Zomer van tweede kansen

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

Hoofdstuk 12

Hoofdstuk 13

Hoofdstuk 14

Epiloog

Olivia Miles

Zomer van tweede kansen

Uitgegeven door April Books

www.aprilbooks.nl

ISBN 9789083219080

ISBN e-book 9789493297029

NUR 340

© 2022 voor de Nederlandse vertaling April Books

Oorspronkelijk gepubliceerd onder de titel Second chance summer © 2020 Megan Leavell. Deze vertaling is tot stand gekomen met bemiddeling van Mo Literary Services.

Vertaling Félicia Gravenberg

Vormgeving Gaby Berendsen, Studio Font

Alle rechten voorbehouden

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Dit boek is fictie. Namen, personages, locaties en incidenten zijn ontsproten aan de fantasie van de auteur. Soms worden voor sfeerbeschrijvingen plaatsen en publieke namen gebruikt. Iedere gelijkenis met echte mensen, levend of dood, of met bedrijven, evenementen, instituten of locaties berust op louter toeval.

Hoofdstuk 1

De zomer in Blue Harbor was altijd Amelia’s favoriete tijd van het jaar, en niet vanwege alle toeristen die vaak langskwamen in haar kustcafé en zo voor een buffer zorgden om de stillere maanden door te komen. De zomer in haar dorp in het noorden van Michigan bracht nog meer herinneringen naar boven dan haar verjaardag en de feestdagen. Het deed haar denken aan lange, luie dagen waarop ze in het meer zwom, fietste met haar zussen en kersen plukte in de fruitgaard van haar familie. De zomer stond voor eten aan de picknicktafel achter hun huis, met warme taart en smeltend ijs, en laat opblijven en wachten op de vuurvliegjes.

Het was een tijd om te ademen. Om te dromen. En, ooit, om verliefd te worden…

Amelia keek naar een jong stel in de hoek van de patio. Ze pakten over tafel heen elkaars hand vast. Ze hadden een toetje gedeeld – in haar beleving een teken van echte intimiteit – en ze stelde zich voor dat ze straks langs het meer zouden wandelen, dat glinsterde in de ondergaande zon.

Ze wenste ze een fijne avond nadat ze hadden afgerekend. Haar blik ging naar de lege winkelpui tegenover haar café. Daar zat tot voor kort het schrijfwarenwinkeltje van Gladys O’Leary. Maar Gladys had geen opvolger weten te vinden toen ze eind vorig jaar met pensioen wilde en het gerucht ging dat het al een paar jaar niet zo goed liep. Amelia was benieuwd geweest wie het pand zou huren en wat er voor winkel in zou komen, want dat zou ook mensen naar haar café trekken, maar tot nu toe was het er leeg en donker. En ongezellig.

Nou ja, daar hoefde ze zich nu niet druk over te maken. Op dit moment had ze geen extra klanten nodig. Ze kon de mensen die er waren al bijna niet bedienen.

Met een zucht ruimde Amelia de tafel af en liep ze weer het Firefly Café binnen, waar zich in de paar minuten dat ze buiten was alweer een rij had gevormd. Haar zus Maddie stond uitgeput achter de balie.

‘Ik heb net twee tafels afgeruimd op de patio,’ zei Amelia. Ze hadden vanavond te weinig mensen omdat het donderdag was, wat meestal meer een avond was voor de locals. Maar nu was het augustus, en in de zomer kwamen mensen hier een week of twee naartoe in plaats van alleen een weekend.

De zomer was alweer bijna voorbij, realiseerde ze zich. Bijna net zo snel als hij was begonnen.

Amelia liep terug naar de keuken en checkte het rooster. Morgen stonden er gelukkig meer mensen ingeroosterd. Maddie had al meer uren gewerkt, maar vanaf morgen tot aan het weekend van Labor Day, begin september, zouden ze constant minstens met z’n drieën zijn. Ze hoefde alleen deze avond nog door te komen.

En dat vervelende alarm uitzetten.

Ze haastte zich naar de oven en trok de deur open. Ze vergat bijna een ovenwant te pakken voor ze het verbrande brood eruit haalde. Ze zette het bakblik op het aanrecht en mompelde een vloekwoord.

