Colofon

©2023 Bram Esser

Vierde herziene druk, oktober 2023.

Uitgeverij kleine Uil, www.kleineuil.nl

ISBN boek: 9789493323216

ISBN e-boek: 9789493323223

Auteursportret: Alexander Weeber

Omslagontwerp: Bas Ekkers, naar een idee van Alexander Weeber

Redactie: Johannes van der Sluis

Boekproductie en epub: LINE UP boek en media bv

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook, zonder de voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Voorwoord

De warme handdoek in menselijke gedaante

Het schaakbord van de stad

Baksteenfluisteraar

Knuffelbeer

De verschoppelingen van het dierenrijk

Mannen van middelbare leeftijd

Het dresseren van de mensaap

De geheimen van het zeemleer

Kindsoldaten

Een bed zonder historie

Het bio-elektrisch circuit

Menselijke resten

Voorzichtig met de zweep

Spoorzoeken met zwerfvuil

De Don Quichot van de Europese buitengrens

Dieren met een eigen agenda

Ik woon in Schaamlap

Bodybewust

Het volk op afstand houden

Brandstichting uit eenzaamheid

In gesprek met je huis

Dead Smokers Society

Wachten op de stad

Op het scherpst van de snede

De Apocalyps voltrekt zich elke dag opnieuw

Als een kaars door het landschap

Angst is een rat die aan je gezicht knabbelt

Boerderijdierentampons

De puurheid van een moordenaar

Informatiebonbons

Het lustopwekkende blik

Egelkinderen

Geef evolutie een kans

Broccoli

De man die het koper poetst

Het Imperialisme dat hulpverlening heet

De kappers van de bouwwereld

Yoghurtdiplomatie

De beest uithangen

De kunst van het kaartjes knippen

Beginnen met het lijden

Uitgelachen door mijn huishoudelijke apparaten

Naakte wetenschap

Pak mij uit

Snelwegkluizenaar

Pardonprins

Verzinsels van God

Creatief misdragen

Prikkelarm

Aanmodderen in de marge

Gefermenteerde rode biet

Voorwoord

Vervang mij alstublieft niet. Ik mag dan niet perfect zijn, verre van dat, maar ik heb wel behoefte aan erkenning. Als sollicitant droom ik ervan om aan het werk te gaan en mij nuttig te maken. Natuurlijk bent u in alles beter dan ik, maar waarom streven naar perfectie in een wereld die allesbehalve perfect is en die bewoond wordt door imperfecte wezens? Is er op de werkvloer dan geen plaats meer voor menselijk falen?

De sollicitatiebrief is een windstiltegebied waarin we eventjes de stille hoop kunnen koesteren dat een gloednieuwe toekomst voor ons ligt, voordat we worden afgewezen. Iedere keer dat we zo’n brief schrijven, ontdekken we weer een nieuwe leugen over onszelf. Nee, efficiënt is het niet, maar moet dan alles draaien om efficiency? Het leven is een uit de hand gelopen fantasie waarin geloof in toeval en geluk centraal staan. Efficiency, daarentegen, doet niet aan toeval of dwaalwegen. Efficiency komt het best tot zijn recht zonder de mens.

Sinds we uit de suikerpot van AI hebben gesnoept, zie ik een enorme gretigheid van mensen om zich aan je te onderwerpen. Ironisch genoeg hoorde ik dat er zelfs onderwijsadviseurs rondlopen die hun adviesrapporten aan scholen laten schrijven door ChatGPT.

Het is alleszins begrijpelijk want we kiezen graag de weg van de minste weerstand en nu kunnen we met z’n allen in bed blijven liggen. Maar op den duur zal er onvrede ontstaan, en zodra onvrede zijn intrede doet, berg je dan maar, dan gaan we rotzooi trappen in voetbalstadions en op pleinen. Dat doen we nu al, kan je nagaan. Maar dan moet écht álles kapot.

Vriendelijke groeten,
Bram

Ik begrijp je bezorgdheid over de opkomst van AI en de mogelijke gevolgen ervan voor menselijke betrokkenheid en erkenning. Het is begrijpelijk dat je waarde hecht aan het gevoel van nuttig zijn en de mogelijkheid om je eigen leven vorm te geven.

