Meest begeerde bachelor

Annika Martin

Meest begeerde bachelor

Uitgegeven door April Books

www.aprilbooks.nl

ISBN 9789493297043

ISBN e-book 9789493297050

NUR 340

© 2022 voor de Nederlandse vertaling April Books

Oorspronkelijk gepubliceerd onder de titel Breaking the Billionaire’s Rules © 2019 Annika Martin. Deze vertaling is tot stand gekomen met bemiddeling van Lennart Sane Agency AB.

Vertaling Iris Veldkamp

Vormgeving Gaby Berendsen, Studio Font

Alle rechten voorbehouden

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

Epiloog

1

Mia

Vraag een vrouw nooit wat ze wil. Vertel haar wat ze wil.

the max hilton playbook: tien gouden regels om de mooiste vrouw in de ruimte te versieren

Mijn huisgenoot Kelsey zwaait de deur naar ons appartement open voor ik hem goed en wel van het slot heb gehaald. ‘O mijn god, ik liet mijn telefoon bijna uit mijn handen vallen door je bericht,’ zegt ze. ‘Onvoorstelbaar!’

‘Echt hè?’ Ik gooi mijn muts en sjaal op de bank. ‘Doe maar geen moeite om je shock te verbergen, want het wordt nog tien keer erger dan je denkt.’

‘Ooh!’ Ze geeft me een knuffel.

‘Elke keer als ik eraan denk, word ik misselijk.’

Kelsey laat me los. ‘Wie doet zoiets?’ Ze heeft haar handen tot vuisten gebald en haar lippen boos getuit. Ze is danseres en kan als geen ander sterke emoties overbrengen. ‘Hij wil je gewoon kapotmaken! Hij is eropuit om je waardigheid te verpletteren als een kaartenhuis!’

‘Goed, je mag je afschuw wel een klein beetje verbergen.’

‘Nee, dat kan ik niet. Ik haat hem zo hard namens jou dat ik wel kan ontploffen!’

‘Dank je.’

‘Geen dank,’ zegt ze.

‘Meiden, moet ik de overtrokken drama-politie bellen?’ Mijn vriendin en vroegere huisgenoot Lizzie komt binnen.

‘O mijn god, Lizzie!’ Ik knuffel haar stevig.

‘Ik heb om versterking gebeld,’ zegt Kelsey.

‘Misschien valt het mee,’ probeert Lizzie.

Ik trek een wenkbrauw op. ‘We hebben het hier over een man die op een dag dacht: ik ben rijk en beroemd en ik kan krijgen wat ik wil, en wat ik het liefst wil is dat mijn vijand van high school broodjes komt bezorgen bij mij op kantoor. In een fucking kattenkostuum.’

‘Je weet niet zeker of hij om jou heeft gevraagd,’ zegt Lizzie.

‘Dat hebben ze wel zo’n beetje losgelaten toen ik probeerde te ruilen. Het was een specifiek verzoek dat ik zijn gebouw zou doen. Dus of ik doe het, of ik ben mijn baan kwijt. En het gaat niet om één keer, hè. Meerdere bestellingen. Jullie weten hoe hij is.’ Ik maak mijn jas open. ‘Dit wordt de ergste schoolreünie ooit.’

Bekentenis: ik heb een ongezonde hoeveelheid tijd besteed aan me voorstellen hoe ik Max ooit weer tegen het lijf zou lopen. Ik droeg daarin altijd een prachtige jurk; mogelijk ook een tiara. En onze vijandigheid van vroeger zou zo ver achter me liggen dat ik me die nauwelijks zou herinneren. Ik ben zo van: Max wie? Maar op een elegante, voorkomende manier. Mijn carrière is zo succesvol dat high school een verre voetnoot is.

Helaas ben ik tien jaar na het eindexamen van The Soho High School for the Performing Arts (oftewel SHSPA, ook wel het Shiz) niet heel ver gekomen met mijn carrière.

‘Nou, er komt pizza, dat is in elk geval iets,’ zegt Lizzie.

‘Hartjesogen.’ Ik trek mijn winterjas uit en sta erbij in het Meow Squad-kattenkostuum dat ik moet dragen op mijn lunchbezorgroute.

Ik kijk op en zie ze ernaar staren, en ik zie dat ze het zich voorstellen – hoe het zal voelen. Wat valt daarop te zeggen?

Dan zegt Kelsey het enige wat je erop kunt zeggen. ‘Je staat er niet alleen voor.’

Ik adem diep in. De knoop in mijn schouders wordt iets losser. Deze meiden betekenen alles voor me. Twee beste vriendinnen die achter me staan. ‘Dank je wel.’

Ik ga naar mijn kamer om mijn favoriete luiaardshirt en een knalroze yogalegging aan te doen, dan loop ik terug en krul ik me op op de bank.

Kelsey geeft me een biertje. Haar paarse nagels passen perfect bij de paarse lokken in haar gitzwarte haar. ‘Troostkoolhydraten,’ zegt ze.

Lizzie komt aan de andere kant naast me zitten. ‘Zakte je door de grond?’

Ik vertel over het moment dat ik het ontdekte. Het ene moment stond ik bij de Meow Squad-truck te wachten op mijn rooster voor morgen, nog redelijk tevreden met mijn leven. Natuurlijk, voor mijn werk moet ik me verkleden als een kat en ik moet foodtruckvoedsel naar kantoren brengen, maar het is een parttimebaan met een verzekering en dat is de heilige graal voor aanstormende actrices. Een tel later zie ik Maximillion Plaza op het rooster. En de zon verdwijnt achter de wolken. En het donker verspreidt zich met angstaanjagende snelheid over het land. Gigantische vogels met dinosaurushoofden krijsen door de lucht.