‘Ik heb die twee koppels een tafeltje gegeven en nog een stel in de voorkamer…’ Maddie zwaaide met haar hand door de rooklucht terwijl ze de keuken in kwam. ‘Sjezus. Staat er iets in de fik?’

‘Bijna.’ Amelia zuchtte. Ze had geen keus, ze moest een nieuw flatbread maken – een favoriet in het café. Ze maakte hem met drie verschillende kazen van een lokale boerderij en met basilicum en tomaten uit haar eigen tuin.

‘Tafel twaalf?’ vroeg Maddie, die de bonnetjes bekeek. ‘Ik geef ze een fles huiswijn om het goed te maken.’

De huiswijn kwam van de fruitgaard en wijnmakerij van hun familie, hier in Blue Harbor.

‘Dank je, Maddie.’ Amelia wierp haar zusje over haar schouder een glimlach toe terwijl ze het deeg uitrolde waarvan ze grote hoeveelheden in de koelkast had liggen.

Zodra dat geregeld was, en Maddie kwam zeggen dat de gasten blij waren met de fles wijn, werkten ze een paar minuten in stilte naast elkaar. Amelia deed de hartige en Maddie de zoete baksels. Amelia wist dat haar jongste zus uiteindelijk iets voor zichzelf wilde, een bakkerij of een koekjesbedrijf. Ze was goed in bakken en vooral in taarten. Maar voor nu leek Maddie blij met het werk hier en Amelia gaf haar met alle liefde de ruimte die ze nodig had om te creëren en experimenteren, en om van haar te leren. Ook, bedacht ze terwijl ze zelfgemaakte pesto over het flatbread uitsmeerde, van haar fouten.

Toen het brood in de oven lag en de timer aanstond, keek ze uit het open raam dat de keuken van de balie scheidde en ving ze een glimp op van haar oudere zus, die zo te zien net binnen was gekomen.

‘Britt is er,’ zei ze tegen Maddie. ‘En Robbie,’ voegde ze eraan toe toen ze Britts ex-vriendje zag – nu weer haar vriend. Meer dan dat: hij hielp Britt met het runnen van Conway Orchard sinds hun vader met pensioen was.

‘Is Keira bij hen?’ Maddie keek op. Robbies zeven jaar oude dochter was een lieveling van het café en bovendien een professioneel voorproever, ook al was ze vrij snel tevreden. ‘Ik heb het laatste bloemvormige koekje bewaard voor als ze zou langskomen.’

Amelia lachte naar haar zusje. ‘Net als Dorothy vroeger,’ zei ze. Dorothy was de oorspronkelijke eigenaar van het café, dat destijds haar naam droeg. Maddie was de jongste van de vier zussen Conway en ze scheelde meer dan drie jaar met Amelia. ‘Weet je nog dat ze altijd een haverkoekje voor ons bewaarde? Dat ze zei dat het toevallig de allerlaatste was, ook al wisten we allemaal dat ze het had achtergehouden?’

Maddie knikte. ‘Die waren zo lekker. Bijna net zo lekker als…’ Ze snoof diep in en pakte de zak van waxpapier met het bloemkoekje.

Maddie hoefde die zin niet af te maken; Amelia wist wat ze bedoelde. De koekjes hier in het café waren bijna net zo lekker als die van hun moeder, maar ze haalden het er niet bij. Zelfs zij had niet durven proberen haar moeders koekjes te evenaren, ook al hield ze nog zo van het café en de keuken. Maar Maddie… Maddie had de toetjesrecepten die hun moeder haar door de jaren heen in de keuken had leren klaarmaken voortgezet, en Maddies taarten, koekjes en cakes waren net zo lekker als die van hun moeder.

‘Ik ga nog even een rondje maken,’ zei Maddie voordat ze de eetzaal in ging.

Amelia richtte zich weer op het borden klaarmaken. Haar hart voelde zwaarder dan een paar minuten geleden. Ze was nog maar zestien toen haar moeder was overleden en zij en haar zussen waren elk op hun eigen manier met het verlies omgegaan. Britt was zodra ze kon uit het dorp vertrokken en niet teruggekomen. Cora had haar moeders kersttradities in ere gehouden, ook toen de rest te verdrietig was om een boom neer te zetten, en Maddie was de recepten blijven bakken die hun moeder zo graag met hen deelde.

