© Doorbraak, Antwerpen, 2024

Opmaak en tekstcorrectie: WIL.T

https://boeken.cafe

ISBN e-boek 978 949 3306 950

ISBN print 978 949 3306 905

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd en/of worden openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke (elektronische of mechanische) wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever of auteur.

Darya Safai

Van de cel naar de Kamer

Vrouw, leven, vrijheid

Inhoud

Voorwoord

Mijn strijd gaat door

‘Stap alstublieft in de politiek’

Landverraad

Onderhandelen met een schurkenstaat

Regimepers in België?

Het verbond van rood en zwart

Als het hier regent, regen ik ook

Dweilen met de kraan open

Zan, zendegi, azadi!

De haarlok

Helden

De Slachter van Teheran

Ontwikkelingshulp voor Hamas

Hoe Iran de NAVO al 40 jaar in zijn greep houdt

Voorwoord

door Mark Elchardus

Het is een bijzonder boek dat u nu in handen heeft. Het verslag van een strijd en van een bewogen leven. Het is ook het boek van een vrouw, onmiskenbaar. De auteur spreekt veel over de liefde voor haar ouders, de bewondering voor haar vader en partner, de tranen die haar over de wangen rollen en het genoegen dat ze schept in zich mooi maken. Mannen zijn daarin geremd, een beetje hypocriet ook. In een tijd waarin plots een verbazend aantal mensen genderloos, genderfluïde wil zijn, doet het deugd een boek te lezen waarin een vrouw op een onomwonden vrouwelijke wijze schrijft over vrouwen die heldenmoed én ongeremd verdriet tonen.

Ik leerde het herkomstland van Darya Safai, Iran, een beetje kennen in 1974 toen mijn Amerikaanse thesispromotor me voorstelde samen met hem een onderzoeksproject te schrijven om de politieke invloed van religieus fundamentalisme te onderzoeken. De instelling die het moest financieren, vond het een mooi uitgewerkt voorstel, maar over een onderwerp dat niet bijster relevant, laat staan dringend leek. Geld kregen we niet. Een paar jaar later, terug in België inmiddels, luisterde ik stomverbaasd naar mijn linkse vrienden die enthousiast waren over de machtsgreep van een man die ik tijdens de literatuurstudie voor het onderzoeksproject was tegengekomen, Ruhollah Khomeini. Hij had een tijdje in de buurt van Parijs gewoond en zou naar eigen zeggen snel een einde kunnen stellen aan de decadentie die hij daar meende te zien: wat overspelige vrouwen stenigen, hier en daar een hand afhakken... de klus zou snel geklaard zijn. Hij zou dat dan uiteindelijk in Iran gaan doen, zowaar onder aanmoediging van de linkse gezworen vijanden van het Westen, van het zionisme, van de Joden en van het kapitalisme. De ‘rood-zwarte coalitie’ noemt Darya dat. De rode partner zou weliswaar snel en pijnlijk worden teleurgesteld. Zijn enthousiasme blijft desondanks smeulen, flakkert gemakkelijk weer op, bijvoorbeeld ter gelegenheid van een terreuraanval van Hamas op Israël.

Darya was vier toen de islamisten in Iran de macht grepen. Twintig jaar later zat ze in een van de gevangenissen van de Islamitische Republiek. Zij vertelt in dit boek over het leven in die republiek, over de positie van de vrouw, over hoe meisjes op school hun ontluikend lichaam leren haten. Zij vertelt veel over de moedige mensen die daar onder moeilijke, gevaarlijke omstandigheden vechten voor de waarden waarin ook wij geloven, voor de instellingen die ook wij koesteren. Zij brengt die mensen dichterbij; geeft ze een naam, die meisjes en jongens, die mannen en vrouwen die hun inzet voor vrijheid, rede en democratie betalen met verminkte lichamen, uitgestoken ogen en de dood.

Met haar levensloop maakt Darya duidelijk dat er twee heel verschillende soorten vluchtelingen en migranten zijn. De mensen die, zoals zij, exemplarisch Europeaan worden onder de Europeanen, Vlaming onder de Vlamingen, vertegenwoordiger van hun medeburgers zelfs, maar die tevens hun leven riskeren om zich te engageren voor de verdediging van wat goed en waardevol is in hun herkomstland. En dan zijn er de anderen, een grotere groep spijtig genoeg, die in Europa geen Europeaan willen zijn, in Vlaanderen geen Vlaming willen zijn, en die gehecht blijven aan wat in hun herkomstland het meest verschilt van wat hier gewaardeerd wordt. Vele afstammelingen van migranten bevinden zich ergens tussen die twee uiteinden in en ik hoop uit de grond van mijn hart dat dit boek voor hen de keuze verduidelijkt, de weg wijst.

Wie in het Teheran van de ayatollahs is opgegroeid, ziet een aantal dingen scherper. Ziet beter dan wij waar bijvoorbeeld Unia naartoe wil met onze vrijheden en waarden. Tot we het lezen, beseffen we niet hoe vaak iemand als Darya wordt geconfronteerd met het racisme dat zich vandaag doodleuk omschrijft als anti-racisme. Geschokt lezen we hoe vaak zij wordt uitgescholden voor hoer omdat zij niet denkt zoals zij volgens de nieuwe racisten moet denken, gezien haar herkomst.

