DIE MOOIE ZOMER

RONALD GIPHART, LAURA VAN DER HAAR, INGMAR HEYTZE, MALOU HOLSHUIJSEN, RENSKE JONKMAN, ARNO KANTELBERG, MARION PAUW, ELVIN POST, ROOS SCHLIKKER, BERT WAGENDORP EN EDWIN WINKELS

DIE MOOIE ZOMER

Elf verhalen over

vakantieliefdes

Uitgeverij Brandt

Amsterdam 2024

ISBN 978-94-93319-18-9

NUR 303

© 2024 Ronald Giphart, Laura van der Haar, Ingmar Heytze,

Malou Holshuijsen, Renske Jonkman, Arno Kantelberg,

Marion Pauw, Elvin Post, Roos Schlikker, Bert Wagendorp,

Edwin Winkels

Omslag: Moker Ontwerp

Zetwerk: Zeno

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

MARION PAUW

Goddamn cheeta

1 MAART

Ik had veel goede dingen gehoord over Ongetemd leven van Glennon Doyle, maar ik had niet verwacht dat het zo’n impact op me zou hebben. In het eerste hoofdstuk beschrijft Glennon hoe ze met haar vrouw en kinderen een dierentuin bezoekt. Een van de hoofdattracties is een cheeta die samen met een labrador is opgegroeid en op dezelfde manier was getraind. Deze cheeta kon kunstjes. Brave cheeta, zou je denken. Hartstikke leuk. Maar terwijl iedereen om haar heen enthousiast klapte, merkte Glennon dat ze er misselijk van werd. Zo’n wild, koninklijk beest dat totaal was vergeten wie ze eigenlijk was. Die achter een roze pluchen konijn aan rende om de rest van haar dag in een kooi door te brengen, aangestaard door suikerspin etende gezinnen. Zou de cheeta zich herinneren wie ze werkelijk, in de kern was?

Het zette Glennon aan het denken. Hoeveel mensen zijn congruent aan hun ware aard? Zijn we niet allemaal geconditioneerd door ideeën over wie we zouden moeten zijn en hoe we ons moeten gedragen? Zelfs de dingen die we willen, willen we omdat we denken dat we het willen. Ik kon niet stoppen met lezen, en misschien wel voor het eerst in mijn leven borrelde een originele wens in me op: ik wil fit zijn. Deze zomer ga ik voor het eerst zonder Corné en de kinderen een paar dagen met vriendinnen weg. Mijn vriendin Leslie wordt vijftig en trakteert ons op een weekend in een belachelijk hip hotel waar dag en nacht dj’s draaien. Zelf is ze net gescheiden en heeft haar borsten laten doen, dus van haar snap ik het, maar waarom ze ons daar mee naartoe wil slepen, is me een raadsel. Maar nu ik er toch aan moet geloven, wil ik er maar het beste van maken. Ik wil wendbaar zijn, soepel, sterk. Ik wil in volle glorie mezelf kunnen zijn en shinen in een glitterbikini.

3 MAART

Vandaag voor het eerst in mijn leven een sportschool binnengelopen. Het was een donkere ruimte waar luide, opwekkende muziek werd gespeeld. Het rook er naar testosteron. Overal stonden jonge mannen te trekken aan apparaten die afkomstig leken uit horrorfilms. Ondertussen bekeken ze zichzelf met een ernstige gelaatsuitdrukking in de spiegelwand. Het meisje achter de balie droeg een kort truitje dat haar blokjesbuik vrijliet. Ze had van die Michelinbanden-lippen en belachelijke wenkbrauwen die tegenwoordig zo in zijn. Al mijn vooroordelen werden in één keer bevestigd. Alles was zo vreselijk… ordinair. Maar ik moest doorzetten. Een kwartier later stond ik buiten met een jaarabonnement en een afspraak voor een rondleiding en een trainingsprogramma.

4 MAART

Met het meisje van de receptie maakte ik een ronde door de trainingszaal, terwijl ze me uitlegde hoe de diverse apparaten werkten. Tussen alle gespierde mensen in felgekleurde sportleggings voelde ik me meer dan ooit een ‘mevrouw’. Ik droeg als enige een joggingbroek en een wit T-shirt. In de spiegelwand viel het me op dat ik er zo keurig uitzag. En dik natuurlijk. Er was maar één andere man van mijn leeftijd en hij zat alsmaar te loeren naar zo’n Instagram-meisje, dat overigens een kopie was van het meisje van de receptie. ‘Is alles duidelijk?’ vroeg het receptiemeisje op ongeinteresseerde toon. Ik zei van wel, maar tien minuten later was ik alles alweer vergeten en ben ik maar naar huis gegaan.

