Renée van Marissing

Ontkiemende liefde

Velvet Pulpature

==

==

==

==

Velvet Publishers

Amsterdam

© 2024 Renée van Marissing

Omslagontwerp Loes Faber

Auteursfoto Bart Grietens

Eboek Perfect Service

==

ISBN 978 94 933 8420 0

==

www.velvetpublishers.nl

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2024

Proloog

De route naar de opslag kende Sanne inmiddels uit haar hoofd. Op de automatische piloot reed ze vanuit Amsterdam over de ringweg richting Schiphol en nam de afslag naar het industrieterrein, een afslag die ze tot vier maanden geleden nog nooit in haar leven genomen had. Naast haar op de passagiersstoel stond een plastic krat vol boeken, mappen met papieren, pennen en haar agenda. Op de achterbak lagen haar koffer en een oude sporttas vol kleren. In de achterbak stonden twee verhuisdozen met andere belangrijke spullen. Gelukkig had ze niet in haar auto hoeven slapen, al had ze wel het idee dat ze haar leven hier op deze enkele vierkante meters om zich heen had verzameld. Ze werd weer bevangen door het verdriet dat het zo ver gekomen was. Ze had het allemaal: een mooi huis, een mooie vrouw, een vrij zorgeloos bestaan. Tot afgelopen zomer de bom was gebarsten, of zeg maar gerust: ontploft. Sindsdien reed ze rond met dozen, koffers, tassen en kratten waar ze haar hele leven in gepropt had.

Yep, dit is mijn leven, dacht ze. Nee, dit wás mijn leven, even. Vanaf vandaag gaat er verandering in komen en krijg ik de boel weer op de rails.

Leunend tegen de motorkap van haar auto wachtte Sanne op de verhuiswagen. Tien voor elf, over tien minuten zouden ze er moeten zijn. Meestal kwam ze te laat op afspraken, niet veel, vijf tot tien minuten doorgaans. Maar vannacht had ze bij Malou geslapen en die kreeg vanmorgen haar ouders op bezoek, dus om half tien stond ze al op straat. Ze had een kop koffie gedronken in een café bij Malou in de straat en was toen naar haar auto gewandeld.

Nu luisterde ze naar het gekwaak van de eenden die in het slootje naast het gebouw zwommen. Binnen een paar minuten zou hun geluid weer worden overstemd door dat van een vliegtuig dat de landing had ingezet. Ze liet haar hand in haar jaszak glijden en pakte kort de sleutelbos vast. Check. Daarna sloeg ze haar sjaal een extra keer om haar nek. Het was een frisse herfstdag, maar met haar ogen dicht en haar gezicht in de zon voelde het nog een beetje zomers.

==

Het begin van de zomer was een manische periode geweest. Haar relatie met Dunya was na twaalf jaar op de klippen gelopen en vrijwel van het ene op het andere moment was ze dakloos. De euforie die ze na de breuk had gevoeld was totaal misplaatst, dat wist ze zelf ook wel, maar ze had het niet kunnen tegenhouden. Het verdriet duwde ze zo ver mogelijk voor zich uit. Ze moest de hele tijd in beweging blijven, omdat ze bang was voor wat ervoor in de plaats zou komen. De avonden probeerde ze te rekken, met vrienden, kennissen en soms met vreemden. Zolang er geen eind aan de avond kwam, deed de nacht haar intrede niet. En het waren de nachten waarvan ze probeerde weg te blijven. Het donker leek de uren uit te rekken. Dus moest ze de dagen verlengen, eindeloos. Het liefst vloeide de avond over in de ochtend en bracht ze de paar donkere uren in het gezelschap van anderen door, op een dansvloer, in een café, op een bank of in iemands bed. Bij voorkeur bracht ze zo veel mogelijk avonden en nachten door in iemands bed, want een eigen bed had ze niet meer. Wanneer ze bij vreemden sliep, vertrok ze de volgende ochtend voordat de ander wakker was. Maar na de nachten die ze bij vrienden doorbracht genoot ze van de ochtenden in hun gezelschap, vooral in de weekenden, als ze niet vroeg op de fiets hoefden te zitten op weg naar hun werk. En wanneer die vrienden wel plannen hadden, trakteerde ze zichzelf op ontbijt en een krant ergens op een terras.