‘En ik heb zoiets van: no fucking way! Je weet dat hij het weet. Ik zweer het, de eerste keer dat ik die outfit aantrok dacht ik niet dat ik er zo stom uitzag of dat ik dankbaar was dat ik werk had en zo. Nee, het eerste wat ik dacht was: hoe groot is de kans dat ik ooit iets moet bezorgen bij Max Hilton? Er zijn meer dan een miljoen mensen op Manhattan, dus hoe realistisch is het dat Max ooit bestelt bij Meow Squad en dat ik moet bezorgen? Maximillion Plaza zat nog niet eens in ons bezorggebied toen ik begon. Ik dacht dat ik safe zat. Ik had het moeten weten.’

Lizzie huivert. ‘Misschien wil hij sorry zeggen?’

‘Echt niet. Geloof me, sorry staat niet op de planning. Hij wrijft in zijn handen van voorpret.’

‘Was het zo erg?’ vraagt Kelsey.

‘Hij heeft ooit aarde meegebakken in een brownie die ze op het podium moest opeten,’ zegt Lizzie. Zij kent alle verhalen. ‘Ze nam een hap en moest blijven kauwen…’

‘… en het smaakte droog en raar en korrelig, en ik wilde het echt uitspugen,’ zeg ik. ‘Maar ik moet toegeven dat ik ook een op afstand bedienbare piepmuis in zijn piano had gedaan vlak voor zijn examenconcert. Die liet ik rondscharrelen terwijl hij Chopins Nocturne in Es-majeur speelde. Een lief, rustig stuk.’ Ik grinnik bij de herinnering. ‘Hij reageerde natuurlijk niet. Max is altijd onaangedaan. Hij heeft een beschermend exoskelet van titanium.’

Lizzie krijgt een bericht dat de pizza er is en spurt naar de hal, beneden. Onze officiële appartementpizza is belegd met brie, aardappel en gekaramelliseerde ui. Rare toppings druisen volledig in tegen mijn pizzageloof, maar eenmaal buiten Jersey is alles toegestaan in de pizzawereld.

‘Het komt wel goed.’ Kelsey deelt servetjes uit.

‘Dat kun je niet zeggen. Max is mijn kryptonite. Meer dan kryptonite. Kryptonite leeft niet om je kapot te maken. Kryptonite staart je niet aan met een geamuseerde blik terwijl je vanbinnen doodgaat.’

‘Nou, je kunt stoppen als we onze rollen krijgen. Dan hebben we een jaar lang werk. Minstens.’

‘Gast, Phantom of the Opera speelt al sinds ’88.’

‘Twintig jaar werk. Vijftig! We staan daar als oude omaatjes nog te zingen en te dansen.’

‘Pinkknuffel!’ Ik hou mijn pink omhoog. Ze drukt haar pink ertegenaan.

We doen allebei auditie voor een grote Anything Goes-revival. Kelsey doet auditie voor een van de Reno’s Angels, een zware rol met veel zingen en dansen, en ik ga voor de hoofdrol, Reno Sweeney. Ik mik belachelijk hoog, maar het voelt alsof mijn naam op deze rol staat. Diep vanbinnen voel ik het.

‘We verdienen het,’ zeg ik. ‘We verdienen het zo erg!’

Vooral Kelsey. Ze is er in de winter achter gekomen dat haar vriend, met wie ze samenwoonde, met vier verschillende vrouwen vreemdging. Vandaar dat ze nu mijn huisgenoot is.

Lizzie komt terug met de pizza en zet hem neer. Ik pak een stuk van de dampende heerlijkheid vol koolhydraten en zet mijn tanden erin, en voor een mooi moment is Max uit mijn gedachten.

‘Je had naar mijn kamer moeten verhuizen toen ik wegging,’ zegt Lizzie. ‘Dan hoefde je niet naar die stomme toren van hem te kijken.’

‘Mee eens,’ zegt Kelsey. ‘Ik vind het helemaal niet erg om te ruilen. Zeg het maar.’

Ik mompel wat en eet pizza. Het is zo; ik kan een deel van Max’ toren zien tussen de gebouwen aan mijn kant van ons appartement. Ik voelde van alles toen ik besefte dat het zijn toren was. Het voelde vooral als duistere, harde diamanten in mijn hart.

‘Ik vraag me af hoe hij het weet,’ zegt Lizzie. ‘Misschien via Facebook of zo?’

‘No way dat ik een foto van mij in dat geval op Facebook zet,’ zeg ik. ‘Hij moet er op een andere manier achter zijn gekomen. God, als ik denk aan zijn reactie. Hij moet wel gedacht hebben: hoogmoed komt voor de val. Maar dan grappiger en slimmer verwoord.’

Kelsey kreunt en pakt nog een stuk.

‘Hij gaat het er zo hard inwrijven,’ zeg ik. ‘Hij gaat de hele tijd keihard lachen als ik zijn broodje neerzet. En dan moet ik aan het einde Miauw zeggen. Als een getraind aapje.’

‘Of een getraind poesje,’ zegt Lizzie.

‘Vind je dat echt een zinvolle opmerking?’

‘Ja?’ piept ze. ‘Nee?’

Ik geef speels een por tegen haar arm. ‘Zet je medelijden aan!’

Zelfs op high school al was Max cool en superieur, maar als je lang genoeg naar hem keek – echt keek – zag je dat stilte een van zijn belangrijkste strategieën was. En dat onder die afwezige stilte een randje zat van puberale ongemakkelijkheid.

