Ki

We zijn de grootste bron van geluk

vergeten: onze levensenergie.

Ki

De sterkste versie

van jezelf

Hans Peter Roel

Colofon

© 2023 Hans Peter Roel

Titel: Ki, de sterkste versie van jezelf

Auteur: Hans Peter Roel

Volledig herziene en aangevulde heruitgave van het boek Ki, kracht van binnenuit

ISBN: 978 949 33 07 209

NUR: 720

Omslagontwerp en opmaak: Looney2

Uitgeverij N.E.X.T. company BV te Baarn

www.nextcompany.nl

info@nextcompany.nl

Meer informatie over Ki:

www.kicentrum.nl

Verantwoording

Dit verhaal bestaat uit een mengeling van autobiografische elementen, fictie en persoonlijke ervaringen. Soms lopen realiteit en fictie in ruimte en tijd dwars door elkaar en zijn ze niet te scheiden.

Niets uit dit manuscript mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Hans Peter Roel en de uitgever N.E.X.T. Company BV.

DEEL 1

Ki als antwoord op stress en onzekerheid

De mooiste reis die je kunt maken, is de reis naar binnen.

De sterkste versie
van jezelf

Albert Einstein zei ooit dat je op een ander niveau moet denken en handelen om je bestaande problemen op te lossen. Dat geldt ook voor als je een vol hoofd hebt, chronische stress ervaart en lusteloos bent. Je kunt stress en een overprikkeld brein niet oplossen als je niets nieuws en niets anders doet. Dan blijft alles zoals het altijd is geweest en lijkt je leven meer op overleven dan op de sterkste versie van jezelf ervaren.

Ontdek je geboortekracht

Je gaat in dit boek iets nieuws leren en dat is de oeroude kennis van Ki, zoals deze wordt gepraktiseerd door boeddhistische monniken in de Himalaya. Je staat op het punt om je geboortekracht Ki te leren kennen en te gaan toepassen in je leven. Dit boek helpt je om van stress en van een overprikkeld brein naar kracht en rust te gaan en terug te keren naar je natuurlijke grondhouding. Alleen van binnenuit kun je de sterkste versie van jezelf ervaren.

Ki gaat ervan uit dat ieder mens is verbonden met het universum en daar kracht vandaan kan halen. De kennis van Ki is eeuwen geleden ontwikkeld in de Himalaya en is de basis voor de rust en kracht van boeddhistische monniken.

Ook de Japanse Samoerai-krijgers werken al eeuwenlang met Ki en dat maakt hen onverslaanbaar. Maar wat is het? Ki is onze levensenergie en het is je verbinding met het universum, waardoor alle universele energie en kracht tot je beschikking staat.

Je hoeft niet meer te vechten

In de afgelopen dertig jaar heb ik gezien wat deze innerlijke kracht Ki voor mensen kan betekenen. Honderdduizend mensen hebben het boek Ki, kracht van binnenuit gelezen en ik heb in die tijd meer dan twintigduizend mensen getraind. Uit ervaring weet ik hoe krachtig Ki is en hoe deze kracht je overprikkelde brein tot rust kan brengen. Maar Ki doet meer. Stel je eens voor dat je niet meer in het dagelijkse leven hoeft te vechten en dat je rustig en sterk bent als een boeddhistische monnik, en dat op elk moment dat je dat wilt. Het is mogelijk! Ook jij hebt toegang tot de Ki-energie met alle kracht en energie die in het universum aanwezig is, als je maar weet hoe je daarbij moet komen. En juist dat leer je in dit boek.

We hebben het leven niet meer onder controle

Een overprikkeld brein, stress en burn-out-klachten zijn problemen waar veel Nederlanders momenteel mee te kampen hebben. De wereld versnelt en het lijkt wel of de crisissen elkaar steeds sneller opvolgen. Het kost veel energie om je telkens weer aan te passen aan de vele veranderingen. Daarom zijn we knetterdruk en ontploft ons hoofd bijna van alle stress en de “moetjes”. Ga dat maar eens bij jezelf na: e-mailverkeer, sociale verplichtingen, social media, opgroeiende kinderen en een toenemende werkdruk. Wie komt er nog aan zichzelf toe?

We doen net alsof we ons leven onder controle hebben, maar diep in ons hart weten we dat dit slechts een illusie is. Als een speelbal worden we van de ene na de andere crisis geslingerd en is er maar weinig rust.

Dit boek laat jou je innerlijke geboortekracht weer ontdekken. Ki geeft je de energie, de rust en de stabiliteit om het hectische leven aan te kunnen. Stress lost op als sneeuw in de warme ochtendzon en je gaat jezelf gelukkig en energiek voelen, zoals het leven is bedoeld. Je overprikkelde brein komt tot rust. Daarom past Ki helemaal in deze tijd. Helaas is het lezen over Ki niet voldoende. Je moet met Ki aan de slag gaan en daarom staat dit boek boordevol met oefeningen.

De sterkste versie van jezelf

De effecten van Ki zijn wonderbaarlijk. Zo zijn er mensen die genezen van hun burn-out door Ki in hun leven toe te passen. Anderen vertellen dat ze zijn verlost van hun mentale problemen door Ki in hun leven toe te laten. Ik heb de kracht van Ki bij cursisten gezien en ze hebben het me verteld. Mensen worden door Ki rustiger, energieker en krachtiger dan ze ooit zijn geweest. Ze ontdekken de sterkste versie van zichzelf.

Het is hoog tijd om los te komen van de altijd maar aanwezig druk en stress. Je bent klaar om de Ki-energie in je leven toe te laten zodat je toegang krijgt tot je goddelijke kracht!

Pas als je voorbij je angsten durft te kijken, ontdek je nieuwe mogelijkheden.

