Meest begeerde topman

Annika Martin

Meest begeerde topman

Uitgegeven door April Books

www.aprilbooks.nl

ISBN 9789493297142

ISBN e-book 9789493297166

NUR 340

© 2022 voor de Nederlandse vertaling April Books

Oorspronkelijk gepubliceerd onder de titel Just not that into billionaires © 2021 Annika Martin. Deze vertaling is tot stand gekomen met bemiddeling van Donald Maass Literary Agency.

Vertaling Iris Veldkamp

Vormgeving Gaby Berendsen, Studio Font

Alle rechten voorbehouden

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

1

Francine

Ik sta aan de rand van een van de grote repetitieruimtes van het Gotham Metropolitan Ballet-complex als de legendarische choreograaf Dusty Sevigny aan komt stormen. Hij komt voor me tot stilstand, zijn borstelige wenkbrauwen zo ver naar beneden dat ze bijna zijn ogen bedekken.

‘Je moet je melden in Rosemary’s kantoor,’ zegt hij met zijn zware Russische accent, en met zijn hoofd schuin in de richting van de ruimte waar het ondersteunend personeel van het ballet werkt.

Sevigny is moeilijk te lezen, met die wenkbrauwen, zijn Einstein-kapsel en zijn woeste kunstenaar-vibe, maar ik kan nu wel met zekerheid zeggen dat hij boos is.

‘Nu?’ vraag ik onzeker. Het is een vreemd verzoek, aangezien ieder moment de repetitie kan beginnen voor Plamya, zijn grote comebackstuk. Die repetitie is hard nodig, want de halsbrekende maatsoorten laten veel dansers struikelen. Op een bepaald punt zitten er dertig arabesken in.

‘Meteen,’ zegt hij.

Ik plak een lach op mijn gezicht. ‘Oké!’

Hij stampt het hardhout over en verdwijnt door de deur.

Mijn danscollega’s zijn overal verspreid, hun spitzen aan het vullen en hun spieren warm aan het wrijven ter voorberei-ding op onze vijf uur durende repetitie, maar nu zijn alle ogen op mij gericht.

Ik sta op. Met bonzend hart loop ik naar de deur, langs een groepje ontzette collega’s die duidelijk denken dat ik in de problemen zit.

Ze zijn niet de enigen.

Ik vouw mijn hand langs de zijkant van mijn mond en fluister luid: ‘Sevigny is zó onder de indruk van haar performance dat het zijn dood nog wordt!’

Mensen glimlachen meelevend naar me.

Een belachelijk verhaal bedenken bij een akelige gebeur-
tenis is waarschijnlijk niet zo’n effectieve peptalk, maar toch doe ik het. Ik loop ze voorbij, al ben ik nog niet klaar. Ik draai me om, loop een stukje terug en voeg eraan toe: ‘Hij stuurt me naar het kantoor om een enorme bonus en een prachtige bos bloemen op te halen!’

Iemand snuift.

Ik draai me om, loop de deur uit en haast me naar bene-
den via het trappenhuis.

De administratie van het enorme gerenoveerde gebouw heeft een hal met glanzende tegels die leidt langs ouderwetse deuren met ramen van figuurglas. Er zijn woorden als ‘admi-
nistratie’ en ‘tickets’ zijn op geschilderd. Het is allemaal erg film noir.

Wat kan er aan de hand zijn? Waarom kan het niet wach-
ten tot na de repetitie?

Dit voelt niet goed. Helemaal niet goed. Mijn dromen brokkelen met iedere stap door deze hal verder af.

Uitgekozen worden als tweede solist voor dit stuk was de grootste eer van mijn leven. Alleen de eerste solist en de hoofddanser hebben grotere rollen. Na onze première in de stad volgt een Europese tournee, inclusief drie avonden dansen in mijn droomtheater: het Romeins theater van Mérida in Spanje, een magisch toneel omringd door oude marmeren zuilen en standbeelden.

Rosemary’s bureau heeft, net als de deur van haar kantoor, een film noir-uitstraling, maar Rosemary zelf is heel modern. Ze is een van de vele hippe en wereldwijze vijftigers die achter de schermen werken in de New Yorkse dans-
wereld. Ze was zelf danseres in de jaren tachtig. Als ze me dat niet verteld had, zou ik het wel geraden hebben – oud-dansers herken ik altijd aan de manier waarop ze bewegen.

‘Meneer Sevigny zei dat ik hierheen moest?’ begin ik.

Haar gezichtsuitdrukking wordt grimmig en ze zucht. ‘Ja. Ga zitten. We lopen onverwachts tegen iets aan. Er is…’ Ze schudt haar hoofd en tikt verder op haar toetsenbord. ‘Er is… een probleem. Visumgedoe.’

‘Visumgedoe?’ vraag ik, terwijl ik mijn hersens pijnig voor wat het zou kunnen zijn. Mijn paspoort is nog bijna een jaar geldig, dus dat zit goed. ‘Wat voor visumgedoe?’

Ze houdt een vinger op. Ik moet wachten terwijl ze meer toetsen indrukt.

Ik kijk neer op het zwarte scherm van mijn telefoon, zonder de moeite te nemen om het tot leven te tikken. Er dringt verder toch niks tot me door nu mijn hartslag suist in mijn oren. Wat is er aan de hand? Het moet wel ernstig zijn als ik gevraagd word om weg te blijven van de repetitie. Elk uur oefenen is op dit moment van kritiek belang.

‘Hier heb ik het.’ Rosemary kijkt me aan boven een strenge leesbril. ‘Je visumaanvraag is afgewezen door drie van de vijftien landen waar we naartoe gaan.’

‘Afgewezen?’ Mijn hart bonst. ‘Waarom?’

Ze kijkt me nu recht aan. ‘Een EU-visum vereist dat je de juiste burgerlijke staat opgeeft. Je hebt op de formulieren gezet dat je alleenstaand bent. Ongehuwd.’

Ik knik. ‘Dat klopt.’

Ze kijkt me aan alsof ze wil weten of ik lieg. ‘Weet je het zeker?’

‘Natuurlijk.’

Ze kijkt terug naar het scherm. ‘Volgens de gegevens in de burgerlijke stand ben je gehuwd.’

‘Pardon?’ zeg ik. ‘Dat moet een vergissing zijn. Ik ben niet getrouwd. Nooit geweest.’

