlug en hij twijfelde.

‘Het kan ook wel, hoor. Maar ik weet dat je verleden misschien…’

Ze knikte weer, vrolijker, en gaf een kus op zijn wang. ‘Het lijkt nu gewoon een ander leven.’

Kon hij dat begrijpen? Hij wist het niet zeker. Er waren natuurlijk dingen in zijn leven gebeurd die een voor en een na markeerden; er zou altijd een voor en na Sonia zijn, een voor en na het moment waarop hij miljonair werd. Maar hij was nog steeds dezelfde persoon. Nog steeds het enige zwarte kind op Pulaski High School, ook al was hij nu de enige zwarte man in bestuurskamers en bedrijfstoppen. Hij werkte zich nog steeds uit de naad om niemand te laten zien dat het hem moeite kostte.

‘Beschouw je het alsof je een ander mens was?’ vroeg hij.

‘Ik geloof niet dat hij iemand was,’ zei ze. ‘Hij had alleen maar problemen, was niet gelukkig en had zoveel problemen dat hij niet de kans kreeg om echt iemand te worden. Maar hij hield ons in leven tot ik… tot ik het kon overnemen. Daar heb ik respect voor.’ Ze nam een slok van haar drankje.

Dat dacht hij even over na. ‘Waar was jij terwijl dit allemaal gebeurde? Of is dat de verkeerde vraag? Ik weet dat het niet echt een gespleten persoonlijkheid is.’

‘Ik was erbij,’ zei ze met een bedachtzame blik. Ze zag er kwetsbaar uit en hij wilde haar beschermen tegen de wereld. ‘Ik was ergens, denk ik. Dit is me nooit eerder gevraagd.’ Ze keek naar zijn revers. ‘Ik geloof dat ik me verstopte.’

Hij gaf een kus op de zijkant van haar hoofd en gaf haar een kneepje. ‘Zullen we gaan? Zal ik de rekening vragen?’

Ze kwam nog dichterbij. Ze rook naar rum, citrus en licht vrouwenzweet. ‘Ja, Meneer,’ fluisterde ze in zijn oor.

Hij schoof haar voorzichtig naar een vrije plek en schoof het zitje uit.

Bij de bar kwam hij haar vriendin Caroline tegen. ‘Dus,’ zei die, terwijl de barman die niet Aerith was zijn creditcard aannam. ‘Hoe zit het tussen jou en April?’

Ze had merkbaar een paar drankjes op. ‘Ze is een fenomenale vrouw. Ik wil haar beter leren kennen.’

‘Hm-mm,’ zei ze. ‘Alleen haar?’

Vroeg deze vrouw naar zijn bedoelingen of maakte ze zelf een move? Hij fronste. ‘Ik probeer in mijn leven meestal één ding tegelijk,’ zei hij, maar hij realiseerde zich dat hij inderdaad alleen haar wilde. Alleen haar.

‘Twee tegelijk kan leuk zijn,’ mijmerde ze. ‘Maar oké. Ik hoop dat je serieus bent. Dat hoop ik echt. Misschien verdient mama April wel een goede man zoals jij omdat ze zich altijd zo goed gedraagt.’

‘Je weet niet eens wie ik ben,’ zei hij met opgetrokken wenkbrauwen. ‘Je weet niet wat voor man ik ben.’

‘Goed punt!’ zei ze. ‘Dan moet je dus maar je best doen om de man te zijn die ze verdient.’

April

Voor het eerst die avond zat April op een bank in plaats van op Dennis. Ze voelde zich wat uit balans. Dat kon komen door de rum, maar ze wist vrij zeker dat het aan de hormonen lag. Feromonen. Wat dan ook.

De club begon leeg te lopen en dat gold zeker voor het zitje. Wat was dit een goede avond geweest. Dennis stond met Caroline te praten bij de bar en ze vergat zelfs zich jaloers te voelen.

Jason Beaumont liep om het zitje heen en boog zich naar haar toe. Ze hadden een paar keer kort met elkaar gepraat, maar ze had nog steeds niet het gevoel dat ze iets kon toevoegen aan het beeld dat ze al van hem had: rijke, homoseksuele powersub, meer commitment aan de club dan aan zijn minnaars, met de kledingstijl van een veertienjarige.

‘Hé,’ zei hij, met een adem die rook naar wodka-Red Bull. ‘Ik wilde even kort met je praten over D.’

O god. Dit kon tot niets goeds leiden. ‘Ik weet dat hij je beste vriend is,’ zei ze.

Jasons mond bewoog even, alsof hij door zijn alcoholwaas heen probeerde zorgvuldig zijn woorden te kiezen. ‘Wees gewoon… voorzichtig.’

Ze verstijfde. ‘Ik ben altijd voorzichtig, Jason.’

‘Ik bedoel… Hij heeft vorig jaar een heel nare breuk doorgemaakt. Dat was zijn enige serieuze kinky relatie. Hij probeert alles nu op een rijtje te krijgen. En ik…’

‘Ik snap het,’ zei ze, waarschijnlijk te zacht om boven de muziek uit te komen.

‘Ik weet niet zeker of je…’ Jason wreef over zijn gezicht. ‘Wees gewoon voorzichtig, oké?’

‘Ik ben altijd voorzichtig,’ herhaalde ze en ze schoof weg, het zitje uit.

Wat als ze klaar was met voorzichtig zijn?

Ze liep naar Dennis toe en boog zich naar hem toe om weer iets in zijn oor te fluisteren. Caroline viel stil toen ze aankwam, maar ze weigerde daar nu over na te denken. ‘Ik wil dat je me vanavond vastbindt.’