Het overprikkelde brein

In onze drukke samenleving is er weinig ruimte voor het gevoel en worden mensen, en zeker ook jongeren, continue opgejaagd. De nadruk ligt op denken, data en social media en daardoor is de mentale druk op mensen toegenomen. Je moet voldoen aan het ideaalplaatje. Kinderen groeien op in drukke steden en door de drukke maatschappij raken ze steeds verder van zichzelf vervreemd. Ze zitten turend naar hun smartphones in een online wereld en we zijn onzeker over zichzelf.

Onze moderne maatschappij is gericht op “HOOFDzaken” waardoor we gewend zijn om problemen met ons hoofd op te lossen. Langzaam raken we verstrikt in de fuik van het almachtige denken en is de balans zoek. Hart en buik komen niet meer aan bod en het hoofd zit barstensvol.

Overprikkeld brein

De toenemende stroom aan informatie loopt parallel aan een periode waarin meer gevoelige hoog sensitieve kinderen worden geboren, die dag in, dag uit, overprikkeld raken. Daarom heeft momenteel één op de zeven jongeren depressieve klachten en ook dat is geen toeval. Het is dus van groot belang om technieken te vinden om uit je hoofd te geraken en weer tot rust te komen. Ki is een methode om dat snel te bewerkstelligen. Door een van de Ki principes te te passen ben je direct uit je hoofd en zit je aandacht en energie in je lijf, waar het van nature hoort te zitten.

Vastzitten in je hoofd leidt tot problemen

Stress en verkramping ontstaan in onze gedachten. Langdurig vastzitten in je hoofd leidt dan ook gegarandeerd tot problemen, zoals: toenemende stress en mentale druk, het niet meer aanwezig zijn in het moment van het hier en nu en concentratie- en leerproblemen.

Ga maar na: veel mensen hebben moeite met slapen en kunnen zich niet meer ontspannen. De dagen vliegen aan hen voorbij, zonder dat ze besef van tijd hebben. Het leven gaat niet door hen heen, maar langs hen heen. Zo ontstaan chronische gezondheidsproblemen als oorsuizen, misselijkheid, burn-out, depressiviteit, spierspanning en angst en paniek. Het zijn uitingen van een langdurig overprikkeld brein en je kunt het denken niet stoppen als je niet het juiste middel gebruikt.

Uit je hoofd, in je lichaam

Ki is een gemakkelijke en praktische manier om uit je hoofd te raken en je gedachten stil te zetten. Daarvoor hoeven we alleen maar onze aandacht en het lichaamsgewicht in ons Ki-punt in de onderbuik te laten rusten. Daar zit onze natuurlijke grondhouding en dat is de basis om de natuurlijke rust terug te vinden. Het kan toch niet zo gemakkelijk zijn, hoor ik je zeggen. En toch is het zo. De waarheid is vaak eenvoudiger dan je denkt.

Ki is zo krachtig dat het de fysieke en mentale klachten van een overprikkeld brein in korte tijd kan oplossen. Het lichaam verlaat met Ki de staat van chronische stress en de impact van de overweldigende wereld. Ki is de kracht die de natuur aan ieder mens heeft gegeven.

Maak van elke dag je lievelingsdag en zeg dat hardop tegen jezelf.

Onze Ki-kracht

Ons ki-punt bevindt zich in onze onderbuik. Dat is je contactpunt met het universum en alleen vanuit dat punt kun je eenheid ervaren. In het centrum in je onderbuik ben je als het oog van de orkaan. Buiten razen de maatschappelijke veranderingen met windkracht 12 langs, maar innerlijk sta je in je kracht en ben je rustig. Dat is zoals het moet zijn en zoals een mens is geboren. Dan zet je je Ki-punt in tegen de overweldigende wereld.

Als je uit je centrum wordt weggetrokken, raak je verstrikt in de hectiek van het leven. Dat is wat er bij veel mensen gebeurt. Het hoofd wordt overbelast door de informatie en de chronische stress slaat toe. De stresshormonen zorgen ervoor dat je verder uit je kracht raakt en je lichaam kan zijn herstellend vermogen niet optimaal inzetten.

Laat het universum voor je werken

Alleen door je aandacht en lichaamsgewicht in je Ki-punt in de onderbuik te brengen, gaat het universum voor je werken. Wanneer je eenmaal hebt besloten om je Ki-kracht aan te boren, merk je dat je leven compleet verandert. Je staat er versteld van wat je kunt bereiken als je leeft en werkt vanuit je Ki-kracht. Stress heeft geen grip meer op je en er ontstaat een gevoel van eenheid tussen lichaam en geest. Daardoor ben je verbonden met de universele bron en ervaar je eenheid. Hoe kan dat?

In onze onderbuik zit de verbinding met de oerkracht uit het universum die tot je beschikking staat. Vooral in periodes waarin je het heel druk hebt, gestrest bent of op het randje zit van een burn-out, werkt het bevrijdend om de spanning via je Ki-punt naar het universum af te voeren. Wanneer je werkt en leeft met de aandacht en het lichaamsgewicht in je Ki-punt in de onderbuik, kom je in een toestand van flow en ervaar je gevoelens van geluk. Het denken stopt en je bent in het hier en nu.

Jij bent het centrum van de wereld

Er zijn twee manieren om naar je leven te kijken. In het eerste geval ben je een losstaand onderdeel van de wereld. Een tweede zienswijze is dat de wereld een onderdeel is van jou. Het lijkt een flauw woordspelletje, maar het is een wezenlijk verschil. In de Ki-filosofie ben jij het centrum van het universum en draait de wereld om jou. Laat dit gegeven eens even goed op je inwerken. Je bent geen onderdeel van de wereld om je heen, maar de wereld om je heen is een deel van jou. Door jezelf in het centrum neer te zetten, ben je vele malen sterker en minder afhankelijk van de omstandigheden. Je bent immers het middelpunt, waar alles om draait.

