Een plaats voor ons

Inhoud

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

Hoofdstuk 12

Hoofdstuk 13

Hoofdstuk 14

Hoofdstuk 15

Epiloog

Olivia Miles

Een plaats voor ons

Uitgegeven door April Books

www.aprilbooks.nl

ISBN 9789083219073

ISBN e-book 9789493297012

NUR 340

© 2022 voor de Nederlandse vertaling April Books

Oorspronkelijk gepubliceerd onder de titel A place for us © 2020 Megan Leavell. Deze vertaling is tot stand gekomen met bemidde-
ling van Mo Literary Services.

Vertaling Félicia Gravenberg

Vormgeving Gaby Berendsen, Studio Font

Alle rechten voorbehouden

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Dit boek is fictie. Namen, personages, locaties en incidenten zijn ontsproten aan de fantasie van de auteur. Soms worden voor sfeerbeschrijvingen plaatsen en publieke namen gebruikt. Iedere gelijkenis met echte mensen, levend of dood, of met bedrijven, evenementen, instituten of locaties berust op louter toeval.

Hoofdstuk 1

Het telefoontje kwam op maandagmiddag terwijl Britt Conway gewoon had moeten teruggaan naar haar obsessief georganiseerde bureau met uitzicht op de Chicago River, met een salade van haar favoriete lunchzaakje aan de overkant van haar kantoor in de hand voor als ze tijd had om te eten, wat er zelden van kwam omdat ze meestal zo opging in haar oneindige takenlijst.

In plaats daarvan kwam ze heel handig net uit haar niet zo betrouwbare douche, chagrijnig omdat het gebrek aan warm water een blijvend probleem was in het oude appartementengebouw dat bij haar eerste bezoek zo charmant had geleken, en was ze nu al bijna vier weken werkloos. Paniekniveau? Toenemend, en slechts minimaal getemperd door het vooruitzicht van een sollicitatiegesprek op woensdag.

Ze checkte het scherm en hoopte dat het de recruiter was die had beloofd deze week van zich te laten horen, maar ze wist meteen dat het slecht nieuws was – ze had een antenne voor dit soort dingen. Ze was altijd alert, haar hoofd ging altijd naar worstcasescenario’s omdat ze zichzelf nooit echt toestond te ontspannen, hoeveel ze ook mediteerde, warme douches nam en kilometers rende.

Ze was per slot van rekening veertien jaar geleden zeshonderd kilometer weggerend van haar geboorteplaats en toch stond ze hier peentjes te zweten en te staren naar de naam van haar zus op het scherm, bang om op te nemen.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ze, en toen Amelia haar zorgen niet weglachte zoals ze anders zou hebben gedaan, kneep haar maag zich samen.

‘Het is pap,’ zei Amelia, en toen voelde Britt het echt. Met volle kracht. Een golf aan emoties die ze niet eens kon registreren omdat ze allemaal tegelijk over haar heen spoelden, waardoor ze bijna geen lucht kreeg. Angst stond bovenaan de lijst, natuurlijk. Maar ook schuldgevoel… zoveel schuldgevoel.

‘Het gaat prima met hem,’ voegde Amelia er snel aan toe en Britt liet een ademteug los waarvan ze niet eens had beseft dat ze hem vasthield. ‘Maar hij stond op de ladder. Op de bovenste sport waar je niet eens op hoort te staan, weet je wel? Die met een grote sticker erop dat je er niet op moet staan?’

Britt wist wat ze bedoelde. Ze herinnerde zich heel goed dat haar moeder haar vader waarschuwde dat hij niet zo hoog moest gaan als hij elk jaar de kerstlampjes aan hun dakrand hing. ‘Hij heeft dat advies nooit ter harte genomen,’ zei ze spijtig.

‘Nee! En hij is natuurlijk gevallen. Zijn onderarm en linkerscheenbeen gebroken. Hij heeft nog geluk dat zijn nek niet is gebroken!’

‘Zulke dingen moet je niet zeggen,’ zei Britt, maar ze glimlachte toch. Opgelucht. Twee botbreuken. Hij overleefde het. En hopelijk leerde hij ook eindelijk zijn lesje. ‘Waarom stond hij op de ladder? Op zijn leeftijd!’