En dan is er het overheidsbeleid hier. U en ik volgen dat in de krant. We winden ons daar bij gelegenheid over op, maar lees het eens bij Darya, bekijk het door haar ogen. Dan zien we helderder wat het betekent als IS-terroristen op kosten van de Belgische belastingbetaler worden gerepatrieerd en snel op vrije voeten komen. We zien dan met meer verontwaardiging dan voorheen de commerciële explosie van bogus deradicaliseringscursussen. We zien dan beter hoe kwetsend het is voor Iraanse vrouwen die naar vrijheid snakken, als een delegatie westerse ‘feministen’ de hoofddoek opzet, de hand op het progressieve hart legt om deemoedig voor de ayatollahs en hun folterende handlangers te buigen. We begrijpen dan beter de woede van vrouwen die wereldwijd tegen de invloed van de moslimbroeders vechten als ons land iemand met banden met die moslimbroeders zowaar tot regeringscommissaris wil benoemen. We vinden het dan onmogelijk om samen met premier De Croo victorie te kraaien als een veroordeelde terrorist wordt vrijgelaten en als een held in Teheran wordt onthaald. We staren dan in ongeloof als de burgemeester van Teheran en zijn bijzonder uitgebreid gevolg op kosten van het noodlijdende Brussel worden ontvangen. De man wordt beschouwd als een beul, verantwoordelijk voor het folteren en doden van vele onschuldige slachtoffers. Volgens de Brusselse en Belgische regeringen was hij echter onmisbaar om in Brussel over veiligheid in steden te komen praten. Terwijl hij dat deed, voegde zijn gevolg meteen de daad bij het woord, filmde opposanten van het Iraanse regime die protesteerden. Mochten zij dat in Teheran doen, zij zouden hardhandig worden opgepakt, opgesloten, waarschijnlijk gefolterd en verminkt. Islamisten laten graag de sporen van hun overtuiging na in het lichaam van hun slachtoffers. Midden in een zeer bloedige fase van de repressie in Iran wilde onze minister van Buitenlandse Zaken, Hadja Lahbib, toch per se haar Iraanse collega ontvangen.

Darya zet het allemaal op een rij, inclusief de leugens van minister Van Quickenborne en premier De Croo over hun gijzeldiplomatie (in het boek omschreven als een ‘kruiperige diplomatie’). Haar pessimistische conclusie komt dan ook niet als een verrassing. ‘Ik maak me oprechte zorgen over de toekomst van de westerse democratieën. Zijn wij kritisch en veerkrachtig genoeg om te weerstaan aan de vele bedreigingen en uitdagingen?’

Persoonlijk ben ik geneigd te antwoorden: waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk zijn wij vandaag niet voldoende kritisch en veerkrachtig om onze beschaving en instellingen gaaf te houden, maar laten we het proberen en laten we hopen dat dit boek aanzet tot een grondig debat over hoe we dat gaan doen. Ik veroorloof me alvast een kleine insteek.

Darya zet zich in, riskeert haar leven – want daar komt het op neer – om de Iraanse oppositie te steunen. Mijn uitgangspunt is dat we de soevereiniteit van andere landen angstvallig moeten respecteren, zolang zij onze welvaart, welzijn en veiligheid niet bedreigen. Het huidige Iraanse regime en zijn talrijke terroristische vazallen bedreigen en schaden onze welvaart, welzijn en veiligheid al decennialang en alles wijst erop dat hun agressie nog zal toenemen. De tijd van kruiperige diplomatie is voorbij. We staan voor de moeilijke maar onvermijdelijke opdracht in Iran een regimewissel te verwezenlijken vooraleer dat land over een atoombom beschikt. Dat is een opdracht voor de NAVO en dat is het doel dat onze houding ten opzichte van Rusland en China moet meebepalen.

Het kritisch en veerkrachtig staan ten opzichte van wat onze beschaving en gemeenschap bedreigt, veronderstelt een betere afbakening en bescherming van onze waarden, instellingen en samenlevingsmodel. Dat veronderstelt een ander migratiebeleid: geen illegale migratie, opvang in de regio met hervestiging naar Europa van mensen van wie de waarden compatibel zijn met de onze; reguliere migratie eveneens geselecteerd op waarde-compatibiliteit. Het land heeft ook behoefte aan een doortastende ont-subsidiëring en om-subsidiëring. Geen subsidies meer voor de strijd tegen de zogeheten islamofobie. Daarentegen subsidies voor verenigingen die het verschil verduidelijken tussen kritiek op een ideologie of geloof enerzijds, racisme anderzijds. Subsidies voor wie verduidelijkt dat wat vandaag antiracisme wordt genoemd, doorgaans glashard racisme is. Subsidies voor instellingen die echt gelijkheid bevorderen en niet (zogeheten positieve) discriminatie promoten. Meer aandacht voor inburgering als een middel tot gemeenschapsvorming en tot emancipatie, zoals bepleit in Vreemde Vlamingen, het boek van Maaike De Vreese en Nadia Sminate. Dat is haalbaar, we kunnen het, we kunnen veel meer doen dan vandaag.