Wiskundig klopt deze redenatie ook. Het universum heeft geen buitengrenzen en is oneindig groot. Iets dat geen grenzen heeft en oneindig groot is, heeft wiskundig gezien oneindig veel middelpunten en één ervan ben jij.

Ervaar dat door je aandacht en je lichaamsgewicht in het Ki-punt in je onderbuik te brengen, dat het stil in je wordt. Door te leven vanuit je centrum in je onderbuik ontstaat er innerlijke rust en herpak je de controle over je leven. Je bent in Ki stevig geaard. Richt vanuit deze sterke basispositie je aandacht op één ding tegelijk en laat je niet gek maken. Jij bepaalt zelf wat je aandacht geeft en wat niet. Alles wat je aandacht geeft, groeit in je leven. Vanuit je Ki-centrum kies je wat je wilt zien, wat je wilt ervaren en wat je wilt horen. Leven vanuit je Ki-kracht is als troebel water dat tot stilstand komt. Het residu zakt langzaam naar de bodem en het water wordt helder. Vanuit Ki kun je de puurheid en werkelijkheid van de wereld zien en ervaren.

Ga in je Ki-kracht staan

De eerste stap is dat je tot rust komt en in je Ki-kracht gaat staan, zodat het zicht en je gedachten weer helder worden.

Hoe doe je dat concreet?

Allereerst door je lichaamsgewicht en aandacht in je Ki-punt in je onderbuik te laten rusten. Stel je mentaal voor dat je je aandacht en je lichaamsgewicht naar je onderbuik brengt. Raak je Ki-punt even aan. Alleen al het bewust plaatsen van je lichaamsgewicht en aandacht in je Ki-punt in de onderbuik werkt direct. De Ki stroomt door je lichaam heen. Vervolgens doe je alles vanuit dit Ki-punt (werken, eten, vrijen, ademen).

Let op: bij alles wat je doet, blijven het lichaamsgewicht en de aandacht in het Ki-punt gehandhaafd. Merk hoe rustig en krachtig je blijft en hoe stress geen vat meer op je heeft als je dit doet. Zo ben je verlost van de continue stroom van gedachten en acteer je vanuit je natuurlijke grondhouding.

Kijk angst en stress in de ogen aan

Je leven blijft hectisch en je blijft slachtoffer van de drukke wereld als je niet je aandacht en je lichaamsgewicht in je onderbuik plaatst, maar alleen reageert op de angst en de stress in je hoofd. Angst pompt je lichaam vol met stresshormonen, zodat je uit je kracht gaat en je al die vervelende bijwerkingen van stress ondergaat.

Nogmaals, er is ook een andere weg. Ga bij angst in je Ki-kracht zitten en sla de angstige gevoelens vanuit de derde persoon gade. Het blijkt in de praktijk dat als je vanuit je Ki-punt je aandacht op de stressvolle gebeurtenis richt, dat deze vanzelf uitdooft. De stress kun je dus laten oplossen vanuit je Ki-kracht. door je lichaamsgewicht en aandacht in de onderbuik te plaatsen en dan bewust vanuit de derde persoon naar de stress, angst of spanning toe te gaan. De spanning en stress lossen op, zodra je deze erkent en vanuit Ki accepteert. Direct zul je ervaren dat de Ki weer gaat stromen en voel je je lichaam tintelen. Vanuit je Ki-kracht in je onderbuik ben je één geheel met je omgeving, met de wereld en met de kosmos. Ervaar hoe krachtig Ki is en oordeel zelf!

Als woelig water tot rust komt,
ontstaat helderheid.

De rust van een boeddhistische monnik en de kracht van een Samoerai-krijger

De rust die boeddhistische monniken uitstralen, is te danken aan de eenheid van lichaam en geest die ze opwekken en ervaren. Om deze eenheid te ervaren, hoef je niet jarenlang te mediteren. Lichaam en geest zijn geen twee verschillende dingen, maar ze zijn één en verbonden door Ki. Op het moment dat lichaam en geest gescheiden zijn, ben je dood. Zolang je leeft, zijn ze verenigd. Dat is een universele wetmatigheid.

Het lichaam volgt onze geest

Als lichaam en geest niet te scheiden zijn, wie heeft het dan voor het zeggen? Het antwoord is eenvoudig. Onze geest is leidend en drukt zich uit in het lichaam. Onze geest beheerst ons lichaam. Daarom kunnen mensen door een traumatische gebeurtenis als een overlijden van een dierbare in één nacht tien jaar ouder worden. Aan de andere kant kunnen we met een creatieve onderzoekende geest ons lichaam jong houden. Ki verbindt onze geest en ons lichaam en maakt daar een eenheid van. De dingen die mensen kunnen bereiken als hun geest en lichaam vanuit eenheid opereren, zijn verbazingwekkend en krachtig.

Door onze aandacht en het lichaamsgewicht in onze onderbuik te brengen en positieve Ki te laten stromen creëren we eenheid tussen lichaam en geest. Veel moeilijker is het niet! Na het Ki-verhaal leg ik je uit hoe je dat precies moet doen.

Leer denken met je onderbuik

Je bent mentaal het sterkst als je lichaamsgewicht en je aandacht rusten in je onderbuik. Dan is je hoofd leeg en ben je helder in je hoofd. Vanuit je buik heb je toegang tot alle kennis en wijsheid uit je onderbewustzijn. Kortom, buikdenken is de meest heldere en krachtige manier van denken.

Ontspannenheid is het geheim van de Samoerai-krijger

Ki werd als vechttechniek door Samoerai-krijgers gebruikt.