‘Hij is pas zestig,’ herinnerde Amelia haar. Ze zuchtte en Britt hoorde ziekenhuisgeluiden op de achtergrond. ‘Maar goed. Hij is geen jongeman meer, maar peuter hem dat aan het verstand! Hij wilde extra fruitmanden pakken. Die die hij op de zolder van de westelijke schuur bewaart?’

De zolder van de westelijke schuur diende als opslag zolang fruitgaard Conway bestond. Als het een traditionele schuur was geweest dan had er misschien een hooikussen gelegen voor een zachte landing, maar hun familie zat in fruit en wijn, niet in paarden en vee.

‘En hop, daar viel hij!’ ging Amelia verder. Britt zag voor zich hoe ze haar handen in de lucht stak. Het leed geen twijfel dat Dennis Conway al streng was toegesproken door zijn op een na oudste dochter. Britt had bijna met hem te doen – als ze niet zo boos was geweest om de zorgen die hij had veroorzaakt. ‘Nu zeggen de artsen dat hij niet mag werken tot zijn arm over een maand uit het gips gaat, en natuurlijk heeft Steve een vakantie gepland die hij niet kan annuleren…’

Britt had het ongemakkelijke gevoel dat ze nog niet echt bij het punt van het gesprek waren aanbeland.

‘Ik ben druk met het café en Maddie moet mij helpen, dat snap je. Ik kan niet zonder personeel, niet in de zomer! Cora moet haar winkel runnen. En, nou ja, hij vraagt naar jou.’

Britt deed haar ogen dicht. Haar vader had al die jaren niet naar haar gevraagd. Hij had haar losgelaten omdat hij wist dat ze het nodig had. En nu was ze niet in de positie om zijn verzoek te weigeren. Ze omklemde haar telefoon steviger en zette zich schrap. ‘Wat wil hij?’

‘Je moet naar huis komen, Britt,’ zei Amelia.

Naar huis. Britt zuchtte. Diep vanbinnen wist ze ergens wel dat ze er niet voorgoed onderuit kon.

Voor velen was Blue Harbor een bestemming, een plek om de zomervakantie door te brengen, het dorp waar ze elk jaar weer naar terugkwamen om langs de winkels in de hoofdstraat te struinen, kersen te plukken of te zwemmen in het verkoelende water van Lake Huron. Bij die mensen riep het kleine plaatsje in het noorden van Michigan beelden op van ijsjes, de ferry naar het altijd rustige Evening Island, straatfeesten en lange, luie, zonnige dagen.

Britt Conway had er heel andere herinneringen aan. Als zij aan haar geboorteplaats dacht kreeg ze een knoop in haar maag, en nu, terwijl ze het dorp in reed en in de verte de helderrode schuur zag die kenmerkend was voor de fruitgaard van haar familie, voelde ze zich ronduit misselijk.

Het kon liggen aan de bagel die ze als ontbijt had gegeten, hield ze zichzelf voor. Of aan het ijs dat ze gisteravond had gegeten na de pizza, want echt, hoe kon ze überhaupt denken aan koken als ze moest inpakken, plannen en… vrezen.

De tranen die in haar ogen prikten en haar zicht wazig maakten, waren natuurlijk hooikoorts. Al die frisse lucht en natuur was te veel voor haar. Ze zette de airco harder. Dat zou wel helpen.

Het hielp alleen niet. En hoe dichter ze bij de rijen fruitbomen kwam die zich vele hectares uitstrekten, zover het oog kon zien, hoe moeilijker het werd om haar pijn weg te knipperen.

Fruitgaard Conway was al drie generaties het familiebedrijf. Haar opa was ermee begonnen en plantte als lokale fruitteler naast de kersen die in deze regio veel voorkwamen appel- en perenbomen. Toen haar vader en zijn broer de dagelijkse leiding overnamen, kochten ze de boerderij ernaast en breidden ze hun gewassen uit met bessen en druiven die in een koudere omgeving konden groeien, waarvan ze al snel wijn maakten die werd gebotteld en verkocht met de cider en taarten waarmee hun moeder elke zondag op de markt stond.

