Meest begeerde baas

Annika Martin

Meest begeerde baas

Uitgegeven door April Books

www.aprilbooks.nl

ISBN 9789493297067

ISBN e-book 9789493297036

NUR 340

© 2022 voor de Nederlandse vertaling April Books

Oorspronkelijk gepubliceerd onder de titel The Billionaire’s Fake Fiancée © 2020 Annika Martin. Deze vertaling is tot stand gekomen met bemiddeling van Lennart Sane Agency AB.

Vertaling Iris Veldkamp

Vormgeving Gaby Berendsen, Studio Font

Alle rechten voorbehouden

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

‘By all means, my dear!’

~Dorian Lord, in de soap One Life to Live

1

Tabitha

Rex’ boze baritonstem klinkt rommelend door de opgewreven houten deur die zijn majestueuze kantoor scheidt van de wereld van het gepeupel.

Ik huiver inwendig. Je kunt alleen flarden van woorden horen, maar het is duidelijk dat hij zowel verbaasd als boos is om de incompetentie van de gewone stervelingen om hem heen.

Amanda’s ogen worden groot. ‘Misschien is dit geen goed moment om naar binnen te gaan?’ piept ze.

Ik probeer luchtig te glimlachen. ‘Het komt goed,’ zeg ik. ‘Rex vindt iedereen irritant en hinderlijk. Als je hem leert kennen, zul je zien dat hij anders in elkaar zit.’

Meer geschreeuw.

Amanda ziet eruit alsof ze in de muur wil verdwijnen. Ze verstevigt haar grip op het handvat van mijn verrijdbare case met salonspullen, die glitterroze is met zilveren scharnieren en sluitingen. Ik laat haar alles de kantoren van mijn klanten binnenrijden om ze voor te bereiden op mijn afwezigheid; zo draag ik het stokje als mobiele kapster over. Voor een paar weken tenminste.

Hopelijk maar voor een paar weken.

Nog meer boos gegrom.

Ik glimlach alsof het grappig is. ‘O, Rex toch!’ fluister ik.

Ze bestudeert mijn gezicht. Maak ik een grap?

Ik hoopte dat ze een goede kennismaking met hem zou hebben voordat ze zou worden blootgesteld aan zijn angstaanjagende wraakgod-managementstijl.

Te laat.

Ik trek haar verder opzij, net op tijd voordat een drietal mannen in pak naar buiten stormt en door de hal met dik tapijt loopt, langs vele kantoren – kleine glazen dozen waarin Rex zijn assistenten houdt. De meeste kantoren zijn nu niet meer verlicht, want het is vrijdagavond acht uur.

We zien ze door de hal lopen naar de lege ruimte waar meer van Rex’ assistenten elke dag zwoegen.

Ze gaan door en versnellen als ze in het gebied komen waar de assistenten van Rex’ assistenten aan het werk zijn. Ergens daarachter is waarschijnlijk een kerker waar de assistenten van de assistenten van de assistenten werken, en daaronder zou een martelkamer niet choquerend zijn.

Meer gemopper van binnenuit.

‘Hij is geen slecht mens,’ fluister ik. ‘Het is gewoon zijn stijl.’ Rex O’Rourke is een bloedmooie man met een groot lichaam en roetkleurige wimpers, maar hij is ook eng, op een gothic manier, vind ik. Hij is een soort financiële krachtpatser, het hoofd van Rex O’Rourke Capital.

‘Hm,’ zegt ze, niet overtuigd.

Ik hou mijn glimlach vast. Ik laat haar hier niet onderuit komen.

Ik heb twee kapsters in dienst, en Amanda is mijn beste. Ik heb de beste nodig voor Rex, want er zijn heel specifieke manieren om zijn korte baard te trimmen en zijn haar te knippen, en ik wil niet dat iemand het fout doet. Je moet de knappe vorm van zijn gezicht waarderen; je moet ook rekening houden met zijn gewoonte om zijn handen door zijn haar te halen als hij geïrriteerd is, wat altijd het geval is en wat resulteert in een dramatisch naar achteren geveegde stijl.

Ik hou ervan als hij geïrriteerd met zijn handen door zijn haar gaat. En zijn mooie lippen in een frons trekt, en met zijn krachtige energie de kamer vult, en mensen letterlijk laat bibberen van angst, als honden die onweer voelen aankomen.

Ik ben druk bezig met het opzetten van mijn mobiele salon, en ik weet dat ik dat niet amusant zou moeten vinden, en ik zou me zeker niet moeten voorstellen dat ik mijn handen tegen de fluweelzachte haartjes op Rex’ wangen druk en zijn boze lippen kus.

Afijn.

Ik denk dat ik altijd een beetje een oogje op hem heb gehad. Meer dan een oogje op hem. Rex doet graag alsof ik de irritantste persoon in het universum ben, maar het hart laat zich niet begrenzen.

Ondanks Rex’ schijnbare ergernis over mij heb ik het gevoel dat we een bepaalde band hebben, dat we op elkaar lijken – niet dat hij dat ooit zal erkennen, net zomin als een brullende, boze leeuw zou erkennen dat een klein briesje lekker voelt.

Nee, Rex leeft in een zeldzame wereld van beroemdheden en miljardairs, een sprankelende stratosfeer waar je nooit in de rij voor het postkantoor hoeft te staan of prijsstickertjes van dingen moet afkrabben, en waar je missie van wereldheerschappij misschien wel echt kans van slagen heeft.

Ik knip zijn haar elke vrijdagavond om tien over acht. Dat is het tijdstip waarop de aftermarket-beurshandel sluit, wat dat ook is. Voor die tijd mag hij niet worden lastiggevallen. Als er één ding is wat ik over hem ontdekt heb, is het dat wereldheerschappij het enige is waar hij om geeft.

Meer geschreeuw. Een ander pak, een vrouw deze keer, stormt het kantoor uit. Een man volgt haar, en dan nog een, in sneltempo. Er moet iets gebeurd zijn, want normaal is het rustiger rond deze tijd. Ik zie het graag als onze tijd, hoe stom dat ook klinkt.

Mijn blik valt op Amanda’s strakke greep. Als haar handen trillen, zal ze Rex’ kapsel verpesten.

Ik zou vanavond zijn haar knippen, maar mijn pols zit in een brace dankzij de RSI die mijn leven gaat verwoesten. Ik moet zes weken vrij nemen. Als het dan nog niet beter is, komen er zes extra bij. Ik weet niet hoe ik de huur moet betalen. Ik heb nauwelijks geld voor deze maand.

Daar moet ik niet aan denken.

Amanda verstijft als Rex’ grom klinkt door de nu gedeeltelijk geopende deur. Hij gromt bij wijze van praten. Een andere ongelukkige ondergeschikte is nog steeds daar binnen.

‘De truc met Rex is om hem met plezier te behandelen,’ fluister ik. ‘Plezier is je harnas. En laat hem nooit merken dat je zweet. Laat hem nooit bloed ruiken.’

Ze pakt de koffer harder vast. ‘O-ké.’

‘Serieus, wat er ook gebeurt, laat altijd zien dat je er lol in hebt,’ zeg ik.

‘Maar ik ben niet van nature zo leuk als jij,’ zegt ze.

Ik wil haar zeggen dat ik van nature ook niet leuk ben, maar dat zou ze niet geloven. Ik heb geleerd leuk te zijn. De leukste persoon ooit zijn en nooit mensen laten zien dat ik zweet is mijn levensstrategie, en het heeft me goedgedaan. Vooral met Rex.

Rex is een investeringsman. Misschien hedgefondsen, ik weet het nooit precies. Hij is een soort van beroemdheid in de zakenwereld. Ze zetten zijn foto vaak op de voorkant van tijdschriften. Niet een tijdschrift dat ik ooit zou kopen, maar de Patek Philippe-horlogedragers schijnen alles te grijpen met zijn foto erop als de laatste Doritos op een feestje vol stoners.

En soms, als je naar nieuwswebsites gaat om het laatste nieuws over de koninklijke baby’s te lezen, is er een zijbalk met andere nieuwsberichten waarop je kunt klikken en zie je zijn naam staan naast blurbs over welke aandelen hij koopt en verkoopt, of wat hij denkt over deze of gene markt. Mensen lijken altijd te reageren op wat hij zegt, of ze het er nu mee eens of oneens zijn. In principe is elke uitspraak die uit Rex O’Rourkes mond komt een ding.

Als je rondloopt in zijn chique, milieuvriendelijke hoofdkwartier – een omgebouwd magazijn – zie je zijn handtekening overal op de bewegwijzering. Zijn handtekening is het letterlijke logo van Rex O’Rourke Capital, alsof het zijn persoonlijke belofte is. Rex O’Rourke is een monster, maar als je tekent op de stippellijn, is hij jóúw monster.

‘Loop daar gewoon naar binnen met je kin omhoog en zoek de lol,’ zeg ik. ‘Jij hebt plezier, en hij is haatdragend, en dat is zijn schuld. Het is de enige manier om met iemand als Rex om te gaan.’

‘Oké.’ Ze bijt nerveus op haar lip.