Vanuit diepe ontspannenheid waren zij onoverwinnelijk en je kon ze zelfs in hun slaap niet verrassen. In dit boek ga je leren dat ontspannenheid niet slap is, maar juist super krachtig. Samoerai-krijgers wisten in elk gevecht de controle over hun ontspannenheid te behouden. Dat was de techniek waar zij tot vervelends toe op trainden. Door hun superieure ontspannenheid waren ze sneller, intuïtiever en helderder dan hun tegenstanders en wonnen ze moeiteloos elk gevecht. Hoe werkt dat?

Met Ki kon de Samoerai-krijger zijn geest ledigen en immuun worden voor stress en storingen van buitenaf. Ze hadden een geest die zo wijd was als de oceaan en die alles kon opnemen, zonder vervuild te raken. Zo voelden ze al vooraf aankomen welke actie de tegenstander zou ondernemen en konden ze anticiperen. Ki scherpt de zintuigen en dat gaf elke Samourai-krijger een ongekende voorsprong in het gevecht.

Ki laten stromen

Ook jij kunt zijn als een Samoerai-krijger. Zorg dat je gewicht en aandacht in je onderbuik zit en laat de Ki-energie continue uit je handen, voeten en hoofd stromen, zodat de verbinding met het universum gewaarborgd is. Zo ontstaat er een sterke ki-stroom in je lijf en ervaar je de rust van een boeddhistische monnik en de kracht van een Samoerai-krijger.

Wil je geluk of ellende?

Je moet elke dag weer een belangrijke keuze maken. Wil je in de zon lopen en een actief leven vol geluk een succes leiden, dan moet je positieve Ki laten stromen. Mensen die hun geest negatief gebruiken, kunnen een gelukkig leven wel vergeten. Een negatieve stemming zorgt voor negatief denken, wat weer leidt tot negatief handelen, zodat uiteindelijk alles om je heen in negativiteit verandert. Omdat negativiteit andere negativiteit oproept, zal alles negatief in je leven worden geïnfecteerd. Je kunt dus kiezen voor geluk of ellende. Beiden is mogelijk. Bedenk je elke dag dat positief in de wereld positief aantrekt en negatief trekt de negativiteit uit de wereld aan.

Lachen is de poort naar geluk

Boeddhistische monniken lachen veelvuldig omdat ze begrijpen dat lachen de poort naar geluk is. Positiviteit roept positiviteit op en dat weten ze, want dat leren ze vanaf jongs af aan Glimlachen en lachen doet alles rondom ieder mens positief veranderen. Wat je moet doen is glimlachen en je lichaamsgewicht en aandacht in je Ki-punt in de onderbuik laten rusten. Vanuit je onderbuik straal je positieve Ki naar de omgeving uit. Zo wordt je levenskracht geactiveerd en voel je deze in je lichaam stromen. Laat je nooit meeslepen door een negatief persoon. Als dat het geval is, moet je juist veel positieve Ki laten stromen. Daarmee voorkom je dat de negativiteit binnenkomt.

Zet negativiteit in positiviteit om

Door een glimlach en Ki positief te laten stromen, zet je elke vorm van negativiteit in je leven om in positiviteit. Zelfs als de omstandigheden tegenzitten, kan een positieve Ki de omstandigheden laten omslaan.

Kies voor de positieve weg en laat Ki onophoudelijk positief stromen uit je handen, voeten en hoofd. Zo maak je iets stralends van je leven!

Het meest krachtige boek

dat je ooit in handen zult krijgen

DEEL 2

Het Ki-verhaal

De tijd tikt gestaag door!

Gebruik je energie en onmetelijke kracht

om je mooiste leven te realiseren.

-1-

Het dreigende zwarte gat

‘Mijn God, of wie u ook bent, help me alstublieft! Zo gaat het niet langer meer', prevel ik met gevouwen handen en gesloten ogen terwijl ik onrustig in bed woel. In tijden van grote nood richt ik me altijd tot deze hogere onzichtbare macht. Ik hoor Christine rustig naast me ademen. Ze is zich niet bewust van de vele warrige gedachten die bezit van me hebben genomen en van mijn overprikkeld brein dat me tot wanhoop drijft. Ik ken de opeenvolgende fasen van een op handen zijnde burn-out maar al te goed. Twee jaar geleden heb ik ze stuk voor stuk tot het bittere einde doorlopen en beproefd.

Het zwarte gat begint met een periode van slecht slapen en niet meer rustig stil kunnen zitten. Dan vermindert mijn concentratievermogen door het slaaptekort en al snel wordt alles me te veel en komt er niets meer uit mijn handen. Vervolgens breekt de tweede fase van de rit naar het zwarte gat aan. Dan lijkt het alsof de duistere krachten ruiken dat ik kwetsbaar ben en ze de hele wereld tegen mij opzetten. Niets lukt er meer en de tegenslagen volgen elkaar op. Iedereen is tegen me en niemand ziet mijn problemen. Langzaam word ik in een cocon van eenzaamheid gewikkeld en raakt mijn adem bekneld.

Na een paar weken komt de uitputting in een stroomversnelling. Langzaam verdwijn ik in een draaikolk van negativiteit, een uit elkaar spattend hoofd van de druk en een gebrek aan energie waaraan ik niet meer kan ontsnappen. Dan zie ik het niet meer zitten en mijn negatief gestemde geest drijft me tot wanhoop. Ineens is de wereld is duister en donder ik in eren oneindig diep zwart gat.