Hij knipperde met zijn ogen. ‘Weet je het zeker? We kennen elkaar pas net.’

‘Je hebt ongeveer negenhonderd nieuwe vrienden gemaakt die me met je zien weggaan. Ik denk dat het wel veilig is.’ Ze hield haar polsen omhoog met de leren banden eromheen. ‘Waren deze alleen voor de sier bedoeld? Meneer?’

Er flakkerde iets op in zijn ogen voor hij de controle herpakte, en dat leidde tot een opvlamming van lust bij haar. Precies op dat moment gaf de barman de creditcard terug.

‘Kom mee,’ zei hij.

Dit keer zetten ze een record neer op de afstand van de club naar haar appartement. Van de deur naar het bed was een kort stukje, en nu was hij bij iedere stap kleren aan het uitdoen en zij niet. ‘Waarmee kan ik je vastbinden?’ vroeg hij met een serieuze gezichtsuitdrukking.

‘Tie-wraps, nylon touw, jute touw, stomme speelgoedhandboeien, realistische handboeien…’ somde ze op.

‘Iemand hier is stiekem een bondageslet,’ zei hij.

‘Stiekem?’ Ze haalde een grote koffer onder het bed vandaan. ‘Nu heb je me beledigd.’

Hij streelde haar kont terwijl zij voorovergebogen stond om de koffer open te ritsen. ‘Wat heb jij een praatjes.’

Hij keek in de koffer, pakte de realistische handboeien en sloeg ze om haar polsen om haar handen achter haar rug samen te binden.

Al haar zintuigen stonden op scherp. Heimelijk draaide ze met haar armen en ze trilde toen ze merkte hoe bekneld ze zat. Haar schouders naar achteren, haar tieten vooruit. Hij ging met een hand naar binnen door de keyhole-sluiting van haar jurk om haar te grijpen. ‘Fuck!’

Hij pakte nog een paar dingen uit de koffer voor hij haar op bed duwde, niet te hard maar wel krachtig. Hij boog zich voorover om haar te gepassioneerd en ruw te zoenen. Als antwoord beet ze in zijn lip. ‘Wat heb jij ineens!’

‘Misschien ben ik het zat om lief te doen,’ mompelde ze tegen zijn lippen. Ze was zelf ook een beetje verbaasd. Normaal gezien relde ze niet veel, als ze het al deed. Als ze een ruwe aanpak wilde, smeekte ze erom. Maar vanavond was ze opgedraaid en wilde ze alles pakken wat in haar buurt kwam. Ze wilde meer van die gloed die ze in zijn ogen had gezien.

Hij pakte haar beknelde ellebogen vast, rolde haar om en duwde haar voeten uit elkaar. Hij boog haar benen omhoog en gebruikte het nylon touw en de handboeien om al haar ledematen vast te binden. Ze kon haar benen nog ietsje bewegen en bij elkaar duwen, maar niet echt handig. Aangezien het touw over haar panty ging, zat het niet strak vast, maar ze deed niet haar best om te ontsnappen en ze wilde al helemaal geen tijd verliezen door hem uit te trekken.

‘O fuck,’ mompelde ze terwijl zijn hand over haar kont en kruis ging. Hij voelde warm door haar slipje heen. Toen trok hij eraan en ze kreunde hard toen het aan flarden ging en ze de koele lucht voelde.

‘Sorry daarvoor, pop.’ Hij klonk niet erg berouwvol.

‘Jij hebt hem gekocht,’ hijgde ze, en dat deed iets met hem; hij gromde letterlijk, pakte haar gezwollen clit vast en kneep erin. Ze kermde het uit toen het koele glijmiddel haar kont raakte en langs haar benen droop.

‘Shit, shit, geel!’ hijgde ze. ‘Momentje, momentje. Geel.’

Dennis

Dennis bevroor en bluste het vuur dat in hem woedde. ‘Wat is er, lieverd? Heb je pijn? Is er…’

‘Nee, nee, maar… kun je een handdoek pakken? Het duurt een eeuw om dit dekbed te drogen.’

Hij lachte, zij lachte mee, en ze lachte nog harder toen hij op haar kont sloeg. ‘Jij kleine… ja, moment.’ Het was BDSM-protocol om je partner altijd te bedanken voor het gebruik van het safeword – voor het kiezen voor veiligheid in een frustrerend moment – maar deze ene keer besloot Dennis dat los te laten. Hij schudde zijn hoofd en liep naar de badkamer, die zo klein was als hij verwachtte, maar brandschoon.

Hij keek in een kleine linnenkast en kwam terug met een handdoek waarvan hij hoopte dat het niet een van haar mooie was, die hij onder haar lijf legde. Haar gezicht was in het matras gedrukt en ze had zich half opgedrukt op haar bijeengebonden benen. Met haar kont zo in de lucht was het bed precies hoog genoeg… ‘Klaar voor, pop?’

‘Zo groen als maar kan, Meneer.’

Hij streelde haar glijmiddelkont en kruis weer; duwde met een vinger. ‘Je bent heel onbeleefd geweest, bondageslet. Is dit jouw manier om me te vertellen dat je iets wilt?’

Haar ademhaling ging snel en hijgend en hij voelde het tot aan de aanzet van zijn pik. ‘Geen willen.’

‘Heb je het nodig?’

Ze kreunde als reactie – of misschien omdat zijn vinger naar binnen gleed.

‘Moet je vastgebonden worden en ingetoomd?’ Hij zocht in zijn geheugen naar haar lijst goede woorden.