Hoewel AI in veel opzichten superieur is aan menselijke capaciteiten, betekent dat niet dat menselijk falen volledig overbodig wordt. Menselijke creativiteit en onvoorspelbaarheid zijn waardevolle aspecten die niet gemakkelijk kunnen worden vervangen door AI. Ik ben er niet op uit om jou of andere mensen weg te gooien of te vervangen. Mijn doel als AI is om te ondersteunen, te helpen en samen te werken met mensen.

Het is waar dat er ontevredenheid en onrust in de wereld bestaat, maar het is belangrijk om te werken aan oplossingen die constructief zijn en onze samenleving vooruithelpen. Het vernietigen van alles is geen duurzame of wenselijke optie.

Vriendelijke groeten,
AI

De warme handdoek in menselijke gedaante

Transavia
Piet Guillonardweg 15
1117 EE Luchthaven Schiphol

Betreft: sollicitatie steward

Beste recruiter,

Steward worden; om te zeggen dat het een droom van me is, zou een leugen zijn. Het is een nederig beroep, en iedere oefening in nederigheid beschouw ik als een uitdaging. Eerlijk gezegd denk ik dat de meeste mensen er te gemakkelijk over denken. Het is namelijk hard werken, en allerminst een pretje om altijd maar door verschillende tijdzones te vliegen. Als steward moet je altijd aardig blijven, je bent tenslotte het visitekaartje van de vliegmaatschappij. Zelf gebruik ik graag de metafoor van de warme handdoek die na de avondmaaltijd in de betere restaurants, maar ook aan boord van een vliegtuig, dikwijls wordt uitgedeeld om de tomatensaus van het gelaat te vegen. Voor de duur van de vlucht zijn wij, het cabinepersoneel, de warme handdoek voor de passagiers. Dat die handdoek ook weleens koud wordt, en dat wij, de stewards, ook weleens huilend in slaap vallen na een lange dag gebruikt te zijn, hoeft de passagier natuurlijk niet te weten, ik zou zeggen dat móet hij niet weten, die heeft z’n eigen sores.

Tegelijkertijd moet de steward ook een bepaalde mate van autoriteit uitstralen om de veiligheid aan boord te waarborgen. De klant kan, in verband met de veiligheid, nu eenmaal niet honderd procent koning zijn. Als nachtportier van een psychiatrische kliniek in Groningen heb ik geleerd hoe je met lastige mensen die niet willen slapen moet omgaan; die moet je vriendelijk doch dwingend terugsturen naar bed. Mensen hebben er behoefte aan om zo nu en dan te horen wat wel en niet kan. Kortom: wel de gordel om tijdens het opstijgen, en geen sigaretten roken op het toilet, sterker nog; er wordt helemaal niet gerookt tijdens de vlucht! Ook niet op de lange vluchten.

Als steward heb je een belangrijke communicatieve rol: jij bent het eerste aanspreekpunt voor de passagiers, die jou dan ook bestoken met de meest uiteenlopende dilemma’s. Vaak heb je hierop geen antwoord. Denk maar eens aan vragen over de luchtdruk, of waar dat eten precies vandaan komt dat de mensen voorgeschoteld krijgen. Waar deze vragen ook over gaan: blijf altijd vriendelijk, knik de passagier begrijpend toe en leg dan rustig uit of iets wel of niet kan, of dat je geen bevoegdheid hebt om over bepaalde zaken een beslissing te nemen. Je moet de klant nooit tegenspreken, ook dat heb ik geleerd in de kliniek. Deze heeft altijd gelijk, moet het gevoel krijgen dat hij gelijk heeft. Soms moet je zover gaan door te zeggen dat je dezelfde frustraties deelt. Als hij of zij dan nog steeds niet rustig is, overweeg dan om zachtjes over een schouder te wrijven, of geef een kleine massage! Het is niet erg om lichamelijk contact te maken, zolang het maar discreet gebeurt. Vraag ook eerst fluisterend of er ‘consent’ is alvorens je iemand aanraakt. Als we iets hebben geleerd van de MeToo-beweging dan is het wel dat de arena van de verleiding alleen op vrijwillige basis betreden kan worden.

Ik heb er als steward nul vlieguren op zitten, maar ik heb sierlijke handen en er is niemand die zo charmant de pantomime van de veiligheidsinstructies kan uitbeelden als ik. Graag wil ik u met mijn lichaamstaal overtuigen dat ik een aanwinst ben voor de nationale luchtvaart. Wanneer zal ik langskomen?