Nu is hij in zijn toren afwezig en aantrekkelijk aan het zijn, als hoofd van het mannenstijlimperium met een miljardenomzet dat uit zijn befaamde versierhandboek is ontstaan, de internationale bestseller waardoor hij zich qua beruchtheid kan meten met de Kardashians.

‘De millennialversie van Dean Martin’, zo noemde het magazine Slate hem eens.

Ik heb ergens gelezen dat hij daarom moet lachen. Daar twijfel ik geen moment aan; natuurlijk vindt Max zichzelf te cool voor de zachtaardige Rat Pack-playboy Dean Martin.

‘Helpt het als ik een zwarte magic marker in mijn tas stop en overal waar ik zijn gezicht in een abri zie, een tand zwart maak?’ vraagt Kelsey.

‘Ja,’ fluister ik. ‘Dat helpt heel erg.’

‘Ik geef hem een Frankenstein-litteken,’ oppert Lizzie.

‘Misschien ziet hij er daarmee nog lekkerder uit.’

‘Een penis die uit zijn neus groeit?’ probeert ze.

‘Ik vraag me één ding af: is hij van plan me uit te lachen en zo van sliep-uit te doen als ik zijn broodje breng? Of gaat hij voor een superieure stilte met een minzaam lachje? Laat maar,’ zeg ik. ‘Hij gaat voor het minzame lachje.’ Ik ga achterover zitten en staar naar de bijna lege pizzadoos. Ik vond de pizza een veel beter idee toen hij nog in de doos zat.

Lizzie pakt haar enorme handtas. ‘Ik heb wat lekkers. Toetje!’

‘Heb je speciale anti-Max-koekjes gemaakt?’ vraag ik hoopvol.

‘Iets veel beters.’ Ze haalt een pakje Peanut Butter Kandy Kakes uit haar tas en gooit het naar me toe.

‘O mijn god! Waar heb je deze gevonden?’

‘Internet.’

Ik scheur het plastic open, druk de verpakking tegen mijn neus en snuif de geur op van mijn jeugd. Als je Kandy Kakes in je lunchtrommel had, was het altijd je geluksdag. Niet alleen vanwege de lekkere koekjes, maar ook emotioneel. Als er Kandy Kakes waren, betekende het dat het goed ging thuis. ‘Willen jullie er een?’

‘Niet echt.’ Kelsey trekt haar neus op. ‘Je moet uit Jersey komen om die dingen lekker te vinden. Dat is denk ik een stelregel.’

‘Lizzie?’

‘Allemaal voor jou,’ zegt Lizzie.

Niemand die ik ken houdt van Kandy Kakes, wat ik prima vind. Ik neem een hap van de sponzige, pindakazige lekkernij, die natuurlijk omhuld is door een dikke laag melkchocolade.

Als ik terugkeer uit mijn toetjeshemel, zie ik dat Lizzie ergens aan trekt. Ze probeert het plastic van iets rechthoekigs af te krijgen. ‘Wat is dat?’

‘Iets waarvan ik denk dat het kan helpen.’

‘Wat dan?’

‘Wacht.’ Ze peutert met haar nagels aan het dikke plastic. ‘Hnng!’

‘Is dit een one-womanshow over verpakkingswoede?’ vraag ik.

Ze gooit hem naar me toe. Ik vang hem en draai hem om. Het is een set dartpijltjes. ‘Eh, bedankt?’

Kelsey heeft een schaar. ‘Geef eens hier.’ Ze knipt de verpakking open.

‘Die hoort hierbij.’ Lizzie haalt een stukgelezen paperback uit een tasje en gooit hem op de salontafel. En niet zomaar een paparback. Ik pak hem op.

‘Pardon? Wat is dit?’

Een retorische vraag. Ik weet wat het is. The Max Hilton Playbook: Tien gouden regels om de mooiste vrouw in de ruimte te versieren. De meeste mensen noemen het The Hilton Playbook. Dit is Max’ gids ‘hoe versier je vrouwen door je als een arrogante zak te gedragen’. Er zijn miljoenen exemplaren verkocht toen het uitkwam, een jaar of twee na ons eindexamen.

Daarna lanceerde Max zijn mannenstijlimperium. Schoenen. Horloges. Bodyspray. Instagramfaam. Er wordt gesproken over een deal voor een Netflix-serie.

Ik draai het boek om.

Achterop staat Max’ gezicht paginagroot afgedrukt. Het is een van de meer iconische foto’s; hij ziet er verschrikkelijk knap uit, maar dat is niet het bijzonderste – het is de manier waarop zijn blik wordt gevangen, waardoor je het gevoel krijgt dat hij recht door je heen kijkt en alleen oog heeft voor jou, met sprankelende, intelligente humor. Alsof hij al je geheimen kent omdat je hem een tijd hebt vertrouwd en hij daarna je hart heeft verwoest. En hij is net iets te trots op zichzelf.

‘Geen zorgen, ik heb het niet nieuw gekocht,’ zegt Lizzie en ze neemt het boek van me over. ‘Er zijn geen zakkerige miljardairs verrijkt door de aanschaf van dit boek.’

‘Dat wilde ik niet vragen,’ zeg ik. ‘Meer van: wat doet dit hier überhaupt?’

Lizzie glimlacht naar Kelsey. ‘Vanwege plannen. Heb je het ooit echt gelezen?’

‘God nee,’ zeg ik. ‘Wie zou zoiets lezen?’