‘Het is waar. Domme mannen als Rex hebben altijd een donker en pijnlijk geheim en ze hebben geen plezier in hun leven.’

‘Hoe weet je dat?’ Amanda vernauwt haar ogen. ‘Heb je dat uit je soap?’

‘Nou… ja,’ geef ik toe. ‘Maar dat maakt het niet minder waar.’

Ik heb een Instagram-account met een soapthema. Ik vind soaps ongelooflijk rustgevend. Soms als ik ’s nachts niet in slaap kan komen, denk ik aan mijn favoriete personages. Ik heb dat de laatste tijd veel gedaan, dat spreekt voor zich. Een polsblessure is behoorlijk angstaanjagend als je kapster bent.

‘De enige manier om met een man als Rex om te gaan is glimlachen, je glitterlaarsjes aantrekken en zijn gegrom negeren. Zie hem als een leeuw met een doorn in zijn poot. Het gaat niet om jou. Hij heeft gewoon een grote doorn in zijn poot,’ zeg ik.

Aan de manier waarop Amanda naar me kijkt, zou je denken dat ik leeuwenpoten heb, en misschien zelfs grote, pluizige manen.

Ik heb het gevoel dat Rex een soort donker gewicht met zich meedraagt – iets wat ik in gedachten houd als hij doet alsof hij mijn grappen haat of gefrustreerde geluiden maakt als ik met mijn geweldige outfits aan kom lopen. Persoonlijk denk ik dat het goed voor hem is om blootgesteld te worden aan iemand met een fantasierijke kledingstijl. De man leeft serieus het leven van een gotische schurk in een eenzaam kasteel, hoewel zijn norse omgang met mensen hem geen kwaad lijkt te doen op het gebied van vrouwen versieren, als we mogen afgaan op de roddelsites.

Ik bekijk soms de foto’s van hem die online verschijnen, gedeeltelijk om te zien hoe zijn kapsel zich in het wild houdt, en ik kan het niet helpen op te merken dat de magere modellen en socialites met wie hij verschijnt, zich op een volkomen saaie manier kleden. Veel aardetinten, veel zwart. Altijd in een grafstemming. Alsof ze denken dat leuke kleuren zijn ogen kunnen beschadigen of zo.

Naar verluidt doet Rex O’Rourke het nooit twee keer met dezelfde vrouw. Toch staan de vrouwen in de rij om hem te mogen versieren. Laatst las ik een lang artikel over hem waarin hij werd afgeschilderd als casanova. Is hij geweldig en dramatisch in bed met al die vrouwen? Is dat wat er gaande is?

Meer gemopperde woorden.

‘Ik denk niet dat ik het kan,’ fluistert Amanda.

‘Ik had je niet meegebracht om mijn plaats bij hem in te nemen als ik niet dacht dat je het aankon,’ zeg ik, op een strakkere toon nu. ‘Je kunt dit.’

‘Het is verbazingwekkend dat hij je leuk vindt,’ fluistert ze. ‘Het komt op me over alsof hij iemand met een leuke houding niet zou mogen.’

‘Vindt hij me leuk? Ben je gek? Hij haat mij ook. Het zou kunnen dat hij mij nog meer haat dan alle anderen.’

‘Wat?’ Amanda is nu aan het flippen. Het is acht over. Nog twee minuten tot de knipbeurt. ‘Hij haat je?’

‘Ik irriteer hem volledig. Hij gedraagt zich als een klootzak tegen me. Ik trek het me niet aan, maar nee, hij is geen fan.’

Ze staart me aan. ‘Waarom doe je dit dan? Tabitha, je hebt een enorme wachtlijst. Mannen willen je heel graag als hun kapster.’

Ik haal mijn schouders op.

‘Zou het kunnen dat je een masochist bent?’ vraagt ze. ‘Ik denk van wel.’

Rex’ roodharige rechterhand, Clark, glipt net op dat moment de deur uit. ‘Hé, Tabitha!’

‘Hé, Clark!’ zeg ik.

Clarks ogen vallen op de brace om mijn pols. Snel sla ik mijn armen over elkaar, in de hoop dat hij het niet opgemerkt heeft. Ik wil niet dat Rex weet waarom ik vrij neem. Ik stel Clark voor aan Amanda en leg uit dat zij tijdelijk mijn klanten overneemt. Clark kijkt huiverig naar de gesloten deur. ‘Misschien niet de beste dag voor een verandering.’

‘Slik,’ zeg ik opgewekt. ‘Niets aan te doen. Als hij van streek is, zal ik hem versteld doen staan met mijn favoriete Stefano-faket-zijn-eigen-dood-verhaallijn uit Days of Our Lives,’ grap ik.

Clark snuift. ‘Iemand heeft een doodswens.’ En daarmee gaat hij ervandoor.

‘Vindt Rex O’Rourke het leuk om over soaps te horen?’ vraagt Amanda.

‘O mijn god, nee, hij heeft er een hekel aan om over soaps te horen,’ zeg ik, terwijl ik mijn mouw over mijn gewonde pols rol. ‘Er zijn maar weinig dingen die hem meer irriteren. Rex heeft een hekel aan alles wat leuk of ontspannend is. Als je hem een hoofdhuidmassage geeft, moet je doen alsof dat de enige manier is waarop zijn haarzakjes natuurlijk komen te liggen. Dat heb ik hem gezegd. Als hij het me niet laat doen, zal zijn kapsel niet goed zitten.’

‘Waarom sla je de hoofdmassage niet over?’ vraagt ze. ‘Ik bedoel, als hij er een hekel aan heeft…’

‘Gewoon,’ zeg ik.

Omdat hij, van alle mensen in de wereld, het het meest nodig heeft. De man heeft letterlijk geen plezier in zijn leven.

Alsof het zo is afgesproken, schreeuwt Rex tegen iemand – evenveel woorden als getallen; dat is Rex’ ding als hij schreeuwt. Mijn telefoon pingt dat het tien over is.

‘Showtime,’ zeg ik.

Amanda slikt zichtbaar moeizaam. Ik klop op Rex’ deur. Er klinkt gemopper van binnen. ‘Wat?’

‘Knipbeurt.’

Een grom.

‘Dat betekent “kom binnen”.’ Ik pak mijn Hello Kitty-schoudertas en leid Amanda zijn grote kantoor binnen, waar elk oppervlak koud en vlak is en het uitzicht op de haven adembenemend is.

En in het middelpunt staat Rex in al zijn glorieuze glorie.

Zijn schoonheid doet mijn hart even stilstaan, zoals altijd gebeurt. Zijn grijze ogen glinsteren en zijn huid straalt van ergernis, en zelfs de glanzende delen van zijn haar lijken op te lichten van ergernis.

‘Wat is dit?’ gromt hij, vrij vertaald: waarom is er een vreemde vrouw bij je?

‘Dit is Amanda Barnes. Ze neemt mijn klanten over voor de komende zes weken.’

Amanda glimlacht onzeker. ‘Leuk u te ontmoeten, meneer O’Rourke.’

‘Zes weken? Waar ga je in godsnaam heen?’

‘Vakantie.’ Ik vraag Amanda om te beginnen met het opzetten van de mobiele salon. Ze opent de koffer, trekt het zeil eruit en vouwt het opvouwbare krukje uit.

Ik voel Rex’ blik op me gericht.

‘Amanda is geweldig,’ zeg ik. ‘En maak je geen zorgen, je frontoffice heeft haar antecedentencheck gedaan en alles is in orde. Geen sporen van dode lichamen of lampen gemaakt van mensenhuid.’ Je moet een antecedentencheck hebben voordat je binnen honderd meter van Rex’ kantoor komt.

‘Is goedkeuring door mijn kantoor hetzelfde als goedkeuring door mij?’ zegt hij.

‘Amanda is geweldig,’ herhaal ik vrolijk. ‘Klaar voor?’

Hij loopt erheen, met op een of andere manier ergernis in elke vezel van zijn gespierde lijf, en gaat op de kruk zitten.

Ik knik naar Amanda, die de cape om zijn schouders slaat, en zou willen dat ze niet zo erg trilde. Ik glimlach geruststellend naar haar als ze de cape met succes heeft omgeslagen.

Tot zover alles goed.

Amanda begint zijn haar te kammen. Ik blijf staan waar Rex me niet kan zien, glimlach en knik bemoedigend, terwijl ik Rex’ onverzettelijke geur inadem. Ze legt de kam neer en legt haar handen op zijn hoofdhuid voor de massage.

‘Nee, nee, nee.’ Rex schudt haar van zich af. ‘Stop daar maar mee. Knippen en klaar.’

Amanda kijkt naar mij om hulp.

‘Goed, ze zal dat deel overslaan,’ zeg ik stralend. Ik wend me tot Amanda. ‘Hier.’ Ik strijk de achterkant van zijn nek glad met mijn goede hand. ‘Gewoon clean opscheren aan de achterkant en zijkanten.’

‘Waarom doe jij het niet deze laatste keer zodat zij kan kijken?’ vraagt Rex.

‘Omdat dit beter is,’ zeg ik.

Amanda haalt het scheerapparaat en het mobiele stekkerblok tevoorschijn.