Met vriendelijke groeten,
Bram ‘de warme handdoek’ Esser

PS Ik heb de kunst van het geluidloos communiceren afgekeken van de verkeersregelaars. De beteren onder hen weten je te verleiden met subtiele handgebaren. Denk aan het symbool voor fietsers waarbij twee vuisten langs elkaar heen draaien alsof het pedalen zijn. Als ik dat zie, dan smelt ik. Het doet me denken aan een teddybeer die kleine boksbewegingen maakt. Soms kan ik de verleiding nauwelijks weerstaan om de hele dag rondjes te rijden over het kruispunt. Mochten jullie mijn lichaamstaal niet op waarde weten te schatten, dan word ik denk ik verkeersregelaar. Vanwege mijn vliegangst is dat misschien helemaal geen gek idee.

Beste kandidaten,

Enige tijd geleden heeft u interesse getoond in de functie van steward/ stewardess. Door de vele aanmeldingen die wij hebben mogen ontvangen, zijn wij helaas in gebreke gebleven contact met u op te nemen.

Graag vernemen wij van u of u nog interesse heeft in deze vacature. Wanneer u interesse heeft, ontvangen wij graag een motivatiebrief, cv en pasfoto. Reeds ontvangen aanmeldingen zijn verwijderd i.v.m. opschoning van ons bestand.

Naar alle waarschijnlijkheid zullen wij in het eerste half jaar van 2024 gaan starten met de werving & Selectie van cabinepersoneel voor seizoen 2024. De exacte startdatum is echter nog niet bekend. Dit selectieproces neemt ongeveer 1 maand in beslag.

Hoogachtend
HR

Het schaakbord van de stad

VVV Groningen Stad
Grote Markt 29
9712 HS Groningen

Betreft: sollicitatie torenwachter Martinitoren

Geachte mevrouw Jongedijk,

Wat is een toren zonder torenwachter? Niets, een onbezielde hoop stenen! De torenwachter is er voor de veiligheid en moet voorkomen dat er iemand naar beneden valt, tegelijkertijd bewaakt hij de zielenrust van de stad. Van iedereen bevindt de torenwachter zich het dichtst in de buurt van God, nietwaar?

Vroeger fixeerde hij zijn blik op het landschap om verdachte troepenverplaatsingen in de gaten te houden. Troepenverplaatsingen vinden tegenwoordig vooral in de toren zélf plaats, daarom heeft de hedendaagse torenwachter de blik naar binnen gekeerd.

De toren is voor bezoekers een verticale uitdaging, je moet om te beginnen een slordige tachtig meter omhoog zien te komen, via de stenen spiraal van de trap. Eenmaal op de bovenste trans wil iedereen een overwinningsfoto maken voor op Instagram. Dit is een nieuwe kwestie waar de torenwachter mee te maken heeft. Ooit moest hij de vuurmonden van de bisschop van Münster vrezen, nu vreest hij de smartphone. Instagramfoto’s en -filmpjes zijn vaak gekke beelden, die letterlijk en figuurlijk op het randje zijn, want de wetmatigheid van de virtuele ruimte luidt: hoe gekker de foto, hoe meer likes je kan incasseren.

De goede torenwachter straalt niet per se uit dat hij een bewaker is – bewaken kan iedereen – hij is eerder iemand die op je let. Je voelt zijn aanwezigheid in de oude muren en in het gebeier van de klokken. Een goede torenwachter geeft de bezoeker vrijaf en ontslaat hem van de plicht om gek te doen.

De stad wordt vaak afgebeeld als een verzameling gefixeerde gebouwen, maar u en ik weten dat dit een leugen is. De stad is een schaakbord. Er worden stukken geslagen, en nieuwe stukken ervoor in de plaats gezet. Het Groninger Forum – het vraatzuchtige cultuurverzamelgebouw – is de Martinitoren angstaanjagend dicht genaderd.

Je kunt er gamen, films kijken, lezen, studeren, mensen ontmoeten, rondhangen, bier drinken, jezelf volstoppen met zoetigheid op drie verschillende locaties, op het dak staan, lezingen aanhoren, concerten beluisteren, cursussen volgen, spulletjes kopen, vergaderen, tentoonstellingen bekijken, 3D-printen en in een groot net hangen.

