Colofon

©2023 Marga Kool

Uitgeverij kleine Uil, www.kleineuil.nl

Kleurenhoutsnede op omslag: De Reest bij Dikninge, De Wijk van Siemen Dijkstra

Omslagontwerp: Bas Ekkers, 247design

Auteursportret: Alfred Oosterman

Boekproductie en eBook: LINE UP boek en media bv

ISBN: 9789493323162

ISBN eBook: 9789493323179

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Op vrouwenvoeten

Kleine Assepoester

Een bed is een boot I

Een bed is een boot II

Laat

Kind

Schizofreen

Weg

Schijnbaar

Mijn kind droomt

Dwaze moeder

Vaders rivier

Zoals deze vlinder

Ploegseizoen

Punkdochter

Bij de schommel

De buurt van toen

Onderweg

Lockdown

De slaap

Kodak Instamatic

Mijn lijf en ik

Mantingerzand

De wereld

Cuby was here

Oude ansicht: Ons Dorp

De helden van de kapschuur

Jeneverbes

Erosie

Zicht op Drenthe

Het touw

Groningen

Straat

De schreeuw

Kamp

Westerbork

Het landschap lezen

Mastenbroekerpolder

Drentse Aa

Oranjekanaal

Vrijhaven

Buitendijks

Zoals de Aa

Water

Hoogspanning – Dat niemand dat nu ziet

Panta rei

Dagdroom

Onweer

Stroomgebied

De verhalen

Na de zondagsschool

Kana

Net als Thomas

Maria Magdalena I

Maria Magdalena II

Wilde narcis

Maria

Na de zondvloed

Seizoenen

Drenthe

Toen

Fidaz

Het hert

Herfst in Raveneins

Oktober

Herfst

Kleine kathedraal

Mycelium

Hunebed Loon

Winter

Wintertuin

Eensklaps

Anders

Voeten moe

Onze Lieve Vrouwekathedraal

Grafgift

Weeping Widows

Winterbos tegen wandelaar

Grond

Dickninge

Verantwoording

Dank

Op vrouwenvoeten

Laten we een liedje zingen

van lanen, paden, dat soort dingen

Ik wandelde op vrouwenvoeten,

bedeesd, soms dapper onbezonnen

vanuit het voetspoor van een kind

op weg naar nieuwe horizonnen.

Kleine Assepoester

De soepelheid van huid op huid

je leest mijn leest

ik ben voor altijd aangeraakt

je trekt mij aan

en streelt mij uit

kleine schavuit.

Je wrijft mijn wreef

mijn enkelboog

je bent precies voor mij gemaakt

mijn lief, van zool tot scheen

uniek, zorgvuldig aangepast

mijn kleine teen kwispelt verrast

niet één die zo behoedzaam om mij sluit.

Hoe kom je zo verbazend zacht

zo voorbestemd

jij warme kleine koesterkooi

waarin ik rust als in een hand

gestreeld, bemind, in slaap gekust

jouw onderpand

zelfs als je staat en op me wacht

alleen en leeg – waar blijft mijn bruid –

draag je het voetschrift van mijn lust

ten volle uit.

Een bed is een boot I

Een bed is een boot voor vaardige fantasten

je rolt je op in de schoot

waar je vroeger in paste

drijft weg op de zee die je lichaam omsloot.

Nauwelijks nacht of ik kom je daar tegen

dicht bij de bodem

in een traag bewegen

beurtelings buit en zonder verweer

mijn diepzeeduiker, mijn vis, mijn speer.

Soms haastig ingescheept doorzoek ik

ruimen, winderige dekken, groepsverblijven

maar jij ontwijkt me in rolverwisseling

schipper matroos verstekeling.

Of ik vaar weg: jij aan de kant

de enterhaken van het woord

missen keer op keer, ongehoord

reiken wij naar elkaar

maar raken kant noch wal.

Een bed is een boot II

Vannacht de hele nacht gevist

in de morgen de lijnen leeg

het net gescheurd

maar in mijn fuiken overvloedige vangst:

ik: visser van angst.

Waarom kan ik je lichaam, je gezicht

niet bannen uit mijn slaap

als die alleen uit droom bestaan

je stem die als een klok luidt in mijn buik

en naklank is voortaan.

Aan de kade van de vroege morgen

onwillig binnengeloodst door ochtendlicht

legt men mij aan; de ketting schuurt.

Jij gaat het eerst van boord, ik zie je gaan

leegte wordt in mijn ruimen manshoog opgetast

lading en last, voor elke blijdschap tegenwicht

en heel de dag blijven de luiken dicht.

Laat

Dit is een late taal

woorden vliegen onverwachts aan

dit is stem

maar die nu beter kan zwijgen

want de handen hebben hun werk gedaan

de lippen hebben hun beulswerk gedaan

dit is een laat lijf

dat nu beter kan slapen.

Ook zijn ogen waren vogels

– ik denk in vogels –

opvliegen neerstrijken

witte duiven, haviken

kuikens van witte duiven

woorden waren er nooit.

Dit is een laat verzoek

om generaal pardon

voor sterke mensen

vierendelen

zeven jaar branden

maar dan vergeten

opnieuw als duiven geboren worden

de taal herleren

liefde herleren en argeloosheid

het bouwen van een nest.

Dit is een laat lied

dat je maar weet

dat het mij branden zal

vierendelen

en nooit is er vergeving

voor sterke mensen

denk ik.

Kind

Van tijd tot tijd komt door de deuren

van mijn droom een klein kind

mijn slaap binnengeslopen.

Soms schreit het zilveren tranen

omdat het mij aan wil raken

dan wil ik het naast mij

leggen en het aaien

maar ik kan mij niet bewegen

en mij niet verstaanbaar maken.

In het morgenlicht wil het ontwijken

fluistert: je hebt me nooit gevoed

’t vervaagt, ik kan niet meer

dan kijken

bij het wakker worden

is er bloed.

Schizofreen

Ik ben mijzelf een vreemde vrouw

haar stem zegt zachte woorden

in het duister

ik kijk het uit de verte aan

ik luister