‘Volgens de burgerlijke stand ben je negen jaar getrouwd, en door dat verschil met wat je hebt ingevuld, is je aanvraag afgewezen. Tegenwoordig wordt er erg op dit soort dingen gelet. Je weet wel, vanwege terrorisme en zo.’

‘Er moet sprake zijn van een persoonsverwisseling. Mis-
schien gebruikt iemand mijn burgerservicenummer of zoiets.’ Ik probeer te glimlachen. ‘Ik bedoel, ik zou het weten als ik getrouwd was, toch?’

Ze leest mijn burgerservicenummer voor en ik bevestig dat dat klopt. Ze kijkt naar het scherm en fronst haar wenkbrauwen.

‘Met wie ben ik eigenlijk getrouwd?’ vraag ik.

Ze schudt haar hoofd. ‘Hier staat alleen je status. Als gehuwd.’

‘Kunnen ze het niet rechtzetten?’ vraag ik. Normaal gesproken regelt het reisbureau van het ballet dit soort dingen.

Rosemary zegt dat ik de enige ben die zo’n persoonlijke zaak kan oplossen. Ik heb een beëdigde verklaring van burgerlijke stand nodig die ik persoonlijk moet afhalen bij de griffier van het Hooggerechtshof van New York.

‘Ik ga er morgenvroeg meteen heen,’ zeg ik. Ik kan niet wachten om weer naar de repetitie te gaan.

‘Nee, luister,’ zegt Rosemary. Haar stem wordt zachter. ‘Of het nu gaat om een vergissing of niet, als we dit niet kunnen oplossen, kun je niet mee. Op dit moment ben je niet welkom in drie van onze gastlanden.’

‘Maar ik ben niet getrouwd! Het is gewoon een typefout of zo.’

‘Ik weet het, ik snap het, maar we moeten dit eerst regelen. Daneen danst vandaag in jouw plaats.’

‘Wat?’ roep ik uit.

‘Je moet dit direct regelen. Je hebt een maand om die beëdigde verklaring te krijgen. Ik heb met mijn contacten gesproken, en als je binnen een maand de verklaring hebt, heb ik genoeg tijd om je visa in orde te krijgen. Ze houden het open; ze moeten alleen de beëdigde verklaring zien en dan word je goedgekeurd.’

Ik word hier gek. Ik ga misschien niet? Na dit alles bestaat er een kans dat ik niet mee mag? ‘Nou, kunnen we mijn antwoord op het formulier niet gewoon veranderen in “getrouwd” en het probleem verder oplossen als ik terug ben?’

‘Daarvoor is het te laat,’ zegt Rosemary. ‘Het is niet niks als je je handtekening zet onder valse informatie op zo’n officieel document. Op dit punt moet je bewijzen dat de informatie klopt.’ Ze geeft me het adres van het Hooggerechts-
hof. Het sluit om halfvijf.

‘Goed, ik ga erachteraan,’ zeg ik.

‘Laat weten hoe het gaat. We moeten weten of het lukt. Als je het niet voor elkaar krijgt, heeft het geen zin…’

Heeft het geen zin om zelfs maar te repeteren met het gezelschap. Ze hoeft de zin niet af te maken. ‘Ik zorg dat je die beëdigde verklaring krijgt. Ik doe wat nodig is. En ik hou je natuurlijk op de hoogte. Het wordt geregeld. Vertel dat ook maar aan meneer Sevigny.’

Een halfuur geleden was het grootste probleem in mijn leven mijn knieblessure en of ik die moest koelen-verwarmen-koelen of verwarmen-koelen-verwarmen.

En nu dreigen al mijn dromen in duigen te vallen.

2

Francine

Nog geen uur later zit ik illegaal op de passagiersstoel van Noelles postwagen en scheuren we door Canal Street. Ze stond erop om me op te halen toen ik belde. Sterker nog, ze wil met me mee.

‘Heb je echt het gevoel dat je daar invloed hebt?’ vraag ik. ‘Alleen omdat je postbode bent?’

‘Ik zou niet zeggen dat ik invloed heb,’ zegt ze. ‘Meer een soort verwantschap. Dit zijn mijn mensen. En ik ben goed in tot de kern komen.’

Ik hou me stevig vast als ze een bocht om gaat. ‘Wil je zeggen dat ik niet tot de kern kom?’

Ze grijnst even en navigeert efficiënt rond een hindernisbaan van vrachtwagens en dubbel geparkeerde auto’s, die hevig toeteren. ‘Jij hebt de neiging een nogal dramatische presentatie te houden, Francine, terwijl een ambtenaar het wanneer, wat, waar en waarom eenvoudig en zonder toe-
ters en bellen te horen wil krijgen.’

‘Noem je mij een toeters-en-bellentype?’ vraag ik.

Ze haalt haar schouders op en gaat een bocht om. ‘Hier verderop is het.’

Ik knik, en er valt een stilte waarin ik alleen maar kan denken aan de vreselijke kans dat ik niet met de tour mee kan gaan.

‘We gaan dit oplossen,’ zegt ze.

‘Ik loop al maanden letterlijk op wolken,’ zeg ik. ‘En ik ben zo voorzichtig geweest. Niet voor de lol radslagen gemaakt. Niet in plassen gestampt. Telkens als ik een zebrapad op loop, scan ik obsessief op te hard rijdende fietsers en voetgangers met een telefoon. Wie had gedacht dat het een of andere bizarre bureaucratische blunder zou zijn? Alsof ik getrouwd ben!’

‘Jij bent absoluut de laatste persoon van wie ik me dat zou kunnen voorstellen. Jij zou zoiets hebben van: stop dat boterbriefje waar de zon niet schijnt!’ zegt ze.

‘Als en wanneer ik verliefd word, heb ik geen document nodig om de deal te beklinken,’ zeg ik. ‘Niet beledigend bedoeld voor onze getrouwde vriendinnen natuurlijk. Ook al zijn ze getrouwd met miljardairs,’ zeg ik, en ik doe echt mijn best om dat laatste woord niet spottend te laten klinken.

Noelle snuift. ‘Vertel me eens wat je echt vindt van miljardairs.’

Ik lach. ‘Je weet wat ik van miljardairs vind.’

‘Ja, maar ik wil het je horen zeggen,’ plaagt Noelle.

Ik lach naar haar, dankbaar dat ze me plaagt en mijn gedachten afleidt van mijn problemen. Wat er ook gebeurt, ik heb altijd mijn vriendinnen op 341 West 45th Street. ‘Je bent zo’n goede vriendin.’

Ze legt haar hand op mijn arm. ‘Jij ook,’ zegt ze.