‘Ik niet.’ Lizzie scheurt de achterkaft eraf, haalt een oud dartbord achter de bank vandaan en klemt de foto erop. Kelsey haalt onze dingen van de muur, mijn leuke borduurwerkjes en zelfs de foto van mijn droomschoenen: Louboutin Solibria-pumps in de kleur starshine pink.

‘Jullie hebben een dartbord voor me gekocht.’

‘Met het gezicht van Max Hilton erop,’ zegt ze en ze geeft me de pijltjes, die Kelsey eindelijk heeft losgekregen.

‘Dat hadden jullie niet moeten doen,’ zeg ik.

‘Go, go, go!’ Kelsey klapt in haar handen. ‘Darttherapie!’ Haar mooie kuiltjes komen in haar wangen.

Ik voel me er wat vreemd bij, maar ik gooi toch. Ik raak zijn wang. Mijn vriendinnen applaudisseren. De volgende raakt het bord, ver van zijn foto. Toch weer een applaus. ‘Ik weet het niet, jongens.’

Ik laat me weer op de bank zakken. Mijn vriendinnen wagen een poging en dan is het tijd voor meer bier. We laten de pijltjes op zijn gezicht. Het was lief bedacht.

‘Staat hem goed,’ zegt Kelsey.

‘Gedoemd om elke dag van mijn leven in de nabije toekomst mijn vijand broodjes te brengen,’ zeg ik. ‘Is dat niet een van de straffen van de Griekse goden? Ik zou nog liever een steen een berg op rollen of door vogels opgegeten worden.’

‘Het lijkt echt alsof hij je wil straffen,’ mijmert Kelsey. ‘En hij heeft er een verbazingwekkend effectieve methode voor gevonden.’

‘Als je me probeert op te vrolijken, werkt het niet.’

Kelsey trekt haar neus op en pakt Max’ boek. ‘Meer dan een miljoen exemplaren verkocht,’ leest ze hardop. ‘Een miljoen sukkels.’ Ze begint te bladeren. ‘Slecht nieuws, losers: Max Hilton versiert meiden omdat hij eruitziet als Max Hilton. Niet dankzij wat gouden regels.’

‘Ik zat te denken,’ zegt Lizzie. ‘Als je echt niks voor hem betekende, waarom zou hij dan de moeite nemen om jou broodjes bij hem te laten bezorgen? Wat als hij jou vraagt als bezorger omdat je wél iets betekent?’

Wat een raar idee. Mijn borst gonst van de absurditeit ervan.

‘Je weet het niet,’ zegt ze.

‘Hier spreekt een verliefde vrouw.’

Lizzie woont tegenwoordig samen met haar vriend. En ze heeft een nieuwe bakkerij, dus dat ze dingen positief inziet is een understatement. Ze kijkt door een caleidoscoop van hartjes en glazuur.

Kelsey is ongewoon stil. Ze zit met haar neus in het boek.

Lizzie vertelt dat het vandaag Nationale Ballroomdansdag is en legt uit hoe moeilijk het was om een koekje te maken voor die gelegenheid. Haar bakkerij is gespecialiseerd in geglazuurde koekjes die op ironische wijze stilstaan bij feestdagen. ‘Ik heb uiteindelijk een vrouw gemaakt met een heel grote rok. Ik dacht nog aan een accordeon, want chocola…’

‘Wacht even,’ zegt Kelsey. ‘Nee. No way.’

‘Wat?’ vraag ik.

Haar kaak verstrakt. ‘Nathan heeft een van deze versiertrucs bij me gebruikt. Hij heeft Max’ systeem in de praktijk gebracht en ik ben ervoor gevallen.’

Lizzies ogen worden groot. Ze weet van Kelseys vreemdgaande ex.

‘Misschien is het toeval,’ zeg ik.

‘Je was erbij! Afgelopen herfst bij de Chiron Club. Weet je nog dat hij een hoed ophad? En dat hij dat grappige, lieve verhaal vertelde over die vreemde hond die zijn huis binnenkwam?’

Ik kom wat overeind; dit klinkt niet goed. ‘Was het hondenverhaal gelogen? Dat was het enige wat ik leuk vond aan hem.’

‘Het is een script uit het boek! Er staan allemaal scripts achterin van grappige verhalen die mannen kunnen vertellen.’

Lizzie ziet er flabbergasted uit. ‘Wat voor iemand doet zoiets?’

‘Nathan dus. En dan die regels. Wat de fuck? Oké, luister…’ Kelsey houdt een vinger omhoog en begint voor te lezen. ‘Kies een vrouw, welke vrouw dan ook. Toe maar, kies een lekkere – als je mijn systeem goed aanleert, kan ze van jou zijn. Maak iedereen aan het lachen, maar negeer de mooie vrouw.’ Ze kijkt op. ‘Weten jullie nog dat hij zo aardig en grappig tegen jullie allemaal deed en mij negeerde? Die techniek heet omgekeerd jagen.’

‘Nee,’ zeg ik. Nathan heeft haar hart gebroken en op de scherven gestampt. Kwam dat allemaal door Max’ boek? Mijn keel knijpt zich dicht.

‘Nu haat ik hem in drievoud,’ zegt Lizzie.

Kelsey blijft lezen. ‘Reageer geïrriteerd als ze je aandacht probeert te trekken.’ Ze kijkt op. ‘Echt ja! Nathan deed dat! Zijn verhaal was zo grappig en lief en toen stelde ik een vraag, gewoon om mee te doen, en ik raakte zijn arm aan omdat het leek alsof hij me niet hoorde en hij zei zo van “hé, handjes thuis”.’

‘Handjes thuis?’ vraagt Lizzie.