Wandelen was in de afgelopen maanden haar nieuwe hobby geworden. Om haar gedachten te ordenen, om van de ene naar de andere plek te komen, wanneer ze geen zin had om te fietsen en om de tijd te verdrijven. Wat ze niet had verwacht, was dat ze het steeds prettiger was gaan vinden, ze miste het kilometers maken wanneer het er een paar dagen niet van kwam. Als ze een druk werkschema had, stond ze vroeg op zodat ze naar haar werk kon lopen in plaats van fietsen, en in de weekenden en soms ook op doordeweekse avonden maakte ze wandelingen die ze op het internet vond. In etappes had ze in een steeds wijdere ring om Amsterdam heen gezworven. Zo ver, dat ze halverwege de zomer steeds vaker een trein of een streekbus pakte om op de gewenste bestemming te komen. Tijdens al die kilometers over de hei, door weilanden, lopend op onverharde paden langs velden en door dorpen en buitenwijken van steden leerde ze een rust en tegelijkertijd een helderheid kennen die nieuw voor haar was. En wat haar deed verbazen was dat ze geen behoefte aan gezelschap had. Ze had tijdens het wandelen genoeg aan zichzelf en haar eigen gedachten. De euforie had plaatsgemaakt voor berusting, en al voelde ze dat het verdriet en de boosheid over de breuk bleef knagen, ze wilde geloven dat ze klaar was voor een nieuw begin.

Op een van haar tochten liep ze door de kleine stad waar haar collega Nathalie woonde. Sanne was bij haar langsgegaan. Nathalie en haar man woonden in een ruim honderd jaar oud, vrijstaand huis dat omringd werd door een weelderige tuin. In die tuin schoof Sanne aan tafel en lunchte mee.

‘Wat een rust,’ verzuchtte ze.

‘Ja hè? Ik vind het heerlijk hier thuis te komen na de drukte van Amsterdam,’ zei Nathalie.

‘Nog geen halfuur in de trein en je hebt dit.’ Nathalie spreidde haar armen. ‘Zou het niet ook wat voor jou zijn?’

Sannes zoektocht naar een nieuw huis had tot dan toe uit een aaneenschakeling van teleurstellingen bestaan. Een twee- of driekamerwoning in Amsterdam, liefst niet te ver buiten de ring, liefst een beetje een licht huis, liefst met een balkon.

‘En wat is je budget?’ had de makelaar gevraagd, om haar vervolgens zonder gêne uit te lachen om het antwoord dat ze gaf.

‘Vergeet het maar,’ had hij gezegd. ‘Wie weet lukt het je via via, als je iemand heel lief aankijkt, maar ik denk dat je je dromen moet bijstellen.’

Mijn dromen? Je moest eens weten, had Sanne gedacht.

‘Ik kan dit nooit betalen,’ zei Sanne tegen Nathalie.

‘Eerlijk is eerlijk, wij wonen vrij riant, maar er zijn ook kleinere huizen. En in vergelijking met Amsterdam is het hier echt betaalbaar. Weet je wat, ik loop straks een stuk met je mee, dan laat ik je de stad zien.’

Naar een andere stad verhuizen was nog nooit in Sanne opgekomen, ze hield van Amsterdam, waar ze was geboren en getogen. Haar vrienden, haar werk, alles bevond zich in Amsterdam. Maar de makelaar was glashelder geweest: kopen was geen optie. Huren in de vrije sector kon ze niet betalen en ze piekerde er niet over om zich in de ratrace te storten in een poging ergens een kamer in een woongroep te bemachtigen. Dus toen ze die zomermiddag met Nathalie door de brede straten met de hoge bomen liep en naar de huizen keek die vrijwel allemaal een tuin hadden, dacht ze: waarom niet? Ik moet toch ergens wonen.

==

Het geluid van een zware motor bracht Sanne weer terug op het parkeerterrein, ze zag de verhuiswagen het terrein op komen rijden. Ze begroette de mannen toen die de wagen uit stapten en samen liepen ze het gebouw in. Haar opslag bevond zich op de eerste verdieping, ze zouden alles met de lift kunnen verplaatsen. De hoeveelheid viel gelukkig mee, het was slechts de helft van een compleet huishouden. Minder nog, aangezien ze de strijd over gezamenlijke meubels, boeken en andere spullen niet had willen aangaan. De verdeling was grotendeels door Dunya gedaan. Zij het bed, Sanne het matras, zij de antieke servieskast, Sanne de wankele eettafel. Toen ze op een middag een discussie hadden over de verdeling van het keukengerei en het op ruzie uit leek te lopen, dacht Sanne: hou alles maar, ik hoef niets meer, hou het allemaal maar, al die spullen, en stik erin.