‘Dus, wat is er gebeurd?’ mompelt Rex. ‘Werd je op een dag wakker en besloot je dat het een goed moment was om zes weken vakantie te nemen?’

Ik draai me om naar Rex, mijn armen over elkaar. Onze blikken ontmoeten elkaar en mijn maag maakt een buiteling. Het is zo zeldzaam dat ik hem rechtstreeks aanspreek. Meestal sta ik achter hem of aan zijn zij, gefocust op zijn haar. Zijn mooie ogen glinsteren. Het is zenuwslopend.

Ik hou mijn slechte pols verborgen onder mijn linkerarm, ook al heb ik mijn mouw helemaal naar beneden. Ik wil niet dat hij de contouren van de brace ziet. Ik heb al mijn andere klanten verteld over mijn blessure, maar Rex is anders. Rex is in alle opzichten anders.

‘Mensen nemen vakantie,’ zeg ik.

‘Een vakantie van zes weken? Werd je op een dag wakker en zei je tegen jezelf: “Ik heb dit bedrijf opgebouwd en nu ga ik het zes weken verlaten, want waarom niet”?’

Ik lach. ‘Zo raar. Dat is precies wat ik toen ik op een dag wakker werd tegen mezelf zei!’

‘Een vakantie van zes weken,’ gromt hij.

Het gezoem van het scheerapparaat begint. ‘Oké, je moet stil blijven zitten,’ zeg ik.

‘Weet je wie er vakanties van zes weken nemen? Losers.’

Ik onderdruk een grijns. Dat is zo’n Rex-ding om te zeggen. ‘Misschien maak ik eindelijk die romantische trip naar het Hello Kitty-pretpark in Tokio waar ik al zo lang van droom.’

Rex haat mijn Hello Kitty-liefde. Ik heb een tatoeage van Hello Kitty op mijn enkel die ik hem eens met perverse vreugde heb laten zien.

Rex vernauwt zijn ogen, zijn gezicht vol woede. Het doet iets heel verkeerds met mijn buik. ‘Romantische trip? Is je vriendje een bijlmoordenaar? Is dat het?’

‘Hoe weet je dat ik niet op eigen houtje ga? Misschien is het romantisch vanwege mijn liefde voor Hello Kitty.’

‘Je zou nooit op eigen houtje naar Tokio kunnen gaan,’ zegt hij. ‘Je bent een loonslaaf in Manhattan. Ik weet niet wat je rekent en het kan me ook niet schelen, maar je werkt per uur, wat betekent dat je gedoemd bent altijd kamergenoten te hebben, nooit te sparen voor je pensioen en uiteindelijk als zestigjarige afhankelijk te zijn van de verzorgingsstaat die wordt gedragen door mensen zoals ik. In het beste geval.’

‘Rex O’Rourke.’ Ik glimlach lief naar hem. ‘Moet ik een ontspannende naar jasmijn geurende handdoek over je gezicht leggen?’

Hij staart me aan.

Amanda ziet eruit alsof ze een hartaanval gaat krijgen.

‘Misschien geniet mijn bijlmoordende vriendje van mijn naar jasmijn geurende handdoek in Tokio,’ plaag ik.

Rex’ uitdrukking verandert, en ik weet niet wat ik ervan moet denken. Een moment lang is alles vreemder dan normaal. Heb ik net een grens overschreden? Alles is ongemakkelijk. Ik ga naast Amanda staan, die zenuwachtig zijn haar aan het perfectioneren is.

‘Mooi,’ zeg ik. ‘Ze doet het geweldig.’

Ik voel de ergernis van Rex af rollen.

Ze legt het scheerapparaat opzij en neemt de schaar ter hand, terwijl ze met haar linkerhand zijn haar pluist.

‘Dit is waar ik soort van begin…’ Ik wijs de vorm aan die bij Rex het beste werkt. ‘Zie je hoe…’ Ik laat haar zien waar ik de lengte laat beginnen.

‘Juist,’ zegt ze. ‘Begrepen.’

Een topstyliste als Amanda kan veel zien aan een kapsel van een week oud – genoeg zodat de meeste mobiele kappers gewoon een vervanger in hun plaats sturen zonder haar te trainen in de specifieke coupes, maar ik heb Amanda voorgesteld en haar het nodige verteld over elke klant. Ik doe leuk en aardig, maar ik ben bloedserieus over kwaliteit. Ik denk niet dat mijn klanten zich daar bewust van zijn, maar ik wel, en dat is wat telt. Dus ook al kan Amanda waarschijnlijk de kapsels negentig procent goed krijgen, ik wil dat mijn klanten honderd procent hebben, zonder missers. Ik wil dat mijn klanten naadloze topkwaliteit ervaren. Vooral Rex.

De helft van de wedstrijd bij het knippen van haar is het inschatten van iemands persoonlijkheid en wat hij wil uitstralen naar de wereld, en hem er dan nog meer zo uit te laten zien. Rex was makkelijk. Zijn boodschap aan de wereld is: ik heb dit onder controle, dus rot op! Brute perfectie omwikkeld met prikkeldraad. Hou je erbuiten!

Niet dat hij daar een kapsel voor nodig heeft. Ik zou hem een clownskapsel kunnen geven, en hij zou nog steeds brute perfectie uitstralen omwikkeld met prikkeldraad.

Maar ik zou hem nooit een clownskapsel geven. Rex heeft zo’n geweldig jarentwintigkapsel dat lang is aan de bovenkant, dat er net zo geweldig uitziet als het strak achterover is gekamd als wanneer hij zich ergens over opwindt en zijn handen in zijn haar steekt.

‘Ik heb niet de hele dag de tijd,’ blaft Rex.

Amanda verstijft. Ik vind het niet leuk dat hij zich zo tot haar richt.

Zonder iets te zeggen laat ik haar een andere hoek zien. ‘Dus, even iets anders, weet je nog hoe Stefano EJ hielp om Sami’s man te ontvoeren en een lookalike in zijn plaats zette?’

‘Was dat die samenvatting van de herhaling op je Instagram?’ zegt Amanda.

‘Wacht even, wat?’ briest Rex. ‘Jezus christus, is het al niet genoeg tijdverspilling om naar soapseries te kijken? Je vat oude afleveringen samen op sociale media?’

‘Dat doe ik zeker!’ zeg ik vrolijk.

Dat is een van de dingen die ik met hem doe: als hij iets gemeens zegt, doe ik alsof ik denk dat het een compliment is. Je kunt een man als Rex geen zwakte laten zien.

‘Soaps leren je geweldige levenslessen,’ voeg ik toe met een knipoog naar Amanda. Het dreigende geluid van Rex is onbetaalbaar. Ik kan zijn gezicht niet zien, maar ik kan bijna zijn gloed door me heen voelen stralen.

Uiteindelijk is het tijd voor de baardtrimmer. Toen ik voor het eerst bij Rex kwam, knipte degene die zijn haar deed zijn baard in een volle vorm – zo verkeerd! Het vormgeven van de baard is eigenlijk het vormgeven van het gezicht. Rex’ gezicht is ruwweg gebeeldhouwd, en de strakke manier waarop ik zijn baard doe, versterkt zijn trekken.

‘Amanda,’ zeg ik, ‘als je hier een beetje een holte maakt, zie je dan de lijn die je creëert?’ Ik wijs op de baardrand die vanaf zijn jukbeenderen naar beneden loopt, in de hoop dat ze het ziet, hoe extra mooi hij eruitziet met de strakke baardvorm.

Amanda knikt, maar ik denk dat ze het niet echt ziet. Mensen zien hem niet echt.

Gezichtshaar doen is iets heel persoonlijks. Rex beseft misschien niet welke magie ik op hem uitoefen, maar dat is oké.

Rex is een klootzak die mij helemaal niet zal missen, maar ik zal hem missen.

‘De lijn is hier.’ Ik laat mijn linkerhand langs zijn gezicht glijden en strijk een streep van net onder zijn jukbeen recht naar beneden naar zijn kaaklijn. Dat is mijn favoriete deel van zijn baard.

Als mijn pols niet beter wordt, zie ik hem misschien nooit meer, laat staan dat ik hem ooit nog aanraak.

2

Rex

Het is maandagnacht, of eigenlijk net voor drie uur in de ochtend op dinsdag. De beurs van Shanghai sluit bijna en ik ben met mijn team op de quantverdieping – we zitten samen rond een tafel gevuld met afhaaleten voor een muur van monitoren. Onze ogen zijn gericht op een paar grafieken in het midden – divergerende lijnen die zeggen dat onze nieuwe strategie raak is.

Het algoritme dat we hebben ontwikkeld op basis van onze nieuwe strategie verschuift de uitkomst slechts een fractie van een fractie van een punt, maar als je te maken hebt met de getallen waarmee wij te maken hebben, is het genoeg om een kleine economie te maken of te breken, en de trend houdt voor de zesde dag op rij stand bij live testen, wat betekent dat ik elk van hen een bonus zal geven waarop ze met pensioen zouden kunnen gaan.

De trend houdt aan. En houdt aan. Ik voel hun opwinding toenemen. De klok verspringt.