De burn-out van twee jaar geleden staat me nog scherp voor de geest. Ik voelde me als een naar beneden rollende bal, die niet meer te stoppen was. De vergeetachtigheid sloeg toe en de zwarte krachten namen langzaam bezit van me. Negatieve gedachten en waandenkbeelden beheersten mijn geest en mijn overprikkeld brein kreeg ik niet meer tot rust. In deze fase hielpen zelfs mijn trouwe, blauwe slaapvriendjes niet meer. Hele nachten lag ik onrustig in mijn bed te woelen en dwong ik mezelf om te gaan slapen. Tijdens die eenzame, lange en verschrikkelijke nachten draaiden mijn gedachten me dol en was ik bang voor de vermoeidheid de volgende dag. Ik zat in een achtbaan met een voorspelbare uitkomst: de grote klap, die mij wederom voor lange tijd uit de roulatie zou halen. Dan was de vermoeidheid zodanig groot dat ik zelfs in de ochtend mijn bed niet meer kan uitkomen. Ik hoor de regendruppels tegen het raam tikken. Deze herfst is natter dan die van de voorbije jaren. Zelfs het weer doet zijn best om mij nog dieper in het zwarte gat te drukken. De ene depressie na de andere zorgt ervoor dat weilanden gedeeltelijk blank staan van het overvloedige regenwater en dat rivieren buiten hun oevers treden.

De ellende van een burn-out wil ik nooit meer, dat had ik me twee jaar terug stellig voorgenomen. Maar ik heb niets te vertellen en langzaam word ik het zwarte gat ingetrokken. Ik kan alleen maar machteloos toekijken hoe het proces zich langzaam in alle stadia voltrekt. Mijn God, ik wil niet nogmaals de leegte en de pijn in mezelf ervaren. Daarom bid ik als laatste redmiddel tot God om hulp.

Ik zit vast in hert systeem dat ze “een mooie carrière” noemen. Gisterenavond zat ik om elf uur in de dealingroom van de ABN AMRO in Amsterdam naar mijn drie schermen, vol wisselde getallen en lijntjes te turen. Mijn werk is om de aandelenposities op de vele beeldschermen te volgen die als een waaier op mijn werkplek staan opgesteld. Als beurshandelaar voor grote institutionele klanten met posities van vele honderden miljoenen moet ik zoveel mogelijk rendement zien te halen. Elke dag is de druk op mij immens als ik met vele miljoenen euro’s op de beurs handel en één verkeerde aandelenpositie fataal kan zijn. De stresshormonen in mijn lijf zijn gewend aan de continue spanning dag in, dag uit. De verdiensten zijn buitenproportioneel , maar de werkomstandigheden in de dealingroom zijn keihard. Er bestaat geen sorry en ik word afgerekend op resultaten. Dank heb ik het al zwaar en dat opent Wall Street ook nog eens een stuk lager. Daarom moest ik posities afbouwen en mijn verlies nemen. Zo zijn er al heel wat miljoenen deze week verdampt en heb ik boze en schreeuwende klanten aan de lijn. Ik kan het niet meer aan en heb mijn ontevreden leidinggevende Roderick aan gegeven dat ik even een break nodig heb. Onder zwaar protest en het argument dat ik al een jaar niet ben weggeweest, heb ik een week vrij-af gekregen. Onder het motto: doe eens gek, heb ik een ticket naar Kathmandu in Nepal geboekt. Frisse berglucht zal mijn hoofd goed doen.

Als de rode cijfers op mijn wekker 3:00 aangeven draai ik me voor de honderdtwintigste keer deze nacht om en val uiteindelijk in een lichte onrustige slaap. Voor mijn gevoel heb ik nauwelijks mijn ogen dicht gehad als de wekker alweer gaat. De rode cijfers geven aan dat het pas zes uur is, de normale tijd om naar mijn werk te gaan. Maar vandaag is alles anders. Vanavond zitten we in Kathmandu, de hoofdstad van Nepal.

Christine kreunt zacht en draait zich om in een kansloze poging om aan het irritante gezoem van de wekker te ontsnappen. Ik streel haar even door haar lange blonde haren. Ook Christine ziet er de laatste weken moe en afgetobd uit en is hard toe aan vakantie. Maar voorlopig heb ik genoeg aan mezelf. Dodelijk vermoeid strompel ik uit bed en draai de douchekraan open. Eindelijk een week rust waarin aandelenmarkten, de vele wachtende e-mails en het continu rinkelen van mijn mobiele telefoon voor even mijn leven niet beheersen. Vanavond laat landen we op het dak van de wereld!

Vanuit stilte ontstaat er een

ongekend krachtig gevoel.

-2-

Loskomen van mijn werk

We parkeren rond half acht de auto op Schiphol en lopen met onze rugzakken naar de incheckbalie. Ondertussen gaat mijn mobiele telefoon. Het is Roderick, die woedend is omdat ik zonder met hem te overleggen posities heb afgebouwd.

‘We gaan hierover nog heel goed gesprek voeren’, zegt Roderick. ‘Je bent een eigenwijze flikker en dat tolereer ik niet meer. Als je terugbelt , wil ik je onder vier ogen spreken. Ik moet verdomme jouw fouten nu gaan repareren.’

Christine staat geïrriteerd bij de balie met onze paspoorten en kijkt boos in mijn richting.

‘We zijn op vakantie. Stop verdomme met je werk en zet die fucktelefoon uit.’

Ik ben het zelf ook zat en doe wat ze zegt. Ondertussen leg ik onze gelabelde rugzakken op de bagageband.

‘Zelfs tijdens die ene week vakantie in een jaar tijd neem jij je werk nog mee', zegt Christine als we naar de gate lopen.