Het blijkt geweldig te zijn om Noelle mee te hebben. Ze krijgt een parkeerplaats vlak bij de ingang, gereserveerd voor officiële voertuigen. Ze brengt me precies naar de juiste verdieping zonder ook maar een blik op de plattegrond te werpen, terwijl ik die een uur lang zou hebben moeten bestuderen. Ze is vrolijk terwijl we in de rij staan.

Als we naar het loket toe lopen, heb ik echt het gevoel dat er een bepaalde verwantschap is tussen haar en de ambtenaar, een man met peper-en-zoutkleurig haar en een dikke bril.

‘Pinoy?’ vraag ik hem.

Hij kijkt me vragend aan.

‘Laat maar,’ zeg ik. Noelle werpt me een blik toe en begint dingen uit te leggen, alsof het een puzzel is die we samen moeten oplossen, alsof we voor hetzelfde doel strijden, alsof het niemands schuld is.

‘Ze hebben je als getrouwd geregistreerd…’ zegt hij, en hij tikt op wat toetsen.

‘Je kunt je voorstellen hoe geschokt ik was toen ik zulk vreemd nieuws hoorde!’ zeg ik, terwijl ik in mijn handtas wroet. ‘Ik weet niet eens zeker hoe ik over het huwelijk in het algemeen denk. Het is nog onbeslist. Ik zie wel wat voordelen, natuurlijk…’

Noelle schraapt haar keel en ik overhandig mijn vele identiteitsmiddelen. De ambtenaar typt wat in op het toetsenbord.

‘Ben je negen jaar geleden naar Las Vegas gereisd of heb je er gewoond?’ vraagt hij.

Ik verstijf. ‘Ik heb daar een zomer gewoond,’ zeg ik. ‘Ik denk dat dat inderdaad negen jaar geleden is.’

Hij draait zich om, pakt een vel papier uit een printer en schuift het over het bureau. ‘Ziet dit er bekend uit? Is dat jouw handtekening?’

Ik knipper met mijn ogen terwijl mijn hoofd de woorden interpreteert. Het is een huwelijksakte uit Nevada. Mijn naam staat erop. En ja, mijn handtekening.

Mijn ogen scannen de andere kolom.

De naam van mijn man.

Benjamin Stearnes.

Ik staar naar de letters. Mijn hart gaat tekeer. Benny.

Ik zie hem voor mijn geestesoog als de dag van gisteren. Zijn zandkleurige, golvende haar dat aan één kant omhoog staat doordat hij zijn vingers er zo vaak doorheen haalt. Zijn intense blik die schuilgaat achter een te grote bril voor zijn gezicht. Die intensiteit komt meestal voort uit zijn grote ergernis over mij. Ik stel me hem voor terwijl hij een stapel papieren van tafel grijpt met zijn hoekige, ongecoördineerde bewegingen, meer slungelig dan sierlijk. En die lippen, zo expressief en mooi, al stonden ze meestal niet vrolijk.

‘Wat denk je?’ vraagt de ambtenaar.

‘Het moet een vergissing zijn,’ zeg ik.

‘Lijkt dat op jouw handtekening?’ vraagt hij.

‘Het lijkt op mijn handtekening,’ zeg ik.

‘Ken je Benjamin Stearnes?’

Ik voel mijn wangen warm worden van schaamte, zoals altijd als ik aan Benny denk. Ik voel Noelles blik in de zij-
kant van mijn gezicht boren.

‘Weet je wie dat is, Francine?’ vraagt ze.

‘Nou, ik kende hem,’ zeg ik. ‘Maar ik herinner me niet met hem getrouwd te zijn. Ik denk dat ik me dat wel herinnerd zou hebben. Als er een bruiloft was. Bloemen. Een jurk, liefst een fatsoenlijke…’

‘Hadden jullie iets met elkaar?’ vraagt ze voor ik verder uitweid.

‘Nee, niet echt.’

Ze vernauwt haar ogen. ‘Niet echt?’

Ze wil meer informatie, maar ik weet niet of ik die kan geven. Ik heb geen idee hoe ik moet omschrijven wat Benny en ik waren. ‘We werkten samen. We waren meer een soort collega's dan iets anders.’

‘Kijk,’ zegt de ambtenaar. ‘Ik kan geen verklaring geven dat je alleenstaand bent tot ik bewijs heb dat dit huwelijk ongeldig is. En het spijt me, maar ik zie eerlijk gezegd niets wat me doet vermoeden dat dit geen geldig wettelijk document is.’

‘Ik heb mijn beëdigde status nodig voor een reis naar Europa, zo snel mogelijk,’ smeek ik.

‘Dan heb je bewijs nodig dat dit document ongeldig is,’ zegt de ambtenaar. ‘Het makkelijkst is dat met echtschei-
dingspapieren. Download scheidingspapieren en spoor deze man op om ze te ondertekenen. Laat me dat zien en ik geef je je beëdigde verklaring.’

‘Hoelang zal dat duren?’ vraag ik.

‘Ik kan de verklaring meteen geven, maar je echtschei-
dingsvonnis laten tekenen door een rechter, als je kiest voor die optie, kan een paar weken duren. Ervan uitgaande dat jullie er onderling uitkomen.’

‘Benny… is waarschijnlijk niet mijn grootste fan,’ fluister ik. Mijn wereld stort voor mijn ogen in elkaar.

‘Doe niet zo gek. Iedereen is dol op je.’ Noelle trekt aan mijn mouw. ‘Kom op.’

‘Niet dat ik zou weten waar ik hem zou kunnen vinden…’ ga ik verder.

Iemand moppert achter ons. Ik ben me bewust van Noelle en de ambtenaar die een blik uitwisselen.

‘Kom op, laten we dit uitzoeken terwijl hij de volgende persoon helpt.’ Ze trekt me mee uit de grote, nu benauwd aanvoelende ruimte. We gaan zitten in voorgevormde plastic stoelen in de gang. Ik staar verbijsterd naar het papier.

‘Het kan nog steeds,’ zegt Noelle. ‘We weten hoe we dit moeten oplossen. Je moet hem meteen vinden en die handtekening krijgen, en dan hopen we op een rechter die het meteen in orde kan maken. Niets is onmogelijk!’

‘Ik heb maar een maand,’ zeg ik, ‘of ze gaan met een andere tweede solist.’

‘Er is geen reden waarom het niet zou kunnen lukken,’ zegt ze. ‘Toch?’ Ze geeft me een knuffel. Ik weet zeker dat het van haar kant voelt alsof ze een mummie omhelst.