Britt kon die taarten nog proeven als ze haar ogen dichtdeed, maar net als dit dorp probeerde ze ook die herinneringen te vergeten. Aan sommige dingen kon je beter niet denken; het deed gewoon te veel pijn.

Met een zucht parkeerde ze haar auto op het grind en ze keek naar zichzelf in de achteruitkijkspiegel. Ze was nog steeds aan het treuzelen. De onvermijdelijke golf van emoties aan het uitstellen die al aan het rollen was sinds ze vanmorgen uit Chicago was weggereden.

En toch, herinnerde ze zichzelf. Ze had op dit moment niks beters te doen. Ze kon zich net zo goed nuttig maken. En drie weken bijspringen in de fruitgaard zou haar misschien genoeg bezighouden om zich even geen zorgen te maken over de toekomst, want als er één ding was waar Britt zich nog ongemakkelijker bij voelde dan in Blue Harbor zijn, was het onzekerheid.

Het was warm voor juni en ze wist dat haar vader dat fijn zou vinden. Niets maakte hem zo aan het mopperen als wisselvallig weer. Dat was een van de dingen waar ze tijdens haar jeugd hier de zenuwen van had gekregen; het gebrek aan voorspelbaarheid. Het gebrek aan controle. Het leven was zoveel makkelijker als je het probleem zag en bij de kop kon pakken. Maar haar vader hield van een uitdaging, zei hij, en ze nam aan dat ze iets van die houding van hem had, ook al waren ze verder heel verschillend.

Nu, terwijl ze over het grindpad liep dat de vele gebouwen op het perceel van elkaar scheidde, begon haar hart sneller te slaan ondanks de angst die haar bevangen had sinds Amelia’s telefoontje. Ze had haar vader en zussen jaren niet gezien, ook al belden ze vaak en beloofden ze elkaar op te zoeken, waar vervolgens altijd weer een excuus voor was om het niet te doen.

Ze liep langs het gebouw het dichtst bij de straat, dat dienstdeed als proefruimte en markt, en liep rechtstreeks naar de grootste van de drie schuren achteraan, waar de kantoren waren.

Het rook er binnen naar fruit, zoet en geurig. Dat voerde haar terug naar gelukkiger tijden, waarin ze de nieuwste creaties van haar vader proefde en namen bedacht voor op de glanzende etiketten. Al zijn kinderen hadden een jaar gekregen en de drie dochters van oom Steve ook. Haar jaar was het oudst. Vintage.

Haar vader zou niet aan het werk zijn, dat begreep ze wel, maar ze wilde even rondkijken, op zich laten inwerken wat hij had gedaan voordat ze thuiskwam.

Ze wist zelf ook wel dat ze het gewoon uitstelde tot het niet meer vermeden kon worden.

Ze klopte op de open deur van haar vaders kantoor en glimlachte toen oom Steve opkeek van een stapel papier en zijn leesbril afzette. ‘Britt? Ben jij dat? Wel heb ik ooit!’

Er sprongen tranen in haar ogen toen hij naar haar toe liep en haar omhelsde. Oom Steve was een paar jaar ouder dan haar vader, maar was nu terug van zijn pensioen om te helpen op de boerderij, wist ze. Ze zag dat hij grijs was bij de slapen en dat zijn gezicht smaller was geworden. Ze probeerde uit te rekenen hoelang geleden het was dat ze hem gezien had en besefte met een vlaag schuldgevoel dat het vijf jaar geleden was, en toen nog kort ook, snel langswippen op de bruiloft van haar nicht, die niet veel langer had geduurd dan de rit erheen.

‘Hoe gaat het met Gabby, Brooke en Jenna?’ Ze had niet echt contact onderhouden met haar nichten, ook al waren ze ooit zo close geweest als zussen. Maar ja, ze had ook niet echt goed contact onderhouden met haar zussen. Ze was altijd druk met haar werk. Tot het wegviel. En nu… Nou, nu was ze precies waar ze moest zijn tot ze haar volgende stap bepaald had.

‘O, goed hoor. Brooke is nog steeds weg, maar Gabby en Jenna willen je ongetwijfeld al hun nieuwtjes zelf vertellen. Ik kan me herinneren dat jullie avondenlang konden praten.’ Zijn ogen schitterden toen hij eraan terugdacht en Britt voelde zich wat milder worden.