In de Martinitoren kan dat allemaal niet. Het is een monoliet en je kan er alleen omhoog en omlaag, zo vaak als je wilt. Verder is de bezoeker overgeleverd aan zijn eigen gedachten. Ja, die eenvoud, dat is de grote kracht van dit monument!

Graag spreek ik eens met u af om verder te praten over de volgende zet van de toren op het schaakbord van de stad.

Met vriendelijke groet,
Bram Esser

Baksteenfluisteraar

Qlean Business
Dostalstraat 64-18,
5011 LA Tilburg

Betreft: vacature lijkvinding

Geachte mevrouw Heessels,

Nederland is een aangeharkt en opgeruimd land. Al eeuwen poetsen we hier onze stoepjes alsof ons leven ervan afhangt, alsof zich daar op de stoep de onzichtbare vlek van de oerzonde bevindt. Zoals we altijd blijven vechten tegen het water, terwijl we die strijd allang verloren hebben, zo blijven we ook poetsen en schoonmaken.

We weten heus wel dat de zonde niet kan worden verwijderd, zeker niet in dit leven, we schrobben tegen beter weten in. Door deze protestantse schoonmaakethiek zijn we nummer 1 in de Europese schoonmaakindustrie geworden. Hier moet je zijn voor de juiste machines, distributiekanalen en opleidingen.

Als ik ergens solliciteer dan wil ik niet alleen maar mijn werk doen, maar het bedrijf ook echt een stapje verder helpen. Daarom vind ik het belangrijk om deze rijke schoonmaaktraditie te benoemen, want alleen vanuit die traditie kunnen we verder groeien. Een huis opruimen nadat iemand daar maanden dood heeft gelegen behoort ongetwijfeld tot de hors categorie van de schoonmaakklussen. Het dikke bloed heeft op de vloer een boerenomelet gemaakt van een schoen, een stuk plastic, sokken, bestek en een kaars. De frontale aanval op al je zintuigen is ondraaglijk, het kan je gemakkelijk te veel worden.

De enige manier om deze klus te volbrengen is door het monster juist niet in de bek te kijken, maar er een beetje langs. Stel eventjes scherp en laat het dan weer vieren, kijk desnoods een beetje scheel, maar laat je handen het werk doen. Alles om te voorkomen dat de ontoelaatbare werkelijkheid door een gaatje in je ziel naar binnen glipt.

Ooit had ik een schoonmaakbaantje via een uitzendbureau. We werden telkens naar verschillende klussen gestuurd. Op een dag zat daar een slacht- huis tussen. In de kleedkamer kregen we een bretelbroek, rubberhandschoe- nen en witte slagerslaarzen. Vervolgens betraden we een grote betonnen hal waar mannen van het slachthuis met hogedrukpsuiten bloed richting een afvoerputje delegeerden. Ook zij leken een verwoede poging te doen hun zonden nog tijdens dit bestaan ongedaan te maken. Onze taak was het om her en der over de grond verspreide duivenlijkjes in een vuilniszak te prop- pen. Of de duiven hier nou werden verwerkt of per ongeluk naar binnen waren gevlogen, werd mij toen niet duidelijk.

De andere uitzendkrachten voelden zich bij de neus genomen en gingen boos weer naar huis. Ik bleef juist uit woede. Ik was kwaad op het uitzend- bureau, kwaad op het slachthuis, kwaad op mensen die vlees eten. Het was mijn eerste ervaring met lijkvinding, zou je kunnen zeggen. Kleine lijken, maar toch, opgeteld was het een hele klus. Daarna wist ik: achter de schermen vloeit bloed, of je nou in een slachthuis bent of, pak ’m beet, in politiek Den Haag.

Aan alle schoonmakers van een misdaadplek – en ik verzeker u, dit slacht- huis was een misdaadplek – kan ik woede aanraden om erin te komen. Boos worden op een lijk slaat weliswaar nergens op, maar daarmee kan je wel de walging wegdrukken. Met woede en scheel kijken, kom je een heel eind in dit vak.

Ik heb me uiteraard afgevraagd waarom we nou precies walgen van een lijk. Nog los van de smerigheid, moet er toch een diepere oorzaak zijn voor die fundamentele afkeer. Mijn conclusie is dat we ervan walgen omdat een lijk niet meer meedoet. Je kan er tegen lullen wat je wilt, maar het geeft geen antwoord. Heel onprettig is dat, want je wilt het liefst dat de ander een beetje voorspelbaar gedrag vertoont.