En Amelia… Amelia had in Britts afwezigheid voor het huis gezorgd, voor de jongere meisjes, voor het dagelijks reilen en zeilen. Ze probeerde zich te richten op praktische dingen en liet haar hart overal buiten.

Maar toen dit café kort na haar afstuderen op de markt was gekomen, wist ze dat het van haar moest zijn en dat haar vader het niet erg zou vinden als ze haar werk in de fruitgaard achterliet om haar droom na te jagen. Haar moeder nam hen hier na schooltijd vaak mee naartoe voor een snack, om te praten over hun dag. In dit café was ze overgegaan van praten over jongens die haar knepen tijdens het verhaaltje naar jongens op wie ze haar oog had laten vallen. Het was een plek vol comfort en hoop, een lichtpuntje in de donkerste dagen, net zoals de vuurvliegjes die de hemel verlichtten.

En nu was het van haar. Helemaal van haar.

‘Joehoe!’

Amelia had inmiddels geleerd niet te schrikken van de zangerige begroeting van haar vaders vriendin – niet al te erg tenminste. Ze keek op en zag Candace’ gezicht door het raam. De vrouw had zichzelf weer eens toegang verschaft tot de ruimte achter de balie, en het leek erop dat ze vandaag haar haar had laten doen. Haar krullen waren groter en springeriger dan ooit.

‘Hoi Candace,’ zei ze met een afwezige glimlach. Het gebeurde vaak dat haar familie naar het café kwam en ze aten hier een paar avonden per week, maar iedereen hier tegelijk zien was niet bepaald gewoon, en Amelia en haar zussen moesten nog wennen aan deze vrouw met wie hun vader sinds juni een relatie had.

‘O, jullie meiden! Altijd zo formeel! Je weet toch dat je me Candy mag noemen!’

Amelia beantwoordde Candy’s brede glimlach, en ondanks haar eigen terughoudendheid moest ze toch grinniken. ‘Je kent me. Als ik aan het werk ben…’

‘Zo professioneel! Ik weet het!’ Candy bleef staan bij het raam, waardoor Amelia de tafels niet kon zien. Haar vader zat al aan de bar, zag ze.

‘Maddie komt eraan om jullie bestelling op te nemen,’ zei ze in de hoop dat Candy daardoor achter de balie weg zou gaan en zou gaan zitten, als een gewone klant. Een niet-betalende klant dan wel, want Amelia bracht haar familie nooit iets in rekening. Dat voelde niet goed.

Candy bleef grijnzen. ‘Je kunt goed koken. Misschien laat ik je een dezer dagen het recept zien van mijn beroemde kaaskoekjes.’

Amelia hield haar ogen gericht op de snijplank terwijl ze een baguette sneed. Zover zij wist waren die kaaskoekjes alleen beroemd binnen de muren van hun huis, waar Candy nu officieel woonde. Toch zei ze: ‘Ik zal ze binnenkort proeven. Beloofd.’

‘Ik kan er een paar brengen,’ bood Candy aan. ‘Als ik eens wat vroeger kom? Wat meiden-onder-elkaar-tijd in de keuken?’ Ze lachte hardop. Heel hard.

Amelia pakte de borden voor de volgende bestelling – veldsla met verse geitenkaas en witvis met als bijgerecht haar zoete-aardappelfrites – en liep ermee door de klapdeuren, waarbij ze Candy’s open armen en wiebelvingers ontweek met een gebaar naar de borden.

‘Deze mogen niet vallen!’ waarschuwde ze. ‘O! Ik geloof dat Maddie al bij pap staat.’ Ze glimlachte naar haar vader en schonk haar zusje een waarschuwende blik, die Maddie meteen begreep. Ze hadden als kinderen allemaal de kunst geperfectioneerd van stille blikken, en nu Candy in hun leven was, kwam dat goed van pas.

Maddie riep Candy om de specials te bespreken en Amelia ademde opgelucht uit terwijl ze de borden neerzette bij tafel zes voordat ze naar de patio ging om Britt te begroeten.

Het stelletje in de hoek zat nu naast elkaar van het uitzicht te genieten, wijn te drinken en lieve woordjes te fluisteren.

