© Doorbraak, Antwerpen, 2024

https://boeken.cafe

ISBN Print 978 949 3306 943

ISBN e-boek 978 949 3306 981

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd en/of worden openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke (elektronische of mechanische) wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever of auteur.

Tom Vandendriessche

We komen eraan

Inhoud

De nationalistische revolte of de globalistische onderwerping

Waarom dit boek?

In 2024 nemen wij ons land terug

Waarom ze werkelijk een advertentieverbod op sociale media willen

Hoe het EU-systeem werkt

Wie wint bij deze eindeloze oorlog?

Het cordon sanitaire is de levensverzekering van De Wever

Vandaag Nederland, morgen Vlaanderen

Waarom zijn ze zo bang van de waarheid?

Gewone Vlamingen worden vergeten

De zelfmoord van onze beschaving

De migratielobby van N-VA en VOKA ontmaskerd

Hoe de pers u niet informeert, maar manipuleert

Vlaams Belang is geen proteststem, maar de stem van de hoop

Gelooft N-VA eigenlijk zichzelf nog?

Links is geobsedeerd door huidskleur

Woke vergiftigt onze samenleving

Vlaanderen superdivers? Ons verhaal is nog niet geschreven!

Vlaams Belang is het enige alternatief

Ze manipuleren wat u mag weten, om te bepalen voor wie u moet stemmen

Globalisme betekent politieke onderdrukking en economische onderwerping

PVDA: zakkenvullende hypocrieten

De digitale euro is onderdeel van een totalitair systeem

OCMW voor de hele wereld, maar onze mensen laten ze in de steek

Koning Conner en zijn lakei De Wever

De energiecrisis is doelbewust

Wie zijn dat nu eigenlijk, ‘onze mensen’?

De laatste zorgeloze zomer

Hoe de linkse dictatuur breken

Cordon bewijst radeloosheid elite

Nee Sammy, Vlaanderen is geen immigratieland

Macht om eigen leiders te kiezen hebben ze Franse volk nog niet afgenomen

Wilt u de totale economische oorlog?

De Wever is een os, Vlaams Belang is wat hij mist

Oekraïne: implosie van de liberale wereldorde

Heksenjacht

Waarom staat De Wever in de weg van een Vlaams Front?

Wij hebben niets in Afghanistan te zoeken en zij al zeker niets bij ons

Hongarije: de Europese Unie is autoritair en hypocriet

Vivaldi is de paarse gifpil voor CD&V

De elite negeert en vernedert gewone mensen

Facebook: superverspreider van het Chinees censuurvirus

Welke lessen voor Vlaanderen uit Catalonië?

Liberalisme is onvrijheid. Socialisme is ongelijkheid

Omvolking is realiteit. Massamigratie is kolonisatie

Onze vrijheid is niet onderhandelbaar

Trump is weg, nu komen ze achter jou aan

Facebook en Google ondermijnen democratie

Waarom Trump niet zal weggaan

Vivaldi vs. Vlaanderen. Dus weg met het cordon

De EU wordt een schuldengevangenis

Cordon sanitaire: kamikaze voor CD&V en Open VLD

‘Black Lives Matter’ is manipulatief en racistisch: álle levens tellen

China moet de coronacrisis betalen

De Merkeldictatuur kraakt door haar eigen beperkingen

Met de Brexit start de overwinning van het volk op de elite

Net zoals België bestuurt de EU tegen de wil van de Vlamingen

Omvolking: in wiens belang?

Reynders: ook zonder meerderheid regelt de elite jobs voor elkaar

De hypocrisie van de EU is hemeltergend

1

De nationalistische revolte of de globalistische onderwerping

In 1999 beschreef Jean-Claude Juncker, de voormalige voorzitter van de Europese Commissie, zijn visie op de Europese Unie in Der Spiegel: ‘We beslissen iets’, legde Juncker uit. ‘Dan maken we het bekend, we wachten een tijdje om te zien wat er gebeurt. Wanneer er geen geschreeuw komt en geen opstand, omdat de meesten toch geen idee hebben van wat er is besloten, gaan we door. Stap voor stap. Tot er geen weg meer terug is.’ Om het heden te begrijpen, moeten we naar het verleden kijken, zodat we tot inzicht komen waardoor we de toekomst vorm kunnen geven.

Sinds de eerste rechtstreekse verkiezing voor het Europees Parlement in 1979 werd dit gedomineerd door een ruime meerderheid van christendemocraten en socialisten. De eerste twintig jaar waren de socialisten de grootste fractie, de laatste twintig jaar de christendemocraten. Pas in 2019 werd deze meerderheid gebroken. De groene en liberale fracties wonnen weliswaar een beetje, maar vooral de doorbraak van nationalistische en conservatieve partijen was spectaculair. De fractie Identiteit en Democratie, waartoe het Vlaams Belang behoort, verdubbelde en werd ineens de vierde fractie. Samen met de conservatieve ECR-fractie, waartoe N-VA behoort, kregen we evenveel stemmen als de socialisten. Met de populistische Brexiteers van Farage erbij zelfs bijna evenveel stemmen als de christendemocraten!

De Britten hadden er genoeg van en vertrokken na 47 jaar, tot grote verrassing van de politieke, culturele en economische elites zowel in het Verenigd Koninkrijk als op het continent. Zij die achterbleven in de Europese Unie hadden ook een zeer duidelijk signaal gestuurd. De mensen wilden een fundamentele koerswijziging. Decennia gold het concept van de ever closer union om de Europese integratie te sturen. Daarbij werd steeds meer macht van de lidstaten naar de Europese Unie overgeheveld. Daarmee gingen de mensen niet meer akkoord. Daarvan hadden de mensen genoeg. De mensen wilden de controle terug. Ze wilden opnieuw baas zijn in eigen land in plaats van bestuurd te worden door anonieme bureaucraten voor wie niemand ooit gekozen had. Ze wilden burgers van hun natiestaat blijven, in plaats van onderdanen van de Europese Unie te worden.

