In samenwerking met:

Uitgeverij StoryLand / MaryDes Designs Ltd

p.a. Nijverheidsstraat 70

2160 Wommelgem

België

www.storyland.be

info@storyland.be

NUR: 282+

Copyright: © 2022 Eric Kerkhove / Uitgeverij StoryLand / MaryDes designs Ltd

Omslag en vormgeving: MaryDes Designs Ltd

Tekeningen van Wim Kerkhove

Alle rechten voorbehouden. Behoudens de uitdrukkelijk bij wet bepaalde uitzonderingen mag niets uit dit boek verveelvoudigd, in een geautomatiseerd gegevensbestand worden opgeslagen of openbaar gemaakt, op welke wijze ook, zonder voorafgaande en schriftelijke toestemming van de uitgever of de auteur.

De wens van de machtige fee

Er was eens een jonge koningin en een koning die héél graag samen een kindje gewild hadden. Helaas tikte de klok onverbiddelijk door, en een baby kwam er niet. Ten einde raad besloten de jongelieden op audiëntie te gaan bij de machtigste fee van het hele land, in de hoop dat die hen kon helpen hun ultieme droom waar te maken.

De fee was die dag gelukkig van goede wil, en ze stemde toe. Maar dan op één voorwaarde: ze eiste het recht op om het kindje een naam te geven.

“Als het dat maar is,” bedacht het koninklijk koppel opgelucht, en ze gingen volmondig akkoord met de voorwaarde van de fee. Ze hadden zich immers al voorbereid op tegenprestaties die veel extravaganter zouden zijn.

Zo kwam het dat de koningin korte tijd later eindelijk in heel blijde verwachting was. En de jongelui keken vol verlangen uit naar het moment van de geboorte.

Toen de koningin een paar maanden zwanger was, begonnen ze zich toch af te vragen welke naam hun kindje zou krijgen, en ze besloten aan de fee te vragen om de naam te verklappen. Wie weet wat het zou worden? Ze wilden toch graag de tijd om er vooraf een beetje aan te wennen als het een erg exotische naam zou zijn. Of, in het slechtste geval, om de fee te overtuigen een andere naam te kiezen. Dus trokken ze opnieuw naar de fee, en vroegen haar of ze al wist welke naam ze aan hun kindje zou geven.

De fee antwoordde: “Zodra jullie weten of het een jongen of een meisje zal zijn, kom je maar terug. Dan zal ik mijn keuze maken.”

En zo geschiedde. Het jonge koppel ging even later opnieuw naar de gynaecoloog, en vroeg of die al kon zien wat het zou worden. Het bleek een meisje te zijn.

Ze stapten dus terug naar de fee, en die legde uit dat ze er nu nog één nachtje moest over slapen. De volgende dag zouden ze het weten. Heel erg goed sliepen de toekomstige ouders die nacht niet; ze waren er toch niet helemaal gerust op… Stel je voor dat het Euphrasia zou worden! Of Philomena of Aldegonda? Of Bella Donna misschien?

De fee ontving hen met een stralende glimlach.

“Ik heb goed nieuws voor jullie,” zei ze. “Ik heb deze nacht over de prachtigste namen gedroomd, en ik heb er voor jullie de allermooiste uitgekozen!”

De koning en de koningin hielden het niet meer van de spanning.

“Biffy,” sprak de fee.

Het koppel was pas terug van een zonnige vakantie in Turkije, en ze hadden allebei een mooi kleurtje. Maar op dat moment verdween alle kleur uit hun gezicht en werden ze lijkbleek.

“Wat zei u?” vroegen ze, want ze hadden haar zeker verkeerd verstaan.

“Biffy,” herhaalde de fee.

Het idee dat de mensen elke keer aan bierworstjes zouden denken bij het vernoemen van de naam van hun dochtertje was voor de jonge ouders toch een brug te ver, ook al hadden ze bij die eerste ontmoeting onvoorwaardelijk ingestemd met de wens van de fee. Ze protesteerden dan ook fel en heftig, en wilden die naam niet accepteren. Ze hadden eerder iets als Liese in gedachten gehad.

Maar de fee was vastberaden: “Het zal Biffy zijn. Of het zal niet zijn!”

Bij dat dreigement moesten de jonge mensen wel inbinden, en ze gaven toe. Noodgedwongen, en zeer tegen hun zin.

De koning en koningin konden het echt niet over hun hart krijgen om tegenover hun vrienden en familie de naam van hun baby te verklappen, en dus hulden ze zich in geheimzinnig stilzwijgen. Niemand had enig idee hoe het kindje zou heten, en het bleef voor iedereen een volslagen mysterie.