Ze draaide het slot open en schoof het rolluik omhoog. Met z’n drieën bekeken ze de inhoud van de ruimte. Een van de mannen stelde voor: ‘We tillen eerst de grote dingen eruit, die moeten als eerste de auto in.’

Sanne knikte. ‘Wat kan ik doen?’ vroeg ze.

‘Kunt u zo’n karretje halen, voor de dozen?’

Ze knikte weer. Die karretjes stonden naast de lift, twintig meter verderop. Binnen een minuut was ze terug.

‘Koffie?’ vroeg ze. Ze wilde iets omhanden hebben en had het gevoel dat ze hier, naast de twee verhuizers, vooral in de weg stond. De mannen gaven hun voorkeur door. Twee keer met melk en suiker, een duidelijke taak.

==

Ze waren snel en efficiënt, en doordat de spullen met de lift naar beneden moesten worden gebracht, zat alles na een klein uur in de auto en was de opslagruimte leeg. Vanuit de cabine zwaaide de bijrijder naar Sanne en terwijl de verhuiswagen de ventweg op reed, drukte de chauffeur op de claxon. Sanne stak haar hand op en liep naar haar auto, startte de motor maar gaf nog geen gas. Ze haalde diep adem.

Daar ga ik dan, dacht ze. Een nieuw hoofdstuk, een frisse start.

Toen zuchtte ze. Het was herfst, straks werd het winter en koud en donker, en het knagende gevoel van verdriet had haar nog steeds niet helemaal verlaten. Dan zat ze ineens daar, op een nieuwe plek waar ze niemand kende. Nou ja, bijna niemand. Nathalie woonde aan de andere kant van de stad, wat neerkwam op tien minuten fietsen. O god, ze ging in een dorp wonen. Wat als het haar ging benauwen, zou ze ooit weer terug kunnen? Naar Amsterdam? Naar Dunya? Nee. Amsterdam misschien, wie weet. Dunya niet, nooit meer. Dat was klaar, over en uit. Sanne hoefde maar te denken aan de opslag op dit troosteloze terrein, omdat Dunya niet had gewild dat haar spullen nog een week langer in hun huis – pardon – Dunya’s huis, zouden staan.

‘Jij hebt besloten weg te gaan, dan neem je ook al je shit mee!’ had Dunya gezegd.

‘Ik heb hier meer dan tien jaar gewoond.’

‘En nu woon je hier niet meer. Jouw keus, jouw probleem.’

‘Doe niet zo onredelijk,’ had Sanne gezegd.

‘Ik heb alle recht om onredelijk te zijn. Pak je spullen, doe de deur achter je dicht en laat me met rust.’

Zo was Dunya. Wanneer ze gekwetst was, verloor ze alle nuance. Ja, het was Sanne geweest die uiteindelijk de knoop had doorgehakt dat het beter was om uit elkaar te gaan, maar Dunya was niet vrijuit gegaan in het hele proces. Ze hadden lang gepraat over wat er volgens beiden ontbrak in hun relatie, waar ze zichzelf en de ander tekort vonden schieten en ook al hadden ze afgesproken om te kijken of ze er samen uit konden komen, een verrassing was Sannes besluit niet geweest. Misschien had ze zich sterker moeten verzetten tegen Dunya’s gekrenkte houding, dan was ze er materialistisch minder bekaaid van afgekomen. Nou ja, ze had nu wel iets te doen de komende tijd, ze kon zich op haar huis storten.

Dag voor dag, zo moet ik het aanpakken, dacht ze. Spullen uitpakken en neerzetten, inventariseren wat ze had en wat ze nodig had. Dit gedwongen nieuwe begin gaf haar ook de mogelijkheid haar huis en een deel van haar leven opnieuw in te richten.

==

1

Aan de overkant van het water stond het riet hoog, maar aan deze kant, naast het fietspad, was de berm alleen begroeid met gras en een enkele bermbloem. De bomen werden gespiegeld in het water, twee futen zwommen met takjes tussen hun snavel. Sanne had nog amper gefietst sinds ze hier was komen wonen.