De Europese Unie bleef doof, stom en blind voor wat de kiezer duidelijk wilde maken. Ze deed gewoon verder alsof er helemaal niets gebeurd was. Ze begreep de mensen niet, omdat ze het allang afgeleerd waren naar de mensen te luisteren. Ze heeft de mond vol over rechtsstaat, mensenrechten en democratie, maar wil eigenlijk enkel maar die stemmen horen die haar gelijk geven. Meer zelfs, de eurofanatieke elites schakelden een versnelling hoger in hun visie van een federaal Europa waarbij de natiestaten gedegradeerd worden tot provincies en burgers onderworpen worden aan hun technostructuur. Zowel de nationalistische fractie Identiteit en Democratie, als de fractie Europese Conservatieven en Hervormers werd uitgesloten van (bijna) elke positie in het bestuur van het Europees Parlement. Dat noemde men het cordon sanitaire. Niet de enige parallel die ons Vlamingen toch erg bekend in de oren klinkt. De EU is immers een België-in-het-groot, waarbij mensen nog wel mogen gaan stemmen, maar vooral niets te zeggen hebben en de factuur op het einde van de rit mogen betalen, zonder dat hun politici daarvoor ook maar enige verantwoordelijkheid tonen of aanspreekbaar zijn. Daarmee ontkende de zopas weggestemde meerderheid de legitieme positie van de oppositie en nam letterlijk bezit van het parlement. Een democratische schande waar zelfs Poetin of Erdogan zich niet aan wagen.

Met zijn afscheidsspeech probeerde Nigel Farage het een laatste keer door te laten dringen. Ook de Britten wilden vriendschap en economische samenwerking. Maar een Europese politieke unie, een superstaat met zelfs een eigen leger, is iets waar ze nooit voor getekend hadden. Toen Frankrijk en Nederland in 2005 de Europese Grondwet hadden afgewezen, werd die gewoon herverpakt en opgelegd als Verdrag van Lissabon. De Europese Unie geeft macht aan technocraten die niet door burgers verantwoordelijk gehouden kunnen worden. ‘Dat is ondemocratisch’, zei Farage. Daarin zag hij een strijd tussen globalisme en populisme. ‘Ik zal je iets grappigs vertellen’, zei hij met typisch Brits flegma, ‘populisme is nogal populair aan het worden. Want het heeft nogal wat voordelen. Geen Guy Verhofstadt meer! Geef toe, wat is daar niet leuk aan?’ Al zwaaiend met een piepkleine Union Jack zei hij uit te kijken naar een positieve samenwerking, maar vanaf nu wel vanuit een positie als soevereine staat. De vicevoorzitter van het Europees Parlement, Mairead McGuinness, vond er niet beter op dan zijn microfoon gewoon af te sluiten. Door te zwaaien met een nationale vlag had hij volgens haar namelijk de regels van het parlement overtreden. Een betere illustratie van hoe de EU functioneert, was eigenlijk niet mogelijk. Nationale identiteit moet verdwijnen. Wie haar regels niet volgt, snoert ze de mond.

Brexit betekende voor de meeste Britten niet wat ze ervan verwacht hadden. Maar ze beslissen nu wel opnieuw zelf over hun toekomst. Hun politici kunnen zich niet langer verstoppen achter het excuus dat iets niet mag, dan wel moet van ‘Europa’, zoals bij ons zo vaak het geval is. Het Verenigd Koninkrijk maakt opnieuw zijn eigen keuzes. Ze vaccineerden sneller dan de rest van de EU, die vasthing aan een geforceerde Europese ‘groepsaankoop’. De Britten hadden na Brexit de grootste economische groei van de G7-landen in 2021 en 2022. Nu loopt het daar wat minder, maar ze dwalen heus niet hongerig door de straten zoals onze media de mensen willen doen geloven. Ze zullen hun politieke problemen moeten aanpakken, zoals wij dat ook moeten doen. Daarvoor verkiezen ze hun politici en die kunnen ze ook verantwoordelijk houden en desnoods wegstemmen. Boven alles hebben de Britten de macht teruggenomen en opnieuw bij het volk en de democratie gelegd. Welke keuzes zij ook maken, wij hebben altijd belang bij goede relaties met Groot-Brittannië en daar moet onze focus op liggen. In onze media lezen we vaak dat de Britten het zich beklagen en dat ze eigenlijk min of meer op het punt staan opnieuw lid te worden van de EU. Maar waarom legt dan geen enkele politicus dat aan de Britten voor? Omdat het gewoonweg een leugen is, of in het beste geval wensdenken van de eurofanatieke elite die elk contact met de realiteit verloren is.

De Britten hadden al te gekke plannen decennialang afgeblokt, maar die rem op de federalistische waanzin van de eurofanatieke elite was er door het vertrek van de Britten niet meer. Dus ging het gaspedaal in, waarbij elke crisis gebruikt werd om hun ever closer union verder door te duwen. Wat ooit begon als een project voor welvaart en vrede met respect voor identiteit en soevereiniteit, is een totaal losgeslagen dwangneurose geworden die altijd leidt naar meer bureaucratiseren, centraliseren en uniformiseren. Democratie wordt in ijltempo vervangen door technocratie en juristocratie waardoor niet langer het volk, maar wel anonieme rechters en niet-verkozen ambtenaren bepalen hoe we ons leven moeten leiden.

Hun machtsgreep waarbij elke crisis een opportuniteit is om hun macht uit te breiden begon al snel in deze legislatuur. Polen en Hongarije worden constant afgedreigd hun stemrecht te verliezen omwille van de binnenlandse politieke keuzes die ze maken. Niet overal in Europa heeft men immers dezelfde overtuiging.

Neem nu genderideologie. Er zijn twee geslachten: mannen en vrouwen. Dat is niet alleen een evidentie en een normaliteit, maar ook de basis voor de rechtsordening. Een kind heeft een moeder (vrouw) en een vader (man). Mannen hebben andere biologische kenmerken en spelen dus in afzonderlijke sportcompetities. De intimiteit van jonge meisjes wordt op basis van het biologisch geslacht beschermd. Mannen horen niet thuis in vrouwensporten of in meisjeskleedkamers. Meer zelfs, de feministische beweging heeft jarenlang positieve discriminatie van vrouwen op basis van geslacht bepleit en met allerhande quota ook privileges op basis van geslacht gekregen. Volgens de genderideologie echter, mag biologisch geslacht geen basis zijn om de samenleving op te ordenen en moet dat vervangen worden door ‘gender’. Dat is niet het biologisch geslacht, maar wel de psychologische geslachtsrol die men zelf bepaalt aan te nemen. Een man kan zich zo vrouw ‘voelen’. Uiteraard is het niet aan de politiek om te bepalen hoe mensen zich voelen of hoe ze hun zelfbeeld zien. Die vrijheid heeft men. Maar volgens de genderideologie vloeien uit die zelfgekozen ‘genderkeuze’ ook rechten voort. Wie zich als man plots vrouw voelt, al dan niet na operatieve zelfmutilatie, kan daar volgens de genderideologie ook het recht uit puren om in vrouwensporten deel te nemen, zich in meisjeskleedkamers te begeven enzovoort. Dat is natuurlijk een absurditeit die de hele normaliteit en de rechtsordening van onze samenleving ontregelt. Bovendien willen ze deze genderideologie bij jonge kinderen op scholen indoctrineren, hen letterlijk hersenspoelen om hen te overtuigen dat er niet zoiets bestaat als geslacht, maar wel genderkeuze. Veel burgers willen deze absurditeit niet en al zeker niet voor onze kinderen. Maar dat mag blijkbaar niet meer. Wie dragqueens laten voorlezen aan peuters afwijst, wordt dan plots ‘homofoob’ genoemd, terwijl het gewoon over kinderbescherming gaat. Wie deze genderideologische indoctrinatie van jongeren en kinderen afwijst, schendt volgens de EU dan plots zogezegd de ‘Europese waarden’. En zo proberen ze landen te intimideren en te sanctioneren. Omdat het volk gewoon andere politieke keuzes maakt dan de elite wil. Men kan het oneens zijn met de wetgeving in Hongarije of Polen omtrent dit thema, maar in wezen zijn het de Hongaren en de Polen die daar zelf binnen hun democratie over beslissen. Net zoals wij dat in ons eigen land ook willen en kunnen doen.