Groot was dan ook de verbazing bij de bezoekers in de kraamkliniek toen ze aan de deur van de kamer het geboortekaartje zagen hangen. En nog groter was hun verontwaardiging bij de onnadenkendheid van de ouders die hun kindje veroordeeld hadden tot levenslange pesterijen. Alle bezoekers bekeken de jonge ouders dan ook als een soort kindermishandelaars, en de uitleg waar het arme koppel mee op de proppen kwam - over de tussenkomst van de fee en over haar bizarre wens - werd door de meesten weggewuifd als een goedkope smoes.

Toen de koning het kindje moest gaan aangeven in het stadhuis, was hij dus op het ergste voorbereid. En inderdaad: de man achter het loket fronste de wenkbrauwen en vroeg tot drie keer toe of de papa wel zeker was. En het was pas na een alcohol- en drugstest dat hij Biffy wilde bijschrijven als de jongste inwoner van de gemeente.

Maar de doopplechtigheid, die liep echt compleet uit de hand.

De pastoor had al een paar keer vreemd naar de ouders gekeken wanneer hij de naam van de dopeling las, en bij het dopen zelf hield hij het niet meer.

“Ik doop jou, Biffy, …” begon hij, en toen kreeg hij de slappe lach.

Per ongeluk kieperde hij daarbij de volledige beker met doopwater over het hoofdje van het prinsesje, dat van het schrikken vreselijk begon te schreeuwen.

Ondertussen konden ook de peter en de meter zich niet meer serieus houden, en zij vielen kronkelend van het lachen op de grond. De rest van de familie wist niet goed wat er gaande was en zat eerst verbouwereerd toe te kijken, maar na korte tijd deinde het gegiechel uit over alle rijen in de kapel. En de koning en koningin, die stonden erbij, met tranen in de ogen, en hun gezicht zo rood als een overrijpe tomaat.

Er waren achteraf nauwelijks foto’s van de plechtigheid te vinden. En zelfs geen enkele van de pastoor of van de peter en meter, en ook niet van de ouders. Er waren alleen enkele foto’s van het prinsesje toen het de pastoor bij de derde poging eindelijk gelukt was om met een uitgestreken gezicht de doop te voltrekken zoals het hoorde, zonder het kindje te verdrinken.

De ouders zaten in zak en as, want nooit konden ze eens over hun baby vertellen zonder dat er gegniffeld werd. Daarom besloten ze om hun kindje voortaan Buffy te noemen. Dat leek genoeg op de doopnaam, zodat Tante Fee, die een beetje hardhorig was, het verschil wellicht niet zou opmerken. Maar het klonk wel een stuk minder belachelijk, en die naam heeft precies dezelfde betekenis als de naam die ze eigenlijk gewild hadden: Liese. Ze vroegen aan al hun vrienden en familieleden om liever die naam te gebruiken.

De rust en vrede keerde daarop toch terug in het gezin. De jonge ouders waren blij met hun kindje, en ze vertelden er graag en veel over. En de vrienden waren enthousiast en luisterden geïnteresseerd naar de vele verhalen over Buffy: hoe flink en hoe braaf die wel was...

Helaas was de fee niet alleen erg machtig, ze was ook erg wijs, en er was weinig dat aan haar aandacht kon ontsnappen. Vooral niet omdat ze op Facebook zat en op Instagram, waar niets lang verborgen kan blijven. Zo kwam het dat ze op een dag op Facebook een foto van het baby’tje zag verschijnen met als commentaar: “Jullie Buffy is een pracht van een baby!”

De fee schoot in een feeërieke furie, en zwoer dat dit niet zonder gevolgen zou blijven!

‘s Avonds ging de fee niet slapen, maar ze bleef de hele nacht bezig. Ze weefde ingewikkelde en ongeziene betoveringen, en ze prevelde duistere vervloekingen uit een oeroud boek met toverspreuken.

Een paar dagen later zag de firma van de BiFi-worstjes, totaal onverwachts, geen andere uitweg meer dan het faillissement aan te vragen. De overnemer kon tot zijn grote spijt de rechten op de naam BiFi niet verkrijgen, en moest op zoek naar een andere naam. Volgens zijn marketingspecialisten moest hij een naam zoeken die dicht bij de oorspronkelijke lag.

“Want de consumenten zijn conservatief en honkvast,” zo verklaarde hij.

Er werd een brainstorming-sessie georganiseerd, waarbij iedereen vreemd genoeg maar één naam kon bedenken: Buffy.

Toen de koning en koningin enkele weken later in de winkelrekken merkten dat de verpakkingen van BiFi-worstjes overal vervangen waren door nieuwe verpakkingen van Buffy-worstjes, bedachten ze in stilte dat Biffy al bij al misschien toch niet zo’n slechte keuze was geweest. Ze besloten zich verder niets meer aan te trekken van de wens van de fee. Voortaan noemden ze hun kindje gewoon zoals ze het zelf altijd in gedachten hadden. Voor iedereen, behalve voor de machtige fee, was het vanaf dan gewoon Liese.