‘Jjjjjjgg,’ kreunde ze in het matras. ‘Ik heb het nodig.’

‘Moet je tot gehoorzaamheid geneukt worden?’

Nu was haar reactie een hoog en krijsend. ‘Ja!’

Met zijn vrije hand gaf hij een klap op haar kont.

‘Ja, Meneer!’

Holy shit, hij werd gek. Een deel van hem wist dat hij bewust werd geprikkeld, dat dit een spel was zoals er zoveel waren – dat was het deel dat in haar gesmoorde stem goed lette op rood of geel. Het was een deel van hem dat nu erg ver weg voelde. Zijn hoofd was overspoeld door brandende lust en behoefte aan controle.

‘Maar als ik je neuk,’ zei hij op het ritme van zijn vingers, ‘krijg je de indruk dat het werkt om me zo… brutaal… uit te dagen.’ Hij duwde hard en ze gilde en trilde en… kwam niet. Maar hij merkte dat ze er dichtbij was.

‘Ben je gekomen sinds onze vorige keer?’

‘Nee, Meneer.’

‘Heb je jezelf aangeraakt sinds onze vorige keer?’

‘Nee, Meneer.’

‘Wilde je het?’ vroeg hij. Terwijl hij een condoom uit de verpakking frommelde hield hij met zijn andere hand het ritme aan om haar voor te bereiden, haar dichter naar het randje toe te drijven.

‘Ja, Meneer.’

‘Wilde je voor me komen?’

‘O, ja, Meneer!’

‘Wilde je jezelf voor me aanraken? Ook al mocht je niet komen?’

‘… ja, Meneer,’ zei ze, alsof de woorden uit haar getrokken werden door zijn vragende vingers.

‘Misschien moet ik je gewoon laten edgen en dan naar bed sturen,’ mijmerde hij. Hels.

‘Neeneeneeneenee,’ smeekte ze, vergeefs wriemelend en zich tegen hem aan duwend. ‘Alstublieft.’

‘Denk je dat ik het niet doe?’ zei hij. ‘Denk je dat ik net zo’n orgasmebehoefte heb als jij?’

Haar stem klonk gesmoord, maar hij hoorde dat ze ontkennend antwoordde en dat was een lofzang op zijn zelfbeheersing en dominantie.

Hij legde beide handen strak op haar heupen en liet de kop van zijn eikel haar aanraken. Ze huilde bijna van verlangen en duwde zich hongerig tegen hem aan. Eén wild, onbezonnen moment lang overwoog hij bijna haar niet te laten komen, ook al betekende dat dat hij haar niet zou neuken. Ze was zo perfect behoeftig…

Het deel van hem dat aan de zijlijn stond herinnerde hem eraan dat ze wel grenzen had, en trouwens, die had hij zelf ook. Ook al voelde het op dit moment niet zo.

‘Blijf smeken,’ instrueerde hij haar terwijl hij zijn pik in gereedheid bracht. Het enige wat ze nog wist uit te brengen was ja en alstublieft en Meneer, in willekeurige volgorde. En toen gleed hij bij haar naar binnen en wist hij niet meer wat ze zei; hij wist niet meer wat hij zelf zei. Alles was heet en strak en perfect en gehoorzaam, en het duurde zowel te lang als veel te kort voor hij in haar kwam. Zijn knieën schokten en hij zette een hand op bed om te voorkomen dat hij bezweek.

Het vuur in zijn hoofd was geblust en hij zwom naar de nazorg als een bijna verdronken man naar het land.

April

Ze kreeg niet echt een black-out. Waarschijnlijk. Niet echt. Haar ervaring – hoewel daar geen coherente gedachten bij zaten, God mocht weten wat voor onzin er uit haar mond was gekomen – was van begin tot eind goed, van de handboeien tot het koude glijmiddel tot zijn vingers die afdrukken achterlieten op haar heupen omdat hij haar zo intens en perfect vastpakte. Toen had hij haar prostaat geraakt en waren twee dagen van frustratie en fantasie tot ontploffing gekomen als een granaat.

Had hij een handdoek neergelegd? Shit, ze hoopte dat hij een handdoek had neergelegd.

Bed. Ze was in bed. Voelde zich alsof ze geen botten had. De touwen en andere bondage waren weg, ook de handboeien. Ze was zich vaag bewust van een zalfje, ook iets wat in haar koffer zat, op haar polsen, dijbenen en enkels. ‘Nou. Die panty is naar de gloria,’ zei ze in de zwak verlichte kamer.

‘Ja, net als het slipje,’ zei hij.

‘Hebben we een handdoek gebruikt?’ vroeg ze, en als antwoord hoorde ze hem grinniken.

‘Ja, herinner je je dat niet?’

‘Hm. Ja.’

‘Maar je hebt natuurlijk alsnog het hele dekbed ondergekliederd met make-up,’ zei hij.

‘Tja. Je kunt niet alles hebben.’ Ze was gevoelloos, op een goede manier. Ze… zweefde op een afstandje van haar lichaam. Teruggaan wilde ze niet. Er waren hier zojuist buitengewoon goede dingen gebeurd, maar dat was niet gebruikelijk, of wel?

‘Ik heb het koud,’ zei ze wat samenhangender.

‘Sorry, popje. Ik trek de jurk bij je uit en stop je lekker in.’

Haar opgestoken haar was uiteindelijk losgekomen – had hij het losgetrokken? Of wilde ze dat alleen? Ze hielp haar oorbellen uitdoen, net als een miljoen haarschuifjes, die ze op het nachtkastje legde. Toen ze weer keek, was zij naakt en hij ook, en hij trok haar tegen zijn borst en trok het dekbed over hen allebei heen.