Amelia onderdrukte een zucht.

‘Even zodat je het weet: papa is hier. Met Candy,’ zei Amelia, voor het geval er verwarring over zou bestaan.

Britts ogen schoten naar haar toe en Amelia zag dat Robbie zijn best deed om niet te lachen – en daar vreselijk in faalde.

‘Het is niet grappig,’ waarschuwde Britt, maar ook in haar ogen schitterde plezier. Sinds Candy in hun leven was, hadden ze zich leren aanpassen. Ze leek in niets op hun kalme, bescheiden moeder, maar hun vader was net zo blij met haar. Hij had een tweede kans gekregen in de liefde, en daar moesten ze achter staan.

Ook al was Candy nogal… knuffelig.

‘Wat een mooie avond,’ zei Robbie. Hij nam een hap van Keira’s koekje, wat leidde tot een kreetje van protest.

‘Drukke avond,’ zei Amelia. Maar toch heel mooi. Er kwam een briesje van het meer en er was nog een restje licht in de lucht.

Ze zouden over een klein uur dichtgaan, dus ze kon een wandeling maken langs het water of op deze patio gaan zitten en een welverdiend glas wijn drinken. Misschien zouden Britt en Maddie blijven. Of zou Cora zelfs komen, al was zij wat meer een huismus dan de rest.

Maar de kans was groot dat ze in plaats daarvan zou beginnen met de voorbereidingen voor morgen en dan naar huis zou gaan. Haar voeten waren moe en ze keek al uit naar de gelegenheid om haar favoriete series te kijken. En ze had in het weekend een bak blauwebessenijs gemaakt als test voor de maandelijkse special…

Hoewel dat allemaal fijn klonk, was het in werkelijkheid best eenzaam, en nu ze haar zus zag zitten naast haar grote liefde, met zijn arm losjes om haar stoel geslagen, stak dat. Amelia was blij voor Britt en ook voor Robbie en Keira, en ze waren allemaal dolgelukkig dat Britt begin deze zomer had besloten terug te komen naar het dorp. Maar soms, vooral op deze heerlijke, warme avonden, kon Amelia het niet helpen dat ze het gevoel had dat iedereen een tweede kans kreeg in de liefde behalve zij.

Britt leunde naar voren en legde een hand op haar pols. In haar ogen las ze de onuitgesproken woorden. Ze moesten praten.

Amelia vroeg zich af of Britt weer iets zou zeggen over Candy, en hoe graag Amelia ook het goede in die vrouw wilde zien, ze wilde graag even ventileren over de manier waarop Candy zich gedroeg alsof het café thuis was – net als het victoriaanse huis waarin zij waren opgegroeid. Maar Maddie riep haar vanuit de patiodeur en onderbrak het moment.

‘Amelia, moet ik je flatbread even checken?’

Haar flatbread! Amelia mompelde een excuus en haastte zich weg, want het bestond niet dat ze de bestelling twee keer liet aanbranden!

Ze haastte zich langs de tafels, om de balie heen, negeerde Candy’s ‘joehoe!’ en zei tegen zichzelf dat dat kon wachten. Het moest wachten. De timer ging al af. Ze hadden te weinig personeel. Meestal bleef ze als het druk was rond etenstijd in de keuken en ging ze alleen de eetzaal in als er een collega in de keuken stond.

Ze pakte een ovenwant, trok de deur open en slaakte een zucht van verlichting toen ze zag dat ze net op tijd was. Ze legde de flatbread op een bord en gaf hem aan Maddie, die net binnenkwam en meteen weer verdween, met een knipoog.

Goed. Ze had een drankje nodig. Of nog beter: eten. Zoveel tijd als ze in deze keuken doorbracht om voor anderen te koken, zo weinig tijd had ze om zelf fatsoenlijk te eten.

Ze keek naar de schaal brownies die Maddie had gemaakt voor de dessertspecial van de dag en, nadat ze twee keer op de wandklok had gekeken om in te schatten dat ze niet uitverkocht zouden raken, sneed een groot stuk af. Het was vol en dik en ze wist dat het perfect zou combineren met een glas koude melk. Ze deed de koelkast open en vroeg zich af of room ook zou werken toen ze opschrok door het geluid van een vallende pot.