Ze is personeelsmanager van een middelgroot farmabedrijf en kent de problematiek van medewerkers die over hun grenzen zijn gegaan. Maar zelfs met haar ervaring lukt het haar niet om echt tot me door te dringen. Wanneer we de douanecontrole voorbij zijn, drinken we in een café een kop koffie. Er hangt een ongemakkelijke sfeer tussen ons in. Op een televisiescherm, staat de laatste stand op de beurs te lezen is. Ik hoor Christine wel iets zeggen, maar luister niet naar haar. De groene cijfers op Wall Street geven me een briljant idee voor een nieuwe optiestrategie, die ik na mijn vakantie aan mijn klanten kan voorleggen.

‘Luister je niet naar me?’

Christine kijkt me boos aan. De vakantiestemming is inmiddels al goed verziekt.

In het vliegtuig overdenk ik mijn huidige leven. Mensen zien mij als succesvol. Ik heb een spannende baan, geld als water, een fraai huis in het Gooi, een snelle BMW en een prachtige en lieve vrouw. En als je wint heb je vrienden en die heb ik er dus zat. Maar er is ook een niet zichtbare kant van de medaille. Peter is zijn werk en het werk is Peter. Er is een leegte in mijn leven die ivm niet kan opvullen met geld, status of bezit. Ik ben een man met een vol hoofd en een lege ziel. Wat blijft er van me over als ik stop met werk en niets meer heb? Ik heb geen idee!

Nu is de leegte in jezelf herkennen één ding, maar er iets aan doen is van een andere categorie. Mijn werk en het succes zijn tegelijk de ketenen die mij ervan weerhouden om echt naar mijn angsten te kijken. Als man van de actie heb ik de afgelopen jaren veel geprobeerd: therapieën, workshops en filosofische boeken. Maar niets heeft mij van mijn angsten af kunnen helpen en mijn overprikkelde geest is gebleven. Nu sta ik aan de rand van een nieuwe afgrond, misschien wel dieper dan ik tot nu toe heb meegemaakt. Dít mag niet gebeuren en de vakantie moet me redden!

Na een reis van tien uur vliegen we eindelijk boven de witte bergtoppen van de Himalaya. Het weer is helder en het uitzicht op het dak van de wereld is zo vroeg in de avond fantastisch. Ver weg van de dealingroom van de bank en de hijgende Roderick in mijn nek begin ik wat te ontspannen. In de verte zie ik hoe de Mount Everest achter de laatste streep zon majestueus boven de andere bergtoppen uitsteekt. De besneeuwde toppen tegen de diepblauwe lucht geven een betoverende aanblik. Zelfs mijn donkere geest lijkt door het prachtige schilderij tot rust te komen. De bergen voelen als thuiskomen, hoewel we de Himalaya nog nooit hebben bezocht.

Een halfuur later landen we in een steile duikvlucht op het internationale vliegveld van het in een vallei gelegen Kathmandu. Via een roestige trap verlaten we het vliegtuig. Als in een automatisme zeet ik mijn mobiele telefoon aan en zie dat er hier geen provider aanwezig is. De mobiele revolutie heeft Kathmandu blijkbaar nog niet in haar greep. Verdomme , wat moet ik zonder mijn mobiele telefoon? Hopelijk hebben ze in het hotel wifi.

De temperatuur voelt heerlijk zacht aan zo vroeg in de avond als we via de trap hert KLM-toestel verlaten. Met een roestende en roet uitbrakende bus worden we over het vliegveld naar de aankomsthal gereden. Het controleren van onze paspoorten en visa duurt lang, maar uiteindelijk lopen we, vijf stempels in ons paspoort rijker, langs de douane. Onze rugzakken liggen verderop op een grote hoop met koffers. Ik herken direct de felrode rugzak van Christine, die naast de mijne ligt. Zo ver van huis voel ik me meer ontspannen en ook Christine is, sinds we zijn geland, iets spraakzamer. Ik neem me plechtig voor om deze vakantie Christine veel aandacht en liefde te geven. Dat is er onmiskenbaar het afgelopen jaar bij ingeschoten.

We halen onze rugzakken uit de stapel en hangen deze losjes over onze schouder. Dat is blijkbaar hier niet de bedoeling. Er komen twee kruiers op ons afgerend. Ze maken ons met wat gebrabbel en gebarentaal duidelijk dat ze onze rugzakken willen tillen en even later lopen ze met onze bagage op hun rug voor ons uit naar de taxistandplaats van het vliegveld. Daar leggen zij de rugzakken voorzichtig in de achterbak van een wachtende taxi. Ik geef de kruiers ieder een briefje van vijf roepies. Als ik ze een aantal keer diep buigend “Thank you, sir!” hoor roepen, weet ik zeker dat ik veel te veel fooi heb gegeven. Hoeveel is focking vijf roepes? Ik heb geen idee.

De taxi, vol roestplekken en gaten in de carrosserie zou in Nederland direct van de weg worden gehaald, maar hier zijn wij blij dat we vervoer hebben naar ons hotel. De oudere taxichauffeur lacht naar ons als we instappen. Zijn gele, door de nicotine bruin geworden gebit mist een voortand, wat niet in zijn voordeel is.

Ondertussen is het in Kathmandu donker geworden. Straatverlichting kennen ze in hier niet, zodat we in het flauwe schijnsel van de koplampen mensen langs de kant van de weg zien scharrelen. Het contrast met de wereld van het grote geld, waarin ik dagelijks verkeer, is onvoorstelbaar en bijna niet te vatten.

Christine kijkt afwezig naar buiten. Het dringt tot me door dat ze er niet echt gelukkig uitziet. Het lijkt wel of een muur tussen ons een warme en liefdevolle relatie blokkeert. Natuurlijk heeft de hevige verliefdheid van voor ons trouwen plaatsgemaakt voor gewenning. We zeggen nog altijd tegen elkaar dat we van elkaar houden, maar de ware passie ontbreekt. Hopelijk gaat deze vakantie ons dichter naar elkaar toe brengen.