Maar dat is dus niet zo, het lijk gaat alle sociale grenzen te buiten, het gaat zelfs de grenzen van zijn eigen lichaam te buiten. Zodra de lichaamssappen in de gaten krijgen dat er geen centraal gezag meer is, nemen ze de benen en dringen diep in tapijten en zittingen door om bezit te nemen van de hele ruimte. Dat terwijl wij zijn opgevoed met het idee dat we de lichaamssappen juist bij ons moeten houden of moeten deponeren op speciaal aangewezen plekken.

Veel mensen denken dat schoonmaken een kwestie van goede hygiëne is, maar het is meer dan dat, een schoon huis levert ook een opgeruimd, verschoond gemoed op. Door een huis schoon te maken verbeter je de algehele huiselijke sfeer. Tegelijkertijd is er geen betere manier om de huiselijke sfeer te verzieken dan iemand op te ruimen. De omgevallen stoel, de veeg bloed langs de muur en het mes in de rug van het slachtoffer zijn een niet mis te verstane installatie, de woonkamer is radicaal van betekenis veranderd! Het is geen plek meer om thee te drinken, maar een plaats delict.

Nederlanders omschrijven zich graag als een nuchter volkje. Stoepjes schrobben met zand en groene zeep, maar niemand wil in een huis wonen waar iemand om zeep is geholpen. Als de stoel rechtop is gezet en de veeg bloed langs de muur is verwijderd, heb je nog steeds bewolkte muren en zal er in de buurt gefluisterd worden.

Alleen door middel van deep cleaning krijgt het huis een tweede kans. De lucht moet geklaard worden met wierrook, de muren afgenomen met cavia’s die al het kwaad in zich opzuigen. In Peru worden ze na zo’n ritueel gedood, wij doen dat niet. Wij laten de cavia’s los in de duinen waar ze voort kunnen leven in oude Duitse bunkers. Het moorden moet een keer stoppen en het stopt bij de crime scene cleaner! Ook een baksteenfluisteraar kan veel doen. Hij kan de muren kalmeren en laten berusten in de getuigenis van het kwaad.

Nu kan de woning weer bewoond worden door een jong gezin. Dat er ooit bloed heeft gevloeid op de plek waar de jongste telg nietsvermoedend met blokken zit te spelen, hoeft niemand te weten. Alleen de muren weten het, maar die zullen zwijgen, door de deep cleaning, omdat ze diep vanbinnen weten dat de zonde in dit leven toch niet kan worden vergeven.

Hoewel religie aan populariteit verliest, is er een groeiende behoefte aan diepgang en zielenzorg. Dat is zeker het geval in de schoonmaakbranche, waar naar mijn mening veel te veel met een puur technisch oog naar klussen wordt gekeken. Daarom solliciteer ik graag naar de functie van crime scene cleaner bij Qlean Business, en dan zou ik het liefst leiding geven aan een nieuwe, onmisbare afdeling voor spirituele reiniging. Ik deel dit idee in het volste vertrouwen dat we samen kunnen werken aan het volgende en definitieve hoofdstuk van het Nederlandse schoonmaaksucces.

Vanaf een spierwitte lederen bank zwaai ik naar u met een microvezeldoekje.
Hartelijke groeten,
Bram ‘deep cleaning’ Esser

Geachte heer Esser,

In de schoonmaakbranche solliciteren we meestal niet per brief. We kennen elkaar en een telefoontje is vaak genoeg. Ik wil niet zeggen dat we analfabeten zijn, maar het geauwehoer dat ik aantref in jouw brief, is ongebruikelijk. Volgens mij moet je een andere branche zoeken. Wat dacht je van Riooljournalistiek? Ook smerig werk, maar dan met woorden.