‘Maddie? Gaat het?’

Toen ze niks hoorde, deed Amelia haar ogen dicht. Ze telde tot drie. Om de toonbank heen lopen was één ding, maar als Candy dacht dat ze deze keuken zomaar kon binnenkomen…

Amelia propte de rest van de brownie in haar mond, pakte met één hand de melk en met de andere de room en stapte naar achteren zodat de koelkastdeur kon dichtvallen.

En daar stond hij ineens. De onverwachte gast in haar keuken. Maar geen ongewenste gast.

Matt Bradford. Hij zag er nog net zo goed uit als de laatste keer dat ze hem gezien had, meer dan twaalf jaar geleden. Nog steeds de jongen met de blauwe ogen en het warrige, vuilblonde haar. Nog steeds de jongen die haar hart op vijftienjarige leeftijd had veroverd en drie jaar later had gebroken. Hij was met zijn ouders verhuisd en had zijn leven ergens anders geleefd. En nu was hij terug.

In haar keuken.

En zij had een enorm stuk brownie in haar mond gepropt, waardoor haar wangen bol stonden als die van een eekhoorn die nootjes bij elkaar scharrelde voor de winter. Ze probeerde te kauwen, maar de plakkerigheid maakte dat lastig, en hoe meer ze het probeerde, hoe langer het leek te duren. Ook al hield ze twee flessen koude zuivel in haar handen en had ze net haar hoofd uit de koelkast gehaalde, ze voelde de warmte in haar opbouwen, naar haar gezicht trekken en zich over haar nek verspreiden.

Ze zag een schittering van plezier – of misschien verwarring – in zijn ogen terwijl hij lachend naar haar keek.

Eindelijk slikte ze. Het was eigenlijk een te groot stuk om door te slikken en ze onderdrukte de neiging om te hoesten. ‘Matt!’ zei ze, bij gebrek aan betere tekst. Wat kon je zeggen tegen een man die je meer dan tien jaar niet had gezien, ook al had je de helft van die tijd aan hem gedacht?

Zijn blik vernauwde zich wat en ze had het akelige gevoel dat een van haar tanden bruin was door de brownie.

‘Sorry dat ik je liet schrikken.’ Zijn grijns werd breder toen hij de schaal op het aanrecht naast hem recht zette.

Ze slikte weer, zette de melk neer en ademde diep in. ‘Dit is… nogal een verrassing!’ En een grote ook, waar ze al jaren niet meer op durfde te hopen.

Ze stonden even ongemakkelijk tegenover elkaar, niet zeker of ze elkaar zouden knuffelen, allebei naar voren en weer naar achteren bewegend, en o… die hitte hier! Haar wangen stonden in brand.

Uiteindelijk stopte Matt zijn handen in zijn zakken, waardoor hun gekke dansje stopte. ‘Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik de keuken zomaar binnenkom, maar ik was met Robbie aan het praten en Britt zei dat je hier was, en nou ja. Ik wilde even hoi zeggen.’

Hij wilde even hoi zeggen. Kalmeer, Amelia. Hij wilde je niet ten huwelijk vragen of zo. Hij wilde alleen hoi zeggen.

‘Hoi,’ zei ze met een glimlachje.

‘Hoi.’ Zijn ogen glansden en het woord hing tussen hen in terwijl de stilte groeide. Ze had gedacht dat ze Matt nooit meer zou zien. Hij behoorde tot haar verleden. Maar nu stond hij in haar keuken en zei hij hoi.

Ze ademde in en knipperde snel. Ze probeerde aan iets luchtigs te denken, terwijl ze eigenlijk wilde vragen: waarom nu? Waarom was hij niet eerder teruggekomen?

‘Ben je het weekend hier?’

‘Wat langer,’ zei hij. ‘Ik logeer bij Jackson.’

Natuurlijk. Matt was altijd close geweest met zijn neven, en Robbies oudere broer was een vrijgezelle man met een groot huis aan de rand van het dorp.

Ze deed haar mond open om te vragen hoeveel ‘langer’ betekende, maar wist zichzelf tegen te houden. Het zou haar niet moeten uitmaken. Ze betekenden niets meer voor elkaar.