Hotel Narayani is een van de beste hotels in Kathmandu, maar kan zich in geen enkel opzicht meten met een westers hotel, waar ik gewoon ben te slapen. Onze kamer is sober ingericht, met doorzakbedden, maar gelukkig wel schoon. Tegen halfnegen zitten we beneden in het restaurant aan een sfeervol gedekte tafel met kaarslicht. We bestellen een glas rijstwijn en een curry. Aan tafel is het onaangenaam stil. Hoewel ik lief wil zijn, voelt het alsof er een ijzige wind tussen ons in waait. Om de onaangename stilte te verbreken begin ik over mijn werk. Christine maakt direct een afwerend gebaar.

‘Alsjeblieft Peter deze week niet', verzucht Christine. ‘Ik ben kotsmisselijk van de bank en aandelen van je. Zie de koersen het enige repertoire wat je te bieden hebt? De wereld bestaat uit meer dan werk. Wanneer ben je voor het laatst naar een toneelstuk geweest of heb je interesse in andere mensen getoond? Je bent het laatste jaar niet één keer naar een museum geweest. Je avondje squashen gaat zelden door en we praten nauwelijks meer over de echte dingen in het leven. Er bestaat nog meer dan aandelenbeurzen, rally’s en optieconstructies, Peter. Het wordt tijd dat je wakker wordt, voor je het volgende zwarte gat induikt.’

Ik weet verdomd goed dat Christine gelijk heeft en houd mijn mond. In stilte werk ik de pittig smakende lokale specialiteit naar binnen. Christine werkt zichtbaar geïrriteerd een hap rijst naar binnen.

‘Wanneer heb jij voor het laatst echt aandacht voor mij gehad Peter? Wanneer hebben we voor het laatst gevreeën in plaats van een vluggertje op zondagmorgen? Ik heb er geen zin meer in als je door de weeks vermoeid na elf uur thuiskomt. Er is méér in het leven dan de bank, Peter en je gaat eraan kapot!’

We zijn vergeten dat we van nature
licht en vrolijk zijn.

-3-

Verslaafd aan mijn blauwe vriendjes

Christine heeft gelijk! Ik ga langzaam kapot, zonder dat ik het kan tegenhouden. Het systeem heeft mij in haar ijzeren greep en is niet van plan los te laten. Ik ga volledig op in het beperkte wereldje van de succesvolle beurshandelaar en ik speel mijn rol goed. Mijn wereld is die van de dealingroom van ABN AMRO, waarbij ik volledig ben losgeraakt van de realiteit.

‘Lieve schat’, zeg ik. ‘Het laatste jaar heb ik al mijn energie nodig gehad om mijn hoofd boven water te houden. Ik heb simpelweg geen puf meer voor andere dingen. Natuurlijk wil ik anders, maar het lukt me niet! Wie betaalt ons huis en mijn Porsche? Begrijp je me dan niet verdomme!’

‘Peter, ons huis en je Porsche kan me geen reet schelen', zegt Christine. ‘Ik wil die lieve , charmante Peter terug waar ik ooit op viel.

‘Hoe kan ik aan mijn lot ontsnappen?’

‘Zonder offers te brengen en iets anders te gaan doen, lukt dat ook niet’, antwoordt Christine. ‘Je bent al ver heen, Peter. De rand van de afgrond is verdomd dichtbij.’

Ik weet niets meer te zeggen, omdat ze zo verdomd gelijk heeft. Tijdens het romantische diner onder het kaarslicht gaat het robbertje vechten nog even door.

‘Je bent zo kil en afstandelijk', zegt Christine. ‘Hou je eigenlijk nog wel van me?’

‘Natuurlijk hou ik van je. Je bent mijn vrouw!’, antwoord ik.

‘Op papier wel’, antwoordt Christine. ‘Maar je hebt nog maar weinig aandacht voor me en als we zo af en toe eens vrijen, heb ik meer het gevoel dat ik met de lamgeslagen en gecastreerde stier van Wall Street in bed lig dan met de passievolle liefdevolle Peter.’

Christine zegt wel waar het op staat. De stress heeft ook invloed op mijn libido, al durf ik dat voor mezelf niet toe te geven.

‘Dat het niet altijd lukt, heeft niets met jou te maken.’

‘O nee, met wie dan wel? Heb je een ander?’

Ik zucht diep.

‘Sorry schat, ik heb gewoon te veel aan mijn hoofd.’

Christine neemt hoofdschuddend een slokje van haar thee. Ik zie het onbegrip en het verdriet in haar ogen. En weer is het lange tijd ongemakkelijk stil aan tafel.

‘Laten we maar genieten van deze vakantie en niet al te moeilijk doen', zegt Christine met een berustende klank in haar stem. ‘We hebben tenslotte maar één week vrij.’

Ineens zie ik hem zitten. Het is een wat oudere man, die ons vanaf een tafeltje bij het raam zit aan te staren. Wacht maar! Ik kijk hem met een priemende blik recht in de ogen aan, maar de man wendt zijn gezicht niet af en blijft ons stoïcijns aanstaren.

‘Is er wat?’, vraagt Christine.

‘Niets, die gek daar zit de hele tijd naar ons te kijken.’

Als Christine vervolgens zo onopvallend mogelijk over haar schouder kijkt, lacht de oude baas naar haar.

‘Wat een engerd, zeg. Hij heeft zeker nog nooit een blonde vrouw gezien', zegt Christine.

Wanneer we opstaan, kijk ik nogmaals in de richting van de vreemde man, die toch mijn aandacht blijft trekken. Ik voel dat hij iets van plan is, dus moet ik hem goed in de gaten houden.