Op één punt verschil ik van mening met Darya. ‘Een oude, rijke en mooie beschaving als Perzië’, schrijft ze, ‘is ten onder gegaan aan een bloeddorstige ideologie.’ Misschien, maar ik geloof in de veerkracht van oude beschavingen. Perzië komt terug. De relatie tussen de Perzische beschaving en de islam, tussen Perzen en Arabieren, stelt zich echter op een heel andere manier dan die tussen de Europese beschaving, de Vlaamse eigenheid en de islam. In tegenstelling tot Darya geloof ik niet dat terreur in de islam zit ingebakken. Net als Darya vind ik een uitdrukking als ‘Europese islam’ weinig zinvol, maar ik geloof wel in de mogelijkheid van een islam waarvan de oprechte beleving even compatibel is met de seculiere staatsinrichting als de beleving van katholicisme of vrijzinnigheid. We zijn daar nog niet, verre van. Recent onderzoek suggereert zelfs dat we er verder van af zijn dan voorheen omdat we werken aan inburgering en integratie met de kraan van ongecontroleerde migratie wijd open. We dienen ook te beseffen dat uit dwaasheid, uit vijandigheid tegen de westerse beschaving, uit haat voor eigen volk en uit kortzichtige politieke berekening, in dit land veel werd gedaan om integratie en inburgering tegen te werken. Dat mag ons niet ontmoedigen, niet bitter maken, niet misleiden om de verkeerde vijand te kiezen. Het doel zijn Vlaamse moslims die vol afschuw kijken naar de Islamitische Republiek van Iran, naar Hamas, naar Hezbollah en consorten. Zo zijn er al. Ze moeten veel talrijker worden. En of zij dan een hoofddoek dragen of niet, zal geen pertinente vraag meer zijn.

Mijn strijd gaat door

Als mensen mij islamofoob noemen, voel ik mij niet aangesproken. De islam is een angstaanjagende ideologie, met jihadisme en terreur als ingebakken ingrediënten. Als je daar angst voor hebt, is dat geen fobie, maar een logische reactie. En toch heb ik altijd mijn best gedaan om nooit bang te zijn en de waarheid te vertellen.

In mijn geboorteland word je daarvoor vervolgd, onderdrukt, in de gevangenis gegooid en soms zelfs vermoord. Ik heb het allemaal aan den lijve meegemaakt, gelukkig niet met een fatale afloop. Het was de reden dat ik de Islamitische Republiek van Iran samen met mijn man Saeed ontvlucht ben, waarna we in België met open armen verwelkomd werden. Eindelijk verlost van de islamdictatuur, van de hoofddoek en de zedenpolitie, van de systematische onderdrukking van vrouwen en andersdenkenden.

Niet dat we het die eerste jaren zo gemakkelijk hadden. Ik was als een ontwortelde boom, uit een ander klimaat bovendien. Ik ben afkomstig van een warm land waar de zon overvloedig schijnt. In het begin maakte de grijze hemel me triest. Als de mensen me hier niet zo hartelijk omarmd hadden, was ik nooit de sterke boom geworden die ik nu ben. Vlaanderen is al lang mijn thuisland, en ik ben mijn landgenoten eeuwig dankbaar voor de kansen die ik hier gekregen heb en me in mijn geboorteland niet gegund waren. Vanaf het begin wou ik een van hen zijn, een Vlaming onder Vlamingen. Ik besef ook ten volle dat het hier alleen maar zo goed leven is dankzij de waarden en normen die hier gelden, en waar de Iraniërs (voorlopig) alleen maar van kunnen dromen.

Maar dan trokken ook andere gemeenschappen mijn aandacht. Mensen van vreemde oorsprong die hun traditionele cultuur en religie weigerden te verzoenen met onze wetten en gebruiken, en in hun eigen islamitische bubbel leefden. Sommigen waren en zijn zelfs vastbesloten om hun godsdienst nog meer aan ons op te dringen en toe te passen in het dagelijkse leven.

Tot mijn grote verbazing waren er nogal wat ‘westerlingen’ die de moslimgemeenschap daarin tegemoet wilden komen en bepaalde religieuze gewoontes zelfs openlijk toejuichten, onder het mom van diversiteit en multiculturalisme. Ik zag hoe feministen de hoofddoek verdedigden en mensenrechtenactivisten de boerka vergoelijkten. Zelfs liberale politici namen het op voor de boerkini, allemaal in naam van de vrijheid en het zelfbeschikkingsrecht van vrouwen. Zelf kreeg ik als tandarts in Borgerhout ettelijke kinderen over de vloer die een hoofddoek moesten dragen en vrouwen die zich onderdrukt voelden. En dat dus allemaal hier bij ons, in het ‘seculiere’ Westen.

Jezus, dacht ik, waar ben ik nu terechtgekomen?

Zij die zich tegen de dogma’s van de Kerk hebben ingezet, staan vandaag schouder aan schouder naast de moskeeën om de onderdrukking van de vrouwen te verdedigen onder het mom van ‘respect voor andere culturen’.

Ik moest vaststellen dat mijn strijd nog niet gestreden was. Met de actiegroep Let Iranian Women Enter Their Stadiums vestigden we overal in de wereld de aandacht op het stadionverbod voor vrouwen in Iran en de moeilijke situatie van de sportvrouwen zelf. Maar de onderdrukking van de vrouwen in de islam blijft niet beperkt tot de moslimlanden. Door de golf van islamisering die door Europa trekt, worden we ook hier meer dan ooit geconfronteerd met de discriminatie en onderdrukking van veel vrouwen en jonge meisjes.