Iemand achter me ademt diep in. Dat is het enige geluid dat ik hoor. Ze gaan joelen en dansen en knuffelen zodra ik veilig buiten gehoorsafstand ben, maar voor nu is het stil. Grote uitingen van emotie irriteren me mateloos.

‘Voilà,’ zeg ik. ‘Goed gedaan. Ga zo door.’ Zonder nog een woord ga ik weg.

In mijn kantoor doe ik een dutje, en dan word ik even na zessen wakker voor de beurshandel en nieuwe initiatieven met Londen.

Clark komt rond negenen mijn kantoor binnenlopen, met koffie in zijn hand. ‘Ben je hier net of ben je niet naar huis gegaan?’ vraagt hij.

‘Bij de handelaars gebleven.’

Hij blijft voor me staan, kijkt naar mijn gezicht, schat mijn stemming in. Hij is al bij me vanaf het begin en hij kan me lezen zoals niemand anders.

‘Wat?’ zeg ik, terwijl ik het kopje aanneem.

‘Het is Driscoll.’

‘Wat is er met Driscoll?’ vraag ik.

Driscoll is een familie van merken die een enorme portefeuille van fondsen beheert, waaronder enkele enorme particuliere pensioenfondsen en beleggingsfondsen waar ik onvermoeibaar aan heb gewerkt om ze in mijn bezit te krijgen.

We hebben een klein deel van hun bedrijf, en we hebben ze een ongelooflijk rendement gegeven. Ik heb het gevoel dat ik op het punt sta om al hun activa onder beheer te krijgen. Als ik dat voor elkaar zou kunnen krijgen, zou ik niet alleen de markt bespelen, ik zou de markt behéérsen.

‘Ik heb met Gail gesproken,’ zegt Clark.

‘Goed.’ Gail is Gail Driscoll, matriarch van de Driscoll-merkenfamilie. ‘Is ze er klaar voor?’ Ik bedoel klaar om alles aan mij te geven.

Stilte.

‘Wat?’ zeg ik.

‘Ze overweegt andere partijen.’

‘Wat?’

‘Haar bestuur is erbij betrokken en zij zijn nu bezig met een soort onderzoek. Het gaat tussen jou en Wydover.’

Ik spuug bijna mijn koffie uit. ‘Je maakt een grapje.’ Maar zijn gezichtsuitdrukking is strak. Hij zou nooit zo’n grapje maken. Niet tegen mij, in ieder geval. ‘Komt dit van Gail?’

Clark knikt.

‘Heeft ze haar verstand verloren?’

Geen antwoord.

Gail staat bekend om haar goede beslissingen; ze is een vrouw van in de zeventig met een scherp verstand en een stalen ruggengraat. Deze scherpzinnige en harde zakenvrouw komt uit een ranchfamilie in midden-Texas. Ik heb haar altijd gerespecteerd, ondanks haar belachelijk puriteinse manieren.

Dan dringt het tot me door. ‘Jezus christus. Gaat het om dat artikel van zondag?’

Clark trekt zijn wenkbrauwen op boven zijn bril met het dunne gouden montuur. Hij hoeft het niet te zeggen. Hij denkt dat het zou kunnen.

‘Heeft ze specifiek gezegd dat het door het artikel kwam?’

‘Dat hoefde ze niet,’ zegt Clark. ‘Iedereen denkt nu dat je een soort seksverslaafde heerser bent. Je bent Caligula, die orgies geeft en baadt in de tranen van maagden. Dat beeld kan Gail niet bevallen. Je weet hoeveel waarde ze hecht aan imago. Ze is voorzichtig met wie ze haar merk verbindt.’

Het artikel was zo ver bezijden de waarheid dat het waanzin is. Ja, ik doe het nooit twee keer met dezelfde vrouw. Maar ik ben altijd eerlijk over wie ik ben: ik ben de klootzak die niet belt, geen berichtjes stuurt en nooit een tweede date afspreekt. Nooit. Ik doe mijn uiterste best om dat duidelijk te maken aan vrouwen.

‘Wat een onzin,’ grom ik. ‘En nu, met het nieuwe algoritme, ben ik twee weken haast dit kantoor niet uit geweest. Nu ben ik Caligula?’

Clark nipt aan zijn koffie.

Ik wil iemand vermoorden. Ik had een team van mensen in dienst die specifiek de taak hadden om dat soort artikelen tegen te houden. Het spreekt voor zich dat ik ze ontslagen heb toen het artikel gepubliceerd werd.

‘Ons het laten opnemen tegen Wydover,’ zeg ik. ‘Wat denkt ze wel niet?’

Clark zegt niks.

Pete Wydover van Wydover Asset Management is onze grootste concurrent. Hij is een bedrieger en een leugenaar, maar in tegenstelling tot mij komt hij uit een familie van oud geld, wat hem een brandschoon imago lijkt te geven, wat hij ook doet.

Clark gaat zitten en slaat zijn benen over elkaar. Hij heeft kort, krullend haar en een slank gespierd hardloperslichaam. Hij is slim en intuïtief, en cliënten houden van hem. ‘Klaar voor het goede nieuws? Ik heb Gail mee uit ontbijten genomen.’

‘Mooi.’ Clark is goed met Gail. Hij is goed met alle klanten. ‘En?’

‘Ik heb haar verteld over het nieuwe algoritme. Ze is erg geïnteresseerd. Zeer positief.’ Hij pauzeert dan, en er is iets aan de pauze wat me niet bevalt.

‘Wat?’

‘Ik heb haar verteld hoe graag je het met haar wilt bespreken. Op het jacht volgende week.’

Ik draai me naar hem toe. ‘Wat?’

‘Je weet dat je dit jaar ja moet zeggen,’ zegt hij. ‘Als je haar portefeuilles wilt.’

Hij heeft het over een tweeweekse megajachtreis waar ik altijd voor uitgenodigd word. Een jaarlijkse Driscoll-gelegenheid met veel familie, vrienden en zakenmensen. Ik heb de uitnodiging de afgelopen drie jaar afgeslagen. Het is een megajacht dat langer is dan een voetbalveld en vol staat met sjoelbakken, cabana’s, spelletjes en muziekshows. Een klein stukje van de hel, eigenlijk.

‘Alles behalve dat.’

‘Rex. Als je Driscoll wilt – heel Driscoll – dan zet je een matrozenpet op, ga je aan boord van dat jacht en laat je haar iemand zien die daar past. Je moet de indruk die het artikel heeft gegeven corrigeren.’

Ik kreun.

‘Ik weet zeker dat er vaker zaken worden gedaan op die boot,’ zegt hij. ‘Je kunt werken terwijl je daar bent.’

‘In welk universum neem ik twee weken vrij om…’

‘Wil je Driscoll?’ vraagt hij.

Ik zucht. ‘Komt Wydover ook aan boord?’

‘Nee, maar hij was op haar Nieuwjaarsranchgala. Misschien heeft hij zich zo in de running gewurmd.’

Het Driscoll-ranchgala. Nog een uitnodiging die ik afsloeg.

‘Neem jij die vakantie nou maar,’ zegt Clark. ‘Iemand anders is tot haar doorgedrongen, en ze praten over Wydover. En nu dat artikel? Jij moet daarheen en de schade beperken. Laat Gail zien dat de man die haar het meeste oplevert ook het type van de Driscoll-familie is.’

Ik ben geen familie Driscoll-type. Ik ben opgegroeid in Zuid-Boston, woonde achter in mijn vaders bar en werkte na schooltijd vanaf mijn tiende. Maar als je dat artikel leest, zou je denken dat ik mijn jeugd doorbracht met vechten in de goot en het stelen van handtassen van oude dames, terwijl de waarheid is dat ik alles deed om op het rechte pad te blijven. Mijn succes werd bovendien in het artikel afgeschilderd als puur geluk. Natuurlijk heb ik geluk. Ik heb mijn geluk verdiend door de beste te zijn in wat ik doe. Door twee keer zo hard te werken als Pete Wydover.

‘Denk jij dat Wydover de hand heeft gehad in dat artikel?’ vraag ik aan Clark.

‘Moeilijk te zeggen,’ zegt Clark. ‘Het punt is: je moet gaan. Dit is de toegangsprijs voor haar portefeuilles. Ik zal er zijn. Ze heeft mij ook uitgenodigd.’

Ik staar omhoog naar het plafond. Clark heeft gelijk. Dit is de toegangsprijs. Behalve dat ik boten haat. Ik haat evenementen. Ik haat gedwongen gezelligheid.

Maar ik hou van het idee van de Driscoll-portefeuille.

Met alle Driscoll-activa onder beheer heb ik meer financiële macht dan de meeste regeringen, maar het gaat om meer dan dat – er zijn maar een paar rekeningen van die grootte in de wereld. Er zo een mogen beheren heeft altijd iets gesymboliseerd voor mij. Kracht. Vrijheid.

Onaantastbaarheid. Maar er is nog meer, op de een of andere manier – iets waar ik mijn vinger niet op kan leggen. ‘Ik denk dat ik in mijn kamer kan werken,’ zeg ik.