Met de coronacrisis zagen ze hun kans schoon om Europese schuldopbouw op te starten. Een uitzonderlijke situatie vergt uitzonderlijke maatregelen, beweerden ze. Dus richtten ze het EU-herstelfonds op van maar liefst 750 miljard euro. Dat was dan zogezegd bedoeld om de bevolking te beschermen tegen de sociaaleconomische gevolgen van de covidcrisis. Niets is echter minder waar. Door collectief EU-schulden aan te gaan, was het eigenlijk de bedoeling een EU-schuldengevangenis te bouwen. Als landen in de toekomst weg zouden willen gaan, zoals de Britten, zouden ze dan een deel van die schulden moeten overnemen, zonder dat ze (voor rijke landen) ooit de baten ervan gekregen hebben. Men gaat eigenlijk schulden aan voor een ander en krijgt er handboeien voor terug. Ten tweede was het ook een instrument om landen verder onder de knoet te krijgen. Opnieuw Polen en Hongarije kregen de fondsen uit het EU-herstelfonds gewoonweg niet. Hun bevolking moest blijkbaar niet beschermd worden tegen de gevolgen van de covidcrisis? Jarenlang werden de miljardenfondsen voor Polen geblokkeerd omdat er zogezegd justitiële hervormingen nodig waren om de democratische rechtsstaat te herstellen. Maar van het moment dat Polen ‘juist’ stemde en Donald Tusk de verkiezingen eind 2023 won, werden deze miljarden, zonder enige justitiële hervorming, meteen vrijgegeven. Uiteraard lang nadat de coronacrisis en de socio-economische gevolgen voorbij waren. Het EU-herstelfonds had van in het begin dan ook niets te maken met corona noch met het beschermen van mensen. Maar wel met machtsverwerving voor de EU. Dat is ook de reden waarom de regering van de Italiaanse premier Meloni zo inschikkelijk is naar de Europese Unie. Italië kent al twintig jaar sinds de invoering van de euro geen economische groei meer. Ze krijgen nu 190 miljard zwijggeld van de EU uit het herstelfonds, het meeste van allemaal. Financiële chantage door collectieve schuldopbouw, wie had zich ooit kunnen voorstellen dat de Europese samenwerking daarop zou neerkomen?

De covidcrisis bleek ook op andere vlakken een uitgelezen opportuniteit te bieden voor een verdere machtsgreep van de EU. Sociale media waren al langer een doorn in het oog van de elite. Decennia hadden ze de informatiestromen kunnen controleren met hun gesubsidieerde regimepers. Door sociale media waren ze die controle kwijt en die wilden ze natuurlijk terug. Allerhande samenzweringstheorieën rond Brexit, Russische beïnvloeding van verkiezingen of zogenaamde desinformatie in corona overtuigden eigenlijk niemand. Leugens worden immers best ontkracht met waarheid. In een democratie meningen verbieden, is zich echter op zeer glad ijs begeven. Dat begrepen zelfs de grootste eurofanatici. Het verlies van Trump en de gebeurtenissen in het Amerikaanse Capitool gaven echter een niet te versmaden aanleiding om eindelijk sociale media te kunnen ‘reguleren’, zoals ze dat noemen, maar waarmee ze eigenlijk censureren bedoelen. Hoewel de oligarchie van de Big Techbedrijven met allerhande malafide praktijken burgers reeds het zwijgen oplegde door ze te verbannen, te blokkeren of heimelijk te schaduwbannen (waarbij men berichten kan plaatsen, maar haast niemand ze nog ziet) omwille van hun mening, wilde de EU toch het zekere voor het onzekere nemen. Met de Digital Services Act werden socialemediabedrijven verplicht censuur toe te passen op zogenaamde ‘haatspraak’ en ‘desinformatie’. Dat allemaal om de ‘democratie te beschermen’. George Orwell kon het niet beter bedacht hebben. Daarmee wil de EU niet alleen het monopolie op de waarheid verwerven, maar vooral tegenspraak verhinderen. Want in haar democratie wordt zij immers niet graag tegengesproken omdat zij niet uitgedaagd wil worden, aan de macht wil blijven en weet wat goed is voor de mensen, nietwaar. Als de mensen zich vrij mogen uiten, dan is het risico dat ze ‘verkeerd’ zouden stemmen immers veel te groot, zo bewees Brexit. Wat pas echt fascinerend is, is de subtiliteit waarmee dit gebeurt. Niet de EU zelf, maar de Big Techbedrijven moeten proactief censureren. Dat noemen ze dan in EU-jargon ‘hun verantwoordelijkheid opnemen’. Daarbij kunnen deze Big Techbedrijven sancties oplopen als ze perfect legale meningen, die toch mogelijk als ‘schadelijk’ beschouwd kunnen worden door de EU, niet voldoende censureren. Met andere woorden, de managers en aandeelhouders van deze Big Techbedrijven hebben er alle belang bij preventief en illegaal te censureren in plaats van het burgerlijk recht op vrije meningsuiting te respecteren. Wat is dan een voorbeeld van ‘haatspraak’ waartegen opgetreden wordt? Zwarte Piet is door Facebook verboden wegens ‘racisme’. Wie dat post, wordt gecensureerd en geblokkeerd. Welke burger heeft bovendien de middelen om een juridische procedure te voeren tegen dergelijke multinational? Fundamentele burgerrechten worden zo inhoudsloos gemaakt. De democratie wordt onderworpen aan de oligarchie van Big Tech en de technocratie van de EU.