In 2018 besloot ik om in de politiek te stappen en mijn maatschappelijke engagement nog verder uit te diepen. En kijk: ook als Kamerlid kreeg ik de voorbije jaren haast voortdurend te maken met incidenten en gebeurtenissen die hun oorsprong vonden in de tentakels van het islamisme en vaak vergezeld gingen van ongefundeerde persoonlijke aantijgingen. De vermeende fraude met humanitaire visa door mijn man, de vrijlating van Olivier Vandecasteele in ruil voor een genadeloze terrorist die een aanslag wilde plegen in het hart van Europa, de moord op de Franse leraar Samuel Paty, de aanslag op Salman Rushdie, het bezoek aan Brussel van de Slager van Teheran, het hoofd van paramilitaire Basij-troepen onder direct toezicht van Khamenei, de revolutie van september 2022 in Iran (zo ingrijpend, voor mij persoonlijk én ten behoeve van de geschiedschrijving dat ik er in dit boek drie hoofdstukken aan wijd), de oorlog tussen Israël en Hamas, de aanvallen op westerse commerciële schepen door de Houthi’s...: altijd en overal hadden de islamisten een vinger in de pap. Ze leggen de gelovigen niet alleen verboden en kledingvoorschriften op, houden niet alleen de vrouwen onder de duim, maar laten hun invloed ook systematisch gelden op het nationale en internationale politieke toneel.

Wie daar, zoals ik, consequent kritiek op geeft, wordt algauw polarisering, stigmatisering en islamofobie verweten. In mijn geval komt daar nog de bedenking bij dat ik een conflict in mijn geboorteland importeer naar België. Je kunt die twee landen toch onmogelijk met elkaar vergelijken? Maar het zijn net mijn persoonlijke ervaringen die me geleerd hebben dat het islamisme een sluipend gif is dat ook onze open maatschappij kan aantasten. Je zou verwachten dat linkse, ‘progressieve’ mensen die recent zelf nog ‘het juk van de Katholieke Kerk’ hebben afgeworpen minder tolerant zouden zijn voor de regels en dogma’s van een andere godsdienst. Door hun cultuurrelativisme laten ze miljoenen vrouwen en jonge meisjes in de steek, ook bij ons. Zij die zich tegen de dogma’s van de Kerk hebben ingezet, staan vandaag schouder aan schouder naast de moskeeën om de onderdrukking van de vrouwen te verdedigen onder het mom van ‘respect voor andere culturen’. Ze hunkeren naar een ‘Europese’ of een ‘verlichte’ islam terwijl ze zelf de mond van elke criticus proberen te snoeren onder het mom van ‘islamofobie’.

We moeten ons geen illusie maken: er zal nooit een Europese islam komen. Het is een heldere, duidelijke religie: de sharia van Allah geldt voor alle tijden. We moeten de zogenaamde progressieven wakker schudden voor het te laat is. Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen: het is maar een van de vele mooie uitdrukkingen die ik hier heb geleerd.

De islam is geen religie van liefde en vrede, zoals sommige naïevelingen ons willen inprenten, wel een verderfelijke ideologie die haar volgelingen, net als het fascisme en het communisme, een glorieuze overwinning belooft. Om dat te bereiken, is alles toegestaan: onderdrukking van vrouwen (de hoeksteen van een islamitische dictatuur) en het vermoorden van niet-gelovigen, intimidatie en indoctrinatie vanaf jonge leeftijd, terreur en geweld. De jihad staat altijd voorop.

Als politica beschouw ik het als mijn plicht om onze samenleving te beschermen tegen deze extremisten en dat zal ik ook blijven doen, vastberaden en zonder angst. Toen ik in 1999 in Teheran in de cel zat, had ik weliswaar niet kunnen vermoeden dat mijn verzet tegen het islamisme ook hier ooit strafbaar zou worden. In de Verenigde Staten werd onlangs een groot plan voorgesteld om ‘islamofobie’ te bestrijden en daar zouden zelfs gevangenisstraffen aan vasthangen. In België wil UNIA dat voorbeeld volgen. Mensen die op de islam kritiek uiten, worden in toenemende mate de mond gesnoerd. Mijn vrijheden en burgerrechten worden bedreigd en geschaad door een geheel misplaatst en overdreven woke gedoogbeleid voor religieus fundamentalisme.

De erkenning van een maatschappelijk probleem is de eerste stap op weg naar oplossingen. Ik vertel in dit boek vrijuit over mijn strijd, vroeger en vandaag, als activist en kamerlid, in een dictatuur en een open democratie. Ik ben een van de mensen die het gevaar zien komen en samen met de vele andere, bezorgde burgers wil ik mijn steentje bijdragen tot het behoud van onze vrije en democratische samenleving.

Ooit heb ik het mijn ouders en hun generatie kwalijk genomen dat ze mijn vrije en welvarende geboorteland door onkunde en onwetendheid hadden overgelaten aan Khomeini en zijn islamisten. Ik wil niet dat mijn kinderen ons later verwijten dat we de strijd tegen het islamisme onderschat hebben.

Darya Safai

Maart 2024

1

‘Stap alstublieft in de politiek’

20 juni 2019. Op deze mooie zomerdag neemt mijn leven een nieuwe wending. Ik moet terugdenken aan die dag in Iran waarop ik na een moeilijk toegangsexamen met een miljoen deelnemers als 150ste naar de universiteit mocht om voor tandarts te gaan studeren. En aan 28 juni 2000, toen ik in Brussel arriveerde met het vaste voornemen om hier een nieuw thuis te vinden. Vandaag is weer zo’n mijlpaal: ik mag de eed afleggen als parlementslid.

Ik zie veel nieuwe gezichten rond mij. Dus deze mensen worden mijn collega’s in de Kamer. Op elk tafeltje is een metalen plaatje bevestigd waarin een naam gegraveerd staat. Daarnaast een microfoon en drie knopjes om te stemmen: voor, tegen en onthouding. Op de vijfde rij van onze fractieplaatsen zie ik mijn naam op zo’n plaatje staan. Het is de naam van mijn vader en de voornaam die hij voor mij gekozen heeft.

