[ Moto 1]

Voor Hans Polee

[ Moto 2]

‘De vleugels van de duif waren met zilver bedekt, haar slagpennen met geelgroen goud’
Psalm 68:13

Colofon

©2024 Doeke Sijens

Uitgeverij kleine Uil, Groningen, www.kleineuil.nl

ISBN 9789493323339
ISBN ebook 9789493323346

Auteursportret: Alfred Oosterman
Omslagontwerp: Mirjam Kroondijk
Redactie: Astrid Werumeus Buning
Boekproductie en ePub: LINE UP boek en media bv

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook, zonder de voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Een

Twee

Drie

Vier

Vijf

Zes

Zeven

Acht

Negen

Tien

Elf

Twaalf

Dertien

Veertien

Vijftien

Zestien

Zeventien

Achttien

Negentien

Twintig

Eenentwintig

Een

Hun bezoek maakte me nerveus. Ik had helemaal niets te verbergen en toch voelde ik me schuldig. Het had wel een week geduurd voor ik te weten was gekomen dat Eric-Jan spoorloos verdwenen was en niet alleen mij, maar iedereen die hij kende in de steek had gelaten. Al die zeven dagen had ik gedacht dat ik misschien wel te dominant te werk was gegaan en dat hij mij met zijn radiostilte duidelijk wilde maken dat hij er genoeg van had. Maar dat was dus helemaal niet het geval. ‘We weten niet waar hij is,’ had een mevrouw van de politie met een zorgelijk gezicht op de televisie verteld. Maar ze hadden geen zoektocht op touw gezet om te kijken of hij niet verdronken was en bedrijven ook niet gevraagd om hun surveillancecamera’s te controleren. En nu zat de politie bij mij op de bank om ‘informatie te verzamelen’, zoals een van de twee agenten het formuleerde. ‘We willen graag meer over hem te weten komen, daar gaat het ons om. Meer niet.’ Waarschijnlijk zei hij dat om mij gerust te stellen. Ze verdachten mij er dus niet van dat ik hem vermoord had.

‘Was hij hier nooit eerder geweest?’

‘Nee, dit zou de eerste keer zijn geweest.’

Dat was niet helemaal waar, maar ik hoefde toch ook niet meteen alles te vertellen. Hij was die eerste avond via de voordeur naar de slaapkamer gelopen en had na afloop dezelfde route naar buiten gevolgd. De rest van het huis had hij niet gezien. Ik had hem meegenomen in mijn auto en hem daarna teruggebracht naar zijn kamer in de stad. Dat kon je niet echt een bezoek noemen. Een heftige seksuele ontmoeting was het geweest, waar ze niks mee te maken hadden. Opeens moest ik denken aan verkeerscamera’s, die in politieseries altijd gecheckt worden, soms nog maanden later konden ze kentekens terugvinden. Maar gelukkig was ik niet via de snelweg gereden, dus was ik vrijwel zeker veilig.

‘Had u hem uitgelegd hoe hij hier moest komen? Het moet hier ’s avonds wel heel donker zijn.’ Ik begreep niet waarom ze zoveel details wilden weten en ik probeerde gewoon rustig te blijven.

‘Natuurlijk, maar hij had ook GPS op zijn telefoon. Heeft u daar niets op gevonden?’

‘Nee, niets.’ Dat was dan mooi een bewijs dat hij nooit deze kant op was gereden.

‘Maar u heeft toch wel alle appjes gevonden die ik hem heb gestuurd, nadat hij maar niet kwam opdagen?’

‘Ja, die wel. Zeker.’

Zelf had ik die op een bepaald moment verwijderd. Toen het duidelijk werd dat hij niet meer zou komen, herkende ik in die teksten mijn eigen hysterie.

‘Waar heeft u hem eigenlijk ontmoet?’

De ene agent heette Eric Zwart, de andere John Gubbels. Als het niet zo’n formeel, nerveusmakend bezoek was, zou ik mogelijk wel socialer hebben gedaan, meer ontspannen reageren, maar nu zag ik hen vooral als indringers die ik zo snel mogelijk weer de deur uit wilde hebben. Maar ik wilde ook wel weten waar Eric-Jan gebleven was, dus ik probeerde opnieuw om rustig te blijven. Ik had tenslotte niks verkeerd gedaan en dat ze een beter beeld van de situatie probeerden te krijgen kon ik alleen maar toejuichen.