5 MAART

Ik kan dit niet. Nu al overal pijn.

6 MAART

Nadat ik gisteren mezelf had getrakteerd op hazelnootschuimgebak van Holtkamp en ’s avonds met Corné aan de rode wijn en Franse kaasjes had gezeten, ben ik toch maar weer naar de sportschool gegaan. Al het begin is moeilijk en ik moet natuurlijk ook niet denken dat ik na drie keer trekken aan zo’n stang het lichaam heb van een fitnessmodel. Ik heb nog drie maanden de tijd tot Ibiza en er moet een hoop gebeuren. Dapper ging ik op zo’n apparaat zitten waarbij ik met mijn dijbenen blokken naar binnen moest duwen. Het deed me een beetje denken aan een bezoek aan de gynaecoloog. Het gewicht was veel te zwaar, maar ik wist niet hoe ik het moest veranderen. In de spiegelwand zag ik hoe mijn gezicht steeds roder werd. Ik voelde me allesbehalve een koninklijk roofdier, door de inspanning werd ik een beetje incontinent.

Gelukkig werd ik aangesproken door Donnie, zelf een soort Griekse God. Hij zag me ‘struggelen’, zei hij. Het duurde even voordat ik doorhad dat hij ‘worstelen’ in het Engels bedoelde. Hij bood me een uur gratis personal training aan om me op weg te helpen. Uit totale wanhoop heb ik maar ja gezegd. Thuis meteen online twee sportleggings besteld en T-shirts waarin je geen zweet ruikt.

8 MAART

Corné vindt het sporten allemaal onzin. Als het nou nog een teamsport was of golf, dan snapte hij het nog wel. Maar dat stompzinnige getrek aan apparaten? Typisch iets voor onontwikkelde mensen. Bovendien vindt hij dat er niets mis is met mijn lichaam, maar dat is natuurlijk al snel zo in de ogen van iemand die er zelf uitziet als een obese bouvier.

9 MAART

Ik had mijn nieuwe sportkleding thuis moeten passen, in plaats van het postpakket blind in mijn tas te stoppen. In de kleedkamer haalde ik de kledingstukken uit de verpakking om te ontdekken dat mijn buik over de rand van mijn legging puilt en het topje eveneens te strak zit. Toch liet Donnie niets blijken van de weerzin die hij ongetwijfeld bij mij voelde. Geïnteresseerd vroeg hij wat mijn doelen waren en hij maakte ijverig notities. Toen ik met enige schaamte zei dat ik een ‘bikinibody’ wilde voor Ibiza, beweerde hij dat ik al een behoorlijk goed figuur had (voor een bejaarde, dacht ik erachteraan) en dat ik met een beetje doorzettingsvermogen snel resultaat zou kunnen zien. De oefeningen die ik moest doen waren afschuwelijk, maar Donnie praatte me erdoorheen. Zijn aandacht voelde fijn. Het komt niet vaak voor dat iemand zo op mij gefocust is. Na afloop hoorde ik mezelf informeren naar een lespakket van tien. Het kostte zevenhonderd euro. Ik schrok me rot, maar toch zei ik ja. Ik moest pinnen van onze gezamenlijke rekening, omdat ik op mijn persoonlijke niet genoeg saldo had staan. Toen ik weer buiten stond was de betovering verbroken en vroeg ik me af wat ik in godsnaam had gedaan, maar er is geen weg meer terug nu.

10 MAART

Spierpijn. En ruzie met Corné. Ik begrijp niet waarom hij zo moeilijk doet. Zodra mijn salaris binnen is, stort ik het geld terug. Bovendien is het niet zo dat we armlastig zijn. Hij vindt dat ik niet de concurrentie moet willen aangaan met Instagram-kutjes (dat zei hij letterlijk) en moet accepteren dat ik een zekere leeftijd heb. Het is echt niet zo dat ik mijn leeftijd niet accepteer. Ik ben blij dat ik niet meer dertig ben en nog een man hoef te zoeken om kinderen voor te baren. Maar als ik dit niet nu aanpak, wanneer dan wel? Wanneer ik zeventig ben en met een rollator loop? Ik vind je prachtig, zei Corné en probeerde me te kussen, maar dáár hoeft hij nu al helemaal niet mee aan te komen.