‘En wij vonden het nog wel grappig,’ zeg ik vol verbazing. ‘Mannen komen op je af als eksters en deze gast was zo van “hou eens op me te versieren”.’

‘Die techniek komt dus rechtstreeks uit Max’ boek. En het werkte.’

Ik schud mijn hoofd bij de herinnering aan Nathan, die alle datinglogica te boven ging – hij was overduidelijk hetero en single en stond open voor vrouwen, maar had geen interesse in Kelsey.

‘Omgekeerd jagen,’ leest ze voor. ‘Doe alsof je denkt dat ze je probeert te versieren. Wijs haar zogenaamde avances af, maar doe het speels.’

‘En jij vraagt hem of hij wil dansen en hij zegt: “Denk je dat ik zo makkelijk ben? Gewoon een stuk vlees waarmee je over de dansvloer kunt paraderen?” Jij kijkt hem geschokt aan en hij gaat door: “Ben je me in gedachten aan het uitkleden?”’

Met haar tanden op elkaar geklemd zegt ze: ‘Een script.’

Ineens zijn we alle drie het boek aan het lezen.

‘Hij heeft ook een heleboel van deze technieken gebruikt om de andere vrouwen te versieren waarmee hij het deed,’ zegt Kelsey. ‘Dit boek was Nathans bijbel.’

Mijn gezicht wordt warm.

‘No way,’ zegt Lizzie op een gegeven moment. Ze pakt het boek uit Kelseys handen. ‘De junglezoen, dat heeft iemand gedaan bij Jada Herzberger.’ Jada, die op de eerste verdieping woont, is ook een actrice. Lizzie belt haar op. ‘Komt dit je bekend voor?’ Ze begint instructies voor te lezen uit Max’ boek.

Het komt erop neer dat de man tegen een vrouw zegt dat haar parfum hem intrigeert en dat hij dan verbaasd reageert als ze zegt hoe het heet, alsof hij het niet echt kan geloven. Dan moet hij haar haar voorzichtig over haar schouder vegen en nog eens snuiven, gewoon voor de zekerheid.

Lizzie leest verder: ‘Leer deze zin uit je hoofd: “Het heeft iets. De manier waarop het reageert met jouw lichaamschemie is… moeilijk te beschrijven.” Dan trek je je terug. Neem je tijd. Jij bent hier niet de jager; dat is zij. Zeg: “Geur is in onze maatschappij zo ondergewaardeerd – mensen begrijpen niet hoe diep en intiem het verbonden is met het meest primaire gedeelte van ons oerbrein. Daarom ruiken dieren aan elkaar voor het paren…”’

Aan de andere kant van de lijn klinkt een gil.

Lizzie haalt de telefoon van haar oor tot het stopt. ‘Nee, ik lees dit in een boek!’ zegt ze. ‘The Hilton Playbook. Moet je horen…’ Ze leest nog een passage voor waarin de man praat over hoe wilde dieren zachtjes in het nekvel bijten van de dieren waarmee ze paren, en dat dit ook verbonden is met het oerbrein. Max instrueert de man om met zijn hand langs haar nek te strijken, licht aan haar haar te trekken en te zeggen: ‘Zie je?’

Nog meer gegil aan de andere kant.

Lizzie kijkt ons aan. ‘Jada komt naar boven.’

‘Zeg dat ze bier moet meenemen,’ zegt Kelsey.

‘Neem bier mee!’ zegt Lizzie.

Een paar minuten later is Jada boven met een sixpack bier. Ze heeft lichtblond haar en pruillippen die er op een mooie manier vampierachtig uitzien. Ze houdt van felgekleurde patronen en alles wat glimt en glittert. Vanavond is ze een wandelende kleurexplosie, tot aan haar zilver schitterende legerkisten. ‘Dus jij zegt dat hij een script volgde?’ zegt ze. ‘Is dat het boek?’

‘Wil je nog meer horen?’ vraagt Lizzie.

‘Nee!’ Jada geeft haar het bier en slaat puffend haar armen over elkaar. Dan zegt ze: ‘Ja.’

Kelsey geeft haar een ijskoud glas en Lizzie leest verder. Het is een sexy verhaal over zoogdieren die geprogrammeerd zijn om te reageren op geur en zacht aan haren trekken… en nog meer aan lichtjes in de nek bijten.

‘Neeeee.’ Jada legt haar voorhoofd in haar handen. ‘Dat kwam allemaal uit The Hilton Playbook?’

‘Doorgaan?’ vraagt Lizzie.

‘We zijn nu al zover gekomen,’ zegt Jada.

Lizzie leest door. ‘Ze zal klaar zijn om te zoenen, maar geef haar niet wat ze wil. Zeg: “Daarom is het zo’n intense sensatie om in je nek gebeten te worden. Een lichte druk van tanden, aan de zijkant van de hals, stimuleert de meest basale instincten. Niet veel mensen weten dit.” Dan raak je de zijkant van je eigen nek aan om te laten zien waar je wilt dat ze je bijt. Kijk haar in de ogen en zeg: “Toe maar hoor, het mag.” Doe alsof ze niets liever wil. Als je mijn systeem goed onder de knie hebt, pakt ze je haar vast en bijt ze zacht in je nek.’

‘Dit is zo fucked up,’ zeg ik. ‘Heb je hem gebeten, Jada?’

‘Ik voel me zo dom,’ zegt Jada vol schaamte.

‘Daar hoef je je niet voor te schamen.’ Ik sla een arm om haar heen. ‘Hoe kon jij dit weten?’