‘Een naam geven is niet zomaar iets’, hoor ik mijn papa zeggen. ‘Hij bepaalt het lot van je kind. Daarom heb ik je Darya genoemd.’ Ik was nog een kind en zat op zijn schoot terwijl hij mijn lange haren streelde. ‘Ik wil dat je zo groot wordt als je naam (Darya betekent ‘de zee’ in het Perzisch). Laat je geest groeien. Een zee is diep, ze heeft diepgang. Af en toe mag ze wat woelig zijn. Laat je nooit intimideren. Het mag zelfs stormen op zee, als je denkt dat het nodig is.’

Even voel ik zijn aanwezigheid in het halfrond. Zoekend laat ik mijn blik over de glorieuze zaal dwalen, van het soort dat ik vroeger alleen kende uit westerse films, met beelden, schilderijen en prachtig houtwerk.

‘Kijk papa, ik ben nu parlementslid!’

‘Ik ben trots op jou’, hoor ik hem fluisteren. ‘Doe zo voort!’

‘Je weet heel goed wat die woorden met me doen, papa’, gaat het door me heen. ‘Zo dankbaar dat ik jouw dochter ben! Tot de laatste dag leef je verder in mij, elk moment.’

Mijn vader toonde niet vaak zijn goedkeuring of hoe trots hij wel op me was, maar dat gaf me net energie om er echt voor te gaan.

Ik zat destijds, in 1999, al twintig dagen in de gevangenis toen ik kort met papa mocht spreken. Ze gaven mij een chador, een Perzisch gewaad dat het hele lichaam en het gezicht bedekt, en in het buitengaan werd ik geblinddoekt. Ik mocht niet weten dat we in de Tohid-gevangenis waren. Die zou een paar jaar later gesloten worden en ingericht als museum. Een plaats waar zoveel mensen geestelijk en fysiek gemarteld werden.

We reden naar de Evin-gevangenis, waar speciale bezoekruimtes waren voor de familie. Onderweg mocht ik mijn ogen openen. Ik werd bijna verblind door het felle licht van de zon en het diepe blauw van de hemel. De ruimte op Parkway, na de revolutie omgedoopt tot Chamran, de naam van een martelaar. De bloemen langs de weg. Het dagelijkse leven dat zijn gangetje ging. Het was alsof ik jaren in een grot had gezeten. Ik voelde me bijna vrij na die drie weken in gevangenschap.

Mijn vader... Ik vergeet het nooit. Hij leek in die korte tijd wel tien jaar ouder geworden. Voor de eerste keer zag ik hem lopen als een oude man, licht voorovergebogen, met hangende schouders. Ze hadden mijn ouders dagenlang in onwetendheid gelaten. Zouden ze hun geliefde dochter nog terugzien? Leefde ze nog?

Er stond een glazen scherm tussen ons, met aan iedere kant een telefoonhoorn om te praten. Papa probeerde mij hoop te geven.

‘Maak je geen zorgen, lief meisje. Ik ga je redden.’

Ik wist dat dat niet kon en toch geloofde ik hem. Voor mij was papa altijd een soort Superman. Hij kon alles en had me altijd al beschermd. Hij was anders dan andere mannen. Aan zo’n engel heb ik heel mijn leven nood gehad, ook vandaag nog.

Maar papa geloofde er zelf niet in. Ik zag alleen maar leegte in zijn ogen.

De tien minuten waren zo om. Papa liet een pakje achter bij de bewakers. Er zat een perzik in, van het platte soort, de originele Perzische perzik. Ik eet niet graag fruit, nog altijd niet, maar van die perzik heb ik ongelooflijk genoten. Zo lekker!

Twee jaar voor ik in het parlement verkozen raakte, is mijn vader overleden. Soms ben ik jaloers op mensen die in een god geloven en uitkijken naar een hereniging met hun geliefden in het hiernamaals. Als de hemel niet bestaat, waar kan ik mijn vader dan nog ooit terugzien? Wie of wat zou dan voor hem zorgen?

Gelukkig daagt papa af en toe nog wel op in mijn dromen. Twee nachten voor de verkiezingen in mei kwam hij me opzoeken. Hij was voor drie dagen op reis vertrokken en vroegtijdig teruggekeerd, wat mijn hart vervulde van blijdschap.

‘Ik was vergeten dat ik eerst nog op jou moest stemmen’, zei hij. Ik omhelsde mijn vader innig en genoot daar erg van, omdat ik hem zo had gemist.

Plots werd ik wakker, in tranen. Het was maar een droom en ik miste hem meer dan ooit. Papa was mijn held, mijn rolmodel. Nu pas besef ik hoe hard ik eigenlijk op hem wou lijken. Hij heeft me gevormd tot wie ik ben. Iemand die over van alles en nog wat durft nadenken, zelfs over het bestaan van God, nochtans niet vanzelfsprekend in een streng islamitische samenleving. Iemand die altijd haar best doet om de dingen waarin ze gelooft te kunnen realiseren.

Ik weet dat papa nog steeds over mij waakt. Dat hij mij in de aanloop naar de verkiezingen ’s nachts een bezoekje bracht, sterkte mij in de overtuiging dat ik de juiste beslissing had genomen. Ik zou stoppen als tandarts en uit onze bloeiende klinieken stappen, om een nieuwe wereld te betreden waar ik niet veel van kende: de politiek. Met de steun van mijn vader.