Terug op onze kamer sluiten we de deur goed af. Ik bed voel ik dat ik hem ook vanavond niet overeind krijg en mompel dat ik moe van de reis ben. Daarna prop ik twee blauwe slaapvriendjes in mijn mond in een poging aan voldoende slaap te komen. Eerst volstond één pil, maar twee maanden geleden ben ik overgestapt op twee. Hoewel er een duidelijke waarschuwing op de verpakking staat om maximaal één pil per etmaal te nemen, overweeg ik de dosering naar tweeënhalve slaappil te verhogen in een poging mijn overprikkeld brein tot rust te brengen. De zwarte, lange nachten waarin ik wakker lig, verdraag ik niet langer. Zo slaap ik wel, maar wederom zonder uit te rusten.

De ochtendzon schijnt voorzichtig de kamer in en buiten hoor ik de stad tot leven komen. Mijn hoofd bonkt en ik voel me vermoeid en duf nog voordat de dag ik begonnen. Christine ligt naast me te slapen. Ik staar haar aan en neem haar in me op. Wat is ze toch een bloedmooie vrouw! Hoe kan het dat we langzaam van elkaar wegdrijven en ik ben niet bij machte ben om dit te veranderen. Ik hou zielsveel van haar, maar het lukt me niet door het pantser in mijzelf heen te breken en bij de gevoelens van passie en liefde te komen.

Vandaag gaan we Kathmandu, de hoofdstad van de goden, verkennen. Een week vakantie is maar kort, dus moeten we zo efficiënt mogelijk met onze tijd omgaan. Ik sta op en open het raam en hoor buiten een prachtig tsjilpende vogel. Het is de eerste vogel sinds misschien wel een jaar, die ik bewust hoor zingen. Met de warmte van de ochtendzon op mijn gezicht is het bij het open raam net alsof ik weer tot leven kom. Christine ligt nog altijd in diepe rust.

In de gedateerde badkamer kijk ik in de spiegel en dat stemt me niet vrolijk. Mijn spiegelbeeld laat een vermoeid gezicht onder een wilde bos donkerblonde krullen met blauwe wallen onder mijn ogen. Deze hebben hun glans en kracht verloren. Verdomme, ik lijk zeker vijftien jaar ouder dat de drieëndertig jaar die mijn paspoort aangeeft.

Ondertussen loopt Christine de badkamer in en gaat op het toilet zitten. Nadat we beiden een warme douche met een dun pisstraaltje water hebben genomen, is het tijd voor het ontbijt. Christine heeft haar blonde haar in een staart gebonden en ik ben trots op deze prachtige vrouw aan mijn zijde. Haar felrode lippen kleuren prachtig bij haar getinte, sprekende gezicht. Ik vraag me af en toe wel eens af waaraan ik zo’n mooie vrouw heb verdiend. Maar meer nog vraag ik me af waarom ik er schijnbaar alles aan doe om haar te verliezen.

Het is druk als we de ontbijtzaal inlopen. Een Australisch klimteam met Mount Everest expeditie 2000 op hun shirts zit aan een lange tafel te ontbijten. Een van de mannen kijkt bewonderend naar Christine en maakt zichtbaar een opmerking naar zijn maten. Het gehele gezelschap begint te lachen en iedere Australiër kijkt naar ons. Ik doe net of mijn neus bloedt en leidt Christine in een verre hoek aan tafel zitten, waar we koffie krijgen ingeschonken. Met een opengeslagen reisgids voor onze neus maken we het reisplan voor de dag.

Na het ontbijt lopen we naar de receptie van het hotel om een taxi te regelen. De oude man, die ons gisterenavond zo lang in het restaurant aanstaarde, staat bij de draaideur te wachten. Hij komt tot mijn verrassing recht op ons afgelopen. Wat moet die knakker van ons?

‘Tenzing’, zegt de man met uitgestoken hand. ‘Mijn naam is Tenzing en ik bied u graag mijn diensten als gids aan.’

Ik twijfel. Tenzing komt over als een innemende en vriendelijke man. Er hangt een niet te beschrijven rust om hem heen. Na een kort overleg besluiten Christine en ik van zijn aanbod gebruik te maken.

‘Wat is de prijs?’ vraag ik.

‘Dertig dollar all in voor de hele dag’, antwoordt de man. Tenzing spreekt vloeiend Engels, maar wel met een zwaar, typisch oosters accent. Een oude, grijze jeep staat voor de ingang van het hotel te wachten. We stappen in en de Nepalese gids start de auto. Enigszins tegenstribbelend komt de oude dieselmotor tot leven. Wat staat ons vandaag te wachten?

We rijden door de drukke straten van Kathmandu in de richting van Durbar Square en genieten van de chaotische drukte. De wereld om ons heen is zo totaal anders dan thuis. Het is alsof je naar een film zit te kijken. Het krioelt op straat van de gemotoriseerde tuktuks en fietsriksja’s die zwoegend door pezige mannen worden voortbewogen. Langs de weg staan vele marktkraampjes. Ze bestaan vaak uit niet meer dan een versleten kleed, soms zijn ze overdekt met enkele golfplaten. Hier en daar zie je nog een ezel die manmoedig een wagen voorttrekt in het chaotische verkeer. Kleine oude Japanse auto’s, die luid claxonnerend hun weg vinden, zijn in de meerderheid. Voor ons rijdt een oude bus met mensen op het dak en staand op de instapplanken. De bus laat een spoor vettige, zwarte rook achter zich.

Tenzing doet ondertussen zijn best om als gids iets over Nepal en Kathmandu te vertellen. Door het lawaai van de motor en zijn accent vang ik slechts flarden van zijn verhaal op. Zo kom ik te weten dat Kathmandu de dichtstbevolkte stad van Nepal is, met veel armoede en een hoge werkloosheid.