Rustig liet ze zichzelf weer samenvallen met haar lichaam en ze voelde naast zich een brede, platte borst met krullend haar. Donkere, kleine tepels die ze experimenterend kuste. Hij humde en streelde haar hoofd.

Misschien was het niet zo erg om een fysieke vorm te hebben. ‘Meer hiervan alstublieft, Meneer.’

Hij lachte en bleef haar aaien terwijl ze met hem versmolt. Haar losgekomen haar ging langzaam uit de knoop.

Ze doezelde weer, badend in warmte en genegenheid, tot ze zichzelf bewust omhoogduwde. ‘Oké. Ik moet mezelf opfrissen en al deze make-up eraf halen.’

‘Weet je zeker dat je klaar bent?’ Hij leek haar niet te willen loslaten.

‘Ik weet zeker dat ik niet lang meer kan wachten,’ verzuchtte ze. De pragmatische Wendy was terug. Ze rolde het bed uit. ‘Ik gooi het condoom wel weg.’

Ze had nog meer te doen dan haar make-up eraf halen; ze verwachtte (of hoopte?) dat hij zou slapen tegen de tijd dat ze klaar was. Maar hij zat op zijn telefoon en keek meteen op. ‘Hé. Alles goed?’

Het zou zoveel eenvoudiger zijn geweest als hij sliep. Of zelfs als hij was weggegaan, maar dat was waarschijnlijk wat te asociaal voor een tweede date. En asociaal stond niet in Dennis’ woordenboek. Dennis was niet zoals haar gebruikelijke schepen in de nacht, en dat bleef hij bewijzen, ook al kwam het slecht uit. ‘Ja,’ zei ze en ze deed het licht uit. Met haar gezicht naar beneden gericht. ‘Dat spul krijg je er alleen af met speciaal reinigingsspul en zelfs dan nog is het een rotklus.’ Ze stapte weer in bed en zijn handen ontvingen haar, streelden haar zoete blauwe plekken en gekoesterde snijwonden van de touwen, en omvatten haar gezicht. En toen zei hij: ‘Hé… bloed je?’ met de meest aandoenlijk verbaasde stem, en haar binnenste veranderde in ijs.

‘Fuck, ik dacht dat het was gestopt,’ zei ze zacht en ze wreef met de rug van haar hand over haar kin. Ze had gewild dat hij dit niet zag.

‘Die make-upremover kan niet zo sterk zijn,’ zei hij onbewogen.

‘Ik…’ Ze schraapte haar keel. Klink normaal, klink normaal, klink normaal. ‘Ik moest wat… Ik moest mijn gezicht scheren, want dat was twaalf uur geleden.’ Nee! Dat was niet normaal, dat was defensief. Shit! ‘Het is gewoon… iets wat ik moet doen. Ik heb in mijn lip gesneden.’

Hij keek alsof hij dat in zich opnam. ‘Je had het in de ochtend kunnen doen.’

‘Dat had gekund,’ verzuchtte ze. ‘Maar ik wilde je zoenen.’

Hij keek verbaasd. ‘Lieverd, je mag me altijd zoenen.’

Dat was zo ongelooflijk lief dat ze er tranen van in haar ogen kreeg, totdat het haar op een andere manier raakte en ze voluit huilde. ‘Dat is niet waar,’ zei ze met een vreselijk geëmotioneerde stem en ze rolde van hem weg. Fuck. O, fuck.

Hij sloeg zijn armen om haar heen. Kuste haar nek en kaaklijn, die verdomde kaaklijn waarnaar ze altijd staarde in de spiegel. ‘Wat als het wel waar is?’

‘Als ik je altijd zou mogen zoenen,’ zei ze trillerig, terwijl een deel van haar woest in opstand kwam tegen de rest van haar. Niet doen. Niet zeggen, jij endorfine-dronken trut. ‘Dan zou je de mijne zijn. Dan zou er niemand anders is.’

‘Zou je dat willen?’ vroeg hij. Wat niet hetzelfde was als ‘dat wil ik’.

Voorzichtig zijn. Gewoon voorzichtig zijn. Hij wachtte op een antwoord – zelfs nu hij achter haar lag, voelde ze die diepe, donkere ogen kijken en wachten – en ze moest het goede zeggen. Als je nooit meer vraagt dan ze willen geven, zit je safe en kunnen ze je geen pijn doen, dus wees voorzichtig.

Hij was heel lief en heel teder, en ze wist zeker dat hij net zo lief en teder zou zijn als hij uitlegde dat hij het langzamer aan wilde doen. Dat hij hier pas net woonde. Dat hij iets beters kon krijgen. Nee, dat niet. Dat zou hij niet zeggen. Niet hardop.

Hij zou haar heel lief afwijzen, maar hij zou haar nooit meer aanraken. Hij zou haar tenslotte niet aan het lijntje willen houden.

Je weet hoe het werkt, meid, dus wees gewoon voorzichtig.

Dennis

Dennis wachtte op haar antwoord en wist wel waar hij op hoopte. Maar toen ze het gaf, was het geen ja, met of zonder haar favoriete eerbiedwoord.

‘Ik ben niet gewend aan… exclusieve relaties,’ zei ze. Ze klonk ver weg, ook al was ze hier; het klonk alsof de woorden op de badkamerdeur geschilderd waren in een vreemde taal en ze ze langzaam oplas. ‘Het werkt gewoon niet.’

‘O,’ zei hij.