Maar afgaand op het vlinderige gevoel in haar buik was ze daar niet zo zeker meer van.

‘Ik ga naar de pub,’ zei hij. Hij bedoelde de pub van Jackson in de herberg van zijn ouders aan Main Street. Ze vroeg zich afwezig af of dit een uitnodiging was of dat ze er te veel achter zocht. ‘Maar ik wilde even hoi komen zeggen.’

Hoi. Alweer. Ze glimlachten naar elkaar. Nee hoor, dit was niet raar. Helemaal niet.

‘Ik ben blij dat je bent langsgekomen. Hoe gaat het?’

Hij knikte. ‘Goed. Heel goed. En het lijkt erop dat dat ook voor jou geldt!’

Ze knikte, trots op wat ze had bereikt, op deze keuken. Maar het enige wat ze wilde, meer nog dan dat haar moeder het had kunnen zien, was dat Matt er deel van had uitgemaakt.

Er ging een timer af omdat het laatste visgerecht klaar was en ze vloekte tegen zichzelf, want het kon niet wachten, tenzij ze verkoolde vis wilde serveren – en dat wilde ze niet.

Ze pakte een ovenwant en Matt liep naar de deur. ‘Ik zie dat je het druk hebt. Misschien kunnen we binnenkort bijpraten, nu ik hier toch ben?’

‘Dat zou ik leuk vinden,’ zei ze, al wist ze niet zo zeker of ze dit moest doen. Hij had tenslotte het dorp verlaten en nooit gebeld of geschreven. Hij was gewoon verdwenen.

‘Tot gauw dan,’ zei hij, terwijl hij langzaam de deur door verdween.

Ze knikte. Ze wilde niks meer zeggen voor het geval haar tanden nog vol chocola zaten en kon niks meer zeggen omdat ze nog altijd niet echt kon geloven dat dit gebeurde. Ze was nooit erg spontaan of ad rem geweest. Ze hield van plannen, strategie, voorbereiding.

Maar hierop had ze zich nooit kunnen voorbereiden.

Hij stopte nog even bij de deur en zei: ‘Leuk om je weer te zien, Amelia.’

Ze ademde in en durfde niks te zeggen omdat ze zichzelf nu echt niet vertrouwde dat ze er niet uit zou flappen hoe onwijs fantastisch het was om hem te zien. Dat hij knapper was dan ze zich herinnerde, en ze had zo hard haar best gedaan om het zich niet te herinneren. Ze had zelfs de foto’s van hem in haar oude kamer in haar vaders huis achtergelaten toen ze jaren geleden verhuisde. Ze had geprobeerd verder te gaan met haar leven, net als hij.

Ze glimlachte en deed de oven uit. Vanuit haar ooghoeken zag ze hem weglopen en via het raam kon ze hem volgen tot aan de patio.

Candy ving haar blik en maakte een overdreven juichgebaar met haar handen, ook al kon ze niet weten wie Matt was of wat hij voor haar had betekend.

Matt Bradford was terug in Blue Harbor. Amelia draaide zich van de raamopening af om haar glimlach te verbergen en te genieten van de opwinding die opsteeg in haar borst.

Misschien zou deze zomer haar toch een tweede kans geven voordat het allemaal voorbij was.

Hoofdstuk 2

De volgende ochtend stond Maddie op haar te wachten buiten het huis waar ze samen woonden, nog voor de zon door de wolken heen kwam. Het was een klein huis met een pannendak in het hart van Blue Harbor en op loopafstand van het café. Het was ideaal vanwege het zelfstandige huurhuis op de bovenverdieping, de grote veranda die aan Amelia’s keuken grensde en de trap naar een stukje gras waar ze haar tuin van had gemaakt, vol kruiden en groenten die ze gebruikte voor haar seizoenskaart.

Dat Maddie er was komen wonen was niet het plan geweest, maar het was wel een voordeel. Amelia had altijd beschermende gevoelens gehad jegens haar jongste zusje en nu ze dankzij haar een appartementje had (met korting, al vertelde ze dat Maddie niet) gaf dat Amelia gemoedsrust; een ding minder om zich zorgen over te maken. Ze had zich zoveel zorgen gemaakt – vanaf het moment dat hun moeder voor het eerst de diagnose kreeg tot aan nu, nu ze zich alweer druk maakte over de winter en hoopte dat haar niet hetzelfde lot beschoren zou zijn als de schrijfwarenwinkel, ook al wist ze rationeel wel dat ze een groep vaste bezoekers had in het dorp die dat nooit zouden laten gebeuren.