‘Moet je horen: Nathan, mijn ex? Die gebruikte het boek ook,’ vertelt Kelsey aan Jada. ‘En ik heb een jaar met hem samengewoond. Al die tijd heeft hij me bedrogen door technieken uit het boek op andere vrouwen te gebruiken!’

‘O mijn god,’ zegt Jada.

Ik knars met mijn tanden. Bizar dat Max’ boek zo’n grote rol heeft gespeeld in Kelseys horrorrelatie. En nu ook Jada?

Lizzie steekt een vinger op. ‘Als ze niet hapt, glimlach dan niet. Ze moet een negatieve consequentie voelen. Zoek iets interessanters om naar te kijken. Draai je dan naar haar terug. Ze is nu klaar voor jouw teken. Kijk haar in de ogen. “Toe maar. Bijt me hier.”’

Ik schud mijn hoofd. Hier heb ik geen woorden voor.

De passage gaat door. De man moet bekritiseren hoe ze bijt en haar laten zien hoe het hoort. Hij kan haar ‘milde instemming in de vorm van een lome glimlach’ laten zien als ze het goed doet. ‘Onthoud dat jij de prijs bent waar ze naar streeft. Uiteindelijk bijt ze goed. Op dat punt, na al die tijd, kijk je naar haar lippen. Ze heeft het privilege veroverd met je te zoenen.’

We gillen allemaal.

Jada grijpt het boek vast. ‘Niet te geloven dat het allemaal een act was uit een boek!’ Ze fronst. ‘Geschreven door die klootviool die denkt dat hij de natte droom is van elke vrouw, met zijn hoofd overal opgeplakt? Dat ik daarvoor ben gevallen!’

‘Ik zou er ook voor zijn gevallen,’ zeg ik. ‘Wie wil er geen man met kennis van beestachtige geilheid? Een beetje gekte in bed, weet je…’

‘En oerinstincten,’ zegt Lizzie. ‘Dat wil je in een man. Behalve als hij rijdt. Of iets repareert.’

‘Had hij een rare hoed op?’ vraag ik.

‘Nee, maar hij had een heleboel toffe armbanden en een extreem glimmend shirt onder zijn blazer,’ zegt Jada. ‘In bed was hij helemaal niet instinctief of gek. Want het was allemaal Max Hiltons materiaal. Waarom ontdek ik dit nu pas? Ik moet dit hele boek lezen!’

‘Mia kent hem,’ zegt Kelsey. ‘Ze zaten samen op het Shiz.’

‘Heeft Max Hilton op het Shiz gezeten?’ zegt Jada. ‘Wat heeft hij gestudeerd, klootzakwetenschappen?’

‘Ja,’ zeg ik en ik kom van de bank. ‘Je kon er theaterwetenschappen doen, klassieke muziek of klootzakwetenschappen. Max heeft die laatste cum laude afgerond.’ Ik trek het dartpijltje van Max’ gezicht. ‘En hij heette Maxfield Miller. Niet Max Hilton.’

Jada kijkt nog steeds verbijsterd. ‘Het Shiz?’

‘Yep. Klassieke piano,’ voeg ik eraan toe, want ik weet dat dat haar volgende vraag is. ‘Een beetje jazz.’

Ze kijkt naar me alsof ik een tweede hoofd heb gekregen. ‘Piano? Max Hilton speelt… piano?’

‘Gast,’ zegt Kelsey vanaf de bank. ‘Hij zat op het Shiz.’ Ze zegt het alsof dat het verklaart, en dat is ook wel zo. Het Shiz is een van de meest elitaire performancekunstopleidingsinstituten ter wereld. ‘Hij komt uit een klassiek geschoolde familie, wist je dat niet? Zijn vader is een beroemde dirigent en zijn moeder is Gloria Perez, de violiste. En hij en Mia waren op high school verwikkeld in een bittere strijd.’

‘Haatten jullie elkaar?’ vraagt Jada.

‘Negenennegentig procent van de tijd.’ Ik geef haar de dartpijltjes. ‘Toe maar.’

Jada richt de pijl en doet een oog dicht. Ik kijk ernaar en ben blij dat niemand vraagt naar die ene procent niet-haat tussen Max en mij. Dat deel doet het meest pijn.

Jada raakt drie keer op rij zijn gezicht met angstaanjagende precisie – pof, pof, pof – en Kelsey joelt. Ze doet vrolijk, maar ik merk dat ze gekwetst en boos is en dat snap ik heel goed. Erachter komen dat Nathan al die tijd gebruikmaakte van Max’ stomme boek heeft oude wonden opengereten – en zelfs nog dieper gemaakt. Hun hele relatie was nog nepper dan ze dacht.

Jada draait zich weer naar me toe. ‘Max Hilton is toegelaten op het Shiz voor klassieke piano?’

Ik knik. ‘Ja. Maar zijn echte talent zat in supersuffe oude tv- en musicalliedjes.’

‘Niet waar!’ zegt Jada.

‘Je zou hem liedjes uit Oklahoma! moeten horen zingen als die cowboy met liefdesverdriet, Curly McLain. Gekke, grappige liedjes. Ik zweer het.’

Jada slaat een hand voor haar mond. Kelseys mond hangt open. ‘Dat is absoluut het laatste wat ik had verwacht van Max Hilton.’

Precies.

Want Max’ merk draait om cocktails bij het zwembad en zorgeloos jetsetplezier. En stylish foto’s van hem op billboards en bussen en in magazines. En op de societypagina’s omringd worden door prachtige vrouwen.