Ik wil me inzetten voor de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen en met alles wat ik rond mij zag gebeuren, restte me eigenlijk geen andere keuze dan me actief te engageren in de politiek.

De ceremonie begint. Het voelt als een eerste schooldag. Ik kijk omhoog, naar de volkstribune, om een glimp op te vangen van mijn moeder, helemaal uit Iran gekomen om mijn eedaflegging van dichtbij te volgen, en Saeed, mijn lieve man, steun en toeverlaat in alles wat ik doe en onderneem, van in de gevangenis in Iran, mijn studies aan de VUB, tot dit nieuwe politieke avontuur. Welke strijd ik ook voer, altijd staat hij mij bij.

Daar, ik zie hem. We zwaaien naar elkaar en de tranen schieten me in de ogen. Kijk schat, het is ons gelukt! We hebben samen wortel geschoten in een land dat het onze niet was, maar ons zo hartelijk in de armen heeft gesloten dat ik nu hier sta, als vertegenwoordiger van het volk.

Van Iran naar België, van de cel naar de Kamer. Ooit was ik, als vrouw, voorbestemd om een tweederangsleven te leiden, de vleugels geknipt door de ayatollahs. Maar ik wilde een volwaardig bestaan, ik had dromen, ideeën en ambities. Ze dachten mijn vrijheid te kunnen beteugelen door mij in de gevangenis te gooien, maar ik bleef strijden tegen de islamitische onderdrukking, zoals miljoenen vrouwen in de wereld dat doen. Pas hier, in ons nieuwe land, kreeg ik de vrijheid en het vertrouwen om de vleugels opnieuw uit te slaan. Na drieëntwintig jaar duisternis brak in mijn leven eindelijk de zon door.

Ik heb er nooit van gedroomd om politica te worden. Ik wilde tandarts zijn en daarvoor heb ik ook twee keer mijn diploma gehaald, eerst in mijn geboorteland, dan hier, waar ik mij na twintig jaar helemaal thuis voel, en aanvaard. Dit land heeft mij zoveel liefde gegeven dat ik nu ook iets wil teruggeven. Ik wil me inzetten voor de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen en met alles wat ik rond mij zag gebeuren, restte me eigenlijk geen andere keuze dan me actief te engageren in de politiek.

Ik was een beetje emotioneel toen ik in mei zelf moest gaan stemmen, bij elke verkiezing eigenlijk. Het is een recht dat ik in mijn vaderland niet kende. De Islamitische Republiek van Iran kent geen democratie. De keuze beperkt zich tot de marionetten van ayatollah Khamenei. Dus geniet ik hier volop van het recht om de toekomst van mijn land mee te bepalen, als een druppel in een democratische rivier. Als vrouw bovendien, iets waar ik in Iran alleen maar van kon dromen. En dit keer zelfs als kandidaat-parlementslid, amper twintig jaar nadat we hier zo warm werden ontvangen.

Ik stond in de rij aan het kieslokaal en keek naar de mensen rond mij. Sommigen kenden mij, persoonlijk, uit de media of van de verkiezingsaffiches. Velen begroetten mij, staken hun duim omhoog, kwamen me feliciteren of zelfs iets in het oor fluisteren, ‘Komt wel goed’, met een knipoog erbij. Die korte ontmoetingen en blijken van waardering gingen me recht naar het hart. Opnieuw voelde ik me blij en dankbaar, en hoopte dat ik straks de eer zou krijgen om voor deze mensen het woord te voeren.

‘Mevrouw Safai, stap alstublieft in de politiek. We hebben stemmen als de uwe broodnodig. Als wij iets over de islam zeggen, krijgen we te horen dat we racisten zijn.’

Hoe vaak mensen me dat niet gezegd hebben na de vele lezingen en toespraken die ik overal in het land gegeven heb. Ze smeekten me bijna om hun stem te zijn in de Kamer. Ik besefte algauw dat de snelle en grote veranderingen in de samenleving veel goed menende burgers moeilijk vallen. Ze zien hoe grote groepen mensen naar Europa komen die vaak niets delen met ons, niet de taal, niet de cultuur, niet de normen en waarden. Hoe meer en meer vrouwen zich alleen bedekt op straat vertonen en kinderen in bepaalde wijken niet eens in contact komen met leeftijdsgenootjes ‘van hier’. Hoe hét symbool van vrouwendiscriminatie en -onderdrukking, de hoofddoek, plots een symbool van ‘diversiteit’ blijkt te zijn. In moskeeën en islamscholen, vaak gefinancierd door dubieuze landen, wordt nog altijd het woord van de Koran verspreid en heerst een retoriek die onvermijdelijk leidt tot radicalisering. Jonge mannen krijgen er alleen maar een met religieus gif geladen haat ingeprent tegen de westerse samenleving en onze manier van leven.

Is het naïviteit of een verborgen agenda die sommige mensen blind maakt voor de gevaren van de islamisering? Ik beschouw het in elk geval als mijn plicht om de maatschappij daarvoor te waarschuwen. Ik heb zelf ervaren hoe het ineens te laat kan zijn. De ayatollahs hebben mijn prachtige vaderland verwoest, de roofdieren doen zich te goed aan de restanten van het zielloze lichaam. Een oude, rijke en mooie beschaving als Perzië is ten onder gegaan aan een bloeddorstige ideologie. En die bedreigt nu ook onze maatschappij.