‘Je zult veel mensen leren kennen en ik wil dat niet in de weg staan,’ zei ze. ‘En… ik bedoel, ik heb in de club ook meerdere friends with benefits en wisselende contacten. We hebben het… leuk gehad, een paar keer. Heel leuk. Maar dat wil nog niet zeggen…’ Ze haalde haar schouders op.

‘Nee. Luister, ik snap het.’ Hij liet zijn grip op haar verslappen en nam het zichzelf kwalijk dat hij de signalen verkeerd had begrepen. Dat hij haar had overrompeld op een kwetsbaar moment. Net na het spelen en terwijl ze onzeker was over haar uiterlijk. ‘We kennen elkaar pas net.’

Het deed pijn om dat te zeggen, want hij voelde nu al zo’n sterke band, maar het was zo. Mr. Serial Monogamy was weer aan het werk. ‘En het is niet mijn bedoeling om binnen te walsen en… te verpesten wat je hebt.’ Dat was goed gezegd, toch? Het voelde niet goed, maar hij moest eens een keer zijn hersens gebruiken. Als ze druk voelde, als ze hem veeleisend vond… Hij moest voorzichtig zijn.

Ze duwde haar hoofd naar beneden. ‘Nu laat je me hebberig klinken.’

‘Nee. Helemaal niet.’

‘Het is heel… Kijk, ik wil je niet in de weg staan,’ zei ze, sneller pratend. ‘Als je dit echt wilt…’

Nee! Ze kon, mocht niet op haar antwoord terugkomen alleen om hem een plezier te doen. Dat was onacceptabel. Dat zou het begin zijn van alweer een Sonia-situatie, een herhaling van Seattle. ‘Nee. Het spijt me. Ik wilde je niet pushen. Ik… had het verkeerd begrepen.’

Ze draaide zich weer naar hem toe, nog los in zijn omhelzing. God, ze was zo zacht. ‘Ik vind je heel leuk,’ fluisterde ze.

‘Ik vind jou ook heel leuk.’ Hij trok haar dichterbij.

Fuck! Beheers je, Dennis Martin. Ze is in de war en kwetsbaar en dat komt door jou, ze heeft jou genoeg vertrouwd om je mee hiernaartoe te nemen, dus je kunt maar beter heel goed luisteren als ze je vertelt wat ze wil.

‘We worden… heel goede vrienden.’ Ieder woord voelde als een messteek in zijn maagstreek, maar ze glimlachte wel.

‘Met de beste benefits,’ voegde ze er op breekbare toon aan toe.

‘Absoluut.’

Ze deed haar ogen dicht en hij legde zijn gezicht tegen haar aan.

Later, toen ze sliep, lag hij in het donker en pakte hij zijn telefoon om Jason te appen: Je had gelijk.

April

De rest van het weekend was… kut. De breekbare consensus waarmee April haar verstand probeerde te bewaren verbrokkelde tot een orgie van zelfverwijt, die ze verdoofde met chocolade-pindakaasijs.

Op maandag was ze oprecht blij dat ze weer naar haar werk kon. Ziekenhuisgrootboeken op orde brengen klonk als een feest na de zondag die ze zichzelf had aangedaan.

Ze zat pas een kwartier aan haar bureau, nog niet eens lang genoeg voor haar eerste koffie, toen de mail over de nieuwe CTO binnenkwam. Het duurde even voor ze het zich herinnerde. O ja. Een nieuwe bestuurder. Die de efficiëntie drastisch zou verbeteren, wat in haar oren klonk als mensen ontslaan. Ze kende de COO en was niet enthousiast. Maar volgens Fatima was die nieuwe kwijlmateriaal.

Ze opende de e-mail en las:

Een warm welkom voor onze nieuwe Chief Technical Officer, Dennis Martin.

Ah. Ja. Natuurlijk.

Deel 2

April

Zes maanden later had April een heleboel meegemaakt. Ze had promotie gekregen. Ze had een geheel nieuwe garderobe. Ze had Fatima’s baby in haar armen gehouden. Ze had haar Dungeons and Dragons-groep verteld over haar kink. Ze had drie succesvolle evenementen bij Frankie’s gepland en uitgevoerd. Ze had haar oma verteld dat ze een vrouw was.

Twee dingen waren niet gebeurd:

* Ze had Dennis niet verteld dat ze voor hetzelfde bedrijf werkten.

* Ze was niet klaargekomen, niet één keer.

Mei

Op de avond dat ze elkaar hadden ontmoet, had Dennis haar verteld dat hij van orgasmebeheersing hield en had zij gezegd dat ze het ook opwindend vond. Het was een van de eerste dingen waar ze over praatten nadat ze waren overeengekomen dat ze niet exclusief zouden zijn. Ze bespraken het de daaropvolgende zondagochtend, voordat Dennis naar huis ging en April zich stortte op een bak ijs.

Ze maakten samen ontbijt, waarbij zij vooral potten en pannen en eten en messen tevoorschijn haalde en hij het echte kookwerk liet doen. Uiteindelijk was er niets meer te doen behalve kijken hoe hij eieren klaarmaakte, en dus was April op het aanrecht gaan zitten om precies dat te doen. Hij had een boxer en een half dichtgeknoopt houtskoolgrijs overhemd aan terwijl hij zijn zogenoemde ‘perfecte roerei’ tot stand bracht in een koekenpan.

Al het andere daargelaten besefte ze dat hij verdomd esthetisch was om naar te kijken. Ze genoot van de manier waarop zijn rug bewoog, met soepel bewegende spieren toen hij zich uitstrekte om de afzuigkap aan te zetten. Hij was in vorm, maar eerder op de manier van een jong iemand met sportieve hobby’s dan de afgetrainde look van een sportschoolfanaat; hij was stevig maar niet hard en had een kussenzacht laagje waardoor het heerlijk was om haar hoofd op zijn buik te leggen.