Benjamin Stearnes?

‘Dit is echt prima te doen!’ zegt ze. Lieve Noelle. Altijd zo positief. Door haar positieve instelling heeft ze ons ge-
bouw gered van de sloop.

Maar ze kent Benny niet.

‘Hij zal niet blij zijn om me te zien,’ mompel ik.

‘Wie zou er nou niet blij zijn om je te zien?’ vraagt Noelle.

‘Benny.’

‘Dus hij was je collega?’

‘Hij deed de techniek van de show waarin ik danste. Benny was nerdy, nors en asociaal en ik was destijds een sociale stuiterbal… Het was vreemd tussen ons.’

‘Jullie konden niet met elkaar opschieten?’ vraagt Noelle.

Ik denk hier een tijdje over na, terwijl ik naar alle mensen kijk die de gang op en neer lopen naar hun verschillende afspraken. ‘Ik was verliefd op hem. Het was zo’n rare soort verliefdheid. Ik bedoel, hij was niet mijn type. En hij beantwoordde mijn liefde zeker niet. Ik irriteerde hem echt heel, heel erg. Ik denk dat ik niet wist wat ik daarmee aan moest, dus zette ik mijn persoonlijkheid bij hem nog meer aan. Als-
of je in een bijenkorf port. Het was een soort dwangmatig gedrag. Ik was gefascineerd door hem.’

‘Is het mogelijk dat jullie elkaar op enig moment niet haatten?’ vraagt ze.

Ik staar naar het stuk papier. ‘Eh… het zou kunnen,’ zeg ik.

‘Slik,’ zegt Noelle, wachtend op meer. ‘Vertel.’

Ik volg met mijn vinger de lijntjes in de stoel. ‘Er was een dronken avond.’

‘Een onenightstand?’ vraagt ze.

‘Nee, we hebben geen seks gehad. Het was meer dat we allebei erg dronken waren op het feest na de laatste show, en we hadden een leuke, wilde nacht samen. Benny zong een hilarische versie van “Alejandro” – de hele show was opgebouwd rond “Alejandro”, dat liedje van Lady Gaga – en Benny gaf, in mijn beleving, de mooiste performance ooit, en toen was er nog meer tequila. En opeens waren Benny en ik ergens anders. We bleven maar praten, alles was leuk en grappig en nieuw en spannend. Toen werd ik de volgende ochtend wakker in zijn bed.’

‘Maar jullie hadden niet…’

‘Nee, ik had mijn kleren aan. Hij lag op de bank. Ik had geprobeerd hem te versieren, dat wel. Het was zo… pff. Hij wilde niet.’ Ik krimp ineen bij de herinnering aan Benny die mijn handen van zijn borst lostrok alsof het enorme zeepokken waren. ‘Ik was zo vernederd toen ik me herinnerde wat ik had gedaan! De show was toch al voorbij en ik wilde niet blijven wachten op wat hij zou zeggen. Of erger nog, zijn medelijden of afkeer meemaken. Ik ben daar weggegaan zodra ik wakker werd.’

‘Ben je weggegaan?’

‘De show was afgelopen en ik was gekwetst! Ik heb zelfs mijn vliegticket omgeboekt.’

‘Zou het kunnen dat hij je leuk vond?’

‘Geen sprake van. Het enige waar Benny het over had, waren computerspelletjes en robotica en dat ik hem irriteerde. Of hinderde – dat woord gebruikte hij voor dingen die hem irriteerden. “Deze router is hinderlijk,”’ zeg ik met een overdreven Benny-stem. ‘“Deze router is achtennegentig komma vijf procent puur hinderlijk!”’

‘Kom op, Hinderella,’ zegt Noelle. Ze trekt me uit de stoel. ‘Ik moet terug naar mijn postroute en jij moet achter een echtgenoot aan.’

‘Een echtgenoot,’ zeg ik, terwijl ik haar volg naar de oude lift.

‘Niet te geloven dat je al jaren getrouwd bent en het niet eens wist! Dat is echt iets voor jou.’ Ze drukt op de knop omlaag en draait zich naar me toe. ‘Maar op een goede manier,’ voegt ze eraan toe als ze me ziet fronsen.

‘Als ik al met hem getrouwd ben. Misschien is dit gewoon een stomme grap?’ zeg ik hoopvol. ‘Misschien heeft een van onze vrienden van de show dit geintje geflikt.’

‘Een beetje veel moeite voor een grap,’ zegt ze. ‘Valse do-
cumenten indienen en zo.’

‘Ik moet het oplossen,’ zeg ik. ‘Deze tour betekent alles voor me.’

Getrouwd met Benny!

We stappen op de drukke stoep. Het is eind april, die heerlijke tijd voordat de hitte zorgt voor een vuilnisgeur in de hele stad.

‘Je dacht dat hij Filipijns was,’ merkt ze op. Ze kent mijn trucje. Als ik iemand zie van wie ik denk dat hij Filipijns is, vraag ik: ‘Pinoy?’ Als ik een verwarde blik terugkrijg, weet ik dat ik het mis had, maar als het klopt, krijg ik vaak een glimlach en misschien zelfs een leuk gesprek.

‘Ik dacht dat het zou kunnen,’ zeg ik.

‘Ik was helemaal vergeten dat je in Vegas was geweest,’ zegt Noelle als we weer in haar postwagen zitten en op de terugweg zijn. ‘Je praat er nooit over.’

‘Het was maar één zomer,’ zeg ik. Ondertussen googel ik Benny. ‘Mijn contract van drie jaar bij Nevada Met was afgelopen en ik had mijn zinnen gezet op Gotham en een paar andere gezelschappen hier, maar de audities waren pas in de winter, dus ik had een zomer de tijd om te werken en geld te sparen. Beau Cirque Fantastique nam mensen aan en ze betaalden heel goed.’

‘Is dat zoiets als Cirque Du Soleil?’ vraagt ze.

‘Ja. Een balletachtige versie van Cirque. Meer springen, minder trapezes. Het was veel glitter en glamour en een fantastische lichtshow.’ Ik scrol door de eindeloze lijst mannen die Benjamin Stearnes heten. ‘Dit is slecht nieuws. Het wemelt van de Ben Stearnes! Hoe kan die naam zo vaak voorkomen?’

‘Er zijn 365 miljoen mensen in de VS,’ zegt ze. ‘Vrijwel elke naam komt vaak voor, behalve Podunk Kurtzweiler.’