Toen Rusland in februari 2022 Oekraïne binnenviel, diende zich een volgende crisis aan die men absoluut niet zou laten voorbijgaan. Oekraïne is geen lid van de EU, noch van de NAVO. Wij hebben dus geen formele verplichtingen tegenover dat land. Maar we hebben wel menselijkheid en verantwoordelijkheid. Daarom riep ik namens Vlaams Belang in het Europees Parlement op tot solidariteit met de oorlogsvluchtelingen. Wij verdedigen volop de opvang in eigen regio. Wel, dit is in tegenstelling tot de vele Afrikaanse asielzoekers, wel onze regio. Hier moeten wij dus onze humanitaire plicht vervullen. Er is ook geen enkele twijfel dat deze agressie volledig de verantwoordelijkheid van Rusland draagt, illegitiem is, en dat deze niet getolereerd kan worden. Tegelijk hebben Europese landen dertig jaar lang gedesinvesteerd in Defensie. Bovendien voerde men een waanzinnige antinucleaire politiek waardoor onze energieafhankelijkheid van Rusland enkel maar toenam. Met dergelijke kaarten in de hand besloot Commissievoorzitter Von der Leyen ons allemaal mee te trekken in het moeras van deze eindeloze oorlog. ‘Whatever it takes, how long as it takes’, bezwoer ze met een kenmerkend Duits fanatisme. Ze zouden eens wat meemaken daar in Rusland. ‘Geen reisjes meer naar Saint-Tropez’, tweette Joseph Borrell, EU-commissaris voor Buitenlandse Zaken. Daar hadden de Russen niet van terug, moet de man hebben gedacht. De idiotie van de EU-bureaucraten hou je soms echt niet voor mogelijk. Het ene na het andere sanctiepakket werd afgekondigd, terwijl onze gasvoorraden leeg bleken. Een open doelkans die Rusland natuurlijk niet liet liggen. Ze sloegen terug door onzekerheid te zaaien op de internationale energiemarkten, met exploderende energieprijzen tot gevolg. Gezinnen en bedrijven in Europa zagen zwarte sneeuw en voelden bittere kou. Ondertussen zijn we afhankelijk van gas uit radicaalislamitische regimes in Qatar en knijpen we een oogje toe als het islamitische Azerbeidzjan een etnische zuivering in Nagorno-Karabach uitvoert. Het liberaal moralisme waarmee de bureaucraten van de EU internationale relaties benaderden, zou echter nog tot veel meer en nog veel erger onheil leiden. De EU transformeerde van vredesproject naar wapenleverancier. Men was ervan overtuigd dat Oekraïne met voldoende geld en wapens dat Russisch varkentje wel eventjes ging wassen. Dit was een strijd tussen de democratie en de autocratie beweerden ze, waardoor ze maximalistische oorlogsdoelen formuleerden. Daardoor moest de EU ofwel een totale overwinning behalen, ofwel zouden we een totale nederlaag leiden. De VS hebben meer ervaring met machtspolitiek en militaire realiteiten. Zij beslissen nu nog steeds over hun eigen lot, een luxe die de EU niet langer heeft, tenzij ofwel het volk, ofwel de elite die ons daar gebracht heeft, de prijs ervoor betaalt. Wij zakken steeds verder weg in het moeras van een eindeloze oorlog. Onze gezinnen worden armer en onze industrieën delokaliseren door de structureel gestegen energieprijzen. Boven hebben we niet meer de defensie-industrie om Oekraine te ondersteunen. Van het met veel bombarie aangekondigde miljoen 155mm-granaten is amper een derde geleverd. Ze zijn er gewoonweg niet en kunnen niet snel genoeg geproduceerd worden. Oekraïners sterven omdat de EU in onvoldoende wapentuig kan voorzien en omdat de bureaucraten van de EU vooral willen dat ze in hun plaats sterven. Oekraïne heeft te weinig wapens en te weinig soldaten. De EU kan onvoldoende wapens leveren en wil zelf geen soldaten sturen. Dat is de essentie waar niemand omheen kan. Het resultaat is dat Oekraïne vernietigd wordt en niet alleen aan het front waar honderdduizenden doden vallen. Altijd iemands vader. Altijd iemands kind. Maar miljoenen Oekraïense jongeren zijn vertrokken en zijn helemaal niet van plan terug te keren. Oekraïne zit in een dodelijke demografische spiraal. In plaats van deze realiteit onder ogen te zien, heeft de EU besloten om in nog vijftig miljard steun te voorzien. En die wil ze financieren met leningen op EU-niveau. Bovendien wil ze zelfs EU-belastingen invoeren om deze oorlog te financieren en een EU-leger op poten zetten. Als er niets goeds voor de Oekraïners uit deze oorlog komt, zijn ze toch vastbesloten meer macht voor de EU te realiseren. We marcheren opnieuw naar de loopgraven. Willen we dat eigenlijk wel?

Wie herinnert zich nog de klimaatjongeren in de aanloop naar de verkiezingen van 2019? Bakvissen werd wijsgemaakt dat ze zowaar zouden verdrinken. Jongeren zijn altijd het instrument bij voorkeur van totalitaire ideologieën en religieuze dogma’s. Maandenlang orkestreerden groene ngo’s, activistische leerkrachten en de linkse regimepers een campagne om de verkiezingen te beïnvloeden. Kristof Calvo waande zich al premier. Maar gewone mensen bleken eigenlijk van totaal andere zaken wakker te liggen dan het imaginair einde van de wereld, al dan niet begeleid door de ruiters van de klimaatapocalyps. Dat liet de elite in de EU echter niet aan haar hart komen. De politieke agenda was immers al bepaald. Dat het volk niet mee wilde, was volgens haar vooral te wijten aan domheid en daar moet men dus per definitie geen rekening mee houden. Commissievoorzitter Ursula von der Leyen kondigde bij de start van deze legislatuur aan onze volledige economie te herorganiseren. Dat moest klimaatpaus Frans Timmermans zich geen twee keer laten zeggen. Wat we eten, waar we wonen, hoe we ons verplaatsen en hoe we eigenlijk ons hele leven moeten leiden, willen ze bepalen met hun Green Deal. Een ‘deal’ veronderstelt een overeenkomst. Maar hoe sluit men eigenlijk een haalbaar en realistisch compromis met als perspectief het Einde der Tijden? Niet, natuurlijk! En dus werd door de EU een groeneplaneconomie ontwikkeld, een klimaatcommunisme waarmee ze ons hele leven gingen herorganiseren. Zij wisten immers wat goed voor ons was. Deze klimaatdoelstellingen bleken al vlug compleet onhaalbaar. Bovendien vernietigen ze onze industrie, maken het leven van onze boeren onmogelijk en verarmen ze gewone mensen. Uiteraard is het klimaat een terechte bezorgdheid. Tegelijk is er echter de realiteit dat Europa maar goed is voor acht procent van de wereldwijde CO2-uitstoot. Bovendien bleek het groen dogmatisme een haast religieuze aversie te hebben tegen technologische innovatie. Het disruptief effect van vooruitgang zet immers de modellen op hun kop. Zoals bij elke marxistische revolutie beweren ze dat het paradijs echter net achter de volgende horizon ligt. De realiteit blijkt echter te weerbarstig te zijn. Terwijl in Europa overal de mensen in opstand komen tegen deze klimaatwaanzin, besloot de EU in plaats van haar mislukte klimaatplannen aan te passen aan de realiteit, gewoon de realiteit aan te passen aan de plannen, gewoon de realiteit aan de plannen aan te passen en nieuwe klimaatdoelen vast te leggen die nog strenger zijn en nog verder in de toekomst liggen. Ze voelt immers de bui al hangen nu de verkiezingen naken. In de peilingen worden de groene partijen overal in Europa gedecimeerd. En dus probeert men het beleid te verankeren, in weerwil van wat de mensen ervan vinden. Communisme heeft altijd al op gespannen voet geleefd met democratie. Of het zich nu een rood of een groen jasje aanmeet. De mensen hebben er meer dan genoeg van. De verkiezingen worden dan ook een referendum over deze klimaatwaanzin. Het is tijd voor klimaatrealisme.