Ook zij herinnerde zich de vele slaapfeestjes, soms in slaapkamers, soms in woonkamers, soms in tenten in de achtertuin, met alle meisjes liggend onder dekens, omhoogkijkend naar de heldere nachtelijke hemel, in de hoop een glimp op te vangen van het Noorderlicht dat je soms kon zien als je lang genoeg wachtte. De jongere meisjes vielen altijd als eerste in slaap, om de volgende ochtend gefrustreerd wakker te worden, zelfs als er niks te zien was geweest. Maar Britt hield het altijd vol, hopend op iets ongrijpbaars en bijzonders. Wetend dat ieder moment telde.

‘Fijn dat je terug bent,’ zei Steve en hij gaf een kneepje in haar schouder. ‘Al zou ik willen dat het onder andere omstandigheden was.’

Heel even dacht ze dat hij het had over haar werkloosheid, maar daar wist niemand in Blue Harbor van en dat wilde ze zo houden. Werk was een goed excuus om zo nu en dan weer weg te moeten.

‘Dat was een flinke val,’ zei Britt, weer in het hier en nu. ‘Dank je dat je bent bijgesprongen tot ik hier kon zijn.’

Ja, het was vrijdag, ze had het een paar dagen uitgesteld en gezegd dat ze een groot project moest afronden terwijl ze in werkelijkheid een sollicitatiegesprek had gehad dat weinig hoopgevend was verlopen, en toen… Nou ja, ze had echt de hele donderdag nodig gehad om in te pakken en zich mentaal voor te bereiden op deze terugkeer. Ze was niet echt terug geweest sinds…

Haar hart kneep samen. Ze fixeerde haar blik op haar oom. Werk. Ze zou de komende drie weken zo hard mogelijk werken totdat haar vader uit het gips mocht en de krukken niet meer hoefde te gebruiken.

‘Daar ben je familie voor,’ zei oom Steve, en Britt onderdrukte de golf van schuldgevoel die sterk bleef aanhouden. ‘Het is goed dat je helemaal hierheen bent gekomen om te helpen. Ik zou zelf zijn gebleven als je tante niet die cruise had geregeld. We vertrekken morgen.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Waardeloze timing.’

‘Onzin. Jullie verdienen die reis. En ik had wat vrije dagen…’ Of liever gezegd een heel vrij leven, dacht ze.

‘Nou, je zult niet alleen zijn,’ zei Steve opgeruimd. ‘Je vader is zo slim geweest om vorig jaar een manager aan te nemen toen ik me terugtrok uit het bedrijf.’

Britt fronste. ‘Daar heeft hij niks over gezegd.’ Ze werd bevangen door schaamte toen ze dacht aan hoe hun telefoontjes normaal gesproken verliepen, en hoe weinig ze elkaar überhaupt spraken. De keren dat het gebeurde, hadden ze het meestal over haar baan of haar zussen. Hij deed vaag over het familiebedrijf en ze vermoedde dat hij haar advies niet wilde. Ze mocht dan wel managementconsultant zijn, ze was nog steeds zijn kleine meisje, en haar vader was… Koppig, dacht ze, en haar lippen trokken weer samen toen ze aan hem dacht op de bovenste sport van die ladder.

‘Nee? Nooit?’ Steve krabde aan de hoek van zijn kin. ‘Ik nam aan dat hij je dat wel verteld zou hebben.’

Lag het aan haar, of leek er iets door Steves blik te schieten? Iets van… paniek?

‘Nee,’ zei Britt hoofdschuddend. ‘Ik dacht dat hij het helemaal zelf deed.’ Ze hadden acht fulltime medewerkers die alles deden van de markt tot het plukken en van de dagelijkse tours tot het persen en bottelen van de ciders en wijnen. Met een baas die ze als familie behandelde was er weinig verloop, dus ze was ervan uitgegaan dat hij alle ondersteuning had die hij nodig had.

‘Nou, hij kan je vast wel inlichten en eh… verder helpen.’ Steve aarzelde om haar aan te kijken, draaide zich om en verschoof wat papieren op het bureau.