Overdreven? Kijk hoe de demografische verandering in Brussel nu al de politiek beïnvloedt als het gaat over onderwerpen als halal slachten of het dragen van een hoofddoek in een publieke functie. Ons politieke systeem is geïnfiltreerd door mensen die net omwille van de demografische verandering (die veel nieuwe kiezers oplevert) verkozen raken. Zo heeft Nadia Kammachi van Ecolo, schepen voor Gelijke Kansen in Anderlecht, een motie ingediend om de hoofddoek toe te laten aan de loketten van het gemeentehuis. Om komaf te maken met discriminatie, zegt ze zelf. Maar door de hoofddoek als een symbool van vrije keuze en diversiteit voor te stellen, sluit ze uiteraard de ogen voor de discriminatie die er inherent mee gepaard gaat.

In mijn wereld is er geen plaats voor aparte kampen en eilandjes. Ook al zijn we van verschillende herkomst, onze toekomst moeten we samen opbouwen, rond een gezamenlijke taal en cultuur. Ik wil me thuis voelen in Vlaanderen, niet in Klein Iran of Klein Marokko of Klein Turkije.

Ooit ging ik in De Zevende Dag (VRT) in debat met Karima Arektout van de partij Be.one van Dyab Abou Jahjah, die opkwam voor een gesegregeerde samenleving waarin elke bevolkingsgroep haar eigen politici zou hebben. Ik vond dat een vreselijk idee. Waarom zou ik me apart zetten en niet samen met de Vlamingen aan oplossingen werken, gewoon omdat ik van een andere oorsprong ben? Delen we dan niet dezelfde toekomst? Hoe kunnen we ooit tot een inclusieve samenleving komen, met gelijke kansen voor iedereen, als segregatie wordt voorgesteld als een volwaardige optie? Hoe verderfelijk is het om mensen een schuldgevoel te geven en stemmen te ronselen op basis van huidskleur?

De lichaamstaal van Karima Arektout straalde in de tv-studio pure arrogantie en neerbuigendheid uit, als was ik een minderwaardige huisslaaf die zich door blanke mensen liet misbruiken. ‘Sommige partijen trekken mensen van kleur aan om de verkeerde redenen’, smaalde ze. Volgens haar heb ik mijn afkomst verkocht in ruil voor een zetel en ze is niet de enige die zo denkt. Mijn vijanden noemen mij wel vaker een ‘opportunist’, ook op sociale media, en zeker wanneer ik naar buiten kom met mijn standpunten over de islam. Anderen spreken van een bounty, bruin (chocolade) aan de buitenkant, wit (kokos) aan de binnenkant.

Die fixatie op huidskleur is niet alleen volstrekt irrelevant, maar ook denigrerend. Als een Vlaming dergelijke dingen zou zeggen, zou hem zonder twijfel racisme en zelfs fascisme verweten worden. Omgekeerd racisme is blijkbaar wel toegestaan.

Mijn droom van een ideale samenleving is tegengesteld aan de visie van Be.one. In mijn wereld is er geen plaats voor aparte kampen en eilandjes. Ook al zijn we van verschillende herkomst, onze toekomst moeten we samen opbouwen, rond een gezamenlijke taal en cultuur. Ik wil me thuis voelen in Vlaanderen, niet in Klein Iran of Klein Marokko of Klein Turkije. Ik heb mij er van meet af aan hard voor ingezet om Nederlands te leren, om mij te integreren, al was het maar uit respect en dankbaarheid voor de liefde en de kansen die me hier geboden werden.

Een gedeelde identiteit is een sterk bindmiddel en de enige sleutel tot succes, zowel voor de Vlamingen als voor de nieuwkomers. Maar terwijl het Offerfeest, het Suikerfeest, de ramadan en andere moslimrituelen steeds meer aandacht en erkenning krijgen, wordt de kerstmarkt her en der een wintermarkt genoemd, en de paasvakantie lentevakantie. Elk jaar opnieuw is er commotie rond Zwarte Piet, die nog nauwelijks zwart mag zijn. Laten we hopen dat Sinterklaas zelf straks niet vervangen wordt door Queen Nikkolah.

Met al dat woke gekissebis zullen we er nooit uitraken. Zo komen we nooit tot een harmonieuze samenleving.

‘Ik zweer de grondwet na te leven.’

Ik heb het gezegd, de hand half opgeheven. Ik heb de eed van Kamerlid afgelegd. Wat een eer en wat een verantwoordelijkheid. Mijn engagement zit geworteld in een diep verlangen naar vrijheid, gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid en dat wil ik als politica niet beschamen. Mijn strijd gaat onverminderd voort en deze dag zal daarin voor altijd een mijlpaal blijven.

2

Landverraad

Het was niet lang na de aanslagen in Brussel in 2016. Ik reed met een vriendin door de stad achter een grote, groene legertruck. Op de achterbanken zaten een paar jonge mannen en vrouwen in militaire uitrusting. Ik zwaaide hen vriendelijk toe en zij zwaaiden terug. Ze gaven me toen, zeker in die angstige dagen, een gevoel van veiligheid. Ik had veel respect voor hen, mensen die hun eigen leven riskeerden om de burgers te beschermen.

Mijn vriendin keek me verbaasd aan.

‘Waarom deed je dat?’ vroeg ze glimlachend.

‘Omdat ze ons beschermen.’

‘Oh, zo mooi!’ zei ze licht ontroerd.

Als ik op de juiste plaats en het juiste moment zou geboren zijn, was ik misschien zelf wel een militair geworden.