‘Wie zou zijn kind nou weer zo noemen?’ vraag ik.

‘Dat wil je niet weten.’ Als postbode weet Noelle dit soort dingen.

‘Misschien is hij nog steeds in Vegas. Misschien als ik Facebook probeer…’ Ik zoek naar Ben Stearnes en Las Vegas op Facebook. Ik vind er een paar, maar de foto’s kloppen niet. Er zijn ook veel accounts zonder foto’s. Wat als een van hen Benny is? Hij zou precies het soort man zijn dat zijn foto niet op Facebook heeft staan. Misschien zit hij niet eens op Facebook. Hij was nooit zo van de sociale interactie.

‘Staat zijn burgerservicenummer niet op de huwelijksakte?’ vraagt ze.

‘O, ja,’ zeg ik. ‘Hoe moet ik daarmee zoeken?’

‘We zetten Willow erop,’ zegt Noelle. ‘Of zelfs Lizzie. Cookie Madness huurt voortdurend mensen in. Ze heeft waarschijnlijk een dienst die antecedentenonderzoek doet.’

‘Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Het is waarschijnlijk mijn schuld. Ik was toen knettergek.’

‘We zijn allemaal gek als we eenentwintig zijn,’ zegt ze. ‘Maar, gast! Je zat in een grote glamorous Vegas-show? Dat is ongelofelijk cool!’

‘Ik was maar een understudy. Benny had de grote klus. Hij regelde de techniek. Er komt een waanzinnige hoeveelheid robotica en automatisering kijken bij een enorme lichtshow zoals die van Beau Cirque.’

‘Denk je dat hij nog in de theaterwereld zou kunnen zitten?’ vraagt Noelle. ‘Misschien is hij verhuisd naar Los Angeles of zoiets.’

‘Ik weet het niet. Hij haatte orders uitvoeren, haatte werken voor andere mensen. De meeste mensen haten hun baas, maar Benny…’ Ik merk dat ik moet lachen om zijn onhandigheid. ‘Benny haatte mensen in het algemeen.’

Zelfs het idee om hem aan te raken leek vreemd genoeg verboden, alsof hij een intens krachtveld om zich heen had. Een krachtveld dat ik nooit kon doorbreken. Tot die avond waarop ik me gedroeg als een seksverslaafde maniak.

‘Het enige wat ik zeker weet is dat hij waarschijnlijk iets technisch is gaan doen. En ik kan me zeker niet voorstellen dat hij getrouwd is en een gezin heeft of iets dergelijks.’

‘Nou, Francine, volgens het stuk papier dat je daar hebt, is hij met jóú getrouwd.’

‘Nee, dat is niet echt.’

‘Het is echt. Dus als hij had geprobeerd met iemand anders te trouwen, zou het aan het licht zijn gekomen. Net als nu met je visum. Hij is waarschijnlijk net zo verbaasd als jij.’

Ik hou me vast als ze een bocht neemt.

‘Denk je niet?’ schreeuwt ze boven de drilboren uit waar we langsrijden. ‘Misschien is hij verbaasd. Misschien vindt hij het zelfs wel grappig!’

Ik kijk naar de gebouwen die voorbijglijden. ‘Hij gaat het niet grappig vinden.’

3

Francine

Tabitha staat boven me met een kan die tot de rand is gevuld met glanzende roze vloeistof. Ze gebaart me mijn glas op te houden. ‘Kom op, Francine,’ zegt ze.

‘Ja, je drinkt voor twee,’ zegt Mia. ‘Dit is je vrijgezellenfeest én je huwelijksfeest.’

‘En je pre-scheidingsfeest!’ zegt Tabitha. ‘En de felicitaties voor je Vegas-huwelijk dat je je totaal niet herinnert.’

‘Eh, bedankt?’ zeg ik. Ik steek mijn glas uit. Ik laat haar maar een klein beetje inschenken en vul de rest met bruisend water. Er zit god weet wat allemaal in de Hot Pink Barbie, haar signature-cocktail, en het smaakt naar snoep. Ik vermijd alcohol als ik midden in een repetitieschema zit. Ik wil scherp blijven.

Er wordt op de deur geklopt en Noelle staat op om open te doen. Het nieuws van mijn bruiloft gaat snel rond in het gebouw en bereikt zelfs onze vriendinnen die inmiddels verhuisd zijn. Ik ben een soort van dankbaar. Het leidt me af van de gedachte dat mijn droom totaal verpletterd wordt.

Lizzie stormt de kamer binnen, met haar jas en een grote witte doos in haar handen. ‘Ik moet je geloof ik feliciteren!’

Ik steek een hand op. ‘Alsjeblieft,’ zeg ik. ‘Ik weet niet eens wat ik moet zeggen.’

‘Maak je geen zorgen, we gaan die vermiste Vegas-man van je opsporen!’ Ze zet de doos op de salontafel en gooit het deksel open. Hij zit vol met koekjes in bruiloftthema. ‘Gefeliciteerd met je huwelijk! En je scheiding alvast! Woehoe!’

Antonio, ons Italiaanse model, komt binnen met een sixpack bier en een eightpack onder zijn shirt. ‘Niet meer op de markt,’ zegt hij droevig en hij voegt er iets in het Italiaans aan toe. Hij slaat dramatisch een hand op zijn borst. ‘Mijn hart breekt, stellina!’

‘Er zijn nog maar een miljoen vrouwen over voor je arme serieel monogame hart,’ zeg ik. ‘Wat moet je nu?’

Mia pakt een koekje. ‘Het goede aan de Hot Pink Barbie is dat het het soort alcoholische drankje is dat perfect bij koekjes past. Dat is echt een pluspunt voor een drankje.’

‘Mee eens!’ Tabitha grijnst. ‘Ik ben fan.’

Lizzie zet haar laptop op de keukentafel. ‘Oké, ik heb al mijn spullen meegenomen voor een antecedentenonderzoek. Heb je zijn bsn voor me?’

Ik schuif het papierwerk naar haar toe en ga zitten aan de andere kant van de tafel.

Kelsey komt naast me zitten. ‘Maak je geen zorgen, we komen hier wel uit. Je gaat op je tour.’

‘Ik weet niet wat ik moet doen als ik het niet lukt,’ zeg ik.

‘Nou, als je niet gaat, zal je knie tenminste blij zijn,’ zegt Kelsey.

Ik werp haar een vuile blik toe. ‘Met de knie gaat het prima. De knie staat te popelen om op tournee te gaan.’