De voorspellingen van grootoom Philippe

Prinses Liese’s grootoom Philippe was een machtig en wijs tovenaar: hij kon de toekomst voorspellen. Nee, niet zoals die charlatans op de kermis met hun glazen bol of hun theeblaadjes, maar écht. Dat kwam doordat grootoom Philippe niet zomaar voorspelde wat zou gebeuren; hij had de macht om de dingen te laten gebeuren zoals hij voorzegd had.

Zo had hij eerder al voorspeld hoeveel neven en nichten er zouden zijn in de generatie van de papa van prinses Liese, en zelfs in welke volgorde ze zouden geboren worden: eerst vier nichtjes, dan vier neefjes daarna weer twee nichtjes, en dan weer één of twee neefjes. En het was gegaan zoals grootoom Philippe het voorspeld had. Want hij had er met zijn magische krachten wel voor gezorgd dat het zo zou zijn.

Ook voor de generatie van prinses Liese had grootoom Philippe al voorzegd en vastgelegd hoe het zou verlopen: eerst acht neefjes, en daarna acht nichtjes. Dat lag onwrikbaar vast.

Hoeft het nog gezegd dat alles aanvankelijk ging zoals in de profetie van grootoom Philippe? De eerste zeven kindjes die er kwamen waren allemaal jongetjes. En toen kondigden de mama en papa van prinses Liese aan dat ook zij een kindje zouden krijgen. Dat zou dan neefje nummer acht worden, daar viel niet aan te twijfelen of aan te tornen.

Maar dat was buiten de eigenzinnigheid van prinses Liese gerekend. En buiten haar magische gaven die ze al in de moederschoot ontwikkeld had.

Prinses Liese had, toen ze nog maar pas een embryo was, al het hele verhaal over de profetieën van grootoom Philippe opgevangen, en ook dat haar papa na de vier voorspelde nichtjes de eerste van de verwachte neefjes was geweest. Prinses Liese was vastbesloten dat zij bij haar generatie het eerste meisje zou zijn na de reeks voorspelde jongetjes. En dus werd zij een meisje, en géén jongen.

Groot was de consternatie in de familie bij de geboorte van het achtste kindje dat geen jongen bleek te zijn, maar wel een meisje. Niemand begreep hoe dit mogelijk was, niemand wist hoe het nu verder moest. Want prinses Liese had de loop der dingen zoals grootoom Philippe die had vastgelegd helemaal doorbroken. De familie kwam in spoedberaad bijeen om te bekijken wat er kon gebeuren, en om de gevolgen van deze onvoorziene gebeurtenis in te perken. En om grootoom Philippe te ondersteunen en troosten. Want die zat in zak en as, en begreep niet hoe hij opeens zó erg had kunnen falen.

Men hoopte nog dat het misschien alleen maar een kleine rimpeling was geweest in het verloop van de gebeurtenissen; dat prinses Liese gewoon een beetje te vroeg was geweest, maar dat verder alles zou gaan zoals voorzegd. Het volgende kindje zou dan het verwachte jongetje zijn, nummer acht. En daarna zouden er gewoon zeven meisjes volgen.

Het onheil was echter geschied, en alle zekerheden waren verdwenen. De loop der dingen werd door de magie van prinses Liese in chaos gedompeld. Want na prinses Liese kwam er nog een nichtje, en pas daarna het verwachte achtste jongetje.

Even groeide de hoop in de harten van de verbijsterde familieleden: de voorspelde acht neefjes waren er in elk geval. Als de volgende kindjes meisjes zouden worden, dan was alles misschien weer zoals het moest zijn en kon de rust in de familie terugkeren.

Maar de gevolgen van de eigenzinnige ingreep van prinses Liese waren niet meer te overzien. Alle zekerheden werden compleet overhoop gehaald toen er daarna nóg een jongetje geboren werd: nummer negen. Nergens in de toekomst zoals grootoom Philippe die had uitgestippeld, waren negen neefjes voorzien. Niets klopte nog.

De verslagenheid was groot bij iedereen. De hele clan was in rouw bij het schrikwekkende idee dat de magie uit de familie verdwenen leek. Hoe moest het verder zonder de krachten van grootoom Philippe?

Maar prinses Liese was zich van geen kwaad bewust. Het kwam totaal niet bij haar op dat wat zij in de baarmoeder van haar mama bekokstoofd had, zo’n grote impact zou hebben.

Het was pas veel later, toen haar magische krachten bekend werden, dat de familie weer opgelucht kon ademhalen. Want de magie was niet verdwenen, er was alleen maar nieuwe magie bijgekomen. Een toverkracht die zelfs sterker was gebleken dan die van grootoom Philippe.