Clark kijkt naar me. Hij bestudeert mijn uitdrukking op een manier die me nerveus maakt. ‘Wat?’ vraag ik.

‘Er is meer,’ zegt Clark.

‘Wat kan er nog meer zijn?’

‘De Rex in het artikel is niet de echte Rex. Dat weten we.’

‘Juist,’ zeg ik.

‘Ik heb haar verteld hoe overstuur je bent over wat ze schreven. Hoe onwaar het is, vooral dat stuk over elke nacht een ander meisje. En…’ Hij pauzeert onheilspellend en zegt dan: ‘Je verloofde is nog meer overstuur.’

Ik spuug bijna mijn koffie uit. ‘Mijn verloofde?’

Clark huivert.

‘Dat heb je niet echt gezegd,’ zeg ik.

‘Ik raakte in paniek. Ze was niet blij met dat artikel en ze had die blik van Gail Driscoll – ze moest iets horen waaruit bleek dat ze je verkeerd begrepen, en ik flapte het er gewoon uit.’

Ik hap naar adem. ‘Ik met een verloofde? Wie zou dat geloven?’

‘Gail wel. Ze was blij het te horen. Ze mag je graag, Rex, en ze had het nodig om zoiets te horen. Ze wil in je geloven.’

‘Maar dat is niet waar,’ zeg ik. ‘Ik heb geen verloofde, en die zal ik ook nooit hebben.’

‘Ik weet het. Ik had het niet moeten zeggen, maar ik moest met iets komen,’ gaat hij verder. ‘En toen ik het eenmaal gezegd had, moest ik ermee doorgaan. Dus, jullie zijn verloofd. Smoorverliefd. Je kunt niet wachten om een gezin te stichten. Je houdt het voorlopig nog geheim. Je beschermt je verloofde voor de media en zo. Je bent erg beschermend over haar omdat ze niet het soort meisje is waar je normaal voor gaat. Ze heeft je wereld veranderd, en het is verbazingwekkend om te zien. Gail vrat het op.’

Ik staar naar hem. ‘Je weet dat Gail elke vorm van oneerlijkheid haat.’ Het is een van de weinige dingen die Gail Driscoll en ik gemeen hebben.

‘Ik weet het,’ zegt Clark. ‘Maar je had moeten zien hoe ze opklaarde.’

‘Kon je het niet hebben over de overdrijvingen in het stuk?’

‘Ze had iets positiefs nodig. Ik ging op mijn intuïtie af.’

‘Dus je verzon een verloofde, godbetert? Hé, waarom zou je het daarbij laten?’ bijt ik hem toe. ‘Je moet haar ook laten weten dat ik kleine mobiliteitsondersteunende apparaten heb gemaakt voor kansarme kittens met drie poten. Ik bedoel, een verloofde?’

Clark heeft goede instincten over mensen, maar dit bevalt me niet. Ik ben eerlijk over wat ik ben. In zaken ben ik de klootzak die resultaten boekt. In de romantiek ben ik de klootzak die je een leuke tijd bezorgt. Meer niet.

Dat is altijd goed genoeg geweest.

Ik loop naar het raam. Clark weet dat ik deze portefeuilles met elke vezel van mijn wezen wil.

‘Je hebt geen publieke diners of foto’s met een vrouw gehad sinds Thanksgiving. En nu is het bijna maart,’ zegt hij. ‘Het is perfect. Je hebt begin december iemand ontmoet. Ze is anders. Heeft een hekel aan publiciteit en zo.’

Ik kijk naar de sneeuwwolken die vanaf het water komen aanrollen en denk er ellendig aan dat ik twee weken weg ben van mijn werk en mijn team.

‘Je hebt de laatste tijd niks anders gedaan dan dit algoritme,’ gaat hij verder. ‘De tijdlijn is perfect.’

‘Prima. Ik ga op het jacht. Werk op afstand. Zit een paar uur op dekstoelen. Kom opdagen voor etentjes en wat voor onzin ze ook gepland hebben. Misschien sturen we over een paar maanden een persbericht uit waarin staat dat mijn verloofde het heeft uitgemaakt.’

Clark ademt diep in. ‘Dus… juist. Dat was mijn oorspronkelijke gedachte.’

Was zijn oorspronkelijke gedachte? Ik draai me om en zie dat hij me behoedzaam aankijkt.

‘Wat?’

‘Gail heeft je verloofde uitgenodigd,’ zegt hij.

‘Pardon?’

‘Ze wil dat je verloofde komt,’ zegt hij.

Ik knipper, vol ongeloof. ‘Heb je haar gezegd dat mijn verloofde het druk heeft?’

‘Nou…’ Weer huivert hij. ‘Ik had het gevoel dat ze de leugen zou doorhebben als ik dat zei. Dus ik zei haar dat ik het zou checken, maar ik dacht dat ze blij zou zijn.’

‘Neem je me in de maling?’

Clark schudt zijn hoofd. ‘Je moet haar echt meenemen.’

‘Wie? Ze bestaat niet!’ zeg ik. ‘Wat heb je gedaan?’

‘Het is goed,’ zegt hij. ‘We vinden wel een verloofde voor je.’

‘Vinden wel een verloofde voor me,’ zeg ik, ongelovig.

Hij huivert. ‘Sorry.’

Iemand anders die zoiets zou doen, zou ik zo snel ontslaan. Maar Clark niet. Het is niet alleen dat hij al vanaf het begin bij me is. Hij is een trouwe vriend. En briljant met klanten. Gewoonlijk.

‘Ze zal er niet achter komen,’ voegt hij eraan toe. ‘Mensen nemen altijd nepdates mee naar bruiloften. Dit is een stapje verder dan dat. We vinden wel een actrice die de rol kan spelen. Zeg haar dat ze je niet lastigvalt als je werkt.’

‘En wat gebeurt er als Gail naar de volgende Broadwayshow gaat of op Netflix de verloofde ziet waarmee ik kort iets had en het toen uitmaakte? Gail is geen idioot.’

‘Een model, dan.’

Mijn hoofd duizelt van de waanzin van dit alles. ‘Ik dacht dat we gingen voor een cameraschuwe verloofde,’ zeg ik.

‘Juist,’ zegt hij.

‘Oké, we zoeken het wel uit. We zetten haar in een andere hut.’

‘Ze kan niet in een andere hut. Ze is je verloofde.’

‘Ik kan niet in dezelfde hut zijn met een mooie vrouw die zich op mij stort. Ik acht de kans klein dat ik me daar twee weken tegen verzet. En dan zit ik vast in een kleine ruimte met iemand waar ik het mee gedaan heb en geen relatie mee wil? Ik zit liever opgesloten in een Sound of Music-sing-a-long.’

Clark knikt. Hij weet dat ik niet blijf slapen, dat ik niet twee keer dezelfde vrouw neem en dat ik nooit een vrouw mee naar huis zou nemen. ‘Misschien als je een suite met twee kamers aanvraagt, en de ene kant is het kantoor en jij slaapt in het kantoor…’ zegt hij.

‘Het kleine ruimte-probleem blijft,’ zeg ik. ‘Jezus.’

‘Wat dacht je van een vrouw die je vervelend vindt?’ probeert hij. ‘En ze blijft opgesloten in de slaapkamer?’

Iets in mij springt op. ‘Dat zou kunnen werken. Een irritante nobody met de eigenschappen die ik haat.’

‘Hoewel een vervelend type met eigenschappen die je haat negenennegentig procent van de menselijke bevolking is. We moeten het beperken.’

‘Een vrouw,’ zeg ik. ‘Redelijk lekker, maar iemand wier persoonlijkheid me zo irriteert dat ik haar met geen stok zou willen aanraken.’

Clark grijnst. ‘Lekker met de eigenschappen die je haat. Misschien iets specifieker?

‘Heb je een lijst nodig? Geef me je map.’

Hij houdt de bruinleren map omhoog die hij overal mee naartoe neemt. Ik grijp hem en neem hem mee naar mijn bureau, waar ik een vel papier pak. Ik klem het vast aan de binnenkant van zijn map. Bovenaan schrijf ik REX HAAT, met een vette onderstreping. Dan nog een vette onderstreping voor de volledigheid.

Ik wacht.

‘Je haat vrolijke, bruisende mensen,’ herinnert Clark me eraan. ‘Dat zeg je altijd.’

‘Klopt,’ zeg ik. ‘Een bruisende houding irriteert me.’ Ik schrijf het cijfer één en ‘bruisende persoonlijkheid’.

‘Misschien vinden we een sappelend model dat bruisend en sprankelend is,’ zegt Clark. ‘En het zou iemand moeten zijn die van soaps houdt. Je haat het als mensen van soapseries houden. En dat kan zijn wat ze kijkt als ze opgesloten zit in haar kamer.’

‘Dat is het perfecte nummer twee-item,’ zeg ik. ‘Die vrouw is een imbeciel waar ik niets mee gemeen heb.’ Ik schrijf het cijfer twee en ‘vindt soaps diepzinnig’. Ik tik met de pen op het gladde mahoniehouten oppervlak van mijn bureau en probeer me de irritantste verloofde voor te stellen om mee te nemen op deze reis.