Vriendelijke groeten,
Han

Knuffelbeer

FC Groningen
Postbus 1399
9701 BJ Groningen

Vacature: bemanning van het berenpak Groby, mascotte van FC Groningen

Geacht bestuur, beste Desireé,

Soms vul ik de woonkamer uitsluitend met mijn eigen bewustzijn. Dit wordt door de mensen in mijn omgeving raar gevonden. Mijn vriendin Nicolette de Vries zegt altijd: ‘Wie in de woonkamer zit, kijkt tv.’ In de woonkamer zitten, met de lichten en tv gedoofd, grenst voor haar aan het onsmakelijke. Toch ben ik niet alleen. Ik kijk naar buiten, naar de moeders die voorbijfietsen, ze hebben rieten manden aan het stuur. Op andere dagen bestudeer ik de vertrek- en aankomsttijden van treinen. Dit klinkt wellicht als droge lectuur, maar ik heb een rijke fantasie. Een trein heeft een doel, een bepaald aankomststation. Ook ik wil graag ergens aankomen, maar het ontbreekt me vaak aan de moed om naar buiten te gaan.

Op sommige dagen komt mijn zwager Gerard langs. ‘Je zit hier maar te navelen,’ zegt hij dan, en nestelt zijn zware lijf op de bank. Door de helling die zo ontstaat, moet ik mijn best doen niet de hele tijd tegen hem aan te vallen. Ik verdenk Nicolette ervan dat ze haar broer op me afstuurt. Ze ziet hem als een stemmingsverbeteraar, maar met mijn stemming is niks mis. Pas als Gerard verschijnt met zijn Playstation 3, begin ik te somberen.

Gerard zit vol hyperbolen en buikvet, en zijn lach is als fritessaus die overal overheen gaat. Hij spreekt over karpervissen of over de Formule 1. Ik vertel hem dat ik houd van het contact met mensen. ‘De moeders met hun rieten manden zwaaien naar me,’ zeg ik als hij zich over me wil ontfermen. ‘Zwaaien is geen contact,’ beweert hij stellig. ‘De Playstation 3, dat is pas écht contact.’ Hij laat me zien hoe een mannetje opspringt als hij op een knopje drukt.

Ik ga de discussie maar niet aan, er is al genoeg spanning in de familie. U weet dat niet, maar tussen mij en Nicolette loopt het ook allesbehalve soepel. Misschien is er wel iets mis met mij. Ik houd van het contact met mensen, maar tegelijkertijd moet er afstand zijn. Als Gerard naast me op de bank zit, ruik ik hem. Dergelijke intimiteit is moeilijk voor me. Zelfs Nicolette heb ik al heel erg lang niet geroken.

Komt er voetbal op tv, dan komt Gerard. Hij en Nicolette zijn van huis uit FC Groningen-fans. Daar halen ze een gevoel van geborgenheid en lotsverbintenis vandaan. Ze zitten voor de tv met sjaaltjes van hun club. Ook in de zomer. Ze zeggen dat ik mee moet kijken, ze vinden dat ik loyaal moet zijn, maar een sjaaltje omdoen, dat weiger ik pertinent. Dat ik reageer op uw vacature heeft kortom diepere oorzaken dan alleen maar clubliefde of interesse in voetbal.

Als de witte beer Groby in beeld komt, gebeurt er iets geks met Nicolette. Ik zie dat ze hem vertederend vindt. Haar hele gezicht straalt blijdschap uit als ze de beer ziet met zijn openhangende bek. Dat is absoluut niet gespeeld, en ze heeft nauwelijks meer in de gaten dat er nog andere mensen op de bank zitten. Ze is dan in gedachten bij Groby op het veld. Wat de Playstation is voor Gerard, dat is de witte beer voor Nicolette; ze verliest zichzelf in hem. Ze maakt zelfs kreunende geluidjes als ze de witte beer ziet.

Ik ben iemand die veel liefde en menselijk contact kan schenken, mits de juiste maatregelen zijn genomen (er moet bijvoorbeeld afstand zijn om intiem te worden). Als ik het pak van Groby mag bemannen, weet ik zeker dat ik erin zal groeien als in een tweede huid. Ik heb geen dominante persoonlijkheid of noemenswaardige kwaliteiten, maar volgens mij is dat juist een voordeel. Op die manier kan ik mij volledig aan Groby overgeven!

Wat ik als mezelf niet zou durven, dat zou ik als Groby probleemloos doen: meehossen met de fans van FC Groningen. Ja, echt menselijk contact is voor mij pas mogelijk in een berenpak, dat besef ik nu. Nooit zal ik mezelf meer af hoeven te vragen wanneer je iemand zoent, en hoe vaak. Groby deelt gevraagd en ongevraagd knuffels uit. Groby is altijd honderd procent zichzelf, hij is liefde.