Er werd op de deur achter haar geklopt en Steves ogen gingen verrast open. ‘Daar zul je hem hebben. Britt, je kent Robbie nog wel.’

Ze staarde naar haar oom met haar mond ongetwijfeld in een stand die verdacht veel leek op een van de vissen die zij en haar neven vroeger vingen bij de familiepier. Of ze Robbie nog kende? Hoe kon ze Robbie ooit vergeten? Haar eerste liefde. Haar eerste gebroken hart.

Haar enige liefde. En haar laatste gebroken hart, hield ze zichzelf stellig voor.

Maar Robbie was allang weg; die zat in Boston. Haar oom moest het wel mis hebben.

Toch werd haar mond droog toen ze zich omdraaide en zijn blik ontmoette. Donkere ogen. Golvend haar. Krachtig lichaam. Robbie Bradford.

Hij was misschien niet de reden voor haar vertrek uit Blue Harbor, maar hij was absoluut een van de redenen waarom ze weg was gebleven.

En als ze had geweten dat hij hier was, op haar terrein, in dienst van haar familiebedrijf, dan zou ze zeker niet zijn teruggekomen.

*

Deze dag werd alsmaar erger. Het was ermee begonnen dat hij Keira’s teddybeer was vergeten mee naar school te brengen voor knuffeldag, hoewel dat officieel waarschijnlijk haar taak was. Het was een leermoment, dat wist hij, maar de teleurgestelde tranen die in haar ogen te zien waren hadden hem geraakt, dus hij had gedaan wat hij niet moest doen en was terug naar huis gegaan voor Mr. Bear, waarna hij geen andere keus had gehad dan met zijn dochter mee naar het schoolgebouw lopen in plaats van haar op het schoolplein af te zetten zoals hij normaal deed.

Hij had geprobeerd het kort te houden, had geprobeerd snel haar te-laat-briefje te tekenen (het zoveelste) en dag te zeggen, waarbij hij zijn best deed om niet te kijken naar de deur van het zusterkantoor. Maar zoals alle goede voornemens mislukte ook dit. Terwijl Keira wegliep met haar beer in haar hand, miste hij ternauwernood de gelegenheid om snel weg te lopen toen Carly Patterson (of ‘zuster Carly’, zoals ze graag genoemd werd) in de deuropening verscheen. Haar blauwe ogen stonden wat te helder naar zijn smaak, haar glimlach was te suggestief.

Of hij de aankondiging van het festival had gezien, vroeg ze voorzichtig, en hij had het hart niet om haar te vertellen dat het festival niemand in Blue Harbor kon ontgaan. Het was een jaarlijkse traditie eind juni, en ook als het dat niet was geweest, moest hij de posters wel hebben gezien waar het dorp vol mee hing.

Toch gromde hij een soort reactie, voldoende om haar te kennen te geven dat hij er inderdaad zou zijn, genoeg om haar ogen te laten stralen terwijl ze met haar vingers naar hem wuifde voor ze terugging naar haar kantoortje.

Hij had zijn hoofd naar beneden gehouden op de weg terug naar de buitendeur, langs Lauren Mackenzie bij de receptie, ook een klasgenoot van vroeger, die iets te aandachtig naar hem keek.

Hij had geen interesse in deze vrouwen. Hij had geen interesse in daten. Hij was verliefd geweest en had zijn lesje geleerd.

Maar hier stond hij dan weer. Britt Conway zag er nog net zo mooi uit als de laatste keer dat hij haar gezien had.

Bijna een half leven geleden.

‘Robbie, Britt komt ons hier helpen tot Dennis weer op de been is,’ hoorde hij een stem zeggen waardoor zijn ogen werden losgerukt van Britt en hij ontsnapte uit de shockstaat waarin hij verkeerde omdat hij weer met haar in één ruimte was.

Robbie richtte zijn blik op Steve Conway en zag de man nerveus van de ene voet op de andere wippen. Dus hij wist het al. En had besloten niks te zeggen. Terwijl Robbie had durven denken dat hij een paar weken terug zou komen naar het werk. Hij zou die cruise toch wel verplaatsen?

‘Nou, ik laat het aan jullie jongelui over,’ zei Steve. Hij zocht naar zijn leesbril, liep langs Robbie naar de deur, draaide zich om en keek Britt aan. ‘Goed dat je er weer bent, Britt.’