Het is bijna jammer dat Tabitha nu waarschijnlijk aan de andere kant van de wereld zit, in Japan. Maar ik wil een geloofwaardige nepverloofde. Niemand bij zijn volle verstand zou geloven dat ik met zo iemand zou trouwen.

‘Nummer drie,’ zeg ik. ‘Arm. Arme mensen zijn makkelijker te controleren.’

‘Arm betekent wat? Hoe arm?’

‘Zielig arm. Wordt betaald per uur. Reist met het openbaar vervoer. Je weet wel, arm. Nummer vier: lacht om alles. Nummer vijf: stompzinnig positieve houding.’ Ik schrijf het allemaal op.

‘Gezocht, een soap-geobsedeerde, zielig arme vrouw met een goed uiterlijk en een stompzinnig positieve houding. Stel je je dit voor als tekst voor een Craigslist-advertentie?’ vraagt Clark.

Ik negeer hem en voeg ‘kleurige lokken in haar haar, glitters, etc.’ toe als punt zes.

Clark knikt. ‘Vergeet de Hello Kitty-spullen niet. Je haat het als mensen een Hello Kitty-obsessie hebben.’

‘Hoe weet je dat?’ vraag ik verbaasd.

‘De tien keer dat je het me verteld hebt,’ zegt hij.

‘Huh. Nou, ik haat het.’ Ik noteer het. ‘En zeven: spreekt haar uitdrukkingen en reacties op dingen uit. Als in: verdrietig gezichtje. Hartjesogen. Zucht. Slik. Acht: verandert populaire liedjes in liedjes over haar huisdier en denkt dat andere mensen dat eigenlijk wel leuk vinden. Negen: pittig, met een atletische bouw. Dat is het tegenovergestelde van mijn type.’ De vrouwen waar ik meestal voor ga zijn frêle, zowel qua bouw als persoonlijkheid.

‘Zo, dit wordt een heel specifieke lijst,’ zegt Clark. ‘Weet je zeker dat je niemand in gedachten hebt…’

‘Ik geef je een gestalt,’ zeg ik. ‘Een algemeen beeld van een type.’

‘Ik weet wat een gestalt is,’ zegt Clark.

‘Goed. Ik wil niet dat ze al deze eigenschappen heeft, maar kom dichtbij en je hebt precies het tegenovergestelde van mijn type. Ze moet zich acceptabel kleden voor de reis. Laat een persoonlijke stylist komen.’ Ik geef de map terug aan Clark.

Hij kijkt vreemd naar de lijst. Het is dik linnen papier, met mijn naam in reliëf. Een geschenk van de sultan van Brunei, een andere klant.

‘Vraag discreet rond,’ zeg ik tegen hem. ‘Vraag de assistenten om in hun netwerk van vriendinnen te informeren. Betaal de helft vooraf en een mooie bonus voor daarna. We hebben een contract nodig, maar leg het niet voor aan de juridische afdeling. Bel Ivan en leg het aan hem uit. Hij zal het opstellen.’ Ivan is een oude vriend met wie ik ben opgegroeid in Zuid-Boston. ‘En in hemelsnaam, laat hem een waterdichte geheimhoudingsovereenkomst opstellen. Ik bedoel waterdicht. Als onze valse verloofde ook maar een zucht loslaat over wat we aan het doen zijn, moet ze weten dat we haar eerstgeboren baby in een taxidermie-tandenstokerdispenser zullen veranderen.’

‘Wil je dat er speciaal in?’ vraagt hij.

‘Heel grappig.’ Maar als iemand het zou doen, is het Ivan.

‘Wil je het laatste woord? Enige vorm van goedkeuring van de vrouw?’ vraagt hij.

‘Terwijl ik drie weken werk in één pers moet ik ook nog betrokken raken bij deze belachelijke zoektocht? Nee. Zoek het zelf maar uit,’ zeg ik. ‘Jij bent degene die me in deze puinhoop heeft gebracht.’

3

Tabitha

Rex’ luitenant, Clark, leunt met zijn armen over elkaar tegen onze gesloten deur, naast de Hello Kitty-kom waarin we onze sleutels bewaren. De gladde stof van zijn pak contrasteert met het gevlekte witte oppervlak van de deur, waarvan de verf al tientallen jaren slijt en bladdert. En hoewel hij van gemiddelde lengte is, lijkt hij op de een of andere manier extra groot en onwerkelijk tussen onze vintage en tweedehands spullen.

Maar wat het meest onwerkelijk is, is de cheque die hij me net overhandigde. Ik staar ernaar, voel me opgewonden en blij en een beetje op mijn hoede.

‘Wat denk je ervan?’ vraagt hij.

Ik denk dat het niet waar kan zijn.

Ik denk dat ik vijf minuten geleden nog doemscenario’s in mijn hoofd haalde over wat er zou gebeuren als mijn pols niet zou genezen. Namelijk: ik raak mijn klanten voorgoed kwijt. En dan? Hoe kan iemand in leven blijven zonder rechterpols en -hand? Je hebt beide handen nodig voor werk in restaurants, salons, en de meeste fooienbaantjes. En dat zijn de baantjes die het beste betalen per uur.

Mijn kamergenoot, Jada, kan het zich niet veroorloven om mij de huur niet te betalen. Ze kan amper haar helft betalen. Ik zou eruit gezet worden. Gescheiden van mijn vriendinnen.

Mijn moeder is er te slecht aan toe om te helpen en mijn vader zou me nooit bij hem laten intrekken. Ik zou zijn vrijgezellenleven verpesten. Hij wilde me nauwelijks in zijn huis toen hij de voogdij over me had als kind, behalve als ik hem gegarandeerd plezier zou brengen en hem aan afspraakjes zou helpen.

Ik zou op straat staan, met mijn hamster, Seymour.

Maar nu heb ik een cheque die de huur voor een heel jaar dekt. Het is zoveel geld!

Maar dat is niet het meest verrassende. De echte verrassing is dat Clark me wil inhuren om de verloofde van Rex O’Rourke te spelen. Voor twee weken. Op een jacht. Niet zomaar een jacht, maar een Flying Fox-megajacht, vertelde hij me – dat is groter dan een superjacht.

Ik zou de rol alleen hoeven spelen in openbare ruimtes, voegde hij er snel aan toe. Niet achter gesloten deuren.

Alsof ik dat zelf niet snapte.

Hij heeft me een document voor geheimhouding laten tekenen, alleen al om het aanbod te horen. Ik zou willen schreeuwen en hem omhelzen, maar hij is van Rex’ wereld, waar omhelzen en schreeuwen de duivel is.

‘Vragen?’ zegt hij.

‘Het is veel om… te verwerken.’

‘Welk deel is onduidelijk? Moet ik het nog een keer doornemen?’

‘Nee,’ zeg ik. ‘Je hebt het heel goed uitgelegd.’

‘Nou, dan?’

‘Ik denk dat ik me afvraag: waarom ik?’ Want niemand kiest mij ooit uit voor dingen.

Clark krijgt een rare blik op zijn gezicht, en dan bedekt hij die met een glimlach. ‘Je bent perfect voor de rol. Je voldoet perfect aan Rex’ criteria.’

‘Maar Rex vindt me niet eens aardig. Ik denk dat ik hem irriteer.’ Misschien haat hij me wel, maar dat zeg ik niet.

‘Ik neem aan dat je vrij bent…’ Zijn blik valt op mijn polsbrace. Denkt hij dat ik niet ergens heen ga voor een leuke vakantie? ‘Maar bovenal, je bent perfect voor de rol,’ zegt hij nogmaals.

‘Maar is hij niet meestal met modellen en socialites en je weet wel…’

Clark haalt zijn schouders op. ‘Misschien zijn dat niet het soort meisjes met wie hij trouwt,’ zegt hij geheimzinnig.

‘En ik wel? Weet je zeker dat dit niet een of andere grap is?’ Visioenen van de film Carrie gaan door mijn hoofd. Niemand koos Carrie voor iets, en toen kozen haar gemene klasgenoten haar tot prom queen, en ze was zo blij, totdat ze bloed over haar heen gooiden.

‘Hoelang knip je Rex’ haar al?’ vraagt Clark.

‘Twee jaar en vier maanden?’ zeg ik.

‘En heb je in die tijd ooit het gevoel gekregen dat Rex van grappen houdt?’

Ik snuif. ‘Goed punt!’ Grapjes zouden Rex zeker kwaad maken. Zelfs positieve uitspraken schijnen Rex kwaad te maken.

‘Het is maar een rol,’ zegt Clark. ‘We willen alleen dat je de rol van verloofde speelt in openbare ruimtes op het jacht. Je stemt er ook mee in om drie maanden lang met niemand anders uit te gaan, totdat we het nieuws van jullie breuk bekendmaken.’ Dit verfraait hij met aanhalingstekens in de lucht.

Het is nog steeds moeilijk te geloven dat Rex vond dat ik hier perfect voor zou zijn, dat Rex, ranke en machtige leeuw van Wall Street, zou mij verkiezen boven al die slanke blondines. Ik ben meer stevig dan slank. Meer een werkpaard dan een steigerende palomino.