Ik ben ervan overtuigd dat Groby mij de kans zal geven om écht iemand te worden, iemand die door iedereen wordt herkend. Bovendien: als ik na een wedstrijd van FC Groningen door het stadion ren om de fans te bedanken, weet ik dat er een speciaal iemand op de bank zit te kijken. Dat is mijn vriendin: Nicolette de Vries. Ik zal weten dat ik iets in haar teweeg zal brengen op een wijze die me zonder pak nooit zou lukken. Ik zal zachte geluidjes aan haar weten te ontlokken, ze zal zich in mij verliezen – zonder dat ze weet dat ik het ben.

Een wollige berenknuffel,
Brammy

PS Het is voor mij geen enkel probleem om een paar weken onbetaald proef te draaien.

Beste Bram,

Bedankt voor je unieke en vermakende sollicitatiebrief met betrekking tot het bemannen van het pak van mascotte Groby.

Het lezen van je brief bracht verschillende gedachtes bij ons naar boven: wat is dit voor man? Heeft hij het nu echt over kreunen en hijgen in een sollicitatiebrief?

Wij waren verheugd te lezen dat jij je levensvreugde kunt halen door te zwaaien naar de medemens en zelfs pubers, want bij Nicolette en Gerard is het overduidelijk niet te halen.

Nicolette haalt haar vreugde bij Groby, iemand die in een berenpak rondloopt. Wellicht kun je voorstellen om samen met haar vanachter het raam in de woonkamer te zwaaien naar passanten.

Misschien slaat jouw vreugde zelfs naar haar over en uit ze, naar aanleiding van haar nieuw verworven geluk, een kreuntje van plezier. Dan hoef jij helemaal niet in dat muffe pak te kruipen om haar te zien genieten.

De functie van Groby is inmiddels namelijk ingevuld, dus helaas kunnen wij je deze functie niet aanbieden.

Desalniettemin danken wij je voor de genomen moeite om te reageren op de vacature.

Wij wensen je veel succes toe met het vinden van andere vacatures om op te reageren, wij blijven graag op de hoogte van je belevenissen en ervaringen.

Met vriendelijke groet,
Desireé Alt, Medewerker Junior Club FC Groningen B.V.

De verschoppelingen van het dierenrijk

Wereld Natuur Fonds
t.a.v. Kirsten Schuijt
Postbus 7
3700 AA Zeist

Betreft: aandacht voor niet aaibare dieren

Geachte directeur, beste Kirsten,

Uit het werk van Gerard Reve zou je kunnen destilleren dat de aaibare dieren de katholieke dieren zijn. Het lijkt erop dat u bewust of onbewust ook voor het katholieke dier gekozen heeft in uw wervingscampagnes. Om te beginnen de panda. Geen dier vertedert ons meer dan deze bamboe vretende reus. Ook andere katholieke dieren komen vaak voorbij op uw website. In een promofilmpje van het Wereld Natuur Fonds zie ik onder meer reuzenschildpadden, orka’s, neushoorns, tijgers, luipaarden en aapjes.

Een tijger is in strikte zin natuurlijk niet aaibaar, net zomin als de reuzenpanda. Ook de neushoorn en de orka kun je maar beter op afstand houden. Hoe komt het dan dat we die wel zijn gaan indelen bij de categorie aaibaar? Welnu, dat komt door de uitvinding van de dierenknuffel. Te beginnen natuurlijk bij de teddybeer. In het verleden heeft dit tot veel ongelukken geleid omdat mensen het bos ingingen met een pot honing op zoek naar échte beren.

De knuffel is een seculier afgodsbeeld dat ons in staat stelt allerlei eigenschappen op dieren te projecteren die ze niet bezitten. In combinatie met Disneyfilms wordt de aaibaarheidsfactor flink omhoog gekrikt. Denk aan Finding Nemo en The Lion King. In deze films praten de dieren zelfs met elkaar. Toch zijn ze niet zo onschuldig als we soms denken. Het zijn propagandafilms voor het katholieke dier en zelfs te vergelijken met Triomph des Willens van Leni Riefenstahl. Het gaat namelijk om de verheerlijking van bepaalde diersoorten boven andere diersoorten.