11 MAART

Nog steeds spierpijn. Overal. Onder werktijd kijk ik op Instagram naar vóór- en na-foto’s van andere vrouwen die een fitjourney zijn gestart. De resultaten zijn verbluffend en geven me de hoop dat het ook mij zal lukken om een acceptabel lichaam bij elkaar te trainen. Omdat ik zelf zo geïnspireerd ben geraakt door andere vrouwen, besluit ik ook een foto van mezelf te maken in een van mijn nieuwe sportpakjes met mijn motivatie eronder. Nog een extra stok achter de deur.

12 MAART

Nog nooit zoveel likes gehad. Zelfs van mensen die ik helemaal niet ken. Morgen weer Donnie. We hebben twee keer per week afgesproken, maar hij raadt me aan om ook op eigen gelegenheid een extra keer naar de sportschool te gaan om cardio te doen en yoga tegen de spierpijn. PS In de gym ruikt het enorm naar scheten, omdat al die mannen flatulent worden van de creatine die ze gebruiken om hun spieren nog meer op te pompen. Ik heb het niet over Donnie, hoor. Die ruikt naar ouderwetse zeep.

14 MAART

Ik heb eigenlijk nooit van mijn lichaam gehouden. Altijd vond ik er iets van. De buik te slap, de borsten te klein, de heupen te breed. Zelfs mijn knieën waren niet goed genoeg voor me. Maar als ik nu de foto’s van vijftien jaar geleden terugkijk, zie ik een vrouw met een heel acceptabel lichaam. Ik heb me voorgenomen om, zodra ik die tien kilo ben afgevallen en iets van buikspieren begin te zien, mijn lichaam helemaal te omarmen. Welk voorbeeld ben ik anders voor Felicia? Volgens Donnie zijn de eerste drie weken het zwaarst. Daarna schijnt het sporten een verslaving te worden en zal mijn lichaam erom smeken. Ook zal ik iets aan mijn eetpatroon moeten doen. Geen croissantjes, taartjes, nootjes, chips, chocolaatjes en worstenbroodjes meer. Allemaal schrappen en twee keer zoveel groente eten. O ja, en veel water drinken, want anders kan het vet niet afgevoerd worden.

21 MAART

De eerste kilo afgevallen! Als ik niet overal pijn had en niet eens mijn schoenveters kan strikken, zou ik heel blij zijn. Toen ik gisteravond ging eten met de meiden, ben ik van het brood afgebleven en heb vis gekozen als hoofdgerecht. Wel zat Leslie nogal te pushen dat ik een wijntje moest nemen. Uiteindelijk toch gedaan. Daarna spijt. Ik zei tegen Corné dat ik helemaal geen zin heb in die wijven. Maar het is je jáárclub, antwoordde hij. Zelf heeft hij een druk sociaal leven, aangezien de leden van het orkest waar hij cello speelt elkaar allemaal ook privé zien, en daarnaast zit hij bij een herenclub die maandelijks bijeenkomt om sigaren te roken. Als hij dan een keer een avond thuis is, wil hij het liefste dat ik dat ook ben, zodat hij me kan volproppen met borrelnoten.

28 MAART

Verslaafd ben ik nog niet, maar ik begin wel zowaar te genieten van het sporten. Eerder haatte ik iedere minuut, maar nu heb ik steeds meer energie om het uur te doorstaan. En… volgens Donnie beginnen mijn triceps zowaar een beetje te tonen! In aanmerking genomen dat ik nooit eerder heb gesport, pakt mijn lichaam het goed op. Corné vindt het nog steeds belachelijk en denkt dat het wel zal overwaaien. Sowieso vindt hij dat hele Ibiza-uitstapje belachelijk en noemde Leslie pathetisch. Vanavond klaagde hij dat ik te weinig aandacht heb voor hem, al zat hij zelf de hele avond met de koptelefoon op naar klassieke muziek te luisteren terwijl de kinderen en ik televisie keken.

5 APRIL

Corné is een week met het orkest naar Praag. Dat is fijn, want dan kan ik me beter aan mijn nieuwe eetpatroon houden. Aangezien ik normaal gesproken degene ben die het vaakst kookt, lukt het om de avondmaaltijd gezond te houden. Maar op de avonden dat Corné thuis is begint het geritsel in de keuken al zodra de kinderen naar bed zijn, en komt Corné tevoorschijn met alles wat ik lekker vind: kaasjes, crackertjes, cashewnoten, olijven. Op valse toon vraagt hij of ik dan ook wat wil en werkt vervolgens overdreven smakkend alles naar binnen. Het lullige is dat altijd het moment komt dat ik toch ook maar een kaasvlindertje neem, en vervolgens worden dat er altijd meer. Ik gun hem die triomf niet, maar het vlees is zwak. Deze hele week kan ik eindelijk zonder overtollige calorieën doorbrengen en met een zalig lege maag naar bed.