Rex O’Rourke met zijn miljarden en zijn mooie bos haar die van zijn voorhoofd komt als een donkere vlam die uit zijn geërgerde geest opvlamt. Hij heeft mij gekozen.

Mijn hart gaat tekeer als ik denk aan al die vrijdagavonden, alleen wij boven in zijn gebouw met uitzicht op de fonkelende lichtjes van Wall Street. De manier waarop zijn schouders een beetje ontspannen als ik de hoofdmassage doe. De sexy grijns die hij krijgt als ik hem op de hoogte breng van soapnieuws, of hem plaag met zijn chagrijnigheid. Het gevoel van zijn korte, glanzende baard. De zachte warmte van de achterkant van zijn nek onder mijn duim als ik zijn opgeschoren kapsel perfectioneer. Ik betwijfel of hij iets voor me voelt, niet zoals ik voor hem voel, maar het betekent iets dat hij denkt dat ik een goede partner voor deze missie zou zijn.

Het betekent veel, eigenlijk, en het is meer dan het geld. ‘Je weet dat ik geen actrice ben,’ zeg ik.

Jada sprint uit haar slaapkamerdeur. ‘Tabitha, als jij het niet wilt, doe ik het. Ik ben Jada Herzberger, professioneel actrice. Wat levert het op? Ik kan doen alsof ik de verloofde ben van kapitein… ik bedoel Rex O’Rourke.’

Clark fronst. ‘Ik wist niet dat we publiek hadden.’

‘Nou…’ Ik steek mijn handen omhoog alsof ik wil zeggen: je bent in een appartement in Manhattan!

Jada plukt de cheque uit mijn hand en staart ernaar. ‘O mijn god! Tabitha!’ Ze kijkt terug naar mij met een mengeling van afschuw en shock. ‘O mijn god!’

Persoonlijk ben ik blij dat ze hem niet Kapitein Strengbroek noemde waar Clark bij was. Want we hebben het vaak over Rex en zo noemen wij hem. We hebben uitvoerige theorieën over zijn seksleven en zijn strengheid in bed. Spoiler alert: het is een opwindend niveau van strengheid.

‘Tabitha!’ roept ze weer uit.

Ik pluk de cheque terug. ‘Hij heeft het mij aangeboden.’ En eerlijk gezegd denk ik dat ik er briljant in zou zijn.

Tandenknarsend zegt ze: ‘Toch lukt het je op de een of andere manier om te klinken alsof je het niet wilt.’ Haar ogen worden groot bij de cheque die ik nu in mijn noodlijdende vingers houd, alsof ik misschien het aantal nullen niet gezien heb. Misschien heb ik dat niet gezien en moet ik nog eens kijken.

‘Nou, misschien doe ik eerst wat onderzoek naar het aanbod,’ antwoord ik met opeengeklemde kaken.

‘Nou…’ zegt ze, ook met opeengeklemde kaken. Weer zet ze grote ogen op. Ze heeft glitteroogschaduw op. Over glitter zijn we het eens. ‘Misschien moet je vooral bij jezelf te rade gaan?’

Clark schraapt zijn keel. ‘En nu moet ik jou vragen om die geheimhoudingsverklaring ook te tekenen, Jada,’ zegt hij. En dan kijkt hij me bestraffend aan, alsof het mijn schuld is dat ik een piepklein appartement deel met mijn vriendin wier kamer vijf meter verderop is.

Ik zeg: ‘Wij zwijgen als het graf, je hoeft je geen zorgen te maken.’

‘Als het graf!’ zegt Jada. ‘Totale grafstemming hier.’

‘Ik ben bang dat de grafstemming niet standhoudt in een rechtbank,’ zegt hij. ‘Dus we gaan voor een geheimhoudingsverklaring.’ Hij haalt nog een vel papier tevoorschijn en overhandigt het aan Jada, samen met een pen. Ik draai me om zodat ze mijn rug kan gebruiken om het te ondertekenen.

‘Ik wil dat jullie je hier allebei aan houden,’ waarschuwt hij.

‘Grafzwijgen is sterker dan jouw rechtbank, gozer,’ zegt Jada. ‘Hoe dan ook, je kunt ons vertrouwen.’

‘Het spijt me, ik zweer het… we zijn allebei erg betrouwbaar.’ Ik maak een haastig kruisteken, of tenminste wat ik me ervan herinner uit films. ‘Ik ben heel serieus over geheimen. Ik houd de informatie van mijn cliënten altijd vertrouwelijk. Ik heb cliënten met neushaar en oorhaar en zo. Ik praat er nooit over.’ Behalve nu. ‘Niet dat ik met zekerheid zeg dat ik cliënten heb met neushaar of oorhaar. Eh… kom zitten.’ Ik mag dit niet verpesten. Ik heb het geld echt nodig.

Ik leid hem naar onze piepkleine woonkamer en ruim wat kussens en onze beddenspullen van de bank.

Jada trekt weer een gezicht naar me. Want: die cheque!

Clark gaat zitten, waardoor onze lieve kleine rode bank er armoedig uitziet, en vertelt me de voorwaarden. De gevraagde tijdsduur is zestien dagen – twee dagen voor de reis aan beide kanten, veertien voor het jacht zelf.

‘Oké, bezwaar.’ Jada steekt haar handen op. ‘Is het duidelijk dat dit platonisch is? Want de seksuele gunsten van mijn vriendin zouden veel meer kosten dan dit.’

‘Laten we duidelijk zijn,’ zeg ik. ‘Geen cheque is genoeg voor de seksuele gunsten van deze vriendin. Dat zou ik nooit doen.’

‘Nou,’ zegt Jada. ‘Ik bedoel, vijf miljoen dollar? Misschien?’

Ik verlaag mijn stem. ‘Hij vraagt niet om seksuele gunsten.’

‘Maar ongeveer… vijf miljoen.’

‘Dames, dit gaat absoluut niet over seksuele gunsten,’ zegt Clark.

Jada en ik wisselen blikken uit. Dames. De jaren vijftig hebben gebeld. Ze willen hun term voor vrouwen terug.

‘Dit is eigenlijk een heel saaie opdracht,’ gaat Clark verder. ‘Je krijgt een suite met Rex, dat is waar, maar er zal een slaapkamer zijn die helemaal van jou is. En je zult af en toe met hem op het dek verschijnen voor het eten en andere verplichte activiteiten… en verder beloof je je tijd door te brengen in die kamer waar je vrij bent om tv te kijken en lezen of wat je maar wilt. En het is je uitdrukkelijk verboden om met Rex te praten of op enige manier met hem om te gaan als je de rol niet speelt in het openbaar.’

‘Verboden met hem te spreken?’ vraag ik ongelovig.

‘Verboden, dat kan ik niet sterk genoeg benadrukken. Hij heeft heel belangrijk werk te doen op het schip, en hij mag niet gestoord worden. Je komt naar mij met behoeften en vragen. Zie ons als collega’s, jij en ik, die samenwerken om de illusie te wekken dat Rex zich settelt met een vrouw die heel anders is dan hij gewend is. Hij wil deze klant het beeld van een familieman laten zien. Het soort man dat trouwt.’

‘O, ik snap het,’ zeg ik, als het allemaal duidelijk wordt. ‘Dit gaat over het artikel. Om zijn imago te herstellen.’

‘Dat zou een deel van het doel zijn, ja,’ zegt Clark. ‘Het artikel was op geen enkele manier accuraat, en jij zult helpen om dat te laten zien.’

Ik voel een enorme opluchting om Clark dat te horen zeggen. Rex is een nors persoon met bindingsangst, ja, maar hij is het soort man dat staat voor wat hij is – dat waardeer ik aan hem, terwijl het artikel hem als een soort wrede, machtszuchtige playboy afschilderde. Zo verkeerd. En hij denkt dat ik hem daarmee kan helpen.

Nou, hij heeft gelijk. Dat kan ik!

‘Dat artikel was een echte steek onder water,’ zegt Jada sympathiserend. ‘Iemand heeft het voorzien op Kapitein Strengbroek, hm?’

Clarks lip trekt op. ‘Pardon?’

Ik staar naar Jada. Als in: heb je dat echt net gezegd?

‘Ik bedoel… Rex O’Rourke. Wat?’ Jada pakt mijn mouw. ‘En jij bent de gewone man. Jij bent Matt Damons serveerster.’

‘Oké, mijn huisgenoot is klaar met grapjes maken,’ zeg ik tegen Clark. ‘Ik heb het gevoel dat dit echt kan werken.’

‘En je hebt op dit moment geen relatie met iemand? Het team heeft niets gevonden op je socialmedia-account wat wijst op romantische betrokkenheid in de afgelopen winter, maar er was een Clayton Rice en dan Bernard Reston en…’ Clark gaat verder met het noemen van een paar mannelijke vrienden, waarvan er één een voormalige friend with benefits is. Ik geef de voorkeur aan de friends-with-benefits-stijl van daten. ‘Is iemand van hen nog in beeld?’ vraagt hij.

Jada snuift. ‘Maak je geen zorgen.’

Ik kijk haar streng aan. ‘Ik heb op dit moment geen dates. Dat zijn eigenlijk gewoon vrienden. Ik denk echt dat ik dit kan waarmaken.’