‘Ja, natuurlijk,’ zegt Kelsey. ‘Maar bekijk het positief, je hebt een onverwachte vrije dag!’

Kelsey is ook danseres, ze zit in de grote productie van Anything Goes met Mia. Ze weet hoe zwaar het schema van een danseres kan zijn – uren van lessen en repetities, de hele tijd door. Ze weet wat een knieblessure kan betekenen, maar niets zal mijn internationale tournee in de weg staan. Tenzij we de scheidingspapieren niet op tijd rond krijgen, maar daar mag ik van mezelf niet aan denken.

Noelle vertelt iedereen wat ik zei over Benny en zijn nerdy manier van doen. Ik vul aan met wat extra Benny-details. Zijn minachtende blik als ik ergens om lachte met de andere castleden. Zijn norse houding tijdens de ochtendvergaderingen. De verschillende soorten van extreme irritatie die hij vertoonde. ‘Je had DEFCON-niveau, nucleair niveau, kwantumniveau en platinaniveau, en dat in willekeurige volg-
orde.’

‘Had je namen voor zijn mate van irritatie?’ vraagt Tabitha. ‘Hardcore!’

‘We moeten een foto zien! Was hij leuk?’ vraagt Kelsey.

‘Dat kan ik niet zo zeggen.’

‘Hoezo kun je dat niet zeggen?’

‘Omdat hij zo…’ Zo Bénny was, wil ik zeggen. ‘Hij was zo’n enorme chagrijn, met die grote bril op waardoor hij de wereld aanstaarde. Hij gaf je niet de kans om te beslissen of hij leuk was, snap je? Zelfs de manier waarop hij praatte was lomp. Hij kleedde niks in, gewoon zo abrupt en onbe-
schoft. En hij bewoog zonder enige elegantie.’

‘Onhandig?’ vraagt Antonio.

‘Nee, meer vreemd efficiënt en zonder flair. Hij typte ook hard en bizar snel, en dan keek je naar het computerscherm en stonden er allemaal van die onverklaarbare regels code, als iets van een andere planeet. Als hij zijn robotdingen aanpaste, vlogen zijn vingers hard en knokkelig en hoekig over de toetsen.’

Ik kijk naar mijn drankje en denk aan de manier waarop hij zich door de wereld bewoog met zijn lange, intense lijf. Maar dan kwam hij weer met zo’n briljant idee. Mensen zagen hem als een nerd, maar ik wist dat zijn gedrag voort-
kwam uit doelgerichte intentie, onaanraakbare ijver.

Ik wist hoe het voelde. Ergens op gefixeerd zijn, zonder oog te hebben voor al het andere, is de manier waarop ik al sinds mijn vijfde leef. Zo moet je zijn om de top te bereiken van de ultra-competitieve balletwereld.

Dus vroeg ik me vaak af hoe het zou zijn om vrienden met hem te zijn, en hoe het zou zijn om zijn geliefde te zijn. Ik kon het niet helpen. Hij had iets.

‘Was zijn gezicht symmetrisch?’ gaat Mia door. ‘Haarkleur?’

‘Eh… asbruin haar, kapsel alsof hij net uit bed was komen rollen, of liever gezegd alsof hij in slaap was gevallen op zijn toetsenbord en wakker werd met nog maar vijf minuten om de deur uit te komen. Bruine huid die bronskleurig werd in de woestijnzon. Lichtbruine ogen. Zo’n beetje alles aan hem was beigebruin, behalve zijn oversized en angstaanjagend strenge zwarte bril, waardoorheen hij je afkeurend aanstaar-
de.’

‘Letterlijk afkeurend?’ vraagt Lizzie.

‘Hij haatte zelfs mijn gekke T-shirts.’

‘Hoe kan iemand jouw gekke T-shirts haten?’ vraagt Kelsey.

‘Dat moet je aan Benny vragen. Of misschien ook niet.’ Ik glimlach bij de herinnering. ‘Hij haatte onzinnige T-shirts het meest van alles. Dan zei hij: “Wat betekent dat eigen-
lijk?” En ik zei: “Je wilt er ook een, hè.” Dat haatte hij ook, als ik deed alsof hij iets wilde.’

‘Ik zie het helemaal voor me,’ zegt Tabitha.

‘Het enige waarin we elkaar konden vinden, was kutopmerkingen tegen elkaar maken. O ja, en als we opschepten over onze nepkinderen.’

‘Huh?’ vraagt Kelsey.

Ik weet niet of ik het moet proberen uit te leggen, maar iedereen staart me nu aan.

‘Een van onze stomste toneelmeesters zat de hele tijd op te scheppen, dus toen begon ik op te scheppen over mijn zogenaamde dochter Monique. “Ik ben de hele nacht opgebleven om te breien terwijl Monique het werk van Balzac in het Chinees vertaalde voor haar schoolproject. Ze was gewoon niet tevreden met de huidige vertalingen op de markt. Ze is zo’n kieskeurig kind!”’

‘Klinkt echt als niks voor jou,’ zegt Noelle sarcastisch.

‘Ik heb geluk gehad dat ik niet ontslagen ben. Maar het was hilarisch en mensen vroegen me altijd naar Monique als ze boos waren op die klote-toneelmeester. Benny staarde dan natuurlijk alleen maar. Niet dat hij die vent leuker vond dan de rest van ons, hij ergerde zich gewoon graag. En op een dag leek Benny zo kwaad op me toen ik aan het opscheppen was…’ Ik grijns als ik eraan denk. ‘Ik ging door, zo van: “Het is zo moeilijk om te weten wat je moet doen als je kind zo briljant is als Monique – mensen begrijpen niet hoe problematisch dat kan zijn. Alleen al die studie Frans…” En opeens zegt Benny: “Mijn jongen, Igor, is zo creatief dat hij niets met Frans te maken wil hebben, dus heb ik hem ingeschreven voor de studie Klingontaal. Maar het is vreselijk lastig om zo’n vroegrijp kind te hebben dat er niets om geeft om de kudde te volgen.” We waren allemaal totaal geschokt omdat hij zich nooit met ons bezighield. En plotseling schepte hij tegen me op. En het was nog een goeie ook.’

‘En daarvoor had hij nooit met je gepraat?’ vraagt Kelsey.

‘Niet veel! We waren allemaal stomverbaasd, als in: heeft meneer sociaal onaangepast gevoel voor humor? En vanaf daar ging het verder. We schepten tegen elkaar op. Ik vond het leuk, maar voor hem was het meer een verlengstuk van zijn extreme ongenoegen over mij.’