15 APRIL

Het is officieel: ik ben van maat 40 naar maat 38 gegaan! Als dit nu al het resultaat is, kun je nagaan hoe ik er in augustus uit zal zien. Om het te vieren heb ik weer een pakket van tien lessen bij Donnie aangeschaft. Wederom van de gezamenlijke rekening. Deze keer heb ik dit bewust gedaan, want no way dat ik dit zelf ga betalen. Ook al denkt Corné dat ik dit vanuit egoïsme doe, ik weet inmiddels beter. Ik doe dit voor ons allemaal. Het is ongelofelijk hoe het voelt om me fitter en slanker te voelen. Ik ben vrolijker, slaap beter, heb meer zin in dingen. Ik heb zelfs meer zin in seks, dus geen idee waarom Corné het nog nodig vindt om te zeiken.

20 APRIL

Ik begin steeds meer mensen te kennen in de sportschool. Ik dacht altijd dat het wat volkse types zouden zijn, maar er komen juist opvallend veel professionals trainen. Ik had het natuurlijk kunnen weten, want de contributie is behoorlijk hoog en de arme mensen zitten allemaal bij Basic Fit. Toen ik het er met Donnie over had, zei hij dat het publiek in de gym inderdaad heel gevarieerd is, maar dat het wel allemaal doelgerichte mensen zijn die iets willen in hun leven. Dan val ik nogal buiten de toon, zei ik. Hij zei dat hij me juist zo gefocust vond en dat hij dat bewonderde in mij. Hij keek me vol vertrouwen aan met die lieve bruine ogen. Ik schoot ervan vol. Je hebt jezelf heel lang tekortgedaan, zei hij. Daarom is het ook zo goed dat je bent gaan trainen. Eindelijk doe je iets voor jezelf. Stop maar, zei ik, straks ga ik nog echt huilen. Toen moesten we allebei lachen. Ook al is hij nog maar zevenentwintig, ik denk dat Donnie een oude ziel is.

1 MEI

Vandaag was Corné jarig. We gingen uit eten met wat mensen van het orkest. Zijn collega-musici zijn stuk voor stuk welbespraakte, NRC-lezende mensen, heel gezellig, maar toch ook behoorlijk seksloos. Laten we zeggen dat ze niet op hun uiterlijk worden geselecteerd. De rode bourgogne vloeide rijkelijk, en voor de gelegenheid dronk ik één glaasje mee. Een van de violistes, Annabel, had haar nieuwe vriend Richard meegenomen. Een knappe man met felblauwe ogen, hij stak nogal af tegen de rest van het gezelschap. Hij zat de hele tijd al naar me te staren en ik wist niet goed wat ik ervan moest vinden. Toen ik uit de wc kwam, stond hij opeens in het gangetje. Ik zou denken dat hij opzij zou gaan om mij erlangs te laten, maar dat deed hij niet. Je bent een heel interessante vrouw, zei hij. Je lijkt me ook een interessante man, hoorde ik mezelf zeggen. Terwijl ik eigenlijk wilde zeggen dat hij opzij moest gaan. Ik had het idee dat ik maar een kik had hoeven geven en hij had me ter plekke geneukt. En iets in mij wílde dat ook nog, terwijl ik hem eigenlijk een engerd vond. Is dat niet raar? Voordat ik begon met sporten, gebeurden dit soort dingen echt niet. De laatste tijd merk ik wel vaker dat mannen weer naar me kijken. Zou je aan me kunnen zien dat ik inmiddels twintig kilo met mijn dijbenen kan wegdrukken? Toen we thuiskwamen, had ik alweer zin in seks. Ik heb Corné in de fauteuil waarin hij altijd zijn muziek luistert geduwd en hem gepijpt. Ik zei maar dat het voor zijn verjaardag was. Daarna heb ik mezelf in de badkamer klaargemaakt met de elektrische tandenborstel.