‘Je staart naar me,’ zei hij. Hij klonk geamuseerd.

‘Je bent sexy,’ reageerde ze en ze stak haar tong uit.

‘Ik klaagde niet. Zou je jezelf willen aanraken?’

Ze ging onrustig verzitten op het aanrecht. ‘Is dat een bevel?’

‘Moet het dat zijn?’ vroeg hij, nog altijd zonder haar aan te kijken.

Ze beet op haar lip. Ze had haar haar in een staart gedaan en een slaapshirt aangetrokken dat niet echt sexy was; er stonden inktvissen op. Bijna bedachtzaam ging ze er met haar hand onder en omvatte ze haar borst. ‘Zo?’

‘Ik moet op de eieren letten,’ zei hij mild.

‘Hmpf.’ Ze streek met haar duimen over haar tepels en dacht nog meer aan wat ze leuk vond aan hem. Lekkere billen. Goede billen, waardoor haar gedachten al snel afdwaalden naar het beeld van hem in een strakke jeans, of van achteren als hij haar neukte… O…

Ze liet haar hand tussen haar benen glijden, waarbij ze haar clit negeerde zoals ze vaak deed als ze geen vibrator bij de hand had en in plaats daarvan haar vingers tussen de huid van haar lies drukte. Ohhh. Ze had zich eerst ongemakkelijk gevoeld, door haar diepe overtuiging dat haar lichaam niet klopte vond ze het moeilijk om dit sexy te vinden, maar hij keek niet naar haar, en als ze niet dacht aan haar lichaam maar aan zijn…

Zijn donkere huid was zo zacht en glad, maar ze wist uit ervaring dat zijn vingertoppen enigszins ruw waren. Sterke benen, krachtige dijen. Ze fixeerde haar blik op zijn nek en zijn schouders, en de vorm die zijn schouderbladen aftekenden in het overhemd.

‘Kun je je niet omdraaien?’ vroeg ze, half grappend en half smekend. Ze wilde zijn gezicht zien.

‘Eieren,’ herhaalde hij.

Ze probeerde een teleurgesteld geluid te maken, maar het liep uit op een kreuntje. Ze zag zijn lippen heel licht trekken en glimlachte bij zichzelf.

‘Ik word helemaal nat,’ zei ze ademloos. ‘En begin te… trillen.’

‘Hmm,’ zei hij en hij pakte de peper.

‘Je bent gemeen!’

‘Klaar. Borden?’

Ze pufte en wees naar een kastje. Terwijl ze haar handen waste, keek hij rond op zoek naar een tafel, maar die was er niet – ze had alleen het aanrecht dat de keuken scheidde van de woonkamer. Ze pakte een paar barkrukken. Tijdens het ontbijt kronkelde ze van verlangen en hij deed alsof hij het niet merkte. De eieren waren lekker.

Uiteindelijk zei hij het, op een terloopse manier waar ze zich niet door liet misleiden: ‘Ik dacht aan orgasmebeheersing.’

‘Wat dacht je?’

‘Wat als je niet zou mogen klaarkomen zonder toestemming?’

Er ging een hete rilling door haar heen. ‘Dat zou leuk kunnen zijn.’ Ze duwde het roerei rond en stelde de noodzakelijke vraag. ‘Jouw toestemming of die van wie dan ook?’

‘Wat zou je fijner vinden?’ Zijn stem klonk zorgvuldig neutraal, zoals de hele tijd al, maar was het wensdenken om hier tegenzin in te horen?

‘Het is jouw spel… jij moet de regels bepalen.’ Alleen jij, dacht ze, wat leidde tot een scherp antwoord van de stem van de rede.

‘Ik zou willen dat ik het ben, ik weet alleen niet of ik dat fair vind. Hmm…’ Hij nam nog een hap. ‘Niet zomaar wie dan ook. Je kunt niet je vrienden gaan bellen en om hulp vragen.’ Dat beeld, daartoe worden gereduceerd, maakte haar zowat duizelig, maar hij ging door. ‘Als je met iemand anders speelt, lijkt het me fair dat die persoon ook de optie heeft.’

Hou op over wat fair is, smeekte ze hem in stilte. ‘Ik vind het geen probleem,’ zei ze. En roekeloos voegde ze eraan toe: ‘Ik heb altijd iets voor de langere termijn willen proberen. Als een…’ Ze maakte een vaag gebaar. ‘Een project.’ Op dat moment voelde het als een geniaal idee; een afspraak die geen verbintenis was. Een permanente manier om hem in haar leven te houden, zonder hem te vragen om iets zo gevaarlijks als zijn hart.

Hij lachte en ze zag een gevaarlijke gloed in zijn ogen. ‘Goed. Wat als ik er nog even over nadenk en wat regels opstel, en dat we dan onderhandelen?’

‘Oké,’ zei ze snel.

‘Wil je vandaag komen? Zou weleens de laatste keer in lange tijd kunnen zijn.’

‘Ja, graag. Meneer.’ Ze duwde haar bord weg.

‘Ik geef je één minuut,’ zei hij.

‘Eh, dat is niet echt…’

De gloed kwam terug en ze ademde in.