De belofte van de Europese Unie bij het opheffen van de binnengrenzen was de bescherming van de buitengrenzen. Dat betekent in principe dat de strengste regels van toepassing zijn op alle buitengrenzen. Het omgekeerde gebeurde echter, waardoor we elke controle verloren zijn over wie ons land nog binnenkomt. Asielrecht wordt bijgevolg misbruikt als migratiekanaal. Eenmaal een voet op Europese bodem gezet, trekt men aan de jackpot van onze sociale zekerheid zonder er ooit aan bijgedragen te hebben. Eenmaal binnen, krijgen we ze ook niet eens meer buiten, zelfs al is een grote meerderheid gewoonweg asielbedriegers. Activistische rechters, slappe politici en subversieve ngo’s ondermijnen systematisch elke soevereiniteit en propageren doelbewust de asielmigratie onder het mom van mensenrechten. Zij houden het businessmodel van de mensensmokkel in stand. Nochtans zijn de oplossingen evident. Asiel is een humanitair recht dat iedereen wil behouden. Maar om dat te behouden, moet men asiel aanvragen in het dichtste land van waaruit men vlucht. Daar moeten wij die mensen helpen. Asielrecht betekent geen verblijfsrecht. Asiel is een recht op veiligheid, geen recht op een economisch beter leven. We kunnen bovendien veel meer mensen helpen in de regio van herkomst met hetzelfde geld. Ondertussen bedraagt de asielfactuur in België al meer dan een miljard euro per jaar! De echte sukkelaars hebben bovendien helemaal geen tienduizenden euro’s om mensensmokkelaars te betalen. Een volgende absurditeit is de onbegeleide minderjarigen, voor zover de leeftijd al gecontroleerd wordt. Zij worden per definitie niet teruggestuurd. Dat is misbegrepen barmhartigheid. Want men begint helemaal niet vanuit pakweg een bergdorp in Afghanistan te wandelen naar Europa op zoek naar hulp. De familieclan investeert in het vooruitsturen van een minderjarige, waarmee ze de hele reis ook contact houden via telecommunicatie, omdat ze weten dat die niet teruggestuurd wordt. Eenmaal binnen, kan de hele familieclan overkomen. Met dit asielmisbruik moeten we radicaal breken. Asiel moet per definitie in eigen regio. Illegalen moeten we actief opsporen en terugsturen. Wie illegaal binnenkomt, verliest elk recht op asiel. Tot slot moeten we de hefbomen van ontwikkelingssamenwerking, financiële stromen en handel inzetten om de landen van herkomst te verplichten hun illegalen terug te nemen en actief mee te werken aan de strijd tegen migratie.

Asiel is echter maar een klein deel van de hele massamigratie. Vrij verkeer van goederen, kapitaal en diensten binnen de Europese Unie zorgde dan voor economische welvaart. Maar het vrij verkeer van personen binnen de Europese Unie veroorzaakte evenzeer sociale dumping, ontvolking en destabilisatie van landen in Oost-Europa. Eerst kwam de spreekwoordelijke Poolse loodgieter. Maar toen die niet goedkoop genoeg meer was, kwam de Kroatische, vervolgens de Bulgaarse of de Roemeense bouwvakker. En nu die ook uitgeput zijn, willen ze goedkope arbeid uit de rest van de wereld importeren. Dit migratiemodel is neoliberaal, neokoloniaal en helemaal niet duurzaam. Mensen zijn geen machines die je zomaar over heel de wereld kan verplaatsen. Mensen zijn sociale en culturele wezens met onderscheiden normen, waarden, gebruiken en gewoontes. Het multiculturele drama van de voorbije decennia is ontstaan door dit te negeren. Willen we dit probleem nog groter maken? En hoe lossen we de huidige problemen daarmee op? Nederlands onderzoek bewees dat, zelfs al is het om te werken, import van kortgeschoolde en laag- tot middengeschoolde arbeid van buiten de EU de samenleving geld kost. Ondernemerschap dat gebouwd is op kosten externaliseren naar de samenleving, is parasitair. De politiek moet het algemeen belang dienen, niet het privaat belang van enkele kortzichtige ondernemers van VOKA. Bovendien is Vlaanderen het dichtstbevolkte land van Europa (581 inwoners/km²). De Europese Unie wil echter met het EU-migratiepact miljoenen niet-EU vreemdelingen per jaar naar Europa halen. Ze willen helemaal niet minder migratie, integendeel: ‘We hebben migratie nodig’, beweert EU-commissaris Ylva Johansson, een Zweedse ex-communiste van wie niemand in Vlaanderen al ooit gehoord heeft trouwens. De bevolking van Europa veroudert, zegt ze, en dus moeten we naast de drieënhalf miljoen arbeidsmigranten die nu al naar Europa komen, nog een miljoen extra per jaar importeren. Migratie is echter geen natuurfenomeen, maar een politieke keuze. Hongarije investeert succesvol in gezinspolitiek en evolueert naar een gezonde demografie. Japan kiest ook niet voor migratie als antwoord voor de uitdagingen op zijn arbeidsmarkt, maar investeert volop in productiviteit. Ze bouwen een slimme economie voor de toekomst en maken ten volle gebruik van automatisering, informatisering, robotisering en artificiële intelligentie om met minder mensen meer te kunnen produceren. Migratie is een politieke keuze. De globalistische elite kiest doelbewust voor georganiseerde massamigratie die leidt naar de omvolking, het vervangen van de oorspronkelijke bevolking door migratie. Wij nationalisten kiezen voor de veiligheid van onze burgers en voor het beschermen van onze identiteit. De komende verkiezingen worden, naast de klimaatwaanzin, dan ook een referendum over het EU-migratiepact. Want wij willen Vlamingen in Vlaanderen blijven zoals onze ouders en grootouders dat waren en dat willen we voor onze kinderen en kleinkinderen. Dit is ons land. We hebben er immers geen ander.