15 MEI

Al mijn kleding is inmiddels te wijd en bovendien vind ik alles wat in mijn kast hangt tuttig. Tijd om te shoppen dus. Ik ben klaar met donkerblauw lamswol, wijde pantalons en zijden sjaaltjes. Het wordt tijd voor de nieuwe ik. Terwijl hij normaal ’s ochtends altijd repeteert, was Corné zowaar thuis. Hij zag de tassen meteen, wat ook wel opmerkelijk was voor iemand die altijd met zijn hoofd in bladmuziek of romans van dode Duitse auteurs zit. Bij alles wat ik hem liet zien, zag ik hem moeilijk kijken, maar voor de vorm zei hij dat hij het leuk vond. Toen we ’s avonds in bed lagen, vroeg hij of ik hem nog wel aantrekkelijk vond. Ik streelde hem over zijn dikke buik en zijn behaarde borstkast en zei van wel. Toen we elkaar ontmoetten twintig jaar geleden, was hij natuurlijk al net zo behaard, maar wel een stuk slanker. Ik zag hem cello spelen bij een concert in iemands achtertuin en was meteen verkocht. Hoe hij met zoveel tederheid zijn strijkstok over de snaren liet gaan! Ik wist dat hij mijn man zou worden en dat we altijd samen zouden blijven. En dat wil ik nog steeds. Maar hoe vertel je iemand dat hij moet afvallen zonder hem dodelijk te beledigen? Want vergis je niet: al lijkt Corné nog zo bescheiden, hij leeft, net als alle musici, voor het applaus.

23 MEI

Toen ik aan het squatten was vandaag met een kettlebell van tien kilo, zag ik Donnie opeens via de spiegel naar mijn kont kijken. Ik schoot ervan in de lach. Zit je nou naar mijn kont te loeren, vroeg ik. Ik had je moeder kunnen zijn! Maar je hebt toch ook een lekkere kont, zei hij. Hij die wekelijks tientallen mensen traint en de hele dag naar ontelbare achterwerken kan loeren! Ik heb de hele dag al een ontzettend grijns op mijn gezicht.

25 MEI

Ik til fluitend boodschappen uit de auto. Ik draai onwillige deksels van potten. Ik ren de trap op zonder te hijgen. En ik draag voor het eerst sinds mensenheugenis mouwloze topjes.

30 MEI

Ik mis je, zei Corné opeens. Ik vroeg hem hoe hij het bedoelde en het kwam erop neer dat hij in zijn eentje Franse kaas moet eten en daar kennelijk geen bal aan vindt. Je kunt ook zonder kaas, zei ik. Het gaat niet om de kaas, zei hij.

3 JUNI

Veranderen doet pijn, zei Donnie. En je kunt er mensen door kwijtraken. Sommige naasten willen liever niet dat jij gezond wordt, omdat dat hen confronteert met hun eigen ongezonde levensstijl. Liever blijven ze hangen in hun oude comfortzone totdat ze op hun zestigste met dichtgeslibde aderen op de intensive care belanden. En dat is het niet alleen. Sporten heeft een enorme impact op je psyche. Je wordt een betere versie van jezelf, en ook dat kan als bedreigend worden ervaren. Ik beaamde dat volledig. Sinds ik fitter ben, lijkt het of ik meer zelfvertrouwen heb gekregen. Ik voel dat ik iemand ben die er mag zijn en met wie er rekening gehouden moet worden. Glennon Doyle zou trots op me zijn. Op mijn werk vinden ze het maar wat lastig dat ze niet zomaar meer alles over de schutting kunnen kieperen. En thuis heb ik ook geen zin meer om de huishoudster van Felicia en Tijn te zijn. Iedereen in het gezin kan gewoon zijn steentje bijdragen. Zelfs Corné die vindt dat hij minder hoeft te doen omdat hij meer verdient dan ik. Wat echt een walgelijk argument is. Maar dat is niet de enige reden: laten we niet vergeten dat hij een artiest is, je kunt niet van hem verwachten dat hij zijn briljante brein verveelt met dingen als stofzuigen. En dit bedoel ik cynisch, mocht je dat nog niet door hebben.

10 JUNI

Na lang aandringen ging Corné vandaag eindelijk mee naar de sportschool. Ik dacht dat dit goed zou zijn voor onze relatie. Hij zou eindelijk zien wat mij al deze maanden heeft beziggehouden, en wellicht zou hij het zelf ook leuk vinden. Maar zodra hij in de sportschool stond, had ik al spijt. Naast Donnie zag Corné er oud, vermoeid en dik uit, en om heel eerlijk te zijn schaamde ik me een beetje. Donnie was echt heel aardig en geduldig met hem. ‘Als jouw vrouw een killerbody kan krijgen, kan jij het ook,’ zei hij om hem aan te moedigen. Maar ik zag al aan de kop van Corné dat het hem helemaal niet beviel. Bij iedere oefening werd hij zwijgzamer en zijn kop roder. Ik hoorde mezelf steeds verwoedere pogingen doen om hem op te fleuren. ‘Ik vond het ook eerst heel zwaar. Na drie weken wordt het een verslaving, hè Donnie?’ Donnie gebaarde achter de rug van Corné om dat ik beter maar mijn mond kon houden, en daar had hij gelijk in. Alles wat ik zei, werkte alleen maar averechts. Zodra we buiten stonden, zei Corné: ‘Dit doe ik dus nooit meer.’ Daarna fietste hij boos naar huis, zonder ook maar een enkele keer om te kijken of ik hem wel volgde.