Amelia nam aan dat ze zich niet meer zoveel zorgen hoefde te maken over hun vader nu hij Candy had. Toch bracht ze hem meerdere keren per week gezond eten, ook al maakte Candy graag ‘comfortfood’ voor ‘Denny’ klaar. Die vrouw had een grote liefde voor boter.

Misschien was alleen haar liefde voor Dennis Conway groter, dacht Amelia glimlachend. Ze was echt blij voor haar vader. Ze wist alleen niet meer precies wat haar rol was.

‘Dus…’ Maddie keek haar suggestief aan terwijl ze begonnen aan de korte wandeling naar het café. ‘Matt Bradford is hier.’

‘Daar lijkt het op,’ verzuchtte Amelia, maar het lukte haar niet om haar toon luchtig te houden. Ze had de scène in de keuken de hele avond opnieuw in haar hoofd afgespeeld en had zichzelf actief moeten tegenhouden om niet naar de pub van de Carriage Inn te gaan nadat ze de lichten van het café had uitgedaan, omdat dat te gretig zou overkomen.

En trouwens, ze hoefde niet te weten hoelang hij hier was. Het had geen zin om voor iemand te vallen die hier maar kort was, vooral omdat zij niet van plan was ooit weg te gaan.

‘Heb je met hem kunnen praten?’

Amelia wilde haar zus niet te veel hoop geven, wat wel zou gebeuren als Maddie wist dat Matt haar keuken in was gekomen, dus ze haalde alleen maar haar schouders op en zei: ‘Een beetje. Kort. We hadden het gisteravond zo druk.’

‘Nou, ik heb hem gezien met Britt en Robbie en ik kon het niet helpen dat ik me afvroeg of Britt dit al wist!’

Maddie verwoordde haar gedachten, en Amelia herinnerde zich inderdaad dat Britt ergens met haar over wilde praten. Ze had gewaarschuwd kunnen zijn als de avond anders was gelopen. Dan had ze daar niet gestaan met een mond vol brownie.

Ze had de hele avond vol spanning naar de deur kunnen kijken.

Nee, zo was het beter. Met brownie en al.

‘Hij is leuk,’ zei Maddie met een ondeugende glimlach.

Amelia haalde haar schouders op en viste haar sleutels uit haar katoenen tas. ‘Ja. Maar hij was niet alleen leuk, hij was ook… lief. Net als Robbie.’

‘Niet zoals Jackson, dus,’ zei Maddie met een opgetrokken wenkbrauw.

‘Jackson is wel leuk,’ zei Amelia bedachtzaam terwijl ze de deur opentrok. ‘Hij is alleen geen… relatiemateriaal.’

En hij was veel te oud voor Maddie. Niet dat die interesse had laten blijken in de meest begeerde bachelor van Blue Harbor, nu Robbie en Britt weer samen waren. Jackson was charmant en knap, en dat wist hij. Hij zou uiteindelijk wel een vrouw vinden die hem aankon.

Amelia wilde soms dat ze net zo zeker kon zijn van haar eigen lot.

‘Er loopt maar weinig mannelijk relatiemateriaal rond in dit dorp,’ zei Maddie op teleurgestelde toon. Ze deed het licht in de keuken aan en pakte meteen gekoeld deeg uit de koelkast om van start te gaan. De ochtenden waren altijd druk, als mensen koffie kwamen halen en snel ontbeten voordat ze verdergingen met hun dag.

Vandaag maakte Amelia drie soorten quiche en Maddie bakte kersenscones met het fruit van Conway Orchard, naast de kaneelbroodjes die altijd uitverkocht raakten, tot groot ongenoegen van velen. Amelia kon haar wel vragen om er meer te maken, maar de vraag-aanbodverhouding was goed zo. Door de urgentie kwamen mensen hier vroeg en vaak.