Die vrouwen staan bekend als Max Hilton-girls. Hij heeft zoveel macht dat de vrouwen met wie hij gaat, hun eigen naam kwijtraken. Want hij heeft een miljoen keer zoveel zwaartekracht als normale mensen. Hij is een sublieme kruising tussen James Bond en David Gandy.

Het tegenovergestelde van een gekke, zingende cowboy.

‘Kunnen we dit vinden op YouTube?’ vraagt Jada. ‘Alsjeblieft, alsjeblieft?’

‘Denk je dat Max, met al zijn geld en macht, zou toestaan dat er op YouTube een filmpje staat waarin hij een suf liedje zingt?’ zeg ik. ‘Dat hij en zijn mensen daar niet vierkant voor zouden gaan liggen?’

Wat ik niet zeg, is dat ik heb gezocht. Er zijn momenten geweest dat ik het terughaal in mijn hoofd en denk dat het misschien nooit is gebeurd, en dan ga ik op zoek. En ik vind het nooit. Elke keer ben ik dan teleurgesteld.

‘Waarom heb je ons deze roddel nooit verteld?’ vraagt Kelsey.

Ik haal mijn schouders op. Lizzie weet ervan, maar over het algemeen praat ik er niet over. Misschien is het raar dat ik die herinnering in een doosje heb gestopt als een kostbaar kleinood. Vooral aangezien het voor Max allemaal een cynische grap was.

‘Maar jij was er getuige van?’ zegt Jada.

‘Ik zat met hem in de zomerproductie. Ik zong met hem. Dus ja.’

Jada knippert met haar ogen, alweer vol ongeloof. Ik zou het ook niet kunnen geloven als ik er niet bij was geweest. ‘En jullie waren vijanden,’ zegt Jada.

‘We hebben ons gespecialiseerd in elkaar vernederen. Max’ zakenpartner Parker zat er ook op school,’ zeg ik. ‘Het is één grote Shiz-reünie daar.’

‘En raad eens welke Meow Squad-bezorgkat daar vanaf nu de lunch moet brengen? Te beginnen met morgen?’

Jada hapt naar adem. ‘Nee!’ Om er vervolgens aan toe te voegen: ‘Niet dat het zó erg is.’

‘Laat maar,’ zeg ik. ‘Ik moet mijn high school-rivaal op zijn wenken bedienen. In een kattenkostuum. En hij zit als een miljardair in zijn glanzende toren.’

Lizzie fronst naar me.

‘Zou je ontslagen worden als je zijn broodje laat vergiftigen door je vriendin Jada?’ vraagt Jada.

Ik glimlach.

Het volgende uur lezen we het boek aan elkaar voor. Max’ ideeën zijn duivels. Geniaal. Er staan allerlei lijsten in met principes en dingen. ‘Vrouwen zijn als honden. Ze vinden het fijn als je de baas speelt.’ Die wordt met gekreun ontvangen.

Om negen uur wordt er op de deur geklopt. Ik denk dat het een van de buren is om te klagen over het geluid, maar het is Antonio, mijn neef uit Italië, met een script in zijn handen.

‘O mijn god!’ zeg ik. ‘Antonio, ik was het helemaal vergeten.’

Antonio is model en heeft veel catwalks gedaan in Milaan. Nu probeert hij door te breken als acteur. Hij heeft niet veel podiumervaring, wat een vriendelijke manier is om te zeggen dat hij er niks van bakt. Ik heb hem geprobeerd te helpen, maar hij acteert veel te overdreven, en dat is er niet beter op geworden door alle boeken die hij leest over karaktermotivatie en methodacting.

Antonio glimlacht voorzichtig, zelfs op zijn hoede; ik kan niet uitmaken of hij teleurgesteld is dat ik onze oefenafspraak ben vergeten of dat hij overweldigd is door de boze sfeer in het appartement.

‘Jullie kennen mijn neef Antonio nog wel, toch? We zouden samen oefenen.’ Ik wend me weer tot hem. ‘Sorry.’

‘We doen het samen.’ Kelsey trekt hem naar binnen en duwt het boek in zijn handen. ‘Maar eerst moet je de waarheid vertellen: herken je dit boek? Heb je het ooit gebruikt om vrouwen te versieren?’

Antonio leest de beschrijving op de binnenflap, waar staat dat succes gegarandeerd is bij het versieren van A-klasse vrouwen en dat je je geld terugkrijgt als het niet lukt. ‘Een versierhandboek? Ik ben een model met een Italiaans accent, cara…’

‘Klopt, hij heeft het boek niet nodig,’ bevestig ik. ‘Tenzij hij vrouwen van zich af wil slaan. Daar zou hij het voor kunnen gebruiken.’

Antonio slaakt een moedeloze zucht, bladert door het boek en leest willekeurige pagina’s. ‘Amerikanen.’ Hij schudt zijn hoofd en leest voor: ‘Vraag een vrouw nooit wat ze wil – vertel haar wat ze wil. Je bent een wispelturige god en zij is je onderdaan.’

We kreunen allemaal.

Gefascineerd leest hij verder. Ik moet toegeven dat het een fascinerend boek is.

‘Dit zou ook werken bij mannen,’ zegt Antonio en hij klapt het boek dicht. ‘Je zou een man om je vinger kunnen winden met deze technieken.’

‘Als je een vreselijk mens bent,’ zeg ik.

Antonio haalt op z’n Europees zijn schouders op. ‘Maar als je een man op de knieën wilde dwingen. Er zijn vast exemplaren bij die wat sturing nodig hebben…’ Hij houdt het boek omhoog. ‘Dat wil ik er alleen maar mee zeggen.’

‘Echt?’ vraagt Kelsey. ‘Denk je echt dat je met deze technieken een man op de knieën kunt dwingen?’