13 JUNI

Ik zag er een beetje tegen op om hem weer onder ogen te komen, maar Donnie deed gelukkig heel relaxed over de dramatische sessie met Corné. We konden er zelfs samen om lachen. Daarna tikte hij me speels op mijn billen en zei: ‘Hop, aan het werk, jij.’ Na afloop van de training had ik een afspraak staan bij mijn vaste kapper Serge om mijn grijze uitgroei bij te werken. In een opwelling zei ik dat ik blond wilde worden. Mijn hele leven heb ik immers kastanjebruin haar gehad. Een keurige kleur voor mensen die zich aan de regels houden. Serge vond het meteen een uitstekend idee. De grijze uitgroei is veel makkelijker bij te houden als je blond bent, bovendien dacht hij dat het me goed zou staan. En nu ben ik dus blond! Ik kan het bijna niet geloven! Het gekke was dat ik moest huilen toen ik mezelf thuis in de spiegel zag, en ik weet niet waarom.

14 JUNI

Corné haat mijn nieuwe kleur. Maar hij wilde wel meteen ’s avonds neuken. Ik heb het maar gedaan, want ja, ik begrijp ook wel dat het al moeilijk genoeg is voor hem.

20 JUNI

Nu ik blond ben, is de sfeer tussen mij en Donnie nogal flirterig geworden. Ik heb ook de indruk dat hij me telkens net iets langer aanraakt dan nodig is. Nou kijkt hij wel vaker alsof ik zijn handgemaakte pronkstukje ben, maar vandaag was het wel heel opvallend. Na de training stelde hij voor om te gaan stretchen. Dat hebben we al eerder gedaan, maar deze keer nam hij me mee naar een apart zaaltje waar normaal yogales wordt gegeven. Ik ging op een matje op de grond liggen. Een knie hield ik gebogen met mijn voet op de grond, mijn andere been moest ik omhoog strekken. Zachtjes duwde Donnie mijn been naar mijn borst terwijl hij me broeierig aankeek. Ik hoorde zijn ademhaling. Ergens hoopte ik dat hij me zou kussen, maar tegelijkertijd raakte ik ervan in paniek. Thuis meteen de elektrische tandenborstel ter hand genomen.

21 JUNI

De hele dag aan Donnie gedacht. Toen de kinderen in bed lagen, heb ik meteen Corné de slaapkamer in gesleurd en hem aan het beffen gezet. Dit moet zo snel mogelijk uit mijn systeem.

22 JUNI

Morgen weer trainen. Ik overweeg om het af te zeggen, het is natuurlijk helemaal van de gekke om verliefd te zijn op je personal trainer. Natuurlijk probeer ik te relativeren: het is ook een aantrekkelijke jongen. En: als je zo fysiek met elkaar bezig bent, moet je ook niet raar opkijken als er spanning ontstaat. Want meer dan dat kan het niet zijn. Donnie is zevenentwintig, hij rijdt op een scooter, gaat ieder weekend naar festivals en woont bij zijn ouders thuis sinds het uitging met zijn vorige vriendin. Toen ik vanmiddag in de spiegel een blonde vrouw zag, duurde het even voordat ik doorhad dat ik het was.

23 JUNI

Vandaag deed Donnie alsof er niets was voorgevallen. Er werd niet gestretcht en hij kletste voornamelijk over zijn aanstaande vakantie op Kreta. Hij gaat een week ‘knallen’ met vrienden, nou dan weet je wel wat er gaat gebeuren. Ik heb het me allemaal maar verbeeld. Het is beter zo, al voelde ik me vanmiddag opeens zo verdrietig dat ik een hele Tony naar binnen heb gewerkt. Alsof Corné het rook, kwam hij thuis met bloemen. Ik reageerde belachelijk emotioneel. Toen hij vroeg wat er was, zei ik dat ik vast ongesteld moest worden, terwijl ik dat eigenlijk al een tijdje niet meer ben.