Toen ik de voordeur voor hen opendeed, deden we alle drie stuntelig. Iemand die de meterstand op komt nemen weet wat hem te doen staat; hier stond ik tegenover twee mannen die kennelijk ook niet goed wisten wat ze met de situatie aan moesten. Eric wilde naar de wc, alsof hij ook nerveus was. John liep meteen met me mee de kamer in. Ik had de twee katten uit voorzorg van de bank verjaagd, ze zaten nu met een zeer verongelijkte blik in de vensterbank. Ik weerhield me ervan om daarover te beginnen, ik wilde niet meteen overkomen als iemand die katten voor de gezelligheid heeft en niet voor het vangen van muizen of ratten. Daarover werd hier in de buurt toch al wisselend gedacht en ik kreeg geregeld commentaar over mijn softe opvattingen. De twee politiemannen probeerden een relaxte houding aan te nemen. Ze keken met een zekere betrokkenheid naar me, hoewel ik natuurlijk veel minder een slachtoffer van de situatie was dan de moeder van Eric-Jan of de rest van zijn familie (die ik nooit ontmoet had, ook zijn moeder trouwens niet).

‘Er was hier een feest in het dorpshuis,’ begon ik. ‘Mensen uit het dorp waren vijfentwintig jaar getrouwd en daar word je dan verwacht naartoe te gaan. Ik ken die mensen al mijn hele leven, dus zo erg was dat ook niet.’ Ik wilde niet dat ze het idee zouden krijgen dat ik een excentrieke buitenstaander was. ‘Eric-Jan was daar voor de catering en zo hebben we elkaar voor het eerst gesproken.’ We hadden eigenlijk alleen maar naar elkaar gekeken. Ik zat aan een tafeltje met oude schoolvrienden, hij liep druk rond met dienbladen vol glazen. Toen bijna iedereen al weg was, had ik hem aangeboden te helpen met opruimen. Zijn collega die ook nog aan het redderen was, begreep meteen wat er tussen ons speelde en liet ons alleen. Maar ik had geen zin om dat nu allemaal weer op te rakelen. Over pathetisch gesproken.

Terwijl ze in hun koffie roerden en mijn interieur opnamen, probeerde ik de situatie vanuit hun optiek te bekijken. Ze zagen natuurlijk wel dat ik wat ouder was dan Eric-Jan, dat hadden ze vast en zeker ook in mijn gegevens gevonden. Misschien hadden ze zelfs wel mijn bankrekening gecheckt om te controleren of ik in de tussentijd geen geld aan hem had overgemaakt. ‘Het was een bevlieging,’ wilde ik hen uitleggen, maar omdat het niet bij één ontmoeting was gebleven, zou ik opnieuw niet de waarheid vertellen. We waren nog een paar keer met elkaar naar bed geweest op zijn kamer in de stad. We waren ook uit eten geweest, mensen hadden ons vast gezien. Opeens begon mijn hart te bonzen. Na die eerste keer hier bij mij thuis had ik natuurlijk geappt. Die berichten hadden ze vast ook gelezen. Maar die ontmoeting kon ook slaan op onze ontmoeting in het dorp, bedacht ik me. Misschien moest ik maar stoppen met liegen en draaien.

Ik bood hen nog een keer koffie aan, alles om de onwennigheid te normaliseren. De katten, die nog steeds beledigd tussen de tulpen die ik bij Benny had gekocht in de vensterbank zaten, hielden de twee agenten nauwlettend in de gaten.

‘Het was een hele leuke jongen.’ Ik besloot om maar gewoon te vertellen hoe het zat. ‘Ik had al een tijdje geen relatie gehad, dus ik was blij met onze ontmoeting. Maar ik wilde tegelijkertijd ook geen haast maken.’ O wat klonk dat truttig, ook al was het de waarheid. Misschien zou het hun sympathie aanwakkeren. Die eerste ontmoeting die meteen geëindigd was in bed paste helemaal niet bij mijn normale gedrag van kat uit de boom kijken, hopen dat het klikt en dan pas verdere stappen zetten.

‘Hier zul je wel niet veel mensen ontmoeten,’ zei John Gubbels. Hij probeerde volgens mij neutraal te reageren door niet aan onze speciale verlangens te refereren. Dat hij mij nu tutoyeerde vond ik wel een goed teken.

‘Nee,’ zei ik, ‘daarvoor moet ik echt naar de stad.’ Dat was natuurlijk helemaal niet waar. Zodra je Grindr aanzette, viel je ook hier van de ene verbazing in de andere. Ik had het eens met iemand uit Loppersum geprobeerd, maar doordat iedereen in het dorp onze ontmoetingen kon volgen, was het ook heel gecompliceerd geworden.

‘Mogen we nog even rondkijken?’ Ze stonden tegelijk op.