‘Dat snap ik niet,’ zegt Antonio.

‘Soms, als Benny me aankeek, deed ik alsof ik me zorgen maakte over Igors victoriaanse ziektes. Dan vroeg ik bij-
voorbeeld naar Igors scheurbuik en dan zei hij: “We waren alleen maar dankbaar dat Igors zeer milde aandoening niet zo’n tragisch geval werd als Moniques rachitis. Niet rot bedoeld, natuurlijk, we waren allemaal erg bezorgd.” Ik was stomverbaasd,’ zeg ik. ‘Chronisch geïrriteerde Benny Stear-
nes die meedoet aan de grap!’

Noelle vernauwt haar ogen. ‘Dus de belangrijkste communicatie tussen jullie twee was dat jullie denkbeeldige kinderen hadden die met elkaar wedijverden?’

Ik knik.

Mia ploft terug op de bank. ‘Dus eigenlijk waren jullie allebei mafkezen met een vreemd gevoel voor humor. Dat is de vibe die ik hier krijg.’

‘Zo’n beetje de enige communicatie! Hoewel er ook gegrom en gemopper was,’ zeg ik. ‘En ik vroeg hem een keer mee voor koffie en hij zei: “Huh?”’

Mia’s ogen werden groot. ‘Heb je hem voor koffie gevraagd?’

‘Ik mocht hem gewoon, ik weet het niet. We hadden dat grappige ding met Igor en Monique. Maar hij was het tegenovergestelde van mijn type en vond me stomvervelend. Ik weet niet wat me bezielde. Op een dag flapte ik het eruit. Ik zei: “Die koffietent heeft een twee-voor-de-prijs-van-één-actie, ga je mee?” En hij zei direct nee. Hij wist niet hoe snel hij moest weigeren.’

‘Dus je vroeg hem uit, ook al was hij het tegenovergestelde van je type,’ verduidelijkt Mia.

‘Ja, ik kon het niet helpen, en toen voelde ik me een idioot. Mijn aantrekkingskracht tot hem was toch al raar. En het zou hem natuurlijk de mogelijkheid hebben ontnomen om mijn dates te bekritiseren als ze me kwamen ophalen.’

Ik leg uit dat Beau Cirque een huurovereenkomst had met een appartementencomplex waar we allemaal goedkoop woonden. Benny werkte graag op de binnenplaats, om te ontsnappen aan een gebouw vol luidruchtige theatermensen.

‘Ik kon er altijd op rekenen dat hij met zijn ogen rolde als jongens me kwamen oppikken,’ voeg ik eraan toe.

Ik heb de aandacht. Ik praat nooit over mijn Beau Cirque-tijd, meestal vanwege hoe die eindigde: geobsedeerd door Benny.

‘Denk je dat hij jaloers was op je andere dates?’ vraagt Tabitha.

‘Nee, het is gewoon hoe hij was. Hij maakte van die venijnige opmerkingen zoals: “Iemand moet de haarwaxfabrieken controleren op recente overvallen!” Of: “Mooiboyshirt.” Dan moest ik er weer tegen ingaan. “Ik vind dat shirt geweldig, en we gaan een geweldige avond hebben.”’

‘Jullie prikten elkaar,’ zegt Tabitha.

‘Ik denk het.’ Ik tik tegen het half gesmolten ijs in mijn drankje. ‘Wat hem het meest tegen de haren instreek, was als ze in een limousine kwamen. Dan zei hij: “Kijk nou, je wordt opgehaald door een overcompensatie-mobiel… ik bedoel een limo.” Hij heeft zeker een paar afspraakjes verpest met zijn idiote commentaar.’

‘Record scratch!’ zegt Lizzie.

‘Wat?’

Iedereen staart nu naar me.

‘Datete jij jongens in limousines?’ vraagt Mia geschokt.

‘Het was een rare tijd,’ zeg ik.

‘Het spijt me, maar dit verbaast me volledig,’ zegt Mia. ‘Jij vindt rijke kerels afschuwelijk. Allemaal, miljonairs en vooral miljardairs. Ik meen me te herinneren dat je vorig jaar zei dat miljardairs het slijk der aarde zijn!’

Mijn gezicht wordt heet. Ik heb wel gezegd dat miljardairs het slijk der aarde zijn, wat supergênant is nu een paar van mijn vriendinnen aan de haal zijn gegaan met miljardairs. ‘Ik haat júllie miljardairs niet,’ verduidelijk ik. ‘Alleen de rest ervan.’

Noelle snuift. ‘Hoezo?’

‘Hou je mond,’ zeg ik. ‘Ik ga hier niet zitten afgeven op jullie mannen.’

Mia gooit een kussen naar me. ‘Vertel het ons! Wat is het probleem met miljardairs?’

‘Nou, serieus!’ zeg ik lachend. ‘Ik bedoel, een miljard dollar? Heb je echt zoveel geld bij elkaar moeten verdienen? Is dit waar je je kostbare tijd aan hebt besteed?’

Noelle lacht en klapt.

‘Heb je ooit gehoord van goede doelen?’ ga ik verder. ‘Eenvoudig en eerlijk werk? Werken met je handen? Maar’ – ik wend me tot Noelle – ‘je weet dat ik Malcolm graag mag. Hij leek in het begin niet zo gezellig, maar hij deugt duidelijk. En goed, Theo. Max. Rex. De miljardairs die jullie hebben gekozen, zijn duidelijk geweldig. En dat ze zo’n goede smaak hebben qua vrouwen, maakt ze een beetje draaglijker.’

‘Maar een beetje,’ plaagt Tabitha.

‘Een beetje maar,’ zeg ik.

Noelle grijnst. ‘Arme Francine. Elke keer als je even niet oplet, grijpt een miljardair een van je vriendinnen!’

‘Het is echt zo! Is het te veel gevraagd dat misschien een van mijn vriendinnen een duizendair uitkiest? Duizendairs zijn geweldig! Sexy barmannen, hete muzikanten, zweterige bouwvakkers, geweldige dierenartsen. Ik bedoel, please. Miljonairs en miljardairs.’

Iedereen lacht. ‘Dat is waarom we van je houden, lieverd!’ zegt Mia.

Kelsey zegt: ‘Ik vind het nog steeds moeilijk om je voor te stellen met een man in een limo.’