Decennia bestuurden socialisten en christendemocraten de Europese Unie met comfortabele meerderheden die gemakkelijk boven de zestig procent uitkwamen. In de laatste peilingen zijn de socialisten gehalveerd, de christendemocraten verliezen een derde. Ook de derde traditionele politieke macht, de liberalen, krijgt zware klappen. Waar gaan die kiezers heen? Nationalistische en conservatieve partijen winnen spectaculair omdat de kernelectoraten weglopen van de traditionele partijen. Niet langer de socialisten zijn de eerste kracht onder arbeiders, maar wel de nationalisten. Kleine zelfstandigen doen hetzelfde en verlaten massaal de liberalen. Boeren, ooit een van de rotsvaste fundamenten van de christendemocratie, voelen zich verraden en trekken evenzeer hun conclusies. Dit zijn geen tijdelijke fenomenen die zich beperken tot de Europese verkiezingen, maar zijn evoluties die zich overal in het Westen en bovendien simultaan voordoen. Er is dus iets wezenlijks en fundamenteels aan de hand. Diepe lagen van onze samenleving zijn het vertrouwen helemaal verloren in de traditionele partijen die ons decennia bestuurden. Er is een nationalistische revolte gaande van het volk tegen de globalistische elite. De elites hebben ons verraden. Want ze kijken neer op gewone mensen. Ze negeren ons. Ze vergeten ons. Ze vernederen ons. Ze hebben ons in de steek gelaten. Wat ze schamper populisme noemen, is eigenlijk de noodkreet waar ze niet naar willen luisteren van een volk dat zich niet wil onderwerpen aan de globalistische elite en niet wil worden vervangen door de massamigratie. De twee motoren die deze fundamentele nationalistische revolte sturen, zijn de sociaaleconomische declassering en de sociaal-culturele vervanging van de brede westerse middenklasse ten gevolge van de hyperglobalisering van de voorbije dertig jaar.

In 1991 stortte de Sovjet-Unie in elkaar, financieel en moreel compleet failliet. Communisme was in zeventig jaar marxistische experimenten waar ook ter wereld en zonder uitzondering, in armoede, onderdrukking en dictatuur geëindigd op het graf van naar schatting honderd miljoen slachtoffers. Het vrije Westen had gezegevierd en begon zijn politiek liberaal-democratisch en economisch kapitalistisch model over de hele wereld te exporteren. De Verenigde Staten van Amerika waren de enig overgebleven militaire supermacht en ordenden de wereld via supranationale instellingen als het IMF, de VN en de Wereldbank. De tijd van de hyperglobalisering was aangebroken. De vrije markt werd beschouwd als de liberaal-kapitalistische motor voor alle menselijke relaties en realiteiten. Om die vrije markt zo optimaal mogelijk te laten functioneren, moesten alle grenzen vervagen. Soevereine staten moesten vervangen worden door internationale instellingen. De politieke specificiteit van de nationale democratie werd vervangen door de uniforme managementmodellen van de business schools. De etnoculturele identiteit van volkeren moest plaatsmaken voor de multicultuur en de superdiversiteit. De wereldburger was geboren. De macht van de staat werd geprivatiseerd en getransfereerd naar de board rooms van de multinationals. Zij wisten immers beter dan wie ook hoe de globale markt functioneerde. En die markt zou ons allemaal welvarend en gelukkig maken. De democratie zou zich via de geliberaliseerde markten over de hele wereld verspreiden. De Universele Mensenrechten vormden het moreel kader waarmee we deze Nieuwe Tijd gingen vormgeven.

Zeker, het openen van de wereldmarkten betekende, puur economisch, door de mechanismen van specialisatie en comparatief voordeel een enorme welvaartsgroei. Alleen, waar kwam die toegenomen welvaart eigenlijk terecht? De Servische econoom Branko Milanovic gaf hier het antwoord met zijn beroemde olifantcurve. De laagste inkomens gingen er enorm op vooruit. Honderden miljoenen, zo niet miljarden mensen in de derde wereld raakten uit de armoede en zagen hun inkomen relatief sterk stijgen, hoewel het naar westerse proporties nog steeds laag bleef. Ook de hoogste inkomens in het Westen zagen hun inkomen spectaculair toenemen. De rijken in het Westen werden steeds rijker. Maar de diepe middenklasse in de westerse wereld betaalde de prijs van de hyperglobalisering. Die brede westerse middenklasse werd steeds productiever, moest steeds meer kunnen, ging steeds meer en harder werken, maar ging er de voorbije dertig jaar amper op vooruit en zag haar inkomen er in vele gevallen zelfs op achteruit gaan. Voor deze middenklasse, die tachtig tot negentig procent van onze samenleving vormt, betekende het tijdperk van hyperglobalisering een ratrace van globale, maar vooral deloyale en oneerlijke concurrentie waartegen de uitgeklede natiestaat geen bescherming meer bood. Hoe concurreert men immers met productie aan de andere kant van de wereld waar men geen sociale zekerheid in stand houdt, geen rekening houdt met intellectuele rechten en geen respect heeft voor de ecologische omgeving?

De hyperglobalisering is een markt van allen tegen allen, waarbij er altijd wel iemand te vinden zal zijn om zijn arbeid te moeten verkopen voor minder salaris en minder sociale rechten. Het gevolg van de hyperglobalisering is dertig jaar delokalisatie en de-industrialisatie. China is goed op weg om de eerste economie ter wereld te worden, precies omdat het de spelregels van faire concurrentie niet respecteert. Meer zelfs, via de globale markten is het zijn communistisch model van totalitaire overheidscontrole, sociaalkredietsysteem en permanente camerabewaking zelfs aan het exporteren naar het Westen. Wie had dat ooit gedacht! Voor de hardwerkende middenklasse in het Westen betekende de hyperglobalisering niet alleen een verlies aan welvaart, maar ook verlies aan status en toekomstperspectief. We houden amper het hoofd boven water en ervaren toegenomen stress, werkdruk en burn-out. We slikken antidepressiva, slaap- en kalmeringspillen bij de vleet. Dat heeft niet alleen desastreuze effecten op het individu, maar vermaalt onze gezinnen met denataliteit en demografische implosie tot gevolg. Wie denkt nog dat hun kinderen het beter zullen hebben? Onze hele samenleving is collectief depressief gemaakt door de hyperglobalisering.