‘Natuurlijk,’ antwoordde ik. Je moest je altijd bereidwillig tonen, dat verwacht de politie van de burger. Ik zou hen wel op het onzinnige van hun verzoek willen wijzen, ik had Eric-Jan hier echt niet verstopt, maar ik deed het maar niet. Ik had bij binnenkomst al uitgelegd dat ik het huis van mijn grootouders had overgenomen en dat mijn hele familie in de buurt woonde. En ook dat mijn ouders in Appingedam hun uiterste best deden zich niet met mijn leven te bemoeien. Dankzij de schadevergoeding voor aardbevingen had ik alles in het huis kunnen moderniseren en was van het oude interieur niets meer terug te vinden. Wel had ik alle muren ongemoeid gelaten, op advies van een architect. Ze bleven wat langer staan voor een groot abstract schilderij met strepen en cirkels. Het was rechtsonder gesigneerd met ‘W.A.’ Ik wist wel wie de kunstenaar was, maar ik voelde er niets voor om hen dat uit de doeken te doen. Mijn grootouders waren bevriend geweest met de kunstenaar en hadden het als huwelijkscadeau gekregen. Na de kamer liet ik hen mijn werkkamer zien, waar mijn oma vroeger de was liet drogen. Ik had alles zo minimalistisch mogelijk ingericht en nergens waren verborgen plekken te vinden. Waarschijnlijk vonden ze het maar een kale boel. Ze keken naar mijn computer, naar de boekenkast en moesten zich denk ik enorm inhouden om de kast niet open te doen. Met een triomfantelijk gevoel trok ik daarom zelf de deur open. Behalve een serie mappen was er jammer voor hen niets te zien. Daarna de keuken en de badkamer (met maar één tandenborstel en alleen mijn eigen shampoo). Toen ik de slaapkamer liet zien, voelde ik me wel enigszins gegeneerd. Ze gaven geen commentaar, maar ze zullen ongetwijfeld aan seks gedacht hebben, hoewel hier niets intiems te zien was. Ook de tweede slaapkamer moet hen teleurgesteld hebben. Afgezien van een wasrek en een wasmachine was de ruimte leeg. ‘Je hebt alles maar mooi opgeruimd,’ zei Eric Zwart, met iets van spijt in zijn stem. Er was een zolder, maar daar vroegen ze niet naar. Daarna liet ik hen nog de schuur zien, waar mijn drie fietsen stonden en nog wat losse spullen. Ze hielden de handen in hun zakken, maar je voelde gewoon dat ze mijn gereedschap wilden controleren op bloedsporen. Ik liep met hen naar buiten en we maakten een ommetje door de tuin. Veel was er niet te zien, alles was nog kaal, het had net een paar dagen gevroren. Een perkje met sneeuwklokjes was het enige dat op nieuw leven wees. ‘Bedankt,’ zei John Gubbels, ‘misschien hebben we nog wel aanvullende vragen, maar dan bellen we wel.’

Toen ze weg waren, ruimde ik eerst de koffiekopjes op en ging toen een tijdje op de bank zitten. Ze hadden me eigenlijk niets over hun onderzoek verteld, behalve dat ze nog steeds geen idee hadden wat er met Eric-Jan was gebeurd. Zijn moeder wist niks, zijn broers en zusters ook niet. Na die avond had hij geen geld meer opgenomen. Zijn telefoon lag thuis, die nam hij kennelijk niet altijd mee. In zijn kamer in het studentenhuis hadden ze niets gevonden. Hij leek zo weggelopen te zijn, al zijn spullen waren er nog. De auto, die hij van een vriend had geleend om naar mij toe te komen, stond verderop in de straat.

‘Ben je daar wel eens geweest?’ hadden ze gevraagd.

Ze hadden vast al vingerafdrukken gevonden, dus het leek me verstandig dit keer de waarheid te vertellen. ‘Ja, een paar keer.’

‘Is je toen ook iets opgevallen?’

‘Nou, behalve dat het nogal een bende was, nee, niets.’

Ze hadden een beetje besmuikt gelachen, ze hadden natuurlijk ook al geconcludeerd dat niemand zo netjes en georganiseerd was als ik.

‘Weet je iets van zijn andere vrienden? We zoeken nog steeds naar aanwijzingen.’

‘Nee, maar zo goed kende ik hem ook nog niet.’

Dat we voornamelijk in bed hadden gelegen moesten ze zelf maar bedenken.

‘Staan er in zijn telefoon geen namen? Hij zat altijd op dat ding te tikken.’

‘We lopen alles na. Zo zijn we ook bij jou gekomen.’

Twee