Ze was er weer. Britt was er weer. Robbie kon die woorden nog niet helemaal verwerken.

Steve liet zijn bril vallen, bukte zich om hem op te rapen en toen, na nog één blik op hen allebei, was hij weg, zodat Robbie alleen achterbleef met de vrouw die hij van plan was nooit meer te zien; niet toen hij terugverhuisde naar Blue Harbor en zelfs niet toen hij de baan had aangenomen bij Conway Farms. Behalve voor een bruiloft een paar jaar geleden, waarvoor ze een overnachting had geboekt bij een herberg twee dorpen verderop, was Britt veertien jaar niet terug geweest, hadden ze allemaal gezegd – sinds haar moeders dood niet.

Veertien jaar was lang. En Robbie wist beter dan de meeste mensen hoe diep de wond was die een verlies kon slaan, hoe je erdoor kon veranderen.

Hij schonk haar een glimlach. Wipte op zijn hielen en probeerde te bedenken wat hij kon zeggen. Het spijt me? Spijt het jou? Hoe is het met je? Waarom ben je hier?

Hij kon Britt Conway uiteindelijk van alles vragen, maar het leek allemaal niet meer aan hem. Bovendien was hij veranderd. Hij was niet meer de jongen die ze jaren geleden had gekend. En als hij naar haar keek, met haar blonde haar in een strakke knot waar geen lok aan ontsnapte, en haar grijze ogen die zwak en koel stonden in plaats van helder en levendig, was zij ook niet hetzelfde meisje.

‘Dit is verrassend,’ zei hij met zijn hand op de knop van de open deur, klaar om snel weg te gaan.

Ze trok een wenkbrauw op. ‘Je wist het dus niet?’

Aha, ze was nog steeds boos op hem. Waarom, dat begreep hij niet precies. Per slot van rekening had zij zijn hart gebroken, niet andersom.

Hoofdstuk 2

Robbie remde voor het gemeentehuis en keek naar het dashboardklokje in zijn pick-uptruck. Keira’s balletvoorstelling zou over een kwartier beginnen en hij hoopte dat zijn ouders vroeg waren en een plaats voor hem hadden vrijgehouden. Het was al erg genoeg om haar elke week op te halen van de les, als de single moeders hun hulp aanboden. Hulp om Keira’s knot te maken, want blijkbaar deed hij dat niet goed volgens de danslerares, een oudere, strikte en ernstig dunne vrouw die de balletschool al veertig jaar runde. Ze had het hem zowel mondeling laten weten als door middel van een brief die ze opgevouwen in Keira’s roze tas had gestopt. Maar er werd hem meer aangeboden: samen spelen in het park, aanschuiven bij het kerstdiner, een carpoolschema waarvan hij vermoedde dat het meer gedoe zou opleveren dan het waard was.

Er was op dit moment maar één vrouw in zijn leven, en zij was zes.

Hij pakte de bloemen die hij voor haar had gekocht bij de bloemist en liep de traptreden voor het gemeentehuis op naar het auditorium waar alle gemeenschapsevenementen werden georganiseerd, van de lokale theatergroep tot dansvoorstellingen.

Het was er al druk en rumoerig, en hij liet zijn ogen snel door de ruimte gaan voordat hij zijn moeder spotte die gretig naar hem zwaaide. Hij lachte in zichzelf. Hij had kunnen weten dat ze een manier zouden vinden om een plek midden op de voorste rij te krijgen. Hoe vroeg ze daarvoor hadden moeten komen, hoefde hij niet te vragen. Dit was een van de voordelen van loyale medewerkers hebben bij de herberg die ze al hun hele getrouwde leven runden, zeiden ze. Soms wist hij niet hoe hij het afgelopen jaar was doorgekomen als ze er niet op hadden gestaan dat hij terugverhuisde zodat ze hem konden helpen. Het groeide hem nu de meeste dagen al boven het hoofd, en hij vreesde de tienerjaren. En de jaren daarvoor, de tween-jaren waarin kinderen zich begonnen los te maken van hun ouders. Het scheen hem een nieuw concept toe, en zijn maag kneep zich al samen als hij dacht aan hoe close ze nu waren. Keira was over een paar weken jarig. Haar tweede verjaardag zonder Stephanie.