We zijn onszelf verloren omdat we geen thuis, geen identiteit en geen culturele eigenwaarde meer mogen hebben. Als burgers mogen we geen uniek recht meer hebben op ons eigen land. Onze hele geschiedenis moet uitgewist worden. Onze hele identiteit moet gedeconstrueerd worden. Ons land mag niet langer van ons zijn. De globalistische elite verwelkomt en stimuleert doelbewust massamigratie. Niet alleen levert haar dat een ongelimiteerde voorraad goedkope importarbeid op. Bovendien fragmenteert het een etnocultureel homogeen en dus gemobiliseerd volk en vervangt het dat door een heterogene en verdeelde multiculturele maatschappij van minderheden. De politieke macht van de staat wordt hierdoor immobiel en dus onderworpen aan de macht van de anonieme internationale financiële belangen die cultuur, burgerschap noch identiteit kennen, overal zaakjes doen en nergens faire belastingen betalen.

Elke gemeenschap heeft een specifieke identiteit die is gebouwd op traditie en diepe wortels in het verleden rond wat zij als goed, waar en mooi beschouwt. Onze waarden, onze normen, onze cultuur is specifiek en maakt ons tot wie we zijn. Wij zijn maar schakels in een specifieke ketting tussen generaties. Wij zijn de kinderen van zij die voor ons kwamen en de ouders van zij die na ons komen. Het is onze verantwoordelijkheid de erfenis van het verleden te koesteren, te bewaren en door te geven. Uiteraard is migratie van alle tijden. Men kan inderdaad aansluiten bij onze volksgemeenschap door assimilatie. Dat is een sociaal, cultureel en politiek aansluitingsproces waarbij men toetreedt tot onze volksgemeenschap omdat men zijn toekomst bij ons ziet en er integraal deel van wil uitmaken. Elke samenleving heeft een absorptievermogen. Dat wordt bepaald door de kwaliteit van de migratie, hoe ver of hoe dicht men etnocultureel van ons afstaat, de snelheid en de hoeveelheid. Grote groepen die te snel hierheen komen uit culturen die te ver van ons af staan, leiden tot segregatie en maken integratie, laat staan assimilatie, gewoonweg onmogelijk.

Dat is ook precies wat er aan het gebeuren is. De superdiversiteit is misschien heel erg divers, maar helemaal niet zo super als de globalistische elite beweert. Gelijk welke parameter men erbij haalt, alle indicatoren staan op gloeiend rood inzake criminaliteit, werkloosheid enzovoort. Migratie is voor de elite een zegen, maar voor de gewone mensen is het een ramp. Zij betalen er de prijs van. Open grenzen en sociale zekerheid zijn onverenigbaar. Solidariteit is immers gebaseerd op het verzekeringsprincipe. Genieten zonder ooit bijgedragen te hebben, ondermijnt sociale zekerheid. Logische gevolgen zijn de privatiseringen van onderwijs, zorg, pensioenen, maar ook veiligheid en energievoorziening zoals we nu al in Zuid-Afrika zien. Het gevolg van massamigratie is segregatie en fragmentatie, wat resulteert in intergroepsspanningen veroorzaakt door botsende culturele patronen. Een totalitaire overheid die ons hele leven controleert, is het logisch gevolg. De staat stuurt nu zelfs al ambtenaren op pad die zich voordoen als sollicitant of huurder om zogeheten discriminatie op te sporen en te bestraffen. We zijn nog maar één stap verwijderd van de overheid die bepaalt aan wie u moet verhuren of wie u moet aanwerven. Logische gevolgen van massamigratie zijn onvrijheid en minder solidariteit, precies het tegenovergestelde van wat de voorstanders van de multicultuur beweren. Vandaar heeft de brede westerse middenklasse genoeg van de massamigratie. Wij willen vooral minder en niet meer migratie, het tegenovergestelde van wat de globalistische elite van plan is. Wij willen opnieuw thuis zijn in ons eigen land. Net zoals een moeder haar eigen kinderen koestert, doet zij dat ook niet uit haat tegen anderen, maar uit liefde voor haar eigen kinderen. Nationalisme kan dan ook nooit gebaseerd zijn op haat voor wat vreemd is, maar wel op liefde voor wat eigen is.

De negentiende-eeuwse breuklijnen links versus rechts, proletariër versus kapitalist, christen versus atheïst zijn compleet achterhaalde concepten om de realiteit te begrijpen. Op die oude breuklijnen zijn de traditionele partijen gestoeld. Maar steeds meer mensen zoeken helemaal andere antwoorden op de maatschappelijke vragen die we ons stellen en de belangen die we verdedigen. Daarom imploderen de traditionele partijen overal simultaan in de westerse wereld. Want de traditionele partijen zijn eigenlijk samengesmolten tot een eenheidspartij die vooral de illusie van keuze moet wekken. Die is er namelijk niet. Ze zijn inwisselbaar en staan voor precies hetzelfde beleid. Omdat de traditionele partijen de belangen van de globalistische elite dienen. En die wil niet van de macht verdreven worden. Daartegen verzet het volk zich. Daartoe gebruikt het volk de enige macht die het nog over heeft. Dat is onze democratische vrijheid andere politici te verkiezen, die andere politieke keuzes maken en die andere belangen dienen. Die van het volk. De revolte van het volk tegen de elite verloopt via de politieke macht van de natiestaat. De politieke breuklijn die onze tijd definieert, is daarom die tussen nationalisten en globalisten.

Dat is ook meteen de reden waarom het Belgisch politiek systeem onvermijdelijk op instorten staat. België werd bijna tweehonderd jaar geleden gesticht als een eentalig Franstalig land. Het probleem daarmee is dat de Vlamingen de meerderheid vormden. En dat Vlaamse volk heeft andere belangen dan de Belgische Franstalige elite die ons bestuurde. Aangezien de macht van het getal de unieke beslissende factor in een democratie is, is het Belgisch politiek systeem er sinds zijn ontstaan op gericht geweest om de belangen van de meerderheid te ontkennen. In die zin is het Belgisch politiek systeem vanuit democratisch oogpunt fundamenteel corrupt. Hoe heeft men macht in een democratie? Door de uitoefening van het stemrecht. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat het Belgisch politiek systeem stemrecht beperkte, eerst door middel van het cijnskiesrecht en later via meervoudig stemrecht. Daardoor werd de macht van het getal, beslissend in een democratie, zoveel mogelijk ingeperkt om de elite aan de macht te houden. Pas in 1919 kwam er gelijk stemrecht voor elke burger, hoewel beperkt tot de mannen. Dat werd pas in 1948 uitgebreid naar vrouwen. Vanaf toen had elke burger één gelijke stem. De socialisten hielden dat stemrecht voor vrouwen trouwens zo lang mogelijk tegen. Ze verdachten de vrouwen er namelijk van niet op hen te zullen stemmen, maar wel op de partij van mijnheer pastoor. Het is belangrijk dit te vermelden omdat het inzicht verschaft in de reden waarom de linkerzijde later wel voor vreemdelingenstemrecht en stemrecht vanaf zestien jaar pleit. Het gaat hen nooit om democratische participatie, maar wel over hun partijpolitiek eigenbelang. In een links regime verandert men liever van bevolking dan van regering. Of zoals Bertolt Brecht het omschreef: ‘Als de regering ontevreden is over het volk, waarom kiest ze dan geen nieuw volk?’