25 JUNI

Ik heb me de afgelopen dagen totaal niet aan mijn voedingsschema gehouden. Corné dolblij dat we eindelijk weer samen aan de kaas zaten, maar ik voelde me steeds dikker en lelijker worden. Over drie dagen gaat Donnie op vakantie. Morgen is de laatste training samen. Ik zie er als een berg tegen op, en tegelijkertijd kan ik haast niet wachten.

26 JUNI

De hele training raakte Donnie mij weer overmatig veel aan. Ook zei hij dat ik er zo goed uitzag en dat hij zo trots op me was. Na afloop van de training vroeg hij me of ik hem zou missen. Heel erg, zei ik. Toen zei hij het volgende: ik jou ook. Ik twijfelde nog even of hij een grapje maakt, maar hij keek me intens aan. Onze blikken zogen zich aan elkaar vast en in mijn hoofd hoorde ik Glennon Doyle zeggen: you’re a goddamn cheetah. ‘Wat gaan we daaraan doen?’ vroeg ik. Ik was verbaasd hoe verleidelijk en zelfverzekerd ik klonk. Ik stelde voor om naar het yogazaaltje te gaan, maar hij vond het geen goed idee om op zijn werk te gaan ‘klooien’.

Ik vraag me af wat mijn vriendinnen ervan zouden vinden als ze zouden weten dat ik terwijl ik dit schrijf op een hotelkamer zit te wachten tot Donnie komt. Ik draag de badjas van het anonieme zakenhotel aan de Zuidas. Eronder zit een lingeriesetje dat ik in alle haast heb aangeschaft en waarvan ik hoop dat hij het sexy zal vinden. Op de rand van het bed doe ik nog even een paar triceps-dips. Hij is vijf minuten te laat. Ik vraag me af of hij nog komt. Ik voel me volstrekt belachelijk, wil dit lingeriesetje uittrekken, in de prullenbak gooien, naar huis rijden en een zak Hamka’s leegvreten. Dan wordt er geklopt.

27 JUNI

Ik denk dat ik wel drie uur lang heb gehuild vandaag. Ik ben verdrietig, boos, extatisch, maar vooral heel erg in de war. Gisteren hebben Donnie en ik gevreeën. Er leek geen eind aan te komen, en dat was niet alleen omdat een jongen van zevenentwintig nou eenmaal een groot uithoudingsvermogen heeft. Donnie bleek teder, maar soms ook verrassend dominant. Hij begrijpt precies hoe mijn lichaam werkt. Wat het nodig heeft. Wat ík nodig heb. Met dezelfde gefocuste begeleiding waarmee hij me de afgelopen vier maanden heeft getraind, nam hij het voortouw. Het was duidelijk wie de meester was en wie de leerling. Ik leek wel een ander mens met dit krachtige mannetjesdier tussen mijn dijen.

Na afloop van onze rendez-vous durfde ik hem niet te vragen wat het voor hem betekende. Ook nu durf ik hem geen berichtje te sturen. Ik wil hem niet lastigvallen tijdens zijn vakantie in Griekenland, waar hij god mag weten wat met god mag weten wie zal liggen uitspoken. Ik stel me voor hoe hij daar over het strand loopt met zijn goddelijke lichaam en zijn gladde huid. Alle vrouwen zullen wellustig naar hem kijken. Ik stel me voor hoe hij in een discotheek staat, bezweet, aangeschoten. Hij draagt vast een shirt van een idioot duur merk, want daar houdt hij van, wat me dan weer ontroert. Er is geen enkele reden dat hij niet zijn oog op iemand anders zal laten vallen. Ik voel me een sneue, oude vrouw. Om mezelf te kalmeren, pak ik de elektrische tandenborstel er maar bij.

Toen ik met roodbehuilde ogen beneden kwam, zat Corné op zijn vaste lederen fauteuil mee te hummen met de muziek op zijn koptelefoon. Hij had duidelijk helemaal niets in de gaten. Felicia keek even op van haar telefoon en vroeg wat we gingen eten. Tijn zat boven te gamen. Ik antwoordde niet. Staarde uit het raam. ‘Wat sta je daar nou dom te staan, mam,’ zei Felicia met duidelijk misprijzen in haar stem.

Opeens wist ik het zeker: de hel is geen plek waar eeuwige vuren branden en de akkers verschroeid zijn. De hel is een jarendertigwoning in Amsterdam-Zuid.