Nu zie je mij, nu zie je me niet

Prinses Liese had, zoals alle baby’tjes, heel veel aandacht nodig. Ze vond het heerlijk als haar papa of mama met haar rondwandelden of liedjes voor haar zongen. Als ze té lang genegeerd werd naar haar zin, begon ze luidop te protesteren, en het kabaal hield niet op voor ze weer de volledige aandacht had van haar mama of papa. Maar haar stralende lach als ze blij was, maakte alles goed. Haar huilbuien namen haar ouders er graag bij.

Wat de prinses, toen ze een maand of zes was, vooral ontzettend leuk begon te vinden, was het nieuwe spelletje “Nu zie je mij, nu zie je me niet” dat haar papa met haar speelde. In het begin vond ze het wat griezelig als papa zijn gezicht boven haar hoofdje onverwacht met zijn beide handen bedekte, want ze begreep niet goed waar hij opeens naartoe was. Maar zodra hij daarna de beide handen wijd uiteen spreidde en ze hem weer kon zien, lachte ze blij. En als hij daarbij ook nog eens “Boe!” riep, begon ze te schateren. Ze kon al gauw niet meer genoeg krijgen van het spelletje. Ook al deden papa en mama het honderd keer na elkaar, telkens opnieuw toonde Liese zich even verbaasd. En elke keer opnieuw schaterde ze het uit als de “Boe!” kwam die ze ondertussen nochtans al verwachtte.

Na enige tijd wou ze dat zelf ook wel eens proberen, en ze bedekte haar gezichtje met haar beide handjes. Eerst ging het nog een beetje stuntelig, en was haar gezichtje maar half bedekt. En het onverwacht spreiden van de armpjes om haar mama en papa te laten schrikken, lukte eerst ook niet zo best. Maar op een dag gebeurde het tóch. Haar mama had het spelletje een paar keer gespeeld, en prinses Liese had de hele tijd uitbundig gelachen. En toen concentreerde ze zich, bedekte haar gezichtje enkele seconden achter haar kleine handjes, en gooide onverwacht haar armpjes de hoogte in terwijl ze “Boe!” riep. Of toch iets dat erop leek.

Haar mama dacht eerst dat het per toeval gebeurd was, en ze herhaalde het spelletje nog een keer. Waarop prinses Liese weer zelf haar gezichtje bedekte en daarna met een uitbundig “Boe!” haar armpjes opzij zwaaide. De koningin kon haar ogen niet geloven, en riep de koning erbij. En ze zagen beiden hoe Liese haar nieuwe kunstje beter en beter onder de knie kreeg. Ze keken elkaar in de ogen, en weenden samen tranen van vreugde, ontroering en geluk.

Het was, vreemd genoeg, precies rond die tijd dat de elektriciteit in het paleis raar begon te doen. Of in elk geval toch de verlichting. Zonder duidelijke reden, en op de meest willekeurige momenten, ging het licht plots uit, en na enkele seconden sprong de verlichting weer aan. De koning probeerde eerst zelf uit te vissen of er misschien ergens een slecht contact zat, of een zekering die haperde. Maar hij vond niets. Ingenieurs werden erbij gehaald, elektriciens, een plaatselijke klusjesman. Alle muren van het paleis werden opengebroken, de leidingen en schakelaars werden vervangen. Alles werd nagemeten. Fluvius werd erbij geroepen. Het haalde allemaal niets uit.

De koning en de koningin vonden het vooral erg spijtig dat ze elke keer opnieuw even in het donker kwamen te staan nét op het moment dat de prinses haar gezichtje bedekte. Want daardoor konden ze maar half van haar nieuwe vaardigheid genieten.

Het probleem bleef zich de volgende weken voordoen. Op de meest onverwachte en willekeurige momenten. Opeens gingen alle lichten uit, en enkele seconden later was de verlichting overal weer aan. Na enkele weken gaven ze de zoektocht maar op. Er was blijkbaar toch niets aan te doen. Het paleis leek wel behekst. Tante Fee werd erbij geroepen, maar ook zij kon het probleem niet oplossen. Ze kon alleen maar bevestigen dat er ergens magie in het spel moest zijn; dat was de enige mogelijke verklaring.

Het vreemde fenomeen stopte even plots als het begonnen was. Of het werd in elk geval véél zeldzamer na een tijdje. Want prinses Liese had ondertussen al heel wat andere leuke spelletjes geleerd om te spelen met haar mama of papa. En het spelletje “Nu zie je mij, nu zie je me niet” stond nog maar een heel zeldzame keer op haar programma.

De kerstboom

De koningin had eigenhandig de grote kerstboom in het knusse salon versierd. Het moet gezegd: het resultaat was fantastisch, zij het een beetje overdadig. De Nordmann spar hing vol met slingers, lampjes, bollen, sterren, kaboutertjes en elfen. En op de top prijkte een mooie engel.