‘Natuurlijk,’ zegt hij.

Kelsey staart hem nog wat langer aan en dan verschijnt er zo’n brede grijns op haar gezicht dat mijn hart wordt samengeknepen. Het is lang geleden dat ik die blik op haar gezicht heb gezien, en nu wil ik ook zo lachen.

Ze kijkt me aan. En ze kijkt me niet zomaar aan, maar glundert naar me. ‘Misschien zou zelfs Max op de knieën kunnen worden gedwongen?’

Ik vernauw mijn ogen. Wat is het heerlijk om haar weer blij te zien. Maar ik weet niet waar dit heen gaat. ‘Waar doel je op, Kelsey?’

‘Ik doel op gerechtigheid,’ zegt ze.

‘Ja!’ Jada kijkt me nu ook aan. ‘Gerechtigheid. Je kunt hem laten merken hoe het voelt, Mia.’

‘Ik ga geen versiertrucs gebruiken op Max,’ zeg ik.

‘Het gaat niet om versiertrucs, het gaat erom dat hij ervaart hoe het is als iemand zijn systeem bij hem gebruikt,’ zegt Kelsey. ‘Hij moet het zelf voelen. Het is perfecte karma.’

‘Behalve dat hij het zelf heeft geschreven,’ zeg ik. ‘Bij hem werkt het waarschijnlijk niet.’

‘Of het werkt juist beter bij hem dan bij wie dan ook,’ zegt Lizzie. ‘Hij heeft een handboek geschreven om iemands hart te veroveren. Hoeveel harten denk je dat hij uit de eerste hand kent? Eén. Hij kent maar één hart. Zijn eigen.’

‘Nu ga je ervan uit dat hij een hart heeft.’

Mijn vriendinnen lachen. Ze denken dat ik overdrijf. Dat doe ik niet.

Tegen de tijd dat Max afstudeerde, speelde hij de lastigste rollen met een ongelooflijke precisie… en nul emotie. Een imponerende robot. Zo noemde ik hem weleens. Ik grapte tegen mijn vrienden dat hij speelde als de Terminator, wetende dat hij het te horen zou krijgen.

‘Anyway,’ zeg ik, ‘ik denk dat hij het wel zou merken als iemand zijn gouden regels tegen hem gebruikte.’

‘Nee hoor. Dat merkt hij niet. Het is bijna tien jaar geleden dat hij dat boek schreef,’ zegt Kelsey. ‘Mijn zus schrijft boeken. Ze weet niet eens meer wat ze een jaar geleden heeft geschreven. Ze zegt dat haar hoofd volstroomt met nieuwe boeken die de oude verdringen. En deze man staat aan het hoofd van een miljardenbedrijf, plus hij is een celebrity. Geloof me, Max Hilton weet niet meer wat er in zijn boek staat.’

Jada kijkt me aan. ‘Doe het! Leer hem een lesje. Laat hem voor je kruipen.’

‘Ik weet niet of het werkt als de broodjesbezorger het doet,’ zeg ik. ‘En de reden waarom hij mij heeft gevraagd, is juist om me belachelijk te maken.’

‘Je gaat hem elke dag zien. Het is perfect!’ zegt Jada.

Antonio en Kelsey zijn het met haar eens en zitten vol ideeën. Zelfs Lizzie begint ervoor op te warmen.

Ik bijt op mijn lip.

De afgelopen paar uur heb ik alleen maar tot in mijn diepste wezen tegen morgen opgezien. Ik heb zelfs overwogen ontslag te nemen en een leven zonder verzekering, zonder hooikoortspillen en mogelijk zelfs zonder huis afgezet tegen een leven onder Max’ machtige duim.

Het is geen moment in me opgekomen dat ik terug zou kunnen slaan.

Het meisje dat ik op high school was, zou gelijk hebben gezegd: no way! Het meisje uit het zuiden van Jersey dat vol vuur en zelfvertrouwen zat en plannen om Broadway te veroveren, zou nooit buigen en verslagen worden. Ze zou nooit stoppen bij Meow Squad alleen maar omdat Max misschien wel of misschien niet een broodje heeft besteld. En ze zou de barricaden opgaan als ze haar vrienden kon helpen.

Soms vraag ik me af wat er met dat meisje is gebeurd.

Oké, het zijn zware en ontmoedigende jaren geweest waarin ik elke cent moest omdraaien, stomme baantjes had, auditie deed voor alle rollen ter wereld, keihard werkte aan danslessen, acteerlessen, stemlessen en lessen om mijn accent eruit te krijgen. Ik heb weleens een klus gehad, maar het voelt in veel opzichten nog steeds alsof ik aan het begin sta.

‘Zijn eigen systeem gebruiken om hem om mijn vinger te winden…’ fluister ik, om het mezelf te horen zeggen, ‘en dan dwing ik hem op de knieën.’

‘Zijn kruiperige knieën,’ vult Jada aan.

Kelsey grijnst naar me. Ze is ervan overtuigd dat ik het kan. Ik bijt op mijn lip en denk terug aan de eindeloze uren dat ik haar heb omhelsd en getroost terwijl ze huilde om wat Nathan haar had aangedaan – op basis van Max’ handboek. Voor Jada is het net zo. En wie weet voor wie nog meer.

Mijn vriendinnen hebben me nodig.

Ik sta op, zet mijn handen op mijn heupen met een zelfvertrouwen dat ik niet echt voel. ‘Goed dan,’ zeg ik. ‘Ik doe het. Ik dwing Max Hilton op zijn kruiperige knieën.’