‘We kunnen niet hebben dat er foto’s opduiken van jou met andere mannen terwijl je zogenaamd verloofd bent met Rex. Geen drama of hitsige vrijers.’

‘Die zullen er niet zijn,’ zeg ik.

‘Zeker niet.’ Jada onderdrukt een lachje. ‘Tabitha houdt niet van romantisch drama.’

‘Absoluut niet,’ zeg ik tegen Clark. ‘Jullie hebben een geweldige keuze gemaakt voor een nepverloofde. Een geniale zet.’ Ik glimlach en hou mijn handen omhoog alsof ik een foto omlijst. ‘Eén: ik kan met iedereen overweg. Twee: ik ga om met mensen uit alle lagen van de bevolking, en de hele nepverloofde-trope?’ Ik denk aan mijn jaren van soapseries kijken. Het is alsof ik hiervoor getraind heb! ‘Laten we zeggen dat jullie erg blij zullen zijn met mijn niveau van deskundigheid.’

‘Uitstekend,’ zegt Clark, terwijl hij door de papieren bladert.

‘Mij uitkiezen was briljant,’ voeg ik eraan toe, want ik wil dat hij het begrijpt. Rex mag me dan niet op een romantisch niveau mogen, maar ik ga hem een geweldige dienst bewijzen. Ik kan niemand bedenken die geschikter is voor een neprelatie dan ik.

Clark haalt het contract tevoorschijn, dat belachelijk lang is, en begint de verschillende clausules uit te leggen.

Toch is het vreemd. Heeft Rex mij gekozen omdat ik het type buurmeisje ben? Omdat hij weet hoe goed ik ben met mensen? Rex is een uitdagende persoonlijkheid. Misschien snapt hij dat ik het beter met hem kan uithouden dan de meesten. Misschien voelt hij diep vanbinnen onze vreemde band.

Hoe dan ook, ik heb dit echt nodig. Ik wacht, gretig nu om het contract te tekenen.

Clark wil alles doornemen, elk detail. Ik moet eigenlijk het deel paraferen waarin Rex volledige rust moet krijgen als we niet aan dek zijn vanwege zijn tijdgevoelige project. Ik noteer TE, mijn initialen.

Dit gaat echt gebeuren. Ik begin opgewonden te raken bij het vooruitzicht om de officiële eigenaar van die cheque te worden.

‘Wie gaat op een Caribische cruise op een prachtig jacht en dan al zijn tijd besteden aan werken?’ vraagt Jada.

‘Rex O’Rourke,’ zeggen Clark en ik in koor.

Jada snuift.

Ik wrijf in mijn handen, volg en knik, in een poging hem te laten zien hoe chill ik over het hele gebeuren ben. Een privéjet naar Miami waar het jacht van een rijke familie ligt? Aangename glimlach.

Met de boot door de Caraïben? Beleefde geeuw.

Nog een geheimhoudingsverklaring om alles te dekken wat er op het jacht gebeurt en een bonusstructuur die mijn hart een miljoen kilometer per minuut laat slaan? Schouderophalen.

Een enorme bonus als het lukt? Een personal shopper die me een garderobe gaat bezorgen die ik mag houden? Pff!

Maar ik blijf kalm. Ik vind het zelfs niet erg dat ik mijn mooie blauwe en paarse extensions moet uittrekken.

Als Clark in de papieren zit te snuffelen, trek ik OMG-gezichten naar Jada, en zij trekt OMG-gezichten terug naar mij. Ik moet na een tijdje bijna stoppen met naar haar te kijken, maar OMG.

Dus ik probeer serieus en normaal te doen. Omdat ik het gevoel heb dat Clark elk moment kan opstaan en zeggen: wacht even! Waarom geven we dit meisje al dit geld en een gratis jachttrip waar ze in haar kamer series kan streamen? En dan pakt hij de cheque met al die nullen en verscheurt hij hem en ik sta op straat met Seymour.

Dat kan ik niet laten gebeuren.

En ik probeer er niks achter te zoeken dat hij mij heeft gekozen. Ik herinner mezelf eraan dat mannen net honden zijn en veel instincten hebben. Ergens, diep vanbinnen, wist Rex dat ik het goed zou doen als nepverloofde. Ik weet wanneer ik een transactie ben, wanneer iemand me wil om een specifieke reden die niets te maken heeft met om me geven.

Dus glimlach ik en stel ik Clark op zijn gemak, een belangrijke eigenschap van een nepverloofde.

Uiteindelijk wordt het contract getekend. En de cheque is van mij. En ik sluit de deur achter hem.

Ik draai me om en leg mijn vinger op mijn lippen.

Jada pakt mijn armen en we wachten op de ping van de lift. En dan nog een paar seconden op de dreun van de liftdeuren, en dan gillen en dansen we en gaan we ons omkleden in cocktailoutfits.

*

De eerste keer dat ik Rex’ haar ging knippen, was ik echt bang om de boeman van het Financial District te ontmoeten, echt bang dat ik het zou verpesten. Na de verhalen die ik over hem had gehoord van zijn vorige kapster, die naar L.A. was verhuisd, stond ik te trillen op mijn roze laarzen.

Ik was vroeg gekomen en een assistente met een leuke bob en een strenge blik leidde me door een doolhof van poortwachters langs plafondhoge ramen, knipperende monitoren en felgekleurde werkstations. Uiteindelijk liepen we door de hal van zwoegende slaafjes en kwamen we in zijn kantoor aan.

De assistent duwde de deur open en daar stond hij, met zijn das los en zijn hemdsmouwen opgerold, omringd door brokers en techneuten. Ze staarden allemaal intens naar een monitor, maar niemand met de intensiteit van Rex O’Rourke. Het was alsof hij de monitor wilde laten smelten met de kracht van zijn geest.

Toen leek er iets te gebeuren op het scherm, en ze leunden allemaal naar voren, en Rex zette zijn vlezige vuisten op de tafel. Alsof hij de tafel in de grond wilde duwen en de monitor wilde laten smelten.

‘De vrijdagkapster is er,’ riep de assistente naar hen. ‘Ik laat haar zich voorbereiden.’

Op dat moment keek Rex mijn kant op.

En onze ogen ontmoetten elkaar. Iets aan hem raakte me diep op een manier die ik niet kan uitleggen. Zijn gitzwarte haar fonkelde, zijn wimpers gloeiden zwart als de nacht. En god, die blik.

Hij leek zo totaal machtig, maar toch fel geïsoleerd. Een man alleen in een groep. Een man met zijn eigen omhulsel, een titanium schildpaddenschild.

En toen zei iemand iets en richtte hij zijn aandacht weer naar beneden, gekluisterd aan die monitor, de hele wereld buitensluitend.

Ik pakte mijn spullen uit in de uiterste hoek van het kantoor waar ik volgens de assistente met de leuke bob moest zijn, schikte mijn spullen op een handdoek en keek rustig toe hoe Rex fronste. En toen leek er iets belangrijks te gebeuren op de computer, en Rex’ volgelingen richtten zich op, alsof onzichtbare marionettenspelers plotseling hun touwtjes straktrokken.

Behalve Rex. Hij was nog steeds voorovergebogen, knokkels op het hout, metaal-smeltende blik. ‘Daar heb je het,’ gromde hij.

Toen ging er een bel, en ze ontspanden allemaal. En de mensen gingen allemaal weg, behalve mijn gids. Rex stormde uiteindelijk naar me toe en de assistente stelde me voor als Tabitha, de nieuwe kapster. ‘Hallo, meneer O’Rourke,’ zei ik.

‘Knipbeurt,’ zei hij, schijnbaar ontstemd. Dat was zijn hallo. Hij ging op mijn mobiele krukje zitten en blafte een bevel, en de vrouw begon nummers van een blocnote op te lezen als een vreemde buitenaardse communicatie.

‘Neem me niet kwalijk, ik wil dat je je hoofd achterover kantelt, en ik leg deze ontspannende, warme, naar jasmijn geurende doek even over je gezicht,’ zei ik.

Het doekje over het gezicht is iets wat ik doe om mijn klanten te verwennen en speciaal te laten voelen.

Rex wierp me een harde blik toe. ‘Als je dat ding op mijn gezicht legt,’ gromde hij, ‘verscheur ik het en gooi het de deur uit, en jou ook.’

De assistent verstijfde en keek me nerveus aan, alsof ik misschien zou flippen en wegrennen. Ik glimlachte gewoon, want omg, serieus? Wie is er zo extreem? Rex is zo extreem!

Maar dat heb ik natuurlijk niet gezegd.

‘We slaan het doek over,’ zei ik. Hoewel ik het niet leuk vond. Dit was een deel van mijn ding, en Rex verpestte het. Wie houdt er niet van ontspanning? Een moment later verloor hij bijna zijn verstand toen ik mijn speciale hoofdhuid-ontspannende massage van Tabitha Evans wilde doen.

‘Hé!’ Hij trok zich terug en draaide zich om. ‘Wat ben je aan het doen?’

‘Een hoofdhuid-ontspannende massage?’ zei ik.