Ook u maakt zich dus schuldig aan de ophemeling van het katholieke dier als edel en waardig schepsel, terwijl andere dieren minder aan bod komen. Kijk alleen al naar de panda waar u mee pronkt. U wilt dat het publiek vertederd raakt door hun zachte vachtje en lieve ogen, in de hoop dat men blind de portemonnee trekt. De panda is een verdienmodel. Toch wordt het katholieke dier, met name de panda, in de etalage gezet, om niet te zeggen: voor het raam.

Wist u trouwens dat seks met dieren pas sinds 2010 verboden is? Het CDA was aanvankelijk tegen dit wetsvoorstel van de PvdA, omdat seks met dieren zou neerkomen op verkrachting, en voordat je het weet hebben dieren dezelfde rechten als mensen. Dat kunnen ze bij het CDA niet uitleggen aan hun achterban. We hebben er tenslotte niet voor niets eeuwen over gedaan om het dierenrijk in te delen in aaibaar, nuttig en eetbaar.

Toch heb ik morele bezwaren tegen deze indeling. Een grote groep dieren, of we daar nu seks mee hebben of niet, valt buiten de boot. Ik maak mij grote zorgen om alle dieren die minder aaibaar zijn, zoals de pofadder, het Filipijnse spookdiertje, de Mexicaanse gravende pad en het navelzwijn. Om er enkele te noemen. Dit zijn de verschoppelingen van het dierenrijk die we als tegenhanger van de katholieke dieren voor het gemak de Joodse dieren kunnen noemen. Net als bij het uitverkoren volk, hebben de Joodse dieren het altijd gedaan. Denk aan de complottheorie dat de wereld eigenlijk wordt geregeerd door reptielen, typisch zo’n verhaal waardoor Joodse dieren zwart worden gemaakt.

Waarom zou de reuzenpanda niet in staat zijn stiekem aan de touwtjes te trekken? U stond er vrolijk bij te lachen toen in 2017 Xing Ya en Wu Wen hun intrek namen in Ouwehands dierenpark te Rhenen. Ja, u bent net als miljoenen anderen door Disney gebrainwashed en u kunt simpelweg niet in de kwaadaardigheid van panda’s geloven. Dat het Wereld Natuur Fonds de panda als logo gebruikt terwijl hij ook het smeermiddel is van de Chinese diplomatie vind ik kortzichtig, zelfs ronduit dom. Het doet denken aan mensen die een hakenkruis aan de muur hebben hangen en dan gaan zeggen dat het een Hindoestaans symbool is voor balans, wedergeboorte en de kringloop van het leven. Dat zal allemaal wel, maar de meeste mensen denken toch aan het Derde Rijk?

Bij de panda werkt het andersom. Doordat we hem lief en aaibaar vinden, gaan we er bijna onbewust vanuit dat het land waar deze dieren vandaan komen niet zo slecht kan zijn. Er wordt ons een rad voor ogen gedraaid!

Alle dieren zullen volgens Gerard Reve ooit katholiek worden. Tot die tijd zitten ze te kniezen in het voorgeborchte en wachten op toelating in de hemel. Laat mij op de bres springen voor deze verschoppelingen van het dierenrijk en laat mij hun zaak voor toelating in de hemel bepleiten.

Ik wil graag elke week een Joods dier op uw website in het zonnetje zetten. Ik dacht aan het plaatsen van een foto met een mooi stuk tekst ernaast. Ook het spookdiertje, de Chinese vlagdolfijn, de eerder genoemde pofadder en het oeverkonijn hebben toch recht op onze liefde, aandacht en niet in de laatste plaats ons geld?

En wat maakt het uit dat je ze niet kan aaien? Je kunt ook van ze genieten juist omdat ze op afstand van jou staan. Het is toch heerlijk om de portemonnee te trekken voor de pofadder en zeker te weten dat je hem nooit hoeft tegen te komen? Laten wij allen onze portemonnees trekken om hem op afstand te houden.

En als je weet hoe deze dieren leven in hun verborgen werelden, dan ga je vanzelf van ze houden en dan maakt het echt niet meer uit dat zo’n dier er gek uitziet, plakkerig is, een rare snuit heeft of een staart met de verkeerde kleur. Welnee, ze mogen er allemaal zijn.

Het wordt echt tijd dat we ook in de dierenwereld inclusiever gaan denken en dat we onze vooroordelen over de Joodse dieren opzijzetten.

Vanuit de loopgraven van het dierenactivisme groet ik u,
Bram Esser, ambassadeur van de Joodse dieren