En nog steeds voelde het niet juist. Hij wist niet of het ooit goed zou voelen.

Soms dacht hij dat Keira zich beter aan de nieuwe regeling had aangepast dan hij – aan het wegtrekken uit de stad en settelen in dit kleine dorp. Ze was lief, en met bijna zeven jaar hield ze nog steeds graag zijn hand vast en vond ze het leuk om het weekend samen door te brengen. Ze vond het leuk om bij hem op de eerste plaats te staan. De enige plaats.

‘Dank je dat je haar hebt geholpen,’ zei hij tegen zijn moeder terwijl hij ging zitten.

Bonnie glimlachte geruststellend. ‘Ik heb extra mijn best gedaan op haar knotje. Maar ik ben zelf geen meisjes gewend, dus ik moet toegeven dat een van de moeders me heeft geholpen toen ik haar backstage bracht.’

Robbie onderdrukte een grom. Daar had je het alweer. Als het niet een van de ongetrouwde of gescheiden vrouwen in het dorp was, was het wel zijn eigen moeder. Iedereen wist wat het beste voor hem was. Dachten ze tenminste.

‘Een heel lieve vrouw,’ ging Bonnie door met een hoopvolle blik in haar ogen. ‘Ook helemaal alleen. Ze vertelde dat haar man haar en hun dochtertje had verlaten toen het kindje pas twee was!’ Ze klakte met haar tong. ‘Ze is terugverhuisd naar Blue Harbor vanuit de omgeving van Detroit. Wilde dat haar kind zou opgroeien in een plaats waar mensen naar elkaar omkijken. Ze gaat elke avond met de ferry naar Evening Island. Werkt daar voor het grote hotel. Een goede functie, ook nog.’ Bonnie liet een glimlachje zien.

‘En dat heeft ze allemaal zomaar verteld?’ Robbie trok een wenkbrauw op. Hij wist over wie zijn moeder het had. Natalie Clark, toevallig ook een nicht van Steve Conway aan de kant van zijn vrouw. Wat hem betrof een kwestie van belangenverstrengeling en dus verboden terrein, en dat vond hij prima.

‘Nou, we raakten aan de praat terwijl ze hielp met Keira’s haar.’ Zijn moeder snoof verdedigend. Toen, omdat ze zich niet kon beheersen, voegde ze eraan toe: ‘Het is een mooie vrouw. Ik weet nu ook weer waar ik haar van ken. Een van de meiden van Clark. Zulke prachtige blauwe ogen!’

‘Mam.’ Robbies stem had een waarschuwende klank, en omdat dit niet voor het eerst was, hoefde hij niet uit te weiden.

Toch zette zijn moeder onschuldig grote ogen op. ‘Wat? Ik benoem gewoon een feit. Ze heeft erg mooie ogen.’

Natalie had inderdaad mooie ogen. Hij was niet immuun voor dat feit. Hij was ook niet blind voor het feit dat ze iets met hem wilde en dat zijn moeder daar overduidelijk dolblij mee zou zijn.

Hij was dankbaar dat het licht werd gedimd en het gordijn openging. De muziek begon in de hoek van de ruimte, waar Jenna Conway achter een kleine vleugel zat.

Bij het zien van Britts nicht – en technisch gezien ook die van Natalie, aangezien Jenna de dochter was van Steve en Miriam – verschoof Robbie onrustig op zijn stoel. Steve had hem moeten waarschuwen dat Britt na al die tijd terugkwam. Hij nam aan dat hij het had moeten zien aankomen, dat hij haar vroeg of laat zou tegenkomen, toen hij afgelopen voorjaar terug naar Blue Harbor was verhuisd. Maar het gerucht ging in het dorp dat Britt slechts één keer was teruggekomen sinds ze op haar achttiende was vertrokken, en tegen die tijd had hij de hoop en het wachten op haar al opgegeven.

Robbie bracht zijn aandacht naar het podium toen de muziek veranderde en een parade van kleine meisjes in lila glitterjurkjes hun plaatsen innam, na veel verwarring waar het publiek, dus ook Robbie, besmuikt om lachte.