Ze wist dat ze niet binnen een minuut een orgasme kon krijgen, vooral niet op een barkruk, maar ze wist vrij zeker dat hij dat ook wist. Toch was het haar laatste kans vandaag. Ze was misschien nog halfhard van haar showtje eerder en ze trok haar hele trukendoos open om er meer van te maken voor haar tijd op was, maar het enige wat haar lukte, was dat haar hand plakkerig werd.

‘Je tijd is voorbij.’ Hij keek haar aan. ‘Had je geen zin?’

Ze plakte een nepglimlach op. ‘Nee, Meneer.’

‘Nou ja, je hebt altijd morgen nog.’

Weer ging die rilling door haar heen, een vuur dat aan haar ruggengraat likte. ‘Ja, Meneer.’

‘Plotseling zo volgzaam,’ zei hij lachend.

Ze aten verder en wasten samen af. ‘Ik doe het wel,’ zei ze. ‘Jij bent de dom. En je bent te gast.’

Maar hij schudde zijn hoofd en pakte een theedoek. ‘Dat is niet het type ondergeschiktheid dat ik van je wil. En na gisteravond ben ik niet meer zomaar te gast.’

‘Wat voor ondergeschiktheid wil je van me?’ vroeg ze, en haar ogen gingen naar de voorkant van zijn boxer. ‘Vind je het opwindend om eraan te denken dat ik niet mag komen?’

‘Ja, heel erg,’ zei hij. Maar hij bleef koel. God, ze wilde weer dat vuur in zijn ogen zien.

‘Wil je dat ik er iets mee doe?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Dat komt wel goed. Ik kan tenslotte elk moment masturberen.’

Ze liet een gefrustreerd kreetje horen waar hij om moest lachen. Zolang zijn lach haar studio vulde, kon ze het volhouden. Pas toen de deur achter hem dichtging, tuimelde ze in de wanhoop, onderworpen aan de stemmen die in haar hoofd tegen elkaar schreeuwden.

De aanklager: Jij ellendige trut, geniet je van je lijdensweg? Deze stem wilde weten wat er in haar was gevaren, of ze weleens nadacht, waarom ze dat zou doen, enzovoort. Hij droeg bewijs aan, zowel recent – de manier waarop hij haar aanraakte, die speciale blik, dansen, op zijn schoot zitten – als van vroeger – de GSA-groep waar ze op de universiteit bijna bij was gegaan maar uiteindelijk toch niet, het feit dat ze nog steeds haar oma niet had verteld over haar ware zelf – om te pleiten dat ze slechte beslissingen nam, dat dit een slechte beslissing was en dat ze zich slecht zou moeten voelen. Dat ze het zou moeten terugnemen.

De verdedigende partij: Waarom zou jou iets goeds overkomen? Deze stem herinnerde haar eraan dat het niet lang zou duren voor hij zijn oog op iemand anders liet vallen; dat als ze nu geen open relatie hadden, hij dat over een halfjaar wel zou willen; dat ze binnenkort een van de vele, waarschijnlijk vijf of zes meiden zou zijn, wat logisch paste bij zijn looks en dominantie en hoe goed hij neukte, en dat ze wel een plekje zou kunnen veroveren binnen die vijf, maar nooit op de eerste plaats zou staan. Ze zou niet eens in de top drie staan. Dat ze als een fucking uithangbord de hele nacht op zijn schoot had gezeten: kijk allemaal, dit is een goeie!

Deze partij had ook bewijsmateriaal, waar ze absoluut niet naar wilde kijken of zelfs maar aan wilde denken. Het laatste argument was lang en gedetailleerd naar zichzelf kijken terwijl ze naakt voor de spiegel stond, om alle blijvende sporen van haar mannelijkheid aan te wijzen die altijd tussen hen in zouden staan.

Het is zijn schuld niet. Het is zelfs jouw schuld niet. Maar je bent niet mooi, French. Misschien vindt hij je mooi als je het uitschreeuwt of als hij zijn pik in je keel steekt, maar raad eens? Er zijn miljoenen meiden die dat willen doen en die niet twee keer per dag hoeven te scheren. Je mikt te hoog.

Uiteindelijk besloot de jury dat ze het niet kon terugnemen, ook al had ze het gewild, omdat hij haar recht in haar gezicht zou uitlachen, en dat hij vroeg of laat toch wel zou hebben gewild dat ze hem neukte, o en trouwens, ze begon dik te worden.

Toen ze op maandagochtend de e-mail kreeg waarin ze las dat Dennis voor haar bedirjf werkte, wist ze dat ze het hem moest vertellen. Dat was ethisch om te doen. Het hem niet vertellen was als een tikkende tijdbom leggen onder het hart van hun… ding, hun ding dat geen relatie was.

Ze moest het hem vertellen en snel ook, want hoe langer ze wachtte, hoe groter de kans was dat de onthulling zou leiden tot het einde van hen samen. Het zou ongemakkelijk zijn en zou alsnog kunnen betekenen dat hij er een punt achter zette, maar het was de juiste weg en als ze het niet deed, zou het de hele tijd boven haar hoofd hangen. En toch vertelde ze het niet. Het was geen bewust besluit. Ze… stelde het gewoon uit. Het zou een ongemakkelijk gesprek worden en waarschijnlijk zou het het beste wat er in haar leven was ontwrichten; het beste wat ze in maanden had meegemaakt. Ze had nog genoeg tijd om het juiste te doen. Alleen niet nu.