Na de Tweede Wereldoorlog ontwikkelde Vlaanderen zich opnieuw tot de economisch bruisende en innovatieve regio die het eigenlijk altijd al geweest is. Naast demografisch en dus politiek werd Vlaanderen ook het economisch en financieel zwaartepunt binnen België. Dat bedreigde de Franstalige elite in haar machtspositie. En dus werd België institutioneel hervormd om de Vlaamse macht te breken en in te kapselen. Vijftig jaar lang werd aan het federalisme gesleuteld, maar altijd volgens dezelfde principes. De Vlamingen moesten steeds een buitensporige financiële prijs betalen voor bijkomende bevoegdheden, die de Franstaligen trouwens bij elke hervorming net zo goed kregen. De Vlaamse dominante positie moest bovendien steeds zoveel mogelijk gebroken worden. Grendelwetten, pariteiten, alarmbelprocedures... het instrumentarium is tegelijk absurd en indrukwekkend waarmee de Franstalige minderheid haar wil kan opleggen. Vooral omdat de Vlaamse politieke elite er elke keer bereidwillig en visieloos aan meewerkte. ‘Een volk zonder bovenlaag’, zoals Joost Ballegeer het formuleerde. Zo transformeerde men een Vlaamse meerderheid in een Belgische minderheid. Per slot van rekening mochten de vitale belangen van de Franstaligen nooit in het gedrang komen. Die liggen bij de miljardentransfers van Vlaanderen naar Wallonië. Daar kan dus per definitie niet aan geraakt worden. De spelregels van het Belgisch politiek systeem geven aan de Franstaligen immers een vetorecht. Ze hebben ook maar zestien Vlaamse Kamerzetels nodig om tegen de Vlaamse meerderheid in een perfect legale Belgische regering te vormen. Die zijn er altijd te vinden bij de linkerzijde in Vlaanderen.

Het is dan ook niet te verwonderen dat gelijk welke Vlaamse partij die de ambitie heeft binnen België de Vlaamse belangen te verdedigen van een kale reis terugkomt. Het Belgisch politiek systeem is er immers op gericht de status quo te bevestigen. Bij die status quo verliezen de Vlamingen en winnen de Franstaligen. De Franstaligen hebben elk mogelijk machtsmiddel om hun belangen te verdedigen. Meer zelfs, als een Vlaamse partij er nog maar aan denkt de status quo in vraag te stellen, wordt die zelfs op voorhand al uitgesloten. Dat is per definitie zo met Vlaams Belang, maar geldt eigenlijk evenzeer voor de N-VA. Telkens als die partij de voorbije twintig jaar het institutioneel kader dreigde te willen veranderen, zou ze moeten raken aan de fundamentele belangen van de Franstaligen en werd ze vroeg of laat buitenspel gezet. Bien étonnés de se trouver ensemble. En dus gaven ze het eigenlijk gewoon op. De N-VA heeft helemaal geen communautair programma dat zij zelf ernstig neemt. Want wat deed N-VA in 2014? Op het toppunt van haar macht haalde zij maar liefst 33 procent. Om federaal te kunnen besturen, borg Bart De Wever meteen zijn hele communautaire programma op. Zelfs de tsjeven waren onder de indruk van dat soort staatsmanschap. Daarmee veroorzaakte hij een driedubbele en diepe strategische nederlaag voor Vlaanderen. Ten eerste was de fundamentele Vlaamse positie altijd opgebouwd rond meer Vlaanderen. Dat betekende immers altijd een beter beleid. Maar dat was plots geen prioriteit meer. Integendeel, België was volgens De Wever niet langer het kernprobleem. Ten tweede beweerde hij dat de verandering werkte. In realiteit kregen we natuurlijk gewoon meer van hetzelfde beleid terug. Maar dat was blijkbaar de maximale ambitie die de Vlamingen mochten koesteren. We verdienden niet beter, was de onderliggende boodschap. Ten derde beweerde hij dat Vlaamse onafhankelijkheid de chaos betekent. De hele wereld ging op ons hoofd vallen, mochten we daar nog maar aan durven denken, beweerde hij. Geen avonturen, laat Bart verder besturen. Een betere handlanger kon het Belgisch systeem zich toch werkelijk niet voorstellen.

Ondertussen imploderen de traditionele partijen net zoals in de rest van de EU compleet. Socialisten, liberalen en christendemocraten haalden in mijn geboortejaar 1978 nog vlot boven rond de 85 procent van de stemmen in Vlaanderen. In de peilingen zijn ze ondertussen verschrompeld tot amper een derde. Ze hebben immers geen antwoorden op de molenstenen van de hyperglobalisering voor onze Vlaamse middenklasse. Het verdedigen van de belangen van de Vlamingen is dan ook nooit hun primaire functie geweest. Het Belgisch politiek systeem in stand houden tegen de belangen van de Vlamingen in, dat is hun reden van bestaan. Daarom voeren ze een beleid waarvan ze weten dat ze opnieuw afgestraft zullen worden. Daarom brengen ze de meest waanzinnige coalities tot stand, waarvan de Vivaldi-regering van De Croo misschien wel de ultieme exponent is. En dus lopen ze letterlijk weg van hun eigen kiezers. Ze laten hun kiezers in de steek. Ze doen na verkiezingen precies het omgekeerde van wat ze beloofden. Maar het zal hen worst wezen. Hoe meer de kiezer op Vlaamse en rechtse partijen stemt, hoe meer de christendemocraten en liberalen naar links en naar belgicisme overhellen. Omdat ze er precies zijn om het Belgisch systeem zo lang mogelijk te dienen en in stand te houden. Zelfs als dat hun eigen ondergang betekent. De kiesdrempel komt bij de volgende verkiezingen misschien stilaan in zicht. Een historische kans voor Vlaanderen dient zich bijgevolg aan. Het momentum is er om onze toekomst in eigen handen te nemen. Maar hoe?