BERT WAGENDORP

Juliette en Maria Uno

Ik heb het nooit zo gehad op vakantieliefdes; ik associeer ze met gedoe in kleine tentjes op overvolle campings waar je, afgezien van een stukje katoen, en plein public de liefde ligt te bedrijven – ik heb het meegemaakt dat de buren hemelsbreed op 30 à 40 centimeter afstand mee begonnen te hijgen en kreetjes gingen slaken – als vorm van protest tegen de geluidsoverlast of omdat ze geïnspireerd waren geraakt, dat ben ik nooit te weten gekomen. Toen mijn vakantieliefde en ik de volgende dag uit de tent kwamen, zaten ze al achter een kopje thee en zeiden ze vriendelijk goedemorgen – niets wees op irritatie of slaapgebrek.

Het woord vakantieliefde staat me zo tegen dat ik het aanbod van een korte maar hevige relatie meermaals heb afgeslagen. De combinatie van iets kostbaars als ‘liefde’ met iets tijdelijks als ‘vakantie’ stuitte me tegen de borst – het maakt vakantieliefde tot iets goedkoops en oppervlakkigs, wat het meestal ook is, maar het sluit uit dat het meer is, dat je de liefde van je leven bent tegengekomen terwijl je op vakantie was, wat heel goed kan, ik ken er genoeg voorbeelden van. Maar wanneer iemand vertelt dat hij zijn vrouw heeft ontmoet op vakantie (ik heb dat tot dusver alleen gehoord van mannen, vrouwen lopen daar kennelijk minder mee te koop) dan heb ik onmiddellijk mijn reserves en vraag of het goed gaat met de liefde. Ja, heel goed, is het vaste antwoord, buitengewoon zelfs, maar meestal komt dan een jaar of hooguit twee jaar later het bericht dat ze uit elkaar zijn gegaan, ‘in goed overleg’ en soms zelfs ‘als goede vrienden’ – vakantievrienden.

Dat krijg je met vakantieliefdes, je kunt wel probe-ren het tijdelijke tot eeuwigheid te verheffen, maar de kans dat het lukt is klein. Met vakantieliefdes is het als met pastis: op een Frans terras smaakt het heerlijk, maar als je thuis een fles hebt aangeschaft in de verwachting dat het even lekker is als in Avignon, valt het altijd tegen. De vakantie, de zon, de zee en het strand hebben de pastis op smaak gebracht en naar een hoger plan getild, als zout en peper in een tomatensapje. Thuis, terwijl het regent en waait, smaakt het nergens naar, of in elk geval heel anders dan tijdens die heerlijke weken. Het roept herinneringen op die de weemoed voeden.

Maar dat is, kun je daar tegen inbrengen, geen reden om de pastis dan ook op het terras in de zuidelijke zon maar te laten staan. Waar, helemaal waar. Zo is het met vakantieliefdes natuurlijk ook: als je weet dat alle vakantieliefdesverklaringen alleen geldig zijn voor de eeuwigheid die een vakantie duurt, is er niets op tegen – wanneer jij en je tijdelijke geliefde dat maar beseffen. En daar zit mijn probleem, mij lukt dat niet, om het eigentijds uit te drukken: zo sta ik er niet in. Ik ben altijd op zoek geweest naar ware liefde, op vakantie, tijdens het werk, in het café en zelfs in de file: zie ik een vrouw in een grijze sportcoupé naar me glimlachen, dan slaat mijn fantasie op hol, niet over een snel rendez-vous op de eerstvolgende parkeerplaats, maar over een leven samen, ergens in een huis in een klein provinciestadje. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar.

Ik reed een keer op haar uitnodiging (een veelbetekenende blik en een handgebaar) achter een Franse mademoiselle aan, door de tolpoortjes van de péage naar het dichtstbijzijnde dorpje dat zowaar over een hotel beschikte, geen tophotel, maar goed genoeg, zo’n Logis de France met twee huisjes, waar we stopten op de parkeerplaats en zonder een woord te wisselen naar binnen liepen, kort spraken met de receptionist die ook wel zag wat er aan de hand was, met een knipoog de sleutel van kamer 101 overhandigde en ons een bonne séjour wenste, waarna we de trap op renden, elkaar in de kamer de kleren van het lijf rukten en er een woeste vrijpartij van maakten, nog altijd zonder dat het tot uitwisseling van namen en andere persoonlijke details was gekomen, dat was ook niet nodig.

Na afloop, terwijl we in onze kamerjassen uit haar pakje Gauloises rookten, vertelde ze dat ze Juliette heette en dat haar man iets onbegrijpelijks deed – ze had de telefoon op haar buik gezet, mobieltjes bestonden nog niet, en ze toetste een nummer in, kijk, daar zou je hem hebben, allo, mon chéri, comment ça va?