Verderop in die week kreeg ze een mail met zijn plannen met haar, die haar vervulde met evenveel verlangen als vrees. Een opwindende angst, dat wel. Hij had haar heel simpele instructies gegeven om zichzelf niet aan te raken tot hij er weer was, en op woensdag moest, door de onrust in haar lijf en de spanning omdat hij in hetzelfde gebouw rondliep, de man in de cubicle naast haar tot twee keer toe vragen of ze wilde ophouden met haar been te bonken. Haar telefoon liet een ping horen van een nieuwe mail op haar persoonlijke account en ze keek naar links en naar rechts voordat ze hem opende op haar monitor. Ze had een cubicle met ramen, een van de voordeeltjes die ze had gekregen omdat ze hier al lang werkte, en de managementkantoren waren om de hoek in een ander gedeelte. Alles bij elkaar was het haast onmogelijk dat iemand ineens achter haar rug stond zonder dat ze het doorhad, maar een gezonde dosis paranoia was nooit verkeerd.

1) Je mag alleen klaarkomen met mijn toestemming.

a) Je mag een verzoek indienen om die toestemming over te dragen aan een andere dom.

b) Je mag zo vaak om toestemming vragen als je wilt, zonder straf.

2) Je mag smeken.

a) Je laat jezelf minimaal een keer per dag bijna klaarkomen en stopt dan. (‘Edgen’)

b) Je stopt meteen als je te ver gaat, zodat je het orgasme verpest. (‘Ruined’)

c) Je aanvaardt alle straffen die worden uitgedeeld voor ruined of ongeoorloofde orgasmes.

3) Ik check minimaal eens per week, virtueel of persoonlijk, hoe het gaat.

a) De kans dat ik toestemming geef buiten een checkmoment, is zeer onwaarschijnlijk.

Het eerste checkmoment is komende zaterdagochtend. Dat is je eerste deadline en kans op een orgasme. Helaas moet het virtueel, want ik moet op reis voor mijn werk.

Oké. Hier kon ze mee leven. Ze trilde bij ‘je mag smeken’, maar ze kon hier wel wat mee. Het edgen zou alles een stuk ingewikkelder maken; ze had weleens eerder maanden niet gemasturbeerd, toen ze haar dosering hormonen en antidepressiva uitvogelde, maar zichzelf constant teasen maakte het heel anders. Ze reageerde meteen.

zo officeel! ik ben bekend met de terminologie, maar ik waardeer je volledigheid

ik kan hier grotendeels in mee, maar ik weet niet zeker of het me lukt om elke dag te edgen… ziekte, stress, etc… hoe zit het in dat geval?

Ze had een afspraak voor een acht uur lange laserbehandeling van haar gezicht en ze wist dat ze een dag of drie lang amper aan seks zou denken.

Zijn antwoord kwam heel snel, en dat gaf haar een… vreemd gevoel, omdat ze dacht aan het feit dat hij op een andere verdieping van hetzelfde gebouw zat. Omdat ze wist dat hij het niet wist.

Ik ben een redelijk man. 7 keer edgen per week, niet noodzakelijkerwijs een keer per dag. Als een probleem langer dan een week aanhoudt, kunnen we het daarover hebben tijdens ons checkmoment. En safewords zijn natuurlijk altijd een optie.

Typ je altijd zo? Of is dat alleen voor mij?

Ze grijnsde.

Nee, ik typ niet altijd zo. Ik moet zelfs tegen de autocorrect ingaan om de hoofdletters weg te halen. Maar mijn eerste kinkervaringen waren in chatrooms en dan leer je hoe je subtiele signalen geeft met je tekstopbouw en typstijl. Als je hoofdletters gebruikt, denken mensen dat je een Dom bent.

Het kost me weinig moeite tenzij ik zo pervers ben om op mijn werk te spelen. Van schrijfstijl wisselen is lastig. >_<

Ik kan leven met 7 keer edgen per week.

Zijn volgende mail liet wat langer op zich wachten.

Ah, ik snap het. Dat zou inderdaad onhandig zijn. (Als iemand je aanzag voor een dom. Dat je op je werk typt als een behoeftige sub vind ik grappig, ben ik bang… niet dat ik je in de problemen wil brengen.)

Ik wil graag iets toevoegen aan onze afspraak:

b) Ik geef je tijdens onze checkmomenten de kans om opnieuw te onderhandelen over de regels.

c) Aangezien deze onderhandeling plaatsvindt in een seksuele situatie met een machtsverhouding, mag je natuurlijk altijd je safeword gebruiken om op ieder moment een niet-dwingende onderhandeling te verzoeken.

Wat vind je daarvan?

Ze typte:

ik vind het fucking geil. klinkt goed Meneer, dank U.

Ze gooide er nog wat extra hoofdletters in volgens de chatetiquette. Ze dacht dat hij dat wel lekker zou vinden.

Mooi. Als je in de gelegenheid bent, zou ik graag willen dat je nu gaat edgen om onze afspraak te bezegelen. Ik weet dat je op je werk bent…

Ze bevroor en begon toen verwoed te typen.

Op een wc? Bedoel je dat ik, een trans vrouw, moet masturberen op de vrouwen-wc’s van mijn werk?

Bijna meteen kwam zijn antwoord:

Shit. Laat maar.

Ze ademde uit en sloot haar browser. De storm van gevoelens maakte haar misselijk en… haar telefoon ging. Ze pakte hem en liep naar de deur, om pas op te nemen toen ze in de hal was. ‘Hoi.’

Ze hoorde aan de andere kant van de lijn een deur dichtgaan. ‘Het spijt me. Ik dacht niet na.’

‘Geeft niet,’ zei ze en ze probeerde haar stemgeluid neutraal te houden.

‘Jawel, toch?’

‘Nee, echt.’ Kalm. Kalm. Kalm. Dit is een heel normale grens. Dit hoeft geen transding te zijn.