Links van het midden stond Keira. Haar haar zat perfect, dat moest hij toegeven, en door haar make-up zagen haar wangen er roziger uit dan anders. Ze ving zijn blik en glimlachte, en in dat moment, dat ene perfecte moment, was zijn hart zo vervuld dat niets anders ertoe deed. Niet dat ze geen moeder meer had. Niet dat hij zijn leven had moeten opgeven en terugkeren naar het dorp dat hij dacht jaren geleden achter zich te hebben gelaten. Niet het feit dat het meisje dat was weggegaan, dat hij had geprobeerd te vergeten en waarvan hij had gedacht dat het hem was gelukt, terug was.

En dat hij nu aan niets anders kon denken dan haar.

*

Britt remde langzaam af terwijl ze Water Street in reed en aan het einde van de straat haar ouderlijk huis zag verschijnen. Het was het witte, victoriaanse huis waar ze de eerste achttien jaar van haar leven had gewoond. Het huis waar zij en haar zussen in de zomer op de veranda zaten, limonade dronken en praatten over speelgoed en games, later over kleding en make-up en uiteindelijk over jongens. Het huis waar haar moeder vaak in de keuken achterin was, waar ze taarten bakte met het fruit van de boerderij.

Het huis waar hun moeder hun het ergste nieuws van hun leven had verteld.

Ze had het vermeden hier terug te komen, in dit huis, sinds de dag dat ze vertrokken was. Ze had de realiteit vermeden omdat ze wist dat deze keer, als ze naar binnen ging, haar moeder niet bij het grote keukeneiland zou staan om appels te schillen of een taartbodem uit te rollen. Dat haar schort aan het haakje in de voorraadkast zou hangen. Of nog erger: dat het er helemaal niet meer zou zijn.

Achter haar werd getoeterd. Ze schrok op, keek in haar achteruitkijkspiegel en zag haar zus Cora naar haar zwaaien met een brede, ongeduldige glimlach.

Oké. Ze stond inderdaad midden op de straat stil, ook al was het hier haast nooit druk.

Nu kon ze geen andere kant meer op, dus ze liet de rem los en reed het grind van de oprit op, waarbij ze oplette dat ze genoeg ruimte overliet voor haar op een na jongste zus. Ze stapte de koele vooravondlucht in en het geluid van het water dat op de oever klotste kalmeerde haar iets.

Cora sprong uit de auto, haar kastanjebruine haar – dezelfde kleur als dat van hun vader – achter haar aan in een paardenstaart, en Britt was nog maar net uit haar eigen auto gestapt of ze werd al uitbundig omhelsd. Zoals altijd rook Cora naar kaneel en kruidnagel, ook al was het juni. Een van de gevaren van een feestdagenwinkel die het hele jaar open was, nam Britt aan.

‘Niet te geloven dat je hier echt bent,’ zei Cora, snel met haar ogen knipperend.

‘Natuurlijk ben ik er,’ zei Britt. Ze vroeg zich af of haar zus de verdedigende toon die in haar stem was geslopen opmerkte. Om eerlijk te zijn was Cora’s commentaar terecht. Misschien was Britt zelf degene die niet helemaal eerlijk was geweest door uit te vliegen en haar jongere zussen achter te laten met het leven dat zij niet aankon.

Ze keek naar het huis en toen terug naar Cora. ‘Hoe gaat het met hem?’

Cora knikte ernstig. ‘Goed, denk ik. Maddie is het meest bij hem en Amelia brengt hem elke dag eten uit het café.’

Britt knikte. Ze droegen allemaal hun steentje bij. Het was goed dat ze er was.

‘En…’ Cora begon weer te knipperen, iets te snel naar Britts smaak. ‘En hij krijgt thuiszorg. Dat heeft Amelia geregeld. Ik denk dat ze zich schuldig voelde dat ze hier niet elke dag kon zijn, en er is een goed bureau…’

‘Klinkt als een goed idee,’ zei Britt. Per slot van rekening hadden zij geen van allen medische ervaring, en het leek alsof ze het druk genoeg zou krijgen in de fruitgaard. Daarover gesproken… ‘Ik wist niet dat Robbie Bradford weer hier woonde.’