‘Serieus, ik wist niet beter! Ik zat op strenge balletscholen sinds ik tien was.’ Ik wijs met een worteltje naar hen. ‘Terwijl jullie allemaal naar het schoolgala en footballwedstrijden en feestjes en logeerpartijtjes gingen. De enige muziek die ik uit mijn hoofd kende, was twee eeuwen geleden geschreven door mannen met poederpruiken. Plotseling was ik alleen in Sin City zonder tien uur per dag te hoeven dansen. En zonder weegmomenten. Ik was klaar om naar clubs te gaan en uit te gaan met glamoureuze mannen en te eten wat ik wilde.’

‘Zoals Rumspringa,’ merkt Lizzie op. ‘Als Amish kinderen de echte wereld in gaan en hun wilde haren kwijtra-
ken.’

‘Ik denk het, ja,’ zeg ik. ‘En de dansers van Beau Cirque waren zo hip en leuk en ik wilde erbij horen, en opeens was dat ook zo. Tenzij je het natuurlijk aan Benny vroeg, die daar zo op me zat te letten, boos en veroordelend. Ik had twee opties: het over me heen laten komen of hem nog har-
der terugpakken.’

‘Je weet dat hij waarschijnlijk verliefd op je was,’ zegt Mia. ‘Dat weet je, toch?’

‘Geen denken aan,’ zeg ik. ‘Je had erbij moeten zijn.’

‘Jij bent de mooie, levendige, eigenzinnige danseres. Hij is het nukkige buitenbeentje, wanhopig verliefd op jou.’

‘Totaal niet,’ zeg ik.

‘De nerd die naar je smacht,’ gaat ze verder.

‘Hij dacht niet in die richting, dat zweer ik je. Zijn focus was gericht op zijn uitvindingen en zijn nerdy bezigheden.’

‘En op jou,’ voegt Lizzie eraan toe.

‘Nou, dus toen was ik zo idioot om dronken te worden en me op hem te werpen. Want ik denk dat ik het heerlijk vond om door hem afgewezen te worden.’

‘En vergeet niet met hem te trouwen,’ zegt Kelsey.

Ik schud mijn hoofd.

‘Ik kan er nog steeds niet over uit dat je in limo’s bent opgehaald,’ zegt Mia.

Lizzie kijkt op van de laptop waarop ze haar onderzoek aan het doen is. ‘Je zou nog liever een pijnlijke dood sterven dan dat je met een miljardair zou daten, toch?’ vraagt ze. ‘Heb je dat niet een keer gezegd?’

‘Ja,’ zeg ik. ‘Ik zou serieus liever doodgaan.’

Lizzie fixeert me met een grote grijns. ‘Maar zou je er met een trouwen?’

‘Nooit!’ snuif ik. ‘Nogmaals, niets tegen jullie jongens!’

‘Zou je liever een pijnlijke dood sterven dan met een miljardair trouwen?’ vraagt ze op vreemde toon. ‘Een gruwe-
lijke en afschuwelijke dood?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Wat moet ik erover zeggen?’

‘Nou, Francine,’ kraait Lizzie, ‘dit is niet alleen je huwe-
lijksfeest, je vrijgezellenfeest en je scheidingsfeest, ik ben bang dat het ook je begrafenis is!’

‘Wat bedoel je?’ vraag ik.

‘Benny Frederick Stearnes, geboren in Detroit, Michigan…’ Ze grijnst weer naar me.

‘Ja, dat is hem!’ zeg ik. ‘Hij kwam uit Detroit.’

‘Dit stond vijf jaar geleden in Forbes Magazine. “Tech-ondernemer Benjamin Stearnes onthulde vorige maand onder grote belangstelling zijn nieuwe microrobotische deeltjesruimer. De verkleining van de energiebron is een belangrijk voordeel van de piepkleine robots, die ontworpen zijn om bepaalde materie schoon te maken in industriële- en productieomgevingen. Deze nieuwe innovatie zal het marktaandeel van het miljardenbedrijf de komende vijf tot tien jaar zeker bestendigen.”’

‘Je lult uit je nek,’ zeg ik. ‘Dit verzin je!’

‘Ik verzin het niet! Denk je dat ik zoiets zomaar kan verzinnen?’ Lizzie draait de laptop naar me toe.

Ik scan het artikel. ‘Misschien is er een andere Benjamin Stearnes uit Detroit.’

‘Er is misschien een andere Benjamin Stearnes uit Detroit,’ zegt Lizzie. ‘Maar geen andere Benjamin Stearnes heeft het bsn van jouw Benjamin Stearnes.’

‘Geen denken aan,’ zeg ik. ‘Ik moet een foto zien. Dit is gewoon… onmogelijk. Benny?’

‘Zucht!’ zegt Tabitha, starend naar haar telefoon. ‘Hartjesogen!’

‘Wat?’ Mia gaat naar haar toe en legt haar kin op Tabitha’s schouder. Haar ogen gaan wijd open. ‘Iek!’

‘Laat me eens kijken!’ zeg ik.

Kelsey komt erbij staan. ‘Francine! Je hebt jezelf heel wat ontzegd. Je geheime miljardair is hot. Hij is misschien nog knapper dan Antonio.’

‘Stellina, wat doe je me aan,’ zegt Antonio, met zijn hand op zijn hart.

Ik steek mijn hand uit. ‘Kom op, laat me eens kijken.’

Tabitha houdt de foto verborgen, klemt haar telefoon tegen haar borst, met een twinkeling in haar ogen. ‘Francine, lieverd, ik stel je voor aan je echtgenoot, industrieel miljardair Benny Stearnes.’

Ik neem de telefoon grommend over.

En de tijd staat stil.

Recht voor me, starend vanuit het glimmende frame van Tabitha’s telefoon, zie ik mijn lang verloren vriend Benny.

Hij staat rechtop, staart in de lens met zijn bekende geërgerde blik, zijn prachtige lippen in hun geërgerde stand, wat betekent dat ze extra vol zijn en licht afkeurend. Hij is veranderd – strakke kaaklijn, een sterke nek met zichtbare aders. En waar komen die jukbeenderen vandaan? Heeft zijn hele gezicht een tektonische gebeurtenis ondergaan? Die bril die te groot was voor zijn gezicht, waardoor hij eruitzag als een kever – een grote, slungelige kever – is vervangen door een lichtbruin, transparant montuur dat precies past en hem geweldig staat. Hij is erin geslaagd om zijn asbruine haar te temmen. Hij is… objectief knap.

Benny.