Mijn vriendin herinnert zich die dag nog goed. We hebben het er nog geregeld over. Waarom vertel ik dit? Omdat ik mijn respect en waardering voor het leger ook in de politiek wil uitdragen. Om die reden ben ik in 2020 als Kamerlid zelfs aan de ‘Hoge studie voor veiligheid en defensie’ begonnen, eigenlijk bedoeld als laatste opstapje naar een hoge functie in defensie. Voor de meeste deelnemers, vaak hoogopgeleide officieren, is het de kers op de taart na een lang en moeilijk studietraject, maar elk jaar krijgt ook een veertiental burgers de kans en de eer om deze cursus te volgen. Na een hele reeks interviews werd ik geselecteerd, trots en blij omdat ik mij op deze manier meer kon verdiepen in de materie.

Los van mijn sympathie voor defensie ben ik mij ten volle bewust van de gevaren die ons van buitenaf bedreigen. En ik had gemerkt dat de defensiecultuur in dit land op een laag pitje brandt. Ik vind dat je je eigen belangen altijd centraal moet stellen. Daarvoor moet je goed weten wie je vrienden en vijanden zijn. Wij, de westerse landen, moeten ons in de eerste plaats sterk opstellen tegenover de vijanden van de democratie en van onze beschaving. Het is spijtig genoeg een geluid dat in de politiek niet genoeg weerklank krijgt.

Als wij de defensie van ons land willen versterken of meer in veiligheid willen investeren, is dat niet omdat we oorlogszuchtig zijn, zoals sommige linkse partijen ons verwijten. Wij zijn niet van plan om een ander land aan te vallen of te veroveren. We willen hier gewoon de vrede kunnen behouden en daar heb je in deze tumultueuze absoluut een leger voor nodig. Een leger dat in staat is om de bevolking te beschermen en zich loyaal op te stellen ten aanzien van de bondgenoten.

De grote en vooral tragische les die we de afgelopen jaren geleerd hebben, is dat we een enorme verantwoordelijkheid dragen voor de inval van Rusland in Oekraïne. We zagen de signalen, maar er werd niets ondernomen om het drama te voorkomen. Zonder de grootscheepse militaire hulp van de Verenigde Staten zou Oekraïne allang het onderspit hebben gedolven. Dat Rusland, een nucleaire grootmacht en permanent lid van de Veiligheidsraad, een oorlog zou ontketenen in Europa om nieuw grondgebied te veroveren, hadden we kunnen weten. Die aanvallende strategie hanteren de orthodoxe Slavische leiders even goed in het Westen. Het grote verschil is dat ze opkijken naar Europa en neerkijken op de moslims. Maar dat doet niets af aan hun expansionistische ingesteldheid, die trouwens ook niet gebonden is aan een bepaald tijdperk. Eerst was er het imperialisme van de tsaren, daarna van de communisten, en tegenwoordig van Poetin.

Wij, Europeanen, doen er goed aan om het machtsevenwicht met onze oostelijke buren in stand te houden. Onze beschaving strekt zich niet uit van de Atlantische Oceaan tot de Oeral, maar tot de grenzen van de christelijk-orthodoxe Slavische wereld en die leren we maar beter goed kennen. Bij de eerste kans die ze krijgen, zullen ook zij ons proberen te onderwerpen en te overheersen.

We moeten onze vijanden laten zien dat we klaar staan om terug te slaan, als dat nodig is. Dat ze een prijs zullen betalen voor hun misdaden en dat ze er niet zullen mee wegkomen.

Europa heeft het Russische imperialisme al te lang genegeerd en onderschat. Zelfs toen de Krim werd ingenomen, hebben we niet gereageerd. Het is alsof we geen zin hebben om ons voor te bereiden en te investeren in veiligheid en defensie. Doordat we tachtig jaar van oorlogen gespaard bleven, bleven we blind voor de werkelijkheid.

We zijn ook te zeer afhankelijk van de Verenigde Staten en de NAVO, terwijl bijvoorbeeld België niet eens de volledige bijdrage betaalt om volwaardig lid te zijn. Ik vind dat beschamend voor een van de stichters van de NAVO. Zonder de ontradende aanwezigheid van Amerikaanse vliegdekschepen in de Middellandse Zee zou het oorlogsvuur in het Nabije Oosten waarschijnlijk in elk geval al veel hoger opgelaaid zijn. De verleiding om in het strijdperk te stappen, was voor Iran en andere landen erg groot. Maar vandaag kunnen ze alleen opereren via proxy’s, de Houthi’s, de Hezbollah en Hamas, zonder dat het tot een echt grote uit-barsting komt.

Als we de vrede willen bewaren, als we willen voorkomen dat Rusland de oorlog in Oekraïne wint, dat Azerbeidzjan Armenië binnenvalt om de Zanguzurcorridor te veroveren, of dat China Taiwan viseert, moeten we sterk genoeg zijn om ons tegen potentiële aanvallen te verdedigen. Dit noemt men een veiligheidscultuur. Je investeert erin, hopend dat je er nooit gebruik van moet maken – vergelijk het met een brandverzekering. We moeten onze vijanden laten zien dat we klaar staan om terug te slaan, als dat nodig is. Dat ze een prijs zullen betalen voor hun misdaden en dat ze er niet zullen mee wegkomen. Helaas is dat de enige manier om veiligheid en duurzame vrede te handhaven. Maar is onze vrijheid het niet waard om verdedigd te worden? Wat heb je aan een hogere kwaliteit van leven, meer pensioen of een ander klimaatbeleid als je moet vechten voor je leven of op de vlucht slaan? Dat is geen doemdenken, maar een vooruitzicht dat met de dag reëler kan worden.