‘Nou, Blue Harbor wemelt niet van de single mannen. Tenzij het toeristen zijn.’ Die, net als Matt, niet lang bleven, hielp Amelia zichzelf herinneren.

Ze pakte een doos verse eieren van de bovenste plank. Ze wilde aan de slag om haar gedachten van Matt Bradford af te leiden.

‘Over toeristen gesproken,’ zei Maddie en ze legde de deegroller neer om in haar tas iets te zoeken. Ze haalde er uiteindelijk een stukje papier uit dat ze uit een tijdschrift had gescheurd en gaf het aan Amelia. ‘Dit is een van de grootste magazines in de Great Lakes. Ze organiseren een wedstrijd voor de top tien cafés in de regio en ik vind dat we ons moeten inschrijven!’

Amelia scande de lijst regels, die niet ingewikkeld was, maar natuurlijk wel tijd zou kosten. Een korte tekst over het café. Een kenmerkend recept. En foto’s. En de deadline was volgende week vrijdag.

‘Dus? We kunnen op het laatste moment meedoen,’ zei Maddie toen Amelia dat benoemde. ‘De winnaar wordt over twee weken bekendgemaakt!’

‘We hebben het druk,’ zei Amelia en ze gaf het knipsel terug aan Maddie.

‘Maar niet lang meer,’ reageer Maddie, alsof Amelia daaraan herinnerd moest worden. ‘En met zoiets als dit kunnen we ons op de kaart zetten. Mensen aantrekken uit andere plaatsen. Je weet hoe erg de mensen hier in de winter soms snakken naar iets anders dan hun eigen huis.’

‘Ik zal erover nadenken,’ zei Amelia eindelijk, en Maddie prikte het artikel glimlachend op het prikbord dat Amelia had opgehangen voor recepten en ingrediëntenlijsten.

‘Denk je er ook over na om vanavond met me uit te gaan?’ vroeg Maddie.

Amelia gooide een scheutje room bij de eieren en pakte de garde. ‘Waar wil je heen? Het is op vrijdagavond in augustus overal overvol.’

‘Daarom moeten we ook uit!’ Maddie tutte terwijl ze weer het deeg ging rollen voor de quiche. ‘Je bent dertig, Amelia. Wil je echt vanavond naar huis gaan en je omapantoffels aantrekken…’

Amelia lachte hard om de belediging, maar ze kon niet ontkennen dat het waar was. Ze was gek op die grote, bruine, pluizige dingen, ook al waren ze niet zo mooi.

‘En realityseries kijken waarin andere mensen de liefde vinden? De man van je dromen komt niet zomaar aankloppen,’ zei Maddie bestraffend.

‘Nee, maar hij kan wel zomaar mijn keuken binnenlopen,’ zei Amelia half voor de grap, want op een bepaalde manier was dat gebeurd. Haar hartslag versnelde als ze terugdacht aan dat moment. Matt. In Blue Harbor. En hij kwam hoi zeggen.

Maddie, die nog niet alles wist, trok een wenkbrauw op. ‘Ja hoor. Ik meen het, Amelia. Als je iemand wilt vinden om je leven mee te delen, moet je de hort op gaan.’

‘O, dus dat is wat jij van plan bent te doen?’

Amelia waste de groenten die ze vandaag wilde gebruiken en nam de zeef mee naar haar snijplank.

‘Nou, ik ben niet van plan om de rest van mijn leven in jouw huurflatje te wonen,’ zei Maddie.

Nee, en ze was waarschijnlijk ook niet van plan om hier voor altijd te blijven werken. Maddie had een punt, en een goed punt ook. Amelia zat vast in een sleur. Ze ging meestal na het werk naar huis, nam een douche, trok haar joggingbroek of legging aan en krulde zich op op de bank in het gezelschap van de tv. Het enige wat naast haar zat waren haar afstandsbediening, een glas wijn en kliekjes uit het café.

Ze had gewoon niet veel reden gezien om hoopvol de hort op te gaan.

Maar nu was Matt Bradford hier. En zelfs als het nergens toe leidde, zou het alsnog leuker zijn om met Maddie uit te gaan en te kijken of ze hem tegenkwam, in plaats van alleen thuiszitten en zich afvragen wat er zou zijn gebeurd